Вакцина британской компании AstraZeneca

მოსაზრება: ვაქცინა და მაიმუნები ბრიტანული ფეიკი რუსულ ფეიკზე

88
(განახლებულია 21:34 22.10.2020)
ბრიტანულმა მედიასაშუალებებმა კაცობრიობის წინააღმდეგ ახალი რუსული საინფორმაციო დივერსია გაშიფრეს. თანაც რამდენიმე დღის განმავლობაში ეს მთავარი თემა იყო ალბიონზე.

ვლადიმირ კორნილოვი

არადა, წარმოიდგინეთ, რამდენი პრობლემაა ახლა დიდ ბრიტანეთში: საშინელი ეპიდემიოლოგიური მდგომარეობა, მთავრობის ახალი საკარანტინო ზომების წინააღმდეგ მთელი რეგიონები ჯანყდება, ევროკავშირთან Brexit-ის შესახებ მოლაპარაკებები ჩიხშია, შოტლანდიის სახელმწიფოს შემადგენლობიდან გასვლის იდეის მხარდაჭერამ მაქსიმალურ ნიშნულს მიაღწია, რასაც შეიძლება ქვეყნის დაშლა მოჰყვეს. და ამ პირობებში ბრიტანული გაზეთების პირველ გვერდებზე ქვეყნდება მთავარი ახალი ამბავი: შეშლილი Russkies აცხადებენ, რომ ვაქცინა შიმპანზეებად გადაგვაქცევს.

პრაქტიკულად ყველა გაზეთმა გამოაქვეყნა სასაცილო კოლაჟები, რომლებზეც ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრ ბორის ჯონსონის ფოტოები იეტებად იყო გადაკეთებული და ახლდა წარწერა: „მე მიყვარს ჩემი თოვლის კაცის ვაქცინა“. ეყრდნობოდნენ რა რაღაც წყაროს, ყველა ეს გაზეთი აცხადებდა, რომ მსგავსი ფოტოები რუსეთის სახელმწიფოს, ან რუსეთის ოფიციალური პირების განკარგულებით იწარმოებოდა და ვრცელდებოდა — როგორც დეზინფორმაციული კამპანიის ნაწილი მომავალი ბრიტანული კორონავირუსული ვაქცინისთვის ჩირქის მოსაცხებად და იმის გასაცხადებლად, რომ ის ადამიანებს მაიმუნებად აქცევს.

ამ ინფორმაციების პირველწყარო გაზეთი The Times იყო, რომელმაც ვითომ საკუთარი გამოძიების სახით გამოაქვეყნა რამდენიმე სენსაციური მასალა ამ თემაზე. თითქოს სურათები რედაქციას „დეზინფორმაციის კამპანიაში ჩართულმა“ მავანმა მიაწოდა, რომელიც შეშფოთებული იყო იმ ზარალით, რომლის მიყენებაც შეეძლო ამას საზოგადოებრივი ჯანდაცვისთვის. სწორედ ამ „შეშფოთებულმა მავანმა“ განაცხადა, რომ რაღაცნაირად უკავშირდება მხიარულ სურათებს.

მაგრამ რა შუაშია აქ რუსეთის სახელმწიფო? ამ კითხვას The Times ინტრიგნულად სვამდა. მოწინავე სტატიაში ის აცხადებდა: გაუგებარია, იყო თუ არა ეს პროპაგანდისტული მცდელობა ავტორიზებული უშუალოდ კრემლის მიერ, მაგრამ არსებობს იმის მტკიცებულებები, რომ ზოგი რუსი ჩინოვნიკი ჩართული იყო მის ორგანიზებასა და გავრცელებაში“.

ძირითად სტატიაში კი ეს მტკიცება უკვე ისე კატეგორიულად აღარ ჟღერს: „ოქსფორდის კვლევის საწინააღმდეგო კამპანია შეიძლება უკავშირდებოდეს რუსეთის ოფიციალურ პირებს. <…> ამ პირების ჩართულობა აუცილებლად არ ნიშნავს იმას, რომ კრემლმა უბრძანა ან იცოდა ამ პროპაგანდისტული მცდელობის შესახებ“.

მოკლედ, გაზეთის მრავალრიცხოვან მკითხველს მაინც არ განუმარტეს თითქმის ყველა გაზეთის სათაურში გამოტანილი მთავარი ინტრიგა. ამის ნაცვლად მათ გაზეთის საიტზე შესვლასა და ამ თემაზე 40-წუთიანი პოდკასტის მოსმენას სთავაზობდნენ, აქაოდა, იქ ყველაფერი დაწვრილებითაა ახსნილი და დამტკიცებულიო.

როგორც ჩანს, სხვა მედიასაშუალებები (ბრიტანულიცა და ამერიკულიც) არ ჩაურღმავდნენ და The Times-ის ნათქვამს ენდნენ, რომ პოდკასტში რუსეთის ოფიციალური პირების ინტერნეტ–მემების წარმოებასთან კავშირის ყველა მტკიცებულება არსებობდა, რომლებიც ბრიტანული ვაქცინის დისკრედიტაციას ახდენდა.

მაგრამ თუ The Times-ის პოდკასტს მოუსმენთ, აღმოაჩენთ, რომ ლამის მთელი ტრანსლაციის განმავლობაში ისმის დაპირება, ახლა კი დაგიმტკიცებთ რუსეთის მთავრობის ამ ამბავთან კავშირსო. და როცა საქმე ორგანიზატორებამდე მიდის, იქ კირილ დმიტრიევის გვარია დასახელებული — რუსეთის პირდაპირი ინვესტიციების ფონდის გენერალური დირექტორისა.

გაზეთის ჟურნალისტები შტატიან „კრემლოლოგებთან“ ერთად განიხილავენ დმიტრიევის პიროვნებას, მის ფონდსა და ასევე იმას, იცოდა თუ არა თავად ვლადიმირ პუტინმა მათ მიერ ორგანიზებული კამპანიის შესახებ. აქედან შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ The Times-ში, ბოლოს და ბოლოს, კვალზე გავიდნენ. მაგრამ შემდეგ ისმის გასაოცარი ფრაზა: „კირილ დმიტრიევი არ მოიხსენიება ჩვენ ხელთ არსებულ მტკიცებულებებში და მინიშნებაც კი არ არის, რომ მას დეზინფორმაციის კამპანიასთან კავშირი აქვს“. და მორჩა. აქ იკარგება იდუმალი „რუსი ჩინოვნიკების“ კვალი.

შემდეგ მოდის მორიგი „ინსაიდი“, თითქოს ზოგ რუსულ სახელმწიფო არხზე ფეიკიც კი მზადდებოდა იმაზე, რომ ბრიტანული ვაქცინის გამოცდის დროს ორი პაციენტი დაიღუპა, მაგრამ მათ სიკვდილს საგულდაგულოდ მალავენო. და თითქოს ეს არის იმის დასტური, რომ ვაქცინა მარტო მაიმუნებზე მუშაობს და არა ადამიანებზე. თუმცა იქვე ცხადდება, რომ „კამპანია არ დაწყებულა, შესაძლოა, ეს რუსული ტელევიზიისთვისაც კი მეტისმეტი იყო“. ანუ ეს არავის არსად გამოუქვეყნებია და ჩვენ არ ვიცით, საიდან მოიტანეს ეს პოდკასტის ავტორებმა.

ამასთან ბრიტანული კომპანია AstraZeneca-ს ვაქცინის გამოცდისას ერთი პაციენტი მართლაც გარდაიცვალა ბრაზილიაში. მაგრამ ეს ამბავი მსოფლიოს სააგენტოებმა გაავრცელეს და ამის „რუსული დეზინფორმაციისთვის“ მიკუთვნება ძნელია.

ამგვარად, არც ერთ მასალაში არ არის არც ერთი ფაქტი, რომელიც რუსეთის სახელმწიფოს ჩართულობას დაადასტურებდა სასაცილო მემების წარმოებაში ჯონსონსა და კოვიდზე. ინტერნეტი მართლაც გადავსებულია ასეთი ფოტოებით. მაგრამ მათი პირველწყაროს მოძებნის მცდელობას ბოლოს მაინც The Times-ის იმ ნომრამდე მივყავართ, რომელშიც ისინი პირველად დაიბეჭდა. ჩვენ არ ვიცით, გამოქვეყნდა თუ არა ისინი მანამდე სადმე სხვაგან, თუ ამ გაზეთმა მისცა სტარტი მათ ფართო გავრცელებას მსოფლიოში.

გაზეთი ირწმუნება, რომ მსგავსი მემები სამ მოკრძალებულ რესურსზე იყო ატვირთული, საიდანაც ორი ბრიტანული იყო და ერთიც ბრიუსელისა. გამოდის, რომ ასეთი კოლაჟების მთავარი გამავრცელებელი სწორედაც რომ The Times იყო.

რომ ვივარაუდოთ კიდეც, რომ ვიღაცას მართლაც უნდოდა ბრიტანული ვაქცინისთვის ჩირქის მოცხება, გამოდის, რომ მან ძალიან ეფექტურ და იაფ ხერხს მიაგნო: უბრალოდ შეუგდო ის რედაქციას „რუსული დეზინფორმაციის“ მტკიცებულებად და მორჩა, მემები თავად გავრცელდა ინტერნეტში. წარმოუდგენელი ეფექტია. მაგრამ თუ ეს ასეა, მაშინ გამოდის, რომ ეს The Times გახდა დეზინფორმაციის გამავრცელებელი.

თუმცა ამ ისტორიაში რუსეთიდან თუნდაც ვინმეს ჩართულობის დამამტკიცებელი საბუთების არარსებობის შემთხვევაშიც კი ჩვენ ვხედავთ მრისხანე ოფიციალურ რეაქციას ლონდონის მხრიდან. ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა დომინიკ რაბმა მოსკოვი ოქსფორდის ვაქცინის დისკრედიტაციაში დაადანაშაულა. ასე სანქციებიც არ დააგვიანებს. მნიშვნელობა არ აქვს იმას, რომ თავად The Times ირწმუნება – ნაკლებ დასაჯერებელია, რომ კრემლს კავშირი ჰქონდეს ამ ისტორიასთანო. ბრიტანელი მინისტრისთვის სავალდებულო არ არის, სათაურს იქით რამე წაიკითხოს.

მთავარია რომ შეკითხვაზე, „რაში სჭირდება ეს რუსეთს?“, ამ გაზეთის სარედაქციო სვეტი უბრალოდ პასუხობს – არღვევს გლობალურ ნდობას ყველა ვაქცინის მიმართო. მაგრამ რუსეთისთვის არანაირად არ არის ხელსაყრელი ვაქცინაციის მიმართ ნდობის დანგრევა, იმ ფაქტის გათვალისწინებით, რომ ის ამ მომენტისთვის ჯერჯერობით ერთადერთი ქვეყანაა მსოფლიოში, რომელსაც უკვე აქვს კორონავირუსის საწინააღმდეგო ვაქცინა. მაგრამ ვის აღელვებს ამ შემთხვევაში ლოგიკა დასავლეთში.

რუსეთის საელჩომ ბრიტანეთში მყის განმარტა: ვარაუდი იმისა, რომ რუსეთის სახელმწიფოს შეუძლია რაიმე სახის პროპაგანდა აწარმოოს ბრიტანული ვაქცინის მიმართ ნდობის დაკარგვის მიზნით, თავისთავად არის დეზინფორმაციის მაგალითი.

ჩნდება კიდევ ერთი ლოგიკური კითხვა: რაში სჭირდება ეს ყველაფერი ბრიტანულ მედიასაშუალებებს? თუმცა ამაზე პასუხი სტატიის დასაწყისშივეა მოცემული. როგორც მინიმუმ, ორიოდე დღით საზოგადოება ქვეყნის რეალური პრობლემებიდან გადართულია და რუსების მზაკვრობაზე ბობოქრობს. ხოლო როცა „მაიმუნების ვაქცინაზე“ სტატიების ეფექტი ჩაივლის, ახალი სენსაციის შეგდება შეიძლება პირველ გვერდებზე გატანით — მაგალითად, იმის შესახებ, რომ ეს მზაკვარი რუსები ოლიმპიადა-2020-ის ჩაშლას ცდილობდნენ, ხოლო მამაცმა ბრიტანულმა სპეცსამსახურებმა ეს შეთქმულება აღკვეთეს. კიდევ ორიოდე დღით ხმაური და სკანდალები უზრუნვლყოფილი იქნება. ოღონდ არავინ მოითხოვოს, ერთი მტკიცებულება ან მოწმე მაინც წარმოადგინეთო. ეს მეტისმეტი იქნება.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

88
თემები:
რუსეთი დღეს (678)
სამშვიდობოები მთიან ყარაბაღში

სირიელი თურქმენები ყარაბაღში: ომში წასვლა თუ დიდი გადასახლება?

3
(განახლებულია 17:34 27.11.2020)
შეიარაღებულმა კონფლიქტმა მთიან ყარაბაღში რამდენიმე ათასი სირიელი ბოევიკი მიიზიდა, რომლებიც საბრძოლო მოქმედებების ზონაში თურქეთის შუამდგომლობით აღმოჩნდნენ და აზერბაიჯანის მხარეს იბრძოდნენ

სირიელი ბოევიკი-ახალმოსახლეები ომის შემდგომი მთიანი ყარაბაღისთვის რეალობად შეიძლება იქცნენ. ისტორიაში ამის არაერთი ანალოგი მოიპოვება, მაგალითად, ალბანელების გადასახლება სერბეთის კოსოვოში ოსმალეთის იმპერიის ეპოქაში. თურქეთისთვის ეს ორგანიზებული მიგრაცია - დამატებითი შესაძლებლობაა, საფუძვლიანად მოიკიდოს ფეხი სამხრეთ კავკასიაში, თანაც დიდი ხნით.

შეიარაღებულმა კონფლიქტმა მთიან ყარაბაღში რამდენიმე ათასი სირიელი ბოევიკი მიიზიდა, რომლებიც საბრძოლო მოქმედებების ზონაში თურქეთის შუამდგომლობით აღმოჩნდნენ და აზერბაიჯანის მხარეს იბრძოდნენ. სამმხრივი შეთანხმების მიღწევისა და ომის შეწყვეტის დღიდან არაფერი თქმულა ტურისტი-ტერორისტების სამშობლოში დაბრუნებაზე. დიდია ალბათობა, რომ სირიელები თავიანთი ოჯახებით აზერბაიჯანისთვის დაბრუნებულ რაიონებში დასახლდნენ.

ტელეარხ Sky News Arabia-ს ინფორმაციით, თურქეთის მთავრობა ხელს უწყობს თურქმენული ოჯახების მიგრაციას სირიის ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან მთიანი ყარაბაღის რაიონებში (მათ აზერბაიჯანის მოქალაქეობას ჰპირდებიან), რათა რეგიონის დემოგრაფია შეცვალოს. თურქეთს უკვე აქვს მსგავსი ტრანსფორმაციის გამოცდილება ქალაქ აფრინში (სირიის ჩრდილო-აღმოსავლეთი), სადაც დღეს ადგილობრივი მოსახლეობის მხოლოდ შვიდი პროცენტიღაა დარჩენილი.

ჩრდილო-აღმოსავლეთ სირიის ავტონომიური ადმინისტრაციის წარმომადგენელმა შაფან ალ-ხაბურიმ Sky News Arabia-სთვის მიცემულ ინტერვიუში დაადასტურა ინფორმაცია თურქეთის მთავრობის ინიციატივის შესახებ, რომელიც მთიანი ყარაბაღის რეგიონში სირიელი ოჯახების გადასახლებას ეხება, და ხაზი გაუსვა, რომ თურქეთის ხელისუფლება არ ივიწყებს 1923-1929 წლებში ყარაბაღის ტერიტორიაზე „წითელი ქურთისტანის რესპუბლიკის“ არსებობას, რომლის დედაქალაქიც ლაჩინში მდებარეობდა.

ეს პროექტი სულაც არ განეკუთვნება ფანტასტიკის სფეროს. ახალმოსახლე თურქმენები ტერორისტული გამოცდილებით წარმოადგენენ სავსებით მომზადებულ „სამხედრო კონტინგენტს“, რომელიც მზადაა, მოკრძალებული ანაზღაურების სანაცვლოდ ნებისმიერ ადგილას ნებისმიერს დაუპირისპირდეს. ხოლო ყარაბაღის ჰიპოთეტური გარდაქმნა „კავკასიურ კოსოვოდ“ ანკარას შესაძლებლობას მისცემს, ნებისმიერ დროს მიიღოს ზომები მოძმე ხალხის დასაცავად. თურქეთის პარლამენტმა უკვე მოიწონა აზერბაიჯანში ჯარის გაგზავნის საკითხი. და ეს მხოლოდ დასაწყისია სამხრეთ კავკასიაში დიდი გეოპოლიტიკური თამაშისა - რუსეთში აკრძალული ტერორისტული ორგანიზაციების - „ჯებხათ ან-ნუსრას“, „ფირქათ ხამზას“, „სულთან მურადის“ და ექსტრემისტული ქურთული დაჯგუფებების მონაწილეობით.

კავკასიის ახალი „იანიჩრები“

თურქეთის მხარე ოფიციალურად უარყოფს აზერბაიჯანში დაქირავებული მეომრების გაგზავნას და აცხადებს, რომ სომხეთს ეხმარებიან ქურთისტანის მუშათა პარტიის ბოევიკები, რომლებიც ათწლეულებია, თურქეთის ხელისუფლებას ებრძვიან. ბაქოში ამტკიცებენ, რომ სომხეთის მხარეს არიან სირიელი და ლიბანელი ბოევიკები, რაც ტექნიკურად შესაძლებელია, მაგრამ უკვე არააქტუალური. მყიფე მშვიდობას დრო გამოცდას უწყობს. აუცილებელია ყარაბაღის ჩიხიდან დიპლომატიური გამოსავლის ძიება და არა ახლო აღმოსავლეთიდან საეჭვო წარსულის მქონე „კოლონიალისტების“ ჩასახლება.

შეგახსენებთ, რომ ლატაკიისა და ალეპოს პროვინციებში 100 ათასამდე სირიელი თურქმენი ცხოვრობს, რომლებიც არაერთ ტერორისტულ ორგანიზაციასთან არიან დაკავშირებული და მრავალი წელია, სირიის სამთავრობო ძალებს ებრძვიან. თურქეთის ხელისუფლება თურქმენების შეიარაღებულ ფორმირებებს ეხმარება. მედიარესურსმა Аfrinpost-მა 23 ნოემბერს განაცხადა, რომ თურქეთის ხელისუფლებამ სირიის ჩრდილოეთში, ქურთული რეგიონის ცენტრში, აფრინში გახსნა ორი ოფისი მთიან ყარაბაღში, „აზერბაიჯანის არმიის მიერ დაკავებულ ტერიტორიაზე“, ოჯახებით გადასახლების მსურველთა დასარეგისტრირებლად. ოფისებთან უკვე რიგები დგას (უპირატესად, ხომსის პროვინციიდან). როგორც ჩანს, ამ ხალხის მოტივაციაზე კარგად იზრუნეს. მთიან ყარაბაღში მიგრანტების გასაგზავნად თურქეთის დაზვერვას მათი მონაცემები თავის ბაზაში შეჰყავს.

ქურთული კულტურის აზერბაიჯანული ცენტრის ხელმძღვანელის, ფაჰრადინ ფაშაევის შეფასებით, დღეს აზერბაიჯანში 240 ათასამდე ქურთი ცხოვრობს, მაგრამ თურქეთი მთიან ყარაბაღში არა ახლო აღმოსავლეთში მცხოვრები ქურთების, არამედ თურქმენების გადმოსახლებას გეგმავს. მისაღებია თუ არა ეს აზერბაიჯანისთვის, რომ აღარაფერი ითქვას სომხურ მოსახლეობაზე?

1923 წლის აღწერის თანახმად, მთიანი ყარაბაღის ავტონომიურ ოლქში მოსახლეობის 94%-ს სომხები შეადგენდნენ, 6%-ს კი აზერბაიჯანელები. ქურთები და რუსები აშკარა უმცირესობაში იყვნენ. საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში ყარაბაღში სომხური მოსახლეობა 77%-მდე შემცირდა, აზერბაიჯანული კი 21%-მდე გაიზარდა. 1990-იანი წლების დასაწყისში გაჩაღებულმა ომმა ვითარება შეცვალა. დემოგრაფიული შემადგენლობა რთულად პროგნოზირებადი გახდა.

სამხედროების საქმიანი დღეები

რუსი სამშვიდობოები მთიანი ყარაბაღის სომხურ ნაწილში ძალას არ იშურებენ ომის შემდგომი ცხოვრების მოსაწესრიგებლად. ინჟინერ-გამნაღმველები საინჟინრო დაზვერვას აწარმოებენ, რათა განაღმონ გზები, გაწმინდონ დამწვარი ტექნიკისგან. სტეპანაკერტში აღდგენილია საგზაო მოძრაობა, საცხოვრებელი სახლებისა და სამოქალაქო ობიექტების ელექტრო- და წყალმომარაგება, მოქმედებს ჰუმანიტარული ცენტრი... სახლებს დაუბრუნდა რამდენიმე ათასი ადგილობრივი მოსახლე.

აზერბაიჯანისა და რუსეთის პრეზიდენტებისა და სომხეთის პრემიერ-მინისტრის მიერ 9 ნოემბერს ხელმოწერილი სამმხრივი განცხადების თანახმად, 25 ნოემბერს აზერბაიჯანული ჯარის ქვედანაყოფებმა ქელბაჯარის რაიონი დაიკავეს, 20 ნოემბერს - აგდამის რაიონი და მალე (1 დეკემბერს) მათ ხელში ლაჩინის რაიონი გადავა. აზერბაიჯანული მხარისთვის ტერიტორიების გადაცემა, რუსი სამშვიდობოების შუამდგომლობით, არ ითვალისწინებს 1992 წელს იძულებით გადაადგილებულ პირთა მომენტალურ დაბრუნებას.

ყარაბაღის შემდგომი ბედი დიდწილად დამოკიდებულია ავტონომიური რესპუბლიკის ჯარსა და სამხედრო-პოლიტიკურ ხელმძღვანელობაზე. შვიდი რაიონის ტრანსფორმაცია სომხური „უსაფრთხოების ზონიდან“ ისეთივე დაცლილ და სახიფათო აზერბაიჯანულ ზონად - მეტად არასასურველია. შვიდი რაიონის სირიელი თურქმენებით დასახლების ალბათობა არსებობს. 28 წლის შემდეგ „არსად“ ასობით ათასი აზერბაიჯანელი დევნილის დაბრუნება, რომლებმაც უკვე მოიკიდეს ფეხი ახალ ადგილებზე, ძალიან რთული ამოცანაა. ასე შეიძლება ჩანაცვლდეს ერთი ეთნოსი მეორით.

ამას წინათ აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა თურქეთის თავდაცვის სამინისტროს მაღალჩინოსნებთან შეხვედრისას განაცხადა, რომ რუსეთსა და თურქეთს „თანაბარი როლი“ მიუძღოდათ კონფლიქტის გადაჭრაში. თურქეთის სამხედრო მრჩევლები ქვეყანაში მრავლად არიან. მათი სოლიდური რაოდენობა ყარაბაღისგან მოშორებულ, მაგრამ სომხეთთან მოსაზღვრე ნახჭევნის ავტონომიაში, მეტყველებს ბაქოსა და ანკარის მზადყოფნაზე დიდი ომისთვის მთელ „სომხურ ფრონტზე“. რუსეთმა საომარი მოქმედებების შეწყვეტას ხელი შეუწყო და ამით ყველა კმაყოფილი არ არის.

თურქეთის თავდაცვის მინისტრმა ხულუსი აკარმა 24 ნოემბერს განაცხადა, რომ რუსეთთან მოლაპარაკება სამმხრივი შეთანხმების მიღწევის შემდეგაც გრძელდება. თურქეთის პატრულირება ყარაბაღში სადამკვირვებლო პუნქტებს შორის იგეგმება და, როგორც ჩანს, ყველაზე მნიშვნელოვანია: „ჩვენ მას აზერბაიჯანელებთან მოლაპარაკებების შესაბამისად განვახორციელებთ“.

სავსებით ნათელია, რომ საუბარი არ არის ერთობლივ სადამკვირვებლო ცენტრზე. ანკარა მზადაა მოქმედებისთვის რეგიონის ინტერესებისა და კონფლიქტის მხარეთა შორის მშვიდობის დამყარების ლოგიკის საწინააღმდეგოდ. შესაძლოა, „ახალი მშვიდობა“ ყარაბაღში ვიღაცას ძალიან უშლიდეს ხელს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

3
თემები:
რუსეთი დღეს (678)
გოგონა გაკვეთილზე

სამი მთავარი პრობლემა, რომლებსაც განათლება გადააწყდა პანდემიის დროს

11
(განახლებულია 16:40 27.11.2020)
ვინ ადაპტირდება ონლაინ–სწავლებაზე ყველაზე მარტივად, შეიძლება თუ არა ტრადიციული სწავლება ვირტუალური კურსებით შეიცვალოს და როგორ შეიძლება „დავამეგობროთ“ ასაკოვანი პედაგოგები სოციალურ ქსელებთან?

დიანა კურმანოვა

ამ კითხვებზე პასუხების გაცემას „როსსოტრუდნიჩესტვოს“ ფორუმზე შეეცადნენ.

კორონავირუსი, რა თქმა უნდა, ნეგატიური მოვლენაა. თუმცა განათლების სფეროსთვის აქაც შეიძლება მოიძებნოს ახალი შესაძლებლობები. ამგვარ დასკვნამდე მივიდნენ „როსსოტრუდნიჩესტვოს“ ფორუმის სპიკერები 2019-2020 წლების პროგრამებზე მსჯელობისას, რომელიც ფედერალური პროექტის „კადრები ციფრული ეკონომიკისთვის“ ფარგლებში გაიმართა 26 ნოემბერს Россия сегодня-ს მულტიმედიურ პრეს-ცენტრში.

„როსსოტრუდნიჩესტვომ“ 40 საგანმანათლებლო პროექტი გამოუშვა სარეალიზაციოდ, რომლებითაც 92 ქვეყნის 100 ათასზე მეტმა მცხოვრებმა ისარგებლა“, — აღნიშნა სააგენტოს ხელმძღვანელის მოადგილემ პაველ შევცოვმა.

ყველა ამ პროექტს აერთიანებდა საერთო მიზანი: დახმარებოდნენ მოსწავლეებს, სტუდენტებსა და პედაგოგებს ახალ ტექნოლოგიებში გარკვევაში, ვინაიდან თანამედროვე ცხოვრება „ციფრულში“ გადადის: ონლაინ სულ უფრო მეტი საკითხის გადაჭრა ხდება შესაძლებელი. 2019 წლისგან განსხვავებით, „როსსოტრუდნიჩესტვო“ 2020 წელს, პანდემიის გამო, თითქმის ყველა პროექტს ონლაინ რეჟიმში ახორციელებდა. ერთი მხრივ, პროგრამას ეს წაადგა, მეორე მხრივ კი პანდემიამ გამოავლინა პრობლემები, რომლებსაც ინტერნეტში მოსწავლეებიც აწყდებიან და პედაგოგებიც.

ციფრული უთანასწორობა სოციალურ ნაპრალს ნიშნავს

რუსეთის საზოგადოება „ზნანიეს“ თავმჯდომარის ლიუბოვ დუხანინას თქმით, პანდემია აღრმავებს ნაპრალს ტექნიკურად მომზადებულ ადამიანებსა და იმ მოქალაქეებს შორის, რომლებსაც ან შესაბამისი აღჭურვილობა არ აქვთ ონლაინზე გადასასვლელად, ან ცოდნა მედიაგანათლების სფეროში.

„ამიტომაც მნიშვნელოვანია არა მარტო IT–სპეციალისტებზე ორიენტირებული პროექტები, არამედ მასობრივი პროექტები“, — განაცხადა მან.

მარტო 2019 წელს „როსსოტრუდნიჩესტვომ“ 250 მასობრივი ღონისძიება გამართა: ვირტუალური რეალობის დღეები, VR-მუზეუმები, სასწავლო კურსები და ბიზნეს–ჰაკატონები — გუნდური შეჯიბრები ინოვაციური პროექტების შემქმნელებისთვის. რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ონლაინ–პლატფორმები ხელმისაწვდომი იყო ყველასთვის — მაგალითად, შეიძლებოდა მუზეუმის ექსპოზიციების ნახვა ვირტუალური რეალობის სათვალის გარეშე, ამასთან შეიძლებოდა პროგრამების უმეტესობაში ტელეფონით შესვლა.  

თაობათა პრობლემა

„გაკვეთილების ონლაინ–ფორმატთან ადაპტირება ყველაზე მეტად „ძველი სკოლის“ პედაგოგებს გაუჭირდათ — ყოველდღიურ ცხოვრებაში ისინი იშვიათად სარგებლობენ ინტერნეტით. ამ ნაკლის აღმოფხვრაში მათ პროექტი „ციფრული კურატორი“ ეხმარება, რომელიც ბელარუსზეც ვრცელდება“, — ამბობს ლიუბოვ დუხანინა.

ციფრული განათლების კურსები 1800-მა ადმიანმა გაიარა ბელარუსში, მათ შორის იყვნენ როგორც მინსკელი, ისე სხვა ქალაქების მასწავლებლები.

კვალიფიკაციის ასამაღლებელი კურსები პედაგოგებს ახალგაზრდების გაგებაშიც ეხმარება. მაგალითად, იყენებენ რა აქტიურად ონლაინ–ინსტრუმენტებს, მასწავლებლებს ესმით, რომ ბავშვებს აქვთ უნარი, აღიქვან დიდი ტექსტები ინტერნეტში, თუ ისინი სწორად იქნება გაფორმებული.

ახლა პედაგოგებისთვის განკუთვნილი ამ პროექტებით ყაზახეთი და უზბეკეთიც დაინტერესდნენ.

ბავშვებს განსაკუთრებული მიდგომა სჭირდებათ

„ონლაინ–პროგრამებს ყველაზე უკეთ ბავშვები ითვისებენ“, — მიაჩნია პაველ შევცოვს. მის მოსაზრებას ადასტურებენ პროექტ „ინჟინირიუმის“ ავტორები, რომელიც „როსსოტრუდნიჩესტვოს“ დახმარებით შექმნეს ბაუმანის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის სპეციალისტებმა.

„ინჟინირიუმი — ეს საგანმანათლებლო ცენტრების ქსელია, რომლებშიც უკვე მიიღო მონაწილეობა 40 ქვეყნის შვიდი ათასმა ბავშვმა, — ამბობს ცენტრ „რუსეთის კომპოზიტების“ ხელმძღვანელი მარგარიტა სტოიანოვა. — ჩვენ წერტილი გვაქვს ყაზახეთში, ალმათში, სადაც პროგრამირების, 3D მოდელირებისა და რობოტოტექნიკის გაკვეთილები მიმდინარეობს. ჩვენს ონლაინ–კურსებზე მოთხოვნაა არა მარტო დსთ-ში. ჩვენ უკვე შემოგვიერთდა ავსტრალია, ვინაიდან პროგრამებს ინგლისური სუბტიტრები ახლავს. და ეს ეფექტური პოპულარიზაციაა არა მარტო ინჟინერიისა, არამედ რუსული ენისაც. ენის სწავლა ყოველთვის უფრო მარტივია საინტერესო თემებით“.

სტოიანოვას აზრით, ონლაინ–გარემოს განვითარება ვერ შეცვლის ტრადიციულ განათლებას,  ვინაიდან თანამშრომლობისთვის ურთიერთობაა მნიშვნელოვანი, და იმედი აქვს, რომ 2021 წელს ყველანი ისევ ჩვეულ ფორმატში შეხვდებიან ერთმანეთს.

11
თემები:
რუსეთი დღეს (678)