ჰოსპიტალში: ექიმები სოფიო ბუაჩიძე, ეკატერინე ამირბეგოვა, ნელი დადიანი. 1943 წელი

როგორ მუშაობდნენ საევაკუაციო ჰოსპიტლები თბილისში მეორე მსოფლიო ომის დროს

480
(განახლებულია 19:44 07.05.2021)
მეორე მსოფლიო ომის პირველივე დღეებიდან საქართველოში სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი ობიექტები გაიხსნა – საევაკუაციო ჰოსპიტლები, სადაც ომში დაჭრილები და დაავადებულები მკურნალობდნენ. მათი მწყობრში დაბრუნება მედიკოსების ძირითადი ამოცანა იყო.

მირანდა ოგანეზოვა

საქართველოში სამხედრო მოსამსახურეებს მკურნალობდნენ 70-ზე მეტ საევაკუაციო ჰოსპიტალში, რომლებიც საავადმყოფოების, სანატორიუმების, სკოლებისა და სხვა დაწესებულებების შენობებში გაიხსნა.

დიდი სამამულო ომის ვეტერანმა, ღირსების ორდენის კავალერმა ეკატერინე ამირბეგოვამ ისაუბრა საევაკუაციო ჰოსპიტალზე №1434, რომელიც თბილისში 26.06.1941 – 01.03.1946 პერიოდში ფუნქციონირებდა.

„ძვირფასო ექიმო კატიუშა! ეს 38 წელი სულ გიხსენებდით თქვენ და იმ ღამეს, როცა ერთი წუთითაც არ მტოვებდით, სანამ სიცოცხლის ნიშანი არ მოგეცით. თქვენმა თბილმა დამოკიდებულებამ გამაძლიერა სულიერად, მომცა სასიცოცხლო ძალა და მე გადავრჩი... სანამ ცოცხალი ვარ, სანამ ჩემი გული ძგერს, არ დავივიწყებ თქვენ ერთგულებას და დაჭრილებისადმი პატიოსან, ნამდვილი ექიმის დამოკიდებულებას... გილოცავთ თქვენ და თქვენს ყველა კოლეგას, ვინც ომის სიმწარე საკუთარ მხრებზე გადაიტანა, გამარჯვების დიდ დღესასწაულს. თქვენი ყოფილი დაჭრილი ავადმყოფი 1942-43 წლებში, ამჟამად კიევის ოლქის ბროვარის საქალაქო საბჭოს დეპუტატი მ. ალექსეენკო“.

Письмо от спасенного солдата
photo: courtesy of Ekaterina Amirbegova
გადარჩენილი ჯარისკაცის წერილი

რამდენი რამ განვლო, უკვე აღარ ახსოვს. რამდენი მებრძოლი გადაარჩინა და რამდენის გადარჩენა ვერ შეძლო – არ დაუთვლია. 20 წლის გოგონას სუსტ მხრებზე უზომო სიმძიმე დააწვა. ახლა, ომის დამთავრებიდან 75 წლის შემდეგ ეკატერინე ამირბეგოვა კვლავ დიდი სიმწარით იხსენებს იმ მეომრებს, რომლებიც ამდენი ხნის წინ დაიღუპნენ.

„გვყავდა ერთი მძიმედ დაჭრილი ჯარისკაცი, მუსიკოსი მელნიკოვი რუსეთიდან, ინტელიგენტების ოჯახიდან. როდესაც ვკითხე, თანახმაა თუ არა ოპერაციაზე, უარი მითხრა. ასე თქვა, თუ ვერ გადავიტან და მოვკვდები, თან შენს სახეს წავიღებო. ვერ გადარჩა“.

ამირბეგოვა მასზე ისე ლაპარაკობს, როგორც თავისიანზე და ფიქრობს, რომ ჯარისკაცის ნათესავებს შეიძლება ვერც გაეგოთ მისი ბედის შესახებ. ეს ღირსებას არ გვმატებს, რომ ამდენი მსგავსი ისტორიაა, ჯარიკაცების ისტორია, რომელთა სიცოცხლეც თბილისის ჰოსპიტლებში შეწყდა და რომელთა შესახებ მათი ოჯახებისთვის არაფერია ცნობილი. ზოგი ჯარისკაცი ვერ იხსენებდა წარსულს, ზოგი ისე იყო დასახიჩრებული, რომ არ სურდა საკუთარი თავის შესახებ რამის თქმა, ან მათი სახლები ფაშისტების მიერ იყო განადგურებული. მათი უკანასკნელი ნავსაყუდელი ქართული მიწა გახდა.

მაგრამ იყო შეხვედრების სასიხარულო მომენტებიც, როდესაც ათწლეულების შემდეგ ყოფილი ჯარისკაცები ბრუნდებოდნენ საქართველოში და თავიანთ მხსნელ ექიმს ეძებდნენ.

თბილისში მხოლოდ ექიმი ქალები დარჩნენ...

1941 წლის 22 ივნისი, ლევიტანის მიმართვა, რომლის ხმა მოგვიანებით გამარჯვების ხმა გახდება... მილიონობით ადამიანი სხვადასხვა რესპუბლიკიდან ჰყვებოდა ისტორიას იმის შესახებ, თუ როგორ გაიგეს კაცობრიობის ისტორიაში ყველაზე სისხლიანი ომის დაწყების შესახებ. გამონაკლისი არც 20 წლის ეკატერინე ამირბეგოვა ყოფილა. თუმცა, ექიმის პროფესია მშვიდობიან დროს შეარჩია, მას არც უფიქრია, რომ მისი 70-წლიანი კარიერა სწორედ მშობლიურ სკოლაში დაიწყებოდა.

„თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტის მესამე კურსის სტუდენტი ვიყავი. იქ ასევე გახსნილი იყო პედიატრიული, სანჰიგიენური და სტომატოლოგიური ფაულტეტები. მახსოვს,  მეგობარი მარიკა სვანიძის სახლში ვიყავი და უცბად მის მამას მთელი ხმით ვიღაცამ რუსულ ენაზე დაუძახა: „ამბროსი პავლოვიჩ, ომი დაიწყო!“ ჩავრთეთ რადიო, დიქტორი ლევიტანი აცხადებდა, რომ დილის 4 საათზე, ყოველგვარი ომის გამოცხადების გარეშე გერმანიის შეიარაღებული ძალები საბჭოთა კავშირის საზღვრებს უტევდნენ... ეს საშინელება იყო. მაშინვე სახლში გავიქეცი, მაშინ საბჭოს ქუჩასთან ვცხოვრობდით, მაქსიმ გორკის ძეგლთან ახლოს. ქალაქის ქუჩები უკვე დაცარიელებული იყო, მხოლოდ ახალგაზრდები მიიჩქაროდნენ სამხედრო კომისარიატისკენ. ეს იყო ომის პირველი დღე“.

ომის დროს თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულმა, რომელმაც ფრონტზე სამი ათასზე მეტი მედმუშაკი გაგზავნა, მუშაობა საევაკუაციო ჰოსპიტალში გადაწყვიტა, სადაც მძიმედ დაჭრილები იყვნენ მოთავსებული. მიუხედავად ბიძის, ჰოსპიტლის უფროსის რჩევისა, მან ჯიუტად დაიჟინა, რომ მისი ადგილი დაჭრილი ჯარისკაცების გვერდით იყო.

Военный билет Екатерины Амирбеговой
photo: courtesy of Ekaterina Amirbegova
ეკატერინე ამირბეგოვას სამხედრო ბილეთი

„ჩვენი კურსის სტუდენტები ვადამდე გამოუშვეს, 1942 წლის აგვისტოში, როდესაც უკვე ჩამოყალიბებული იყო ყველა საევაკუაციო ჰოსპიტალი. მრავალპროფილური ჰოსპიტლები იყო. მხოლოდ ძველი კალინინის, ამჟამად ჯავახიშილის ქუჩაზე ოთხი ჰოსპიტალი ფუნქციონირებდა. იმავე ქუჩაზე იყო რკინიგზის სკოლა-ინტერნატი №4/5, რომელიც დავამთავრე და რომელშიც გახსნილი იყო საევაკუაციო ჰოსპიტალი №1434, სადაც მუშაობდა ჩემი ბიძა, დედის ძმა ვასილი მჭედლოვი. ყველა ფრონტზე წავიდა. სწავლის დროს ჩვენი კურსელი ბიჭები სარატოვში წაიყვანეს კვალიფიკაციის ასამაღლებლად, იქიდან კი პირდაპირ ფრონტზე გაგზავნეს.ზოგი მათგანი დაიღუპა. თბილისში მხოლოდ ქალი ექიმები დარჩნენ. ბიძაჩემს ვთხოვე, სამსახურში ავეყვანე. გაუკვირდა: „ახალგაზრდა ქალი ხარ, ჯობს პედიატრად იმუშაო, ამდენი თავისუფალი ადგილია სხვა კლინიკებში“. ამაზე ვუპასუხე: „არავითარ შემთხვევაში“. 12 დღე მის კაბინეტში ვიჯექი და ვუმტკიცებდი, რომ გადაწყვეტილებას არ შევიცვლიდი“, – მოგვითხრობს ეკატერინე ამირბეგოვა.

ფრონტისპირა ჰოსპიტალი თბილისში და ბრძოლა კავკასიისთვის

1941 წლის 23 ნოემბრიდან 1942 წლის 28 იანვრამდე და 1942 წლის 15 მაისიდან 1943 წლის 30 იანვრამდე საევაკუაციო ჰოსპიტალი №1434 მოქმედ არმიაში შედიოდა. თავდაპირველად ეს იყო 300 საწოლზე და მძიმედ დაჭრილ კონტინგენტზე გათვლილი ზურგის ჰოსპიტალი. ძირითადად მწოლიარენი, რომლებსაც ჰქონდათ საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატის, დიდი სახრების ტრავმები... მოგვიანებით სამსართულიან შენობაში რამდენიმე ასეული საწოლი დაამატეს. დაჭრილები ტრამვაით მიჰყავდათ. როდესაც ის ძალიან ნელა მოძრაობდა, ექიმები ხვდებოდნენ, რომ ავადმყოფები მოჰყავდათ, ჯარისკაცები კი მთელი საბჭოთა კავშირიდან იყვნენ, ყველაზე მეტი – რუსეთიდან. სანიტრები და მედდები ძალიან დიდი დატვირთვით მუშაობდნენ.

Екатерина Амирбегова с ранеными бойцами во дворе госпиталя
photo: courtesy of Ekaterina Amirbegova
ეკატერინე ამირბეგოვა დაჭრილ ჯარისკაცებთან ერთად ჰოსპიტლის ეზოში

„ქართველი ჩვენს ჰოსპიტალში ძალიან ცოტა იყო. მათ, ალბათ, სხვა ქალაქებში გზავნიდნენ. დაჭრილების რაოდენობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა 1943 წელს, კავკასიისთვის ბრძოლის პერიოდში. ბრძოლები ახლოს მიმდინარეობდა, და ჩვენი ჰოსპიტლები ფრონტისპირა გახდნენ. ახალი დაჭრილები გადმოჰყავდათ ორჯონიკიძიდან (ამჟამად ვლადიკავკაზი). იმ დროს შედარებით ხშირი იყო სიკვდილის შემთხვევები. იყო ასევე ტეტანუსის დაავადების შემთხვევებიც“, – აღნიშნა ვეტერანმა.

ვაკის რაიონში, სტუდენტური საერთო საცხოვრებლის შენობაში განთავსებული იყო ჰოსპიტალი ამპუტირებულებისთვის, სადაც, ჯარისკაცების უმძიმესი ფსიქოლოგიური მდგომარეობიდან გამომდინარე, ძალზე რთული სიტუაცია შეიქმნა. ამიტომ ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა, დაჭრილები დახურულ შენობაში გადაეყვანა, რომ მათ ქალაქში გასვლა არ ეცადათ.

„ჩვენი ჰოსპიტალი შესაფერისი ადგილი აღმოჩნდა. 1943 წლის აპრილში, მაისის დღესასწაულების წინ დაჭრილები ჩვენთან გადმოიყვანეს. თავიდან, როდესაც დახურული შენობა ნახეს, ძალიან გაუჭირდათ. ჩვენ ძალიან კარგი დამოკიდებულება გვქონდა, ერთმანეთს პატივს ვცემდით. საოცრად მედგარი ბიჭები იყვნენ, რომლებიც სამაგალითო უნდა იყვნენ დღევანდელი ბიჭებისთვის. ისინი სიცოცხლეს სწირავდნენ სამშობლოს, მეგობრებს. და მიუღებელია, რომ დღეს ვინმემ მათზე აგდებით ილაპარაკოს. მარტო ვმორიგეობდი სამივე სართულზე და არ მახსოვს, ოდესმე კარის დაკეტვა დამჭირვებოდა, დაკაკუნების გარეშე არავინ შემოდიოდა. ომის დასაწყისში განყოფილებებს მამაკაცები ხელმძღვანელობდნენ, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ისინი ფრონტზე გაიწვიეს, მედპერსონალი ძირითადად ქალებისგან შედგებოდა. მამაკაცი მხოლოდ უფროსი, კომისარი, ღამის მორიგე და საწყობის გამგე იყვნენ. წამყვანი ქირურგი გახლდათ სოფიო ბუაჩიძე. ყველა დაჭრილს ოპერატიული დახმარება ესაჭიროებოდა, პროთეზირებისთვის მომზადება. ტარდებოდა რეამპუტაცია, შემდეგ ავადმყოფებს უკეთდებოდა პროთეზი, ასწავლიდნენ მის გამოყენებას. ვისაც წასასვლელი არ ჰქონდა, საქართველოში რჩებოდა, ქმნიდა ოჯახს. მახსოვს, ჩვენთან ექიმი პეტროვსკაია მუშაობდა რუსეთიდან, რომელმაც ყველა ნათესავი დაკარგა“, – იხსენებს ვეტერანი.

როგორ იყო ორგანიზებული საევაკუაციო ჰოსპიტლები

ეკატერინე ამირბეგოვა აღნიშნავს, რომ ომის დასაწყისში ხშირად კეთდებოდა ამპუტაცია, რის გამოც ბევრი ინვალიდი იყო: „მოგვიანებით შესაბამისი ინსტრუქციები გამოვიდა, შესაძლებელი გახდა კიდურების შენარჩუნება. დაჭრილთა შორის ინვალიდობის დონე შემცირდა. ჩვენ განკარგულებაში მხოლოდ თაბაშირის სახვევები იყო. მაშინ არ იყო პენიცილინი და სხვა ანტიბიოტიკები. არ ვაკეთებდით შიდავენურ გადასხმებს, არ იყო წვეთოვნები. წარმატებით ვიყენებდით სისხლის გადასხმას. ფიზიოლოგიურ ხსნარს პირდაპირ კანქვეშ ვუსხამდით“.

ვეტერანი ასევე იხსენებს, რომ საევაკუაციო ჰოსპიტლები თბილისში ძალიან მაღალ დონეზე იყო ორგანიზებული, რომელთა შექმნაც მთავრობამ ომის პირველივე დღეებიდან დაიწყო:

„1946 წელს საევაკუაციო ჰოსპიტალი №1434 გააუქმეს, მის ადგილზე შეიქმნა ორთოპედიისა და მეორე მსოფლიო ომის ინვალიდებისთვის აღდგენითი ქირურგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, რომელიც მოგვიანებით ღუდუშაურის სახელობის ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის ინსტიტუტად გარდაიქმნა. ინსტიტუტი 1991 წელს სხვა შენობაში გადავიდა“.

მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1941–1945 წლებში თბილისში დისლოცირებული ჰოსპიტლების ჩამონათვალში იყო ოფიცრებისა და საზღვაო საევაკუაციო ჰოსპიტლები, ყბა-სახის ქირურგიის ჰოსპიტალი და სხვ.

მედიკოსებთან ერთად თავდადებით მუშაობდნენ მოქალაქეები. ექიმების დასახმარებლად პატარა გმირებიც გაეშურნენ – თბილისის სკოლების მოსწავლეები. მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი გილარ ბაქრაძე იხსენებს, რომ სკოლაში სწავლის დროს ბავშვები პედაგოგებთან ერთად ჰოსპიტლებში დაჭრილებს სტუმრობდნენ.

„მახსოვს, ვაგროვებდით პროდუქტებს, ტანსაცმელს და მივდოდით უზნაძის, ადრე კამოს ქუჩაზე განთავსებულ ჰოსპიტალში. ახლა ამ შენობაში განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროა. ეს ერთ-ერთი დიდი ჰოსპიტალი იყო (აქ ომის დაწყების დროს პრაქტიკას გადიოდა მომავალი ექიმი ამირბეგოვა – რედ.). მოსწავლეები ჯარისკაცებისთვის პატარა კონცერტებს აწყობდნენ. მე აკორდეონზე ვუკრავდი. ზოგი დაჭრილებს წიგნებს, გაზეთებს უკითხავდა, ზოგი წერილებს წერდა. დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა დაჭრილების მორალურ მდგომარეობას“, – აღნიშნავს ბაქრაძე და დასძენს, რომ მედიკოსების გმირობის წყალობით მოახლოვდა ნანატრი გამარჯვებაც.

ეკატერინე ამირბეგოვა დაწვრილებით იხსენებს, როგორ იღებდნენ მის ჰოსპიტალში დაჭრილებს:

„დაჭრილები საკაცეებით მოჰყავდათ მიმღებში და ადგენდნენ ავადმყოფობის ისტორიას. თითოეულს ჰქონდა რუკა. შემდეგ ავადმყოფი გადაჰყავდათ მეზობელ ოთახში, სადაც ტანსაცმელს უცვლიდნენ, აბანავებდნენ. წყალი ავზში შეშაზე ცხელდებოდა. შემდეგ ჯარისკაცები გადასახვევ ოთახში შეჰყავდათ. პარიკმახერიც გვყავდა. სპეციალურ კამერაში, ტილიანობის გავრცელების თავიდან ასაცილებლად, ტანსაცმლის დეზინფიცირება ხდებოდა. ცენტრალური გათბობა არ იყო, პალატები შეშის ღუმელებით თბებოდა. საწოლები დეზინფიცირებული იყო, საბნები სუფთა, გარეცხილი. მაქსიმალურად ვცდილობდით, რომ კვება კარგი ყოფილიყო. ავადმყოფებს დღეში სამჯერ ვაჭმევდით. საერთო მაგიდის გარდა, სუფრას სხვადასხვა კატეგორიის ავადმყოფებისთვისაც ვშლიდით. საუზმეზე იყო ფაფა, ჩაი, პური, კარაქი, ხანდახან – მურაბა, ჯემი და ხილი. აშშ-დან ვიღებდით ამანათებს, რომლებშიც შოკოლადიც იყო. სადილზე ვამზადებდით ცხელ კერძებს ხორცით, კომპოტსა და კისელს. ვახშამზე იყო ფაფა, ჩაი. ექიმები ყოველდღიურად ამოწმებდნენ პროდუქტებს, ჩვენ გარეშე სადილის გაშვების უფლება არ ჰქონდათ. ჟურნალში ვწერდით, რომ ვახშამი ან სადილი დროულად და ხარისხიანად მომზადდა და ნებართვა გაცემულია“.

Екатерина Амирбегова
photo: courtesy of Ekaterina Amirbegova
ეკატერინე ამირბეგოვა

გადარჩენილების ისტორია

როდესაც ახალგაზრდა ექიმი მუშაობას იწყებდა, ჰოსპიტალში 17 წლის უკრაინელი ალექსეენკო მიიყვანეს. მას თეძოს არტერიის ანევრიზმა ჰქონდა. ეკატერინე ოპერაციის შემდეგ მთელი ღამე მის თავთან იჯდა, რადგან ალექსეენკოს ძლიერი სისხლდენა ჰქონდა. ყველაფერმა წარმატებით ჩაიარა. ჯარისკაცი მალე გამოჯანმრთელდა და სახლში დაბრუნდა.

„ომის დროს ჩვენი თანამშრომლის ქალიშვილი დაჭრილებს ეხმარებოდა, მათთან ურთიერთობდა, და ალექსეენკოს მისი მისამართი შემორჩა. და, აი, 70-იან წლებში, როდესაც ის წყალტუბოში ჩამოვიდა სამკურნალოდ, ჩემ სანახავად მოვიდა სამსახურში, ყვავილების თაიგულით. მომიყვა, რომ ცხოვრება კარგად აეწყო. დეპუტატი გახდა“.

ერთხელ, მორიგეობის დროს ეკატერინეს მოესმა, რომ მორიგი ტრამვაი მოდის დაჭრილებით.

„უცბად გაისმა ყვირილი, ვიღაც დახმარებას ითხოვდა, ლაპარაკობდა ქართულად. გავიქეცი შესახვედრად. ვხედავ, კვნესის 17 წლის ბიჭი ამპუტირებული ფეხით, დაჭრილი ხელით. მაშინვე ვითხოვე, რომ ჩემს პალატაში მოეთავსებინათ. ოპერაცია გავუკეთე. კახოვკის ქუჩაზე პროთეზების ქარხანა მუშაობდა და დაჭრილებს პროთეზით ადგილზე უზრუნველვყოფდით. სხვათა შორის, აღმოჩნდა, რომ ის ბიჭი, ბორია, მოხალისედ წავიდა ფრონტზე. თავიდან არ მიჰყავდათ, რადგან იმ დროისთვის ბევრი ქართველი დაიღუპა ფრონტზე. მან დედის უკრაინული გვარი აიღო, რომ ფრონტზე მოხვედრილიყო (ომის პირველ დღეებში ფრონტზე საქართველოდან მობილიზებული იყო დაახლოებით 100 ათასი ადამიანი, 1942 წლის მარტში კი – 350 ათასი – რედ.). წლების შემდეგ ცხოვრებამ კვლავ შეგვახვედრა. ბორია ანესთეზიოლოგი გახდა, მრავალი წელი ერთად ვმუშაობდით. დავმეგობრდით ოჯახებით. ძალიან კარგი ადამიანი იყო ბორის ამირეჯიბი. რამდენიმე წლის წინ გარდაიცვალა“.

1945 წლის 9 მაისს, როდესაც ხელმძღვანელობამ გამოაცხადა, რომ ნანატრი გამარჯვება დადგა, ეკატერინე ამირბეგოვა სამსახურში მორიგეობდა. მთელი კოლექტივი წამში აღმოჩნდა ქუჩაში, მედიკოსებს გზაში მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობები შეუერთდნენ, ასევე კოლეგები „მიხაილოვის“ საავადმყოფოდან. ყველა ელბაქიძის ქუჩით რუსთაველის გამზირისკენ გაეშურა. მაშინდელ ლენინის, ახლა კი თავისუფლების მოედანზე უკვე გამოდიოდნენ ქართველი მუსიკოსები.

მედიკოსების თავდაუზოგავი გმირობის წყალობით ომის დროს მოქმედ არმიას დაუბრუნდა დაჭრილთა 72,3% და დაავადებული ჯარისკაცების 90,6%. ეს, მთლიანობაში, 17 მილიონი ჯარისკაცი და მეთაური იყო. ომის პერიოდში საბჭოთა კავშირში მოქმედებდა 6 ათასზე მეტი ჰოსპიტალი. საქართველოში იმკურნალა 38 ათასზე მეტმა დაჭრილმა და დაავადებულმა.

ეკატერინე ამირბეგოვამ ექიმად 70 წელი იმუშავა. 2012 წელს დამსახურებულ პენსიაზე გავიდა. დაჯილდოებულია მრავალრიცხოვანი ორდენებით, მაგრამ მისთვის ყველაზე დიდი ჯილდო, რა თქმა უნდა, გადარჩენილი სიცოცხლეებია.

480
თემები:
მეორე მსოფლიო ომის ისტორია: ფაშიმზე გამარჯვება 2021 (35)
ევროპის მსოფლიო ჩემპიონატი, რომი - სტადიონი ოლიმპიკო

მონატრებული ევროპის ჩემპიონატი საფეხბურთო დღესასწაული რომიდან იწყება

54
(განახლებულია 14:30 11.06.2021)
კონტინენტის საუკეთესოს ტიტულისთვის ევროპის 11 სხვადასხვა ქალაქში ექვს ჯგუფში გადანაწილებული 24 საფეხბურთო ნაკრები იბრძოლებს.

ჩემპიონატის პირველი შეხვედრა და სანახაობრივი ფეხბურთის მოლოდინი

ევროპის ჩემპიონატის პირველი შეხვედრა 11 ივნისს, თბილისის დროით 23:00 საათზე თურქეთისა და იტალიის ნაკრებებს შორის გაიმართება. სავარაუდოა, რომ გულშემატკივარი ტურნირის სტარტზევე სანახაობრივ და ლაღ ფეხბურთს იხილავს. თურქეთის ნაკრები ბოლო პერიოდში უხვგოლიანი მატჩებით გამოირჩევა და მათი შეტევის ხაზი ფრანგული „ლილის“ გოლეადორ ბურაკ ილმაზის მეთაურობით ნებისმიერი ნაკრებისთვის სახიფათოა. უდიდესი ისტორიის მქონე იტალიის ნაკრებს რაც შეეხება, „სკუადრა აძურას“ ზედმეტი შექება ნამდვილად არ სჭირდება, იტალიელებს ნებისმიერ კონდიციაში და ნებისმიერ სათამაშო ფორმაში შეუძლიათ თამაშის მოგება.

იტალია და თურქეთი ერთმანეთს რომში „სტადიო ოლიმპიკოზე“ დაუპირისპირდებიან. აღსანიშნავია, რომ UEFA-მ იტალიის მთავრობას ნება დართო მატჩს მაყურებელთა 25% პროცენტი დაესწროს. “სტადიო ოლიმპიკოზე” 72.700 ადამიანი ეტევა, შესაბამისად, გახსნით შეხვედრაზე დასწრების უფლება 18.100 გულშემტკივარს ექნება.

ამ ორი გუნდის გარდა A ჯგუფში უელსი და შვეიცარია მოხვდნენ, რომელთა შეხვედრა 12 ივნისის 17:00 საათზე დაიწყება.

ე.წ. სიკვდილის ჯგუფი და იღბლიანი ესპანელები

როდესაც ევროპის ჩემპიონატზე ჯგუფებში მეტოქეთა ვინაობა გახდა ცნობილი, ყველაზე მეტად გულშემატკივრის ყურადღება ბოლო, F ჯგუფმა მიიპყრო, სადაც ნამდვილი საფეხბურთო „მონსტრები“ შეიკრიბნენ. გერმანია, საფრანგეთი, პორტუგალია და უნგრეთი – სწორედ ეს გუნდები შეეცდებიან გაიყონ მერვედფინალური ეტაპის საგზურები. უნგრელებს ჯგუფში რა ბედიც ელით, ეს ცალკე საკითხია, თუმცა ცხადია, რომ ისინი ნამდვილად დიდ საფეხბურთო გამოცდილებას შეიძენენ. რაც შეეხება გერმანიას, საფრანგეთსა და პორტუგალიას, ამ სამი ნაკრებიდან გადაჭრით აშკარა ფავორიტის დასახელება წინასწარ შეუძლებელია და ისღა დაგვრჩენია ტელეეკრანებთან ლამაზ სანახაობას დაველოდოთ.

ერთი შეხედვით მარტივი ჯგუფი შეხვდათ ესპანელებს, რომლებსაც წარმატების მისაღწევად შვედეთის, სლოვაკეთისა და პოლონეთის ბარიერის დაძლევა მოუწევთ. „ფურია როხას“ ბოლო დროს კარგი პერიოდი ნამდვილად არ უდგას. გუნდი, რომლის ცენტრალურ ზონასაც ერთ დროს ჩავი-ინიესტას ლეგენდარული დუეტი ამაგრებდა, ნახევარდაცვაში ახლა „მოხუცებული“ სერხიო ბუსკეტსისა და კოკეს იმედზეა. ესპანელებს არც შეტევის ხაზში აქვთ საქმე იდეალურად, სადაც მომენტების რეალიზებას ძირითადად ფერან ტორესი, ალვარო მორატა და დანი ოლმო შეეცდებიან. დაცვით ხაზსა და მეკარის პოზიციას რაც შეეხება, ამაზე პასუხს ალბათ ხვიჩა კვარაცხელია უკეთ გაგცემდათ.

პოლონელები, თავის მხრივ, ცხადია, რობერტ ლევანდოვსკის იმედზე იქნებიან. მასთან ერთად შეიძლება კრიშტოფ პიონტეკმაც თქვას თავისი სიტყვა და რამდენჯერმე გაისროლოს. რაც შეეხება შვედეთის ნაკრებს, მათ ევროპის ჩემპიონატამდე რამდენიმე კვირით ადრე დაბრუნებული ზლატან იბრაჰიმოვიჩი ტრავმის გამო გამოაკლდათ, რომელიც, მიუხედავად თავისი ასაკისა, საოცარ ფიზიკურ კონდიციაში იმყოფებოდა და გოლების გასატანადაც მზად იყო.

ქართული საფეხბურთო ოცნების დამანგრეველი, ანუ ჩრდილოეთ მაკედონია კონტინენტის პირველობაზე

ყველას კარგად გვახსოვს საქართველოსა და ჩრდილოეთ მაკედონიის დაპირისპირება ერთა ლიგის ფინალში, სადაც გამარჯვებულს ევროპის ჩემპიონატის საგზური უნდა მიეღო. და რამდენად სამწუხაროც არ უნდა იყოს, ახლა არა საქართველოს ნაკრებზე, არამედ ბალკანელებზე გვიწევს საუბარი.

ჩრდილოეთ მაკედონია C ჯგუფში ნიდერლანდის, უკრაინისა და ავსტრიის ნაკრებებთან ერთად იასპარეზებს. აღნიშნულ ჯგუფში ნათელია, თუ ვინ შეითავსებს ფავორიტის როლს, თუმცა გამოკვეთილ აუტსაიდერზე საუბარი ძალიან რთულია. ნიდერლანდის ნაკრები, რომლის შესაძლებლობებიც ჩვენმა ნაკრებმა რამდენიმე დღის წინ საკუთარ თავზე გამოსცადა, ჯგუფის უპირობო ლიდერია. დანარჩენ გუნდებს კი ალბათ ჯგუფის დაძლევის თანაბარი შანსები ექნებათ. თავისი საქმის ბოლომდე მიყვანას შეეცდება „მილანის“ ლეგენდარული ფორვარდი ანდრეი შევჩენკო, რომელიც მშობლიურ უკრაინის ნაკრებს რამდენიმე წელია უდგას სათავეში და საკმაოდ კარგი შედეგებითაც გამოირჩევა. შევჩენკო ბოლო დროს საკუთარ კარიერაზე ალაპარაკდა და დიდია იმის ალბათობა, რომ ის ევროპის ჩემპიონატის შემდეგ რომელიმე საფეხბურთო კლუბშიც ვიხილოთ. თავის მხრივ, კარგი და დაბალანსებული ნაკრებია ავსტრიაც, რომელმაც შესაძლოა პრაგმატული და ტაქტიკურად გამართული ფეხბურთის ხარჯზე მერვედფინალის საგზურიც მოიპოვოს. რაც შეეხება ჩრდილოეთ მაკედონიას, ბალკანელები ძირითადად ალიოსკის, ელმასისა და „ბებერი“ გორან პანდევის „ბოლო ამოსუნთქვის“ იმედად იქნებიან.

ბელგიის ნაკრები პირველ გამოცდას რუსეთთან ჩააბარებს. B ჯგუფი ფავორიტების ჯახით იწყება

ევროპის ჩემპიონატის B ჯგუფი დანიისა და ფინეთის ნაკრებების მატჩით 12 ივნისს, თბილისის დროით 20:00 საათზე აიღებს სტარტს, თუმცა მაყურებელი უფრო საინტერესო შეხვედრას მოგვიანებით იხილავს. ამავე დღეს, 23:00 საათზე ერთმანეთს ბელგიისა და რუსეთის გუნდები შეხვდებიან, სადაც გამარჯვებული მომდევნო ეტაპისკენ დიდ ნაბიჯს გადადგამს. ბელგიელები ბოლო დროს რობერტო მარტინეზის ხელში გახსნილ და დამანგრეველ ფეხბურთს თამაშობენ, რაც ბოლო სანაკრებო შეხვედრებშიც დაამტკიცეს. მიუხედავად არცთუ კარგი სტატისტიკისა, რუსეთის ნაკრების ჩამოწერაც უსამართლობა იქნება, რადგან ამ გუნდმა ბევრჯერ დაამტკიცა, რომ ნებისმიერი მოწინააღმდეგისთვის ანგარიშგასაწევი ძალაა. თავის მხრივ არც დანიის ნაკრები იქნება უსაქმოდ, სადაც ბოლო დროს ბევრმა გამოცდილმა ფეხბურთელმა მოიყარა თავი. დანიელები კარგი მოთამაშეების დეფიციტს პრაქტიკულად არც ერთ პოზიციაზე არ უჩივიან. დაცვის ბურჯი სიმონ კიაერი იქნება, ნახევარდაცვას გამოცდილი კრისტიან ერიქსენი გაამაგრებს, ხოლო მეტოქეთა კარის აღებაზე პოულსენი, ბრაიტვაითი და დოლბერგი იზრუნებენ. ფინელებს რაც შეეხება, ისინი ჯგუფში აუტსაიდერებად ითვლებიან და ქულების მოსაგროვებლად სამივე მატჩში თავის გადადება მოუწევთ.

ინგლისი და ხორვატია, ანუ D ჯგუფის ორი ფავორიტი ნაკრები

წილისყრის შედეგად ევროპის ჩემპიონატის D ჯგუფში ინგლისის, ხორვატიის, ჩეხეთისა და შოტლანდიის ნაკრებები მოხვდნენ. პირველი შეხვედრა 13 ივნისს ინგლისისა და ხორვატიის გუნდებს შორის გაიმართება, სადაც ჯგუფის ფავორიტები პირველი ქულების მოგროვებას შეეცდებიან. 14 ივნისს უკვე თავიანთ მატჩს ჩაატარებენ ჩეხეთისა და შოტლანდიის ნაკრებები.

ინგლისელებს ევროპის ჩემპიონატებზე კარგი მოგონებები არ უნდა აკავშირებდეთ, რადგან აღნიშნულ ტურნირზე მათი ერთადერთი წარმატება 1968 წლით თარიღდება. მაშინ ბრიტანელებმა მესამე ადგილის დაკავება შეძლეს და მას შემდეგ მათი საუკეთესო მიღწევა ნახევარფინალურ ეტაპზე თამაშია. აღსანიშნავია, რომ ინგლისის ნაკრები ყოველი ჩემპიონატის წინ უძლიერესი შემადგენლობით გვევლინება, თუმცა ეს შედეგებზე ნაკლებად ისახება. არც ახლაა ამ მხრივ გამონაკლისი – გუნდში ბევრი კარგი ფეხბურთელია თავმოყრილი. განსაკუთრებით გამოსარჩევია გამოცდილი თავდამსხმელი ჰარი კეინი, რომელსაც ტურნირის ბომბარდირობასაც კი უწინასწარმეტყველებენ. საინტერესოა, შეძლებს თუ არა ინგლისი ნავსის გატეხვას და ევროპის ჩემპიონატის წარმატებით დასრულებას. ხორვატებს რაც შეეხება, მათ თავიანთი ძალა 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე გამოავლინეს, როდესაც სენსაციურად მუნდიალის ფინალურ ეტაპზე გააღწიეს. აღსანიშნავია, რომ მაშინ ნახევარფინალურ ეტაპზე ხორვატიის ნაკრებმა სწორედ ინგლისს აჯობა ანგარიშით 2:1.

ჩემპიონატის ფორმატი და ფინალი ლეგენდარულ „უემბლის“ სტადიონზე

ევროპის ჩემპიონატზე თითოეული ჯგუფიდან მერვედფინალურ ეტაპზე ორი საუკეთესო ნაკრები გავა. ჯგუფში თანაბარი ქულების დაგროვების შემთხვევაში უპირატესობა ურთიერთშეხვედრებს მიენიჭება. ამასთან, მერვედფინალური მატჩების დამატებით ოთხ საგზურს საუკეთესო მესამე ადგილოსნები გაიყოფენ, ამ შემთხვევაში კი უპირატესობა გუნდების შედეგიანობას მიენიჭება. მესამე ადგილოსან ნაკრებებს შორის გატანილი და გაშვებული გოლების რაოდენობა დაითვლება, შედეგად პირველ ეტაპზე 16 საუკეთესო ნაკრები გამოვლინდება.

რაც შეეხება ევროპის ჩემპიონატის მთავარ მოვლენას, ანუ ფინალურ მატჩს, ის ლონდონში „უემბლის“ სტადიონზე გაიმართება, რომელიც 90,000 ადამიანს იტევს და ამ მაჩვენებლით რიგით მეორე სტადიონია ევროპაში. ფინალურ შეხვედრას მაყურებელი აქაც შეზღუდული რაოდენობით დაესწრება.

ევროპის ჩემპიონატი 2020 წლის ზაფხულში უნდა გამართულიყო, თუმცა მსოფლიოში არსებული კორონავირუსის პანდემიის გამო ერთი წლით გადაიდო. კონტინენტის პირველობა 2021 წლის 11 ივნისს დაიწყება და 11 ივლისამდე გაგრძელდება.

 

54
ვლადიმირ პუტინი

„პუტინის წითელი ხაზი“ - ექსპერტები რუსეთის პრეზიდენტის „უკრაინულ“ ინტერვიუს აფასებენ

76
(განახლებულია 22:37 10.06.2021)
უკრაინა რუსეთის პრეზიდენტ ვლადიმირ პუტინის ინტერვიუს მთავრი თემა გახდა, რომელიც მან ნატოს სამიტისა და ჯო ბაიდენთან შეხვედრის წინ მისცა ტელეარხს

Sputnik. ნიკიტა ჩიკუნოვი, მარია ნაუმენკო

ექსპერტების აზრით, რუსეთის ლიდერმა კიევის ხელისუფლებისა და ნატოსთვის წითელი ხაზი შემოხაზა, რომლის გადაკვეთაც სერიოზულ შედეგებს გამოიწვევს არა მარტო პოლიტიკურ სფეროში.

გარდაუვალი საფრთხე

უკრაინის შესვლა ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში იქნება რუსეთის უსაფრთხოებისთვის პირდაპირ საფრთხე, „წითელი ხაზის“ გადაკვეთა. ეს მოსაზრება იყო ერთ-ერთი მთავარი, რომელიც ვლადიმირ პუტინმა Россия 1-თან ინტერვიუში გაახმოვანა.

რუსეთის ლიდერის თქმით, პოლონეთისა და რუმინეთის ნატოში შესვლა ამ ქვეყნებში ამერიკული რაკეტსაწინაარმდეგო თავდაცვის სისტემების განთავსებით დასრულდა, რომლებიც მოიერიშე კონპლექსებადაც შეიძლება გამოდგეს. ასეთ შემთხვევაში რაკეტები მოსკოვამდე 15 წუთში მიფრინდება. 

„წარმოვიდგინოთ, რომ უკრაინა ნატოს წევრი გახდეს. ხარკოვიდან, ვთქვათ, დნეპტოპეტროვსკამდე - რუსეთის ცენტრალურ ნაწილამდე, მოსკოვამდე მიფრენის დრო 7-10 წუთამდე შემცირდება. არის თუ არა ეს ჩვენთვის „წითელი ხაზი“, - რიტორიკულად იკითხა მან.

არანაირი გარანტია იმისა, რომ უკრაინა ალიანსში არ შევა, დღეისათვის არ არსებობს, აღნიშნა პუტინმა. მისი თქმით, ნატოს გაფართოების პროცესი არ არის დამოკიდებული რუსეთსა და დასავლეთს შორის ურთიერთობების გაცივებასა თუ დათბობაზე, რაც ტალღისებურად მიმდინარეობს 1999 წლიდან.

„ეს ხდებოდა მაშინაც, როცა არ იყო ყირიმი, არ იყო არანაირი მოვლენა უკრაინაში სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ. რუსეთსა და კოლექტიურ დასავლეთს, აშშ-ს შორის, იყო თანაბარი, აბსოლუტურად მისაღები, რომ არ ვთქვათ პარტნიორული. და მაინც, ყველა ჩვენი ეგრეთ წოდებული შეშფოთებები იგნორირებული იყო“, - ხაზი გაუსვა პრეზიდენტმა.

მისი თქმით, ნატოსა და უკრაინას უნდა ახსოვდეთ მოსკოვის რეაქციის შესახებ, რომელიც საკუთარ უსაფრთხოებას შესაბამისად აგებს.

ვლადიმირ პუტინმა ასევე კომენტარი გააკეთა თეთრი სახლის განცხადებაზე, რომ კიევმა არასწორად გაიგო აშშ-ის პრეზიდენტ ჯო ბაიდენის სიტყვები უკრაინის ალიანსში შესვლის იდეაზე მის ლიდერთან საუბრის დროს.

„რაზე საუბრობდნენ, რაზე შეთანხმდნენ? ჩვენ არ ვიცით. ეს შემოძახილი ოკეანის გაღმიდან უკრაინის პრეზიდენტის მიმართ, ჩემი აზრით, არაფერს არ ნიშნავს. მაგრამ ჩვენ ეს მხედველობაშ უნდა გვქონდეს. და, რა თქმა უნდა, შესაბამისად ავაგოთ ურთიერთობები უსაფრთხოების სფეროში ჩვენს პარტნირებთან“, - დაამატა რუსეთის ლიდერმა.

სამხედრო ექსპერტ ალექსეი ლეონკოვის აზრით, პუტინის სიტყვებმა უნდა „გამოაფხიზლოს“ დასავლეთი, ვინაიდან მათში ჩანს, როგორ ელევა რუსეთს მოთმინება.

„მოსკოვი უკვე აღარ დაკვირდება ჩუმად ნატოს წინ მოძრაობას. ეს დრო წავიდა. დათმობების პერიოდი დასრულდა, ვინაიდან უკან დასახევი გზა აღარ არის. წინააღმდეგ შემთხვევაში ყველაფერი ჩვენი სუვერენიტეტის დაკარგვით დამთავრდება. ახლა სიტუაცია უკვე წითელ ხაზამდე მივიდა. პუტინის სიტყვები რუსეტის უკანასკნელ გაფრთხილებად უნდა იყოს აღქმული“, - მიაჩნია ექსპერტს.

კიევის ნატოსკენ ბიძგება

ინტერვიუში პუტინმა აღიარა, რომ უკრაინის ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში შესვლის შესახებ საუბარი ფუჭ ხმებად არ მიაჩნია. ორგანიზაციის გაფართოების ალბათობა კიევის ხარჯზე ნამდვილად არსებობს, მიაჩნია დსთ-ს ქვეყნების ინსტიტუტის ხელმძღვანელის მოადგილე ვლადიმირ ჟარიხინს.

„მთავარი პრობლემა თავად ალიანსი კი არ არის, არამედ ის, რომ აშშ მარტო ცდილობს უკრაინის ნატოში ბიძგებას ისე, რომ მას უსაფრთხოების არანაირ გარანტიას არ აძლევს. ამ კუთხით კიევი ამერიკის საშიში პლაცდარმია, რაზეც საუბრობდა კიდეც ვლადიმირ პუტინი“, - განმატა მან.

უკრაინის ნატოში შესვლა გარდაუვლად შეიტანს დამატებით დაძაბულობას ალიანსისა და რუსეთის ურთიერთობებში. მაგრამ კონფრონტაციის გაძლიერება არ პასუხობს დასავლეთის ამჟამინდელ ინტერესებს, ამბობს ლეონკოვი.

„კიევი რუსეთთან ომის შესახებ საუბრობს. იმავდროულად ნატოში ვაშინგტონის შეთანხმება მოქმედებს, რომლის მეხუთე პუნქტიც საპასუხო მოქმედებებს ითვალისწინებს იმ სახელმწიფოს წინააღმდეგ, რომელიც ორგანიზაციის ერთ-ერთ წევრს ესხმის თავს. გამოდის, რომ უკრაინის ალიანსში შესვლის შემთხვევაში იძულებული იქნება შეუერთდეს ომს. მოვლენების ასეთი განვითარება არავის არ სურს“, - ირწმუნება სპეციალისტი.

ალიანსის უკრაინის ხარჯზე გაფართოებით გამოწვეული პოტენციური ზარალი მოგებებზდე მეტია, აღნიშნავს პოლიტანალიტიკოსი როსტისლავ იშჩენკო.

„უკრაინის ალიანსში მისაღებად უნდა დაემთხვეს სხვადასხვა და პრაქტიკულად შეუძლებელი მოვლენები. ამ იდეის მომხრეები, როგორც მინიმუმ, ერთდროულად უნდა მოვიდნენ ხელისუფლებებში აშშ-ში, საფრანგეთსა და გერმანიაში. მაშინ არსებობს შანსი, რომ შესვლა მოხდება“, - ამბობს იშჩენკო.

ამასთან პოლიტოლოგი მიუთითებს, რომ მიუხედავად გავრცელებული მოსაზრებისა, ვაშინგტონის შეთანხმებაში არ არის ნორმა, რომელიც ალიანსში იმ ქვეყნების შესვლას დაბლოკავდა, რომლებსაც მოუგვარებელი ტერიტორიული კონფლიქტები აქვთ. ამის მაგალითია ეგეოსის ზღვაში არსებული კუნძულები, რომელთა გამო რეგულარულად დავობენ ნატოში 1952 წელს გაწევრიანებული საბერძნეთი და თურქეთი. 

რუსული საზოგადოებების გეგმაზომიერი განადგურება

მეორე მნიშვნელოვანი თემა, რომელსაც რუსეთის პრეზიდენტი შეეხო, ეს რეზონანსული კანონპროექტია „უკრაინის მკვიდრი ხალხების“ შესახებ, რომელიც ვლადიმირ ზელენსკიმ მიმდინარე წლის მაისში შეიტანა რადაში.

დოკუმენტის თანახმად, მკვიდრ ხალხებს მიეკუთვნება ისეთი საზოგადოებები, რომლებსაც უკრაინის ფარგლებს გარეთ სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნი არ გააჩნიათ. მაგალითად, ყირიმელი თათრები, ყარაიტები და კრიმჩაკები. რუსები, რომლებიც 2001 წლის აღწერის თანახმად, ქვეყნის მოსახლეობის 17,2%-ს შეადგენენ, ამ სიაში ვერ მოხვდებიან.

უკრაინელი კოლეგის ინიციატივის კომენტირებისას ვლადიმირ პუტინმა მას რუს ხალხზე მძლავრი დარტყმა უწოდა. მან აღნიშნა, რომ ქვეყნის მოქალაქეთა მსგავსად დაყოფა ნაცისტური გერმანიის პრაქტიკას ჰგავს. 

„არავინ არ მოისურვებს, იყოს მეორე ხარისხის ადამიანი, აღარაფერს ვამბობ დისკრიმინაციას ენისა და ნორმალური ცხოვრებისთვის საჭირო სხვა შემადგენლების მიხედვით, მაგრამ ეს იქამდე მიგვიყვანს, რომ ასობით ათასი ადამიანი, შესაძლოა მილიონებიც, იძულებული გახდებიან, წავიდნენ ან სხვაგვარად გადაეწერონ“, - ივარაუდა მან.

სხვათა შორის, უკრაინის სხვადასხვა სოციოლოგიურმა სტრუქტურებმა დამოუკიდებლობის წლებში მოსახლეობის იდენტიფიკაციის შეცვლა დააფიქსირეს „რუსიდან“ „უკრაინელზე“.

პოლიტიკური მიმომხილველის, ალექსანდრ ასაფოვის აზრით, ზელენსკის კანონპროექტი ბაზად იქცევა შემდგომი დოკუმენტების მისაღებად, რომლებიც რუსების უფლებებს შეზღუდავს უკრაინაში.

დარწმუნებული ვარ, ეს აქტები უკვე დაგეგმილია მისაღებად. რას შეეხება ისინი? უპირველესად, სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოებში მუშაობას. რუსებს იქ არ დაუშვებენ. უფრო მეტიც - დაიწყებენ ფუნდამენტურ უფლებებში შეზღუდვას. ამ კუთხით კიევს მასწავლებლად ბალტიისპირეთი ჰყავს, სადაც „უცხოების“ პასპორტები დაარიგეს. იქ სამართლებრივ სივრცეში ფაქტობრივად დადგენილია „მეორე ხარისხის“ ადამიანების სტატუსი, უკრაინაც ამ მიმართულებით მოძრაობს“, - ამბობს ექსპერტი.

ამასთან უკრაინის ზელისუფლება სრულებით არ უწევს ანგარიშს კანონპროექტის შედეგებს, დარწმუნებულია ასაფოვი: „ვაშინგტონის ეს მითითება დიდი გულმოდგინებით შესრულდება. ეს საკითხი, მოსკოვის გარდა, არავის არ აღელვებს, უკრაინის ხელისუფლება მთავარ ამოცანას ასრულებს - რუსეთთან ყველა კავშირს არღვევს, იქნება ეს ნათესაური, საქმიანი თუ ისტორიული“. 

კანონპროექტის მიღება დააჩქარებს რუსული საზოგადოების განადგურებას უკრაინაში, ვარაუდობს რუსეტის პრეზიდენტთან არსებული ეროვნებათშორისი ურთიერთობების საბჭოს წევრი ბოგდან ბეზპალკო.

„ავტომატურად ეს დოკუმენტი იმ მოქალაქეებს, რომლებიც თავს რუსებად აიდენტიფიცირებენ, არამკვიდრ ხალხად რაცხს. ეს ნიშნავს ნაკლებ უფლებებსა და მათი დაცვის ნაკლებ შესაძლებლობებს. არსობრივად სახელმწიფო ზურგს აქცევს ასეთ ადამიანებს. ყოველივე ეს დააჩქარებს რუსი ეთნოსის განადგურებას უკრაინაში. თანაც არა ეთნოსის, არამედ საზოგადოებისა. რუსებსა და უკრაინელებს შორის არანაირი ეთნიკური სხვაობა არ არსებობს - ისევე როგორც ანთროპოლოგიური, კულტურული თუ მენტალური. განსხვავება მხოლოდ პოლიტიკურია, უბრალოდ იდენტიფიკაციაშია, რომელიც ადამიანებს ჯერ კიდევ საბჭოეთის დროს მოახვიეს თავს“, - აღნიშნა მან.

ბეზპალკოს აზრით, ასეთი დისკრიმინაციული კანონები რუსულენოვან მოქალაქეებს აძულებს, დატოვონ ქვეყანა.

76
თემები:
რუსეთი დღეს
საპატრულო პოლიცია

ბრძოლა COVID-19-თან: რეგულაციების დარღვევის რამდენი ფაქტი გამოვლინდა ბოლო 24 საათში

0
(განახლებულია 12:27 13.06.2021)
შექმნილი ეპიდვითარების გამო საქართველოში 28 ნოემბრიდან დაწესებული რეგულაციებიდან ამ დროისთვის მოქმედებს „კომენდანტის საათი", პირბადე, დისტანცია და რამდენიმე სხვა შეზღუდვა.

თბილისი, 13 ივნისი - Sputnik. პოლიციამ ბოლო 24 საათის განმავლობაში მთელი ქვეყნის მასშტაბით დაწესებული შეზღუდვების ფარგლებში მოქმედი რეგულაციების დარღვევის  299 ფაქტი გამოავლინა, იუწყება  შინაგან საქმეთა სამინისტრო.

არსებული ეპიდემიოლოგიური ვითარების გამო საქართველოში 28 ნოემბრიდან ახალი შეზღუდვები ამოქმედდა, რომლებიც 2021 წლის 31 იანვრის ჩათვლით იყო ძალაში. შეზღუდვების ეტაპობრივი შემსუბუქების გეგმა საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი ღარიბაშვილმა თებერვლის ბოლოს წარმოადგინა და შეზღუდვების ეტაპობრივად მოხსნაც დაიწყო. თუმცა ძალაში რჩება წესები, რომლებიც ეხება პირბადის ტარებას, ღამით გადაადგილების აკრძალვას და სხვ.

პოლიციამ იზოლაციისა და კარანტინის წესის დარღვევისთვის 51 ფიზიკური პირი დააჯარიმა.

დაჯარიმებულთა შორის არიან მოქალაქეები, რომლებმაც საღამოს 11 საათიდან დილის 4 საათამდე დაწესებული გადაადგილების შეზღუდვის წესი დაარღვიეს.

გარდა ამისა, 24 საათის განმავლობაში პირბადის ტარების წესის დარღვევის ფაქტზე 201 ფიზიკური პირია დაჯარიმებული, ხოლო პირბადის ტარების წესის განმეორებით დარღვევის 47 ფაქტი გამოვლინდა.

პირბადის ტარების წესის დარღვევა ითვალისწინებს ჯარიმას 20 ლარის ოდენობით, ხოლო პირბადის ტარების წესის განმეორებით დარღვევა ისჯება 40 ლარიანი ჯარიმით.

იზოლაციისა და კარანტინის წესის დარღვევა ფიზიკური პირის დაჯარიმებას 2 ათასი ლარით, ხოლო იურიდიული პირის – 10 ათასი ლარის ოდენობით. განმეორებითი ჯარიმა კი სისხლისსამართლებრივ პასუხისმგებლობას ითვალისწინებს.

შინაგან საქმეთა სამინისტრო მოუწოდებს მოქალაქეებს, გამოიჩინონ მაღალი საზოგადოებრივი პასუხისმგებლობა და დაემორჩილონ არსებულ რეგულაციებს.

 

0