მზევინარ კეზუა

ემიგრანტი ქალის წერილები: მენატრება ქართული გემო და სურნელი...

259
(განახლებულია 22:58 06.04.2021)
ემიგრანტი ქალები – ჩვენი დროის ჩვეულებრივი გმირები, საკუთარ მხრებზე რომ გადაიტანეს ქვეყნის ყველაზე რთული პერიოდი. ასეა დღესაც...

სამშობლოდან შორს მყოფები, უცხოეთში პიროვნულ რეალიზებას მაინც ახერხებენ. მათ შემოქმედებით ნიჭს, ოპტიმიზმს და სიცოცხლის სიყვარულს ყოფითი პრობლემები ვერაფერს აკლებს. ვინ იცის, იქნებ ჩვენი გადარჩენის საიდუმლოც ამაშია.

ეს მასალა მორიგი ემიგრანტის ამბავია. მზევინარ კეზუა სტამბულში ცხოვრობს და მუშაობს. სულიერი კავშირი დღემდე არ გაუწყვეტია თავის ფესვებთან, ამიტომ როგორც კი მარტო რჩება, მაშინვე ჯდება და ფურცელზე ქართულად გადმოსცემს თავის სათქმელს. ამ ფორმით ემოციის გადმოცემა უცხოეთში ყოფნას უადვილებს...

მზევინარ კეზუა
მზევინარ კეზუა

როცა ადამიანი საკუთარ თავზე იწყებ წერას, პირველი რიგში, გახსენდება ბავშვობა, საიდანაც იწყება ბედნიერი წლები და დაუვიწყარი მოგონებები. დავიბადე და გავიზარდე წალენჯიხის რაიონის სოფელ საჩინოში, საოცრად ლამაზ სოფელში, სიყვარულით და სითბოთი სავსე ოჯახში. ძალიან ბედნიერი ბავშვობა მქონდა ჩემს და-ძმებთან ერთად. დავამთავრე საჩინოს საშუალო სკოლა. დაუსრულებლად შემიძლია ვილაპარაკო იმ ათ წელიწადზე, იმ ტკბილ მოგონებებზე, მაგრამ ლაპარაკს წერა ვარჩიე და ბავშვობიდან მოყოლებული სულ ვწერ. ფურცელი და კალამი გახდა ჩემი განუყრელი მეგობარი. გულში დაგროვილ ცრემლებს ფურცლებზე რომ გადმოიტან თითქოს სიმსუბუქეს გრძნობ...

დავამთავრე თბილისის ტექნიკური უნივერსიტეტი ინჟინერ-პედაგოგის სპეციალობით. ჩემი ოცნება მასწავლებლობა იყო. მინდოდა საამაყო მამულიშვილები გამეზარდა. დარწმუნებული ვარ, რომ ძალიან მომთხოვნი და ამავე დროს ძალიან საყვარელი მასწავლებელი ვიქნებოდი. თუმცა ცხოვრებაში ასეც ხდება-ოცნება ოცნებად რჩება. სწავლა 1991 წელს დავამთავრე, ამას მოჰყვა აფხაზეთის ომი. სამსახურის შოვნა გამიგრძელდა. 

მზევინარ კეზუა
მზევინარ კეზუა

მაშინ ოჯახთან ერთად გადავწყვიტეთ სანკტ-პეტერბურგში წასვლა. 13 წელიწადი რუსეთში ვიცხოვრე. არა აქვს მნიშვნელობა ოჯახთან ხარ თუ მარტო, შენი ქართული და შენთვის საყვარელი ადამიანები სულ გენატრება. რა მნიშვნელობა აქვს როგორ ცხოვრობ თუ სულ მონატრებაში თუ ცხოვრობ?.. ამიტომ გადავწყვიტეთ და დავბრუნდით საქართველოში. ათეული წლის შემდეგ აქ იმდენად შეცვლილი იყო ყველაფერი, რომ ცოტა არ იყოს გამიჭირდა. მარტო თავის რჩენა არ იყო მთავარი. შვილის სწავლის გადასახადი, ოჯახური მოთხოვნილებები, პირობები- ყველაფერმა ერთად გადამაწყვეტინა, რომ ისევ ემიგრანტი გავმხდარიყავი. ძალიან ძნელი იყო ამ გადაწყვეტილების მიღება, რადგან ემიგრანტობა არ არის ადვილი. მჯერა, რომ ვისაც სხვა გამოსავალი აქვს ამ გზას არასდროს აირჩევს...

ყველაზე ძნელია სალაპარაკო ენის გარეშე უცხო ქვეყანაში სამუშაოდ წასვლა, მაგრამ დედა ყველაფერს იტანს და შეუძლებელს შეძლებს თუ საქმე შვილის მომავალს ეხება. სიტყვით  ვერ გადმოიცემა ის ტკივილი, რაც მე განვიცადე საზღვრის გადმოკვეთის მერე. იმის გაგება, რომ შვილს ტოვებ და მიდიხარ უცხო ქვეყანაში სამუშაოდ, ვისაც არ განუცდია, ვერ გაიგებს. ვერ გაიგებს იმ მონატრებით გათენებული თვალცრემლიანი უძილო ღამეების სიმძიმეს, შვილის მონატრებით თვალზე მომდგარი ცრემლების ტკივილს. სტამბულში დავიწყე მუშაობა 80 ნლის ბებიასთან. ძალიან კარგ ადამიანებთან მოხვდი. იმ ბებიას არაჩვეულებრივი გოგო ჰყავს. მათ როგორც ოჯახის ნევრი ისე მიმიღეს. იქიდან მოყოლებული დღემდე  ცხრა წელია ამ ბებოსთან ვცხოვრობ. ის უკვე შვილს მეძახის და ვგრძნობ, რომ მართლა ვუყვარვარ. ამ ხალხის ადამიანურმა და თბილმა დამოკიდებულებამ მომცა იმის ძალა, რომ ამდენი წელი ამ ოჯახში მემუშავა.

საკუთარ თავს ვერ ვპატიობდი ემიგრანტობას. ახლა კი ორმაგად ვერ ვპატიობ იმას, რომ ჩემი შვილიც ემიგრანტია პოლონეთში. პანდემიის პერიოდში ათმაგად მტკივნეულია ცალ-ცალკე ცხოვრება, მაგრამ უფლის იმედით, საქართველოში მალე დავბრუნდებით. საკუთარ თავში აღმოჩენილი ძალის წყალობით, ცხოვრებაში ყველა დაბრკოლება გადავლახე. თურქული ენა სამ თვეში ვისწავლე თურქულ-ქართული ლექსიკონით და გრამატიკული დანართით. დღეს თურქულად წიგნებსაც ვკითხულობ და ვწერ კიდეც. თუმცა ქართულად კითხვას და წერას არაფერი ჯობია. დღის ბოლოს ყოველთვის ვწერ, მერე ჩემს დაწერილს ვაგროვებ. მინდა შევძლო და ისინი ერთ დღეს, მკითხველამდე მივიტანო.

გაუმხელელი ოცნებებიც მაქვს, რომელსაც მჯერა აუცილებლად ავიხდენ. თუკი თავდაუზოგავად იბრძოლებ ყველაფერს მიაღწევ. იცით, ახლა როგორ მენატრება საქართველო? მენატრება ყველაფერი ქართული, რომლის გემოს და სუნს სხვაგან ვერსად იპოვი.

ამ გზავნილს ჩემი პატარა ლექსით დავამთავრებ:

სხვა ქვეყანაში როცა მიდიხარ,                   

იქაურ ადათს თითქოს ეჩვევი,                    

მაგრამ შენს ნამდვილს, იმ ნამდვილ ქართულს -

აღარასოდეს გადაეჩვევი.   

ღმერთმა რომ მკითხა – ყველაზე უფრო

რა გენატრება საქართველოში?      

მე ვუპასუხე: დიდება ღმერთო,                         

სანთლის დანთება სამლოცველოში.        

და იცი რატომ? - შენა ხარ ღმერთი,                  

ძალას რომ მაძლევ და მაიმედებ,

შენ ხარ ნუგეში და კარგად ვიცი,

რომ ტკივილისთვის ვერ გამიმეტებ...         

ასე რომ, გვწამდეს ღმერთი და გვიყვარდეს ერთმანეთი. სიყვარული, სიყვარული და კიდევ ერთხელ სიყვარული გადაგვარჩენს...

 

259
რუსუდან კაიშაური

ვინ არის ეს ქალი? დარდის საწინააღმდეგო „წითელი ბურთულები“ და შატალოზე წასვლა პოეზიაში

457
(განახლებულია 10:37 17.04.2021)
ბავშვობიდან ვერ იტანდა კლიშეებს, ამიტომ დადგენილ წესებს ყოველთვის არღვევდა. არის ერთდროულად ბევრი, და მასში ყველა მთავარია... ადვილად შეუძლია ლექსებით ყოფის რუტინა დაძლიოს.

რუსუდან კაიშაური – არაჩვეულებრივი პოეტი და ხუთი შვილის დედა. მისი ლექსები თარგმნილია ინგლისურ, გერმანულ, ესტონურ, რუსულ, ფრანგულ და სხვა ენებზე. შესულია ბოლო წლების ყველა ქართულ და ბევრ უცხოურ კრებულში. ეს საუბარი იმის მცდელობაა, რომ მასალის სათაურში ატანილ კითხვაზე ცოტათი მაინც გავცეთ პასუხი პასუხი...

რუსუდან კაიშაური
რუსუდან კაიშაური

– ქალბატონო რუსუდან, თქვენზე ამბობენ, რომ შეგიძლიათ ყოფა პოეზიად აქციოთ...

– სხვათა შორის, ასეა... ჩემზე ამბობენ, რომ ყოველდღიური საქმიანობის, მაგალითად, ერბოკვერცხის შეწვის დროსაც შეუძლია ლექსების წერაო. პოეზიით ყოველდღიურ რუტინულ ყოფას ვალამაზებ. თუმცა, ეს ზოგადად ადამიანის მოვალეობაა. ამით განვსხვავდებით ცხოველისგან. მაგრამ როცა პოეტი ხარ, უფრო დიდ მოთხოვნას გიყენებენ. ეტყობა, ჩემი ორგანიზმი ისეა მომართული, რომ ვცდილობ ხოლმე ყოფა გავამარტივო, რათა საკუთარი თავისთვისაც დამრჩეს დრო... რილკეს აქვს ნათქვამი, ხელოვნებასა და ცხოვრებას შორის ძველი მტრობა არსებობს და პოეტი ქალი მათ შორისაა მოქცეულიო. 

რუსუდან კაიშაური
რუსუდან კაიშაური

– ყველაზე უჩვეულო გარემოში სად დაგიწერიათ ლექსი?

– ძირითადად ვცდილობ ხოლმე, რომ ჩემი შვილების ხარჯზე არ ვწერო ლექსები. თუმცა, ერთხელ ჩემი გოგო ცუდად გახდა და საავადმყოფოში დავაწვინეთ. ამ ამბავს ძალიან განვიცდიდი, მაგრამ სურვილი მაინც მქონდა, რომ ლექსი მეწერა. რატომ? – ამას ვერც მე მივხვდი. ღამე, როცა პალატაში შუქს აქრობდნენ, გარედან შემოსული შუქით ვწერდი ლექსებს. გვერდზე მყოფმა ბავშვმა ჩემ შვილს ჰკითხა, დედაშენი რას წერდა მთელი ღამეო. ლექსებმა მაშინ ის მძიმე პერიოდი გადამატანინა და იმ დროს ბევრი ლექსი დავწერე.

შეხვდერა მწერალთა სახლში
შეხვდერა მწერალთა სახლში

– თქვენი ლექსები ბევრ ენაზეა თარგმნილი...

– მე არ წამიკითხავს ეს ლექსები უცხოურად, მაგრამ ჩემმა გოგომ იცის უცხო ენა და მას თარგმანები ძალიან მოსწონს.

– ერთ ლექსში ამბობთ ასე და მინდა გკითხოთ, ბავშვობაში რა წესებს არღვევდით?

– რა წესებს ვარღვევდი და იმას არ ვაკეთებდი და ისე არ ვფიქრობდი, როგორც უმეტესობა. ეს „ჩემისთანობა“ სერიოზულად მტანჯავდა და სულ ვცდილობდი სხვებს დავმსგავსებოდი. მეგონა, თუ ამას მოვახერხებდი, ბედნიერი ვიქნებოდი. მაგრამ რაც მეტად ვცილობდი, უფრო სასაცილო ვხდებოდი. მერე ხელი ჩავიქნიე, შევეშვი ჩემი თავის გადაკეთებას და მივხვდი, რომ მთელი ცხოვრება ჩემ თავთან ბრძოლაში უნდა გამეტარებინა. ამ კითხვის პასუხად ენაზე მომადგა გალაკტიონის ლექსიდან ფრაზა: „ვინ არის ეს ქალი, ვინ არის ეს ქალი, ასეთი ცისფერი“, მაგრამ ესეც კითხვაა...

შეხვედრა ახალციხეში
შეხვედრა ახალციხეში

– ცოტა საკამათო კითხვაა, მაგრამ მაინც გკითხავთ: დედა უფრო ხართ თუ პოეტი?

– პოეზია ბავშვობიდანვე იყო ჩემი თავშესაფარი, ახლა კი ჩემი ყველაზე დიდი ბედნიერებაა. სულ ვფიქრობ, უფრო დიდი ბედნიერება რომელია –  შვილები თუ პოეზია? თქვენ წარმოიდგინეთ, ორივეს ერთ სასწორზე ვდებ. ადრე ჩემ პოეზიას უკანონო შვილს ვეძახდი და ლექსებს ვმალავდი. მეშინოდა ვინმეს არ დაეცინა, არ ეთქვათ, ვინაა ეს უცნაური ქალი, პოეზიით რომ ამარტივებს ყოფასო.

პოეზიის საღამოზე
პოეზიის საღამოზე

– და მართლაც, ვინ არის „ეს ქალი“?

– რა ვიცი, ხან ვინ ვარ და ხან ვინ... ცოტა ჯამბაზიც ვარ, ფილოსოფოსიც, დედაც. ყველანაირი ვყოფილვარ. როცა რაღაცეები არ მომწონს ხოლმე, ვცდილობ, გავიზარდო. საკუთარი შვილებისა და მოსწავლეებისგანაც ბევრ რამეს ვსწავლობ და მათთან ერთად ვიზრდები. ერთ გერმანულ კრებულს ჩემი ერთი ლექსის მიხედვით დაარქვეს სახელი – „მე ბევრი ვარ“. აი, იქ წერია, რა და როგორი ვარ და როგორი ვერ ვიქნები...

გაკვეთილზე
გაკვეთილზე

– საინტერესოა, როგორი ვერ იქნებით?

– ერთადერთი, მოღალატე ვერ და არ ვიქნები, არც ერთ შემთხვევაში!..

– ცხოვრებაში მთავარი რა არის?

– „თუ თავი შენი თან გახლავს, ღარიბად არ იხსენები“, ამას პლუს სიყვარულის გაცემისა და მიღების უნარი, სიყვარული, ზოგადად.

– რა იწვევს თქვენში სინანულს, რა განაღვლიანებთ?

– ჩემი უპასუხისმგებლო, ზოგჯერ უნებლიედაც ჩადენილი საქციელები. მანაღვლიანებს ყველაფერი, რაც ჩემ გარშემო ხდება, გამოწვეული უპასუხისმგებლობით, უვიცობით, გაუნათლებლობითა და ამპარტავნობით. დარდს საკუთარი თავით ვწამლობ. ყველა ადამიანში არის „ავადმყოფობასთან“ მებრძოლი „წითელი ბურთულები“, ისინი უნდა იპოვო და აამოქმედო...

 

457
ნათია ოქიტაშვილი საფრანგეთში

როცა ხატვა თერაპიაა...

333
(განახლებულია 17:48 16.04.2021)
უკვე მეცნიერულად დასაბუთებულია და პრქტიკული მაგალითებითაც არაერთხელ დავრწმუნდით, რომ ხელოვნებას ადამიანის განკურნება რეალურად შეუძლია.

ეს მოსაზრება მით უფრო დამაჯერებელია, როდესაც მას საკუთარ თავზე მედიცინის სფეროს სპეციალისტი გამოცდის. ნათია ოქიტაშვილი-გოგინავა ექიმი-ლოგიპედია და ბავშვებში მეტყველების დეფექტის გამოსწორებაზე ზრუნავს. თუმცა ამ მასალის მომზადების საბაბი ხატვით მისი დაინტერესებაა. ამის ემოციური იმპულსი კი ახლობელი ადამიანის ავადმყოფობით გამოწვეული სტრესი გახდა.

ნათია ოქიტაშვილი
ნათია ოქიტაშვილი

- ქალბატონო ნათია, თავის დროზე პროფესიული არჩევანი რა ნიშნით გააკეთეთ?

- დავამთავრე თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიის ფაკულტეტი. ეს არჩევანი განაპირობა იმან, რომ ძალიან მიყვარს ბავშვები, თუმცა დღეს სპეციალობით არ ვმუშაობ, ლოგოპედი ვარ. კვალიფიკაცია ამ მიმართულებით ავიმაღლე. ლოგოპედიით ჩემი დაინტერესება განაპირობა იმ გარემოებამ, რომ იმ პერიოდში ეს მიმართულება ნაკლებ პოპულარული იყო და ნაკლებად იყენებდნენ.

ნათია ოქიტაშვილი
ნათია ოქიტაშვილი

- საინტერესო, მაგრამ ამავე დროს რთული სფეროა...

- სწავლისა და პრაქტიკის პროცესი საინტერესოდ მიმდინარეობდა. ადვილი მართლა არ არის, რადგან პაციენტებთან ერთად თითოეულ ასოს, თითოეულ სიტყვას ვამუშავებთ, შემდეგ ვაშენებთ წინადადებებს და ასე ნელ-ნელა ვიღებთ შედეგს. მახსოვს, პირველი პაციენტი „რ“ ასოს პრობლემით მოვიდა, მუშაობის პროცესში კი აღმოჩნდა, რომ თურმე დედასაც იგივე პრობლემა ჰქონდა. ასე რომ, ორივე ჩემი პაციენტი გახდა.

ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება
ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება

- ხელოვნებისადმი მიდრეკილება მანამდე ჩაისახა თუ თქვენ შემთხვევაშიც „პანდემიის შედეგია“?

- არა, ეს პანდემიამდე მოხდა. მამა ხატავს და რაღაცნაირად ვგრძნობდი, რომ ეს ჩემშიც იყო და გენეტიკაში მქონდა. თუმცა როგორც მამამ, ისე მეც ხატვა ასაკში დავიწყეთ. 

ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება
ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება

- ხშირ შემთხვევაში სტრესი ხდება ხოლმე ხატვის დაწყების საბაბი...

- ჩემი პირველი ნახატიც სტრესის ფონზე შეიქმნა. იმ პერიოდში ჩემი ძმა გახდა ავად. ერთხელ გაოგნებული ვიჯექი და ველოდებოდი მორიგ სატელეფონო ზარს გერმანიიდან, ჩემი ძმის ჯანმრთელობის შესახებ ამბავი რომ გამეგო. ამ ლოდინის დროს გაუცნობიერებლად რაღაც ხაზებს ვავლებდი. უცებ ზარმა გამომაფხიზლა და ფურცელი გვერდზე გადავდე. საუბრის დასრულების შემდეგ გაოცებულმა აღმოვაჩინე, რომ რაღაც დამიხატავს...

ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება
ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება

- ამ ნამუშევრებში კარდიოგრამის მსგავსად აისახება ადამიანის სულიერი მდგომარეობა?

- დაახლოებით ასეა. დღევანდელი ნახატებისგან განსხვავებით, რომელიც უფრო ფერადია, პირველი ნახატები ჩემს განწყობას შეეფერებოდა: იქ ხაზები იყო სქელი და შავი. ჩემი ძმის გამოჯანმრთელებასთან ერთად ნახატებში ხაზები დაწვრილდა და გასუფთავდა, კონტურები კი გამოიკვეთა და გაფერადდა. „არტ-თერაპიამ“ ძალიან მიშველა. ეს იდეალური გზაა, რომელიც სულს ასუფთავებს და გულს აწყნარებს. საერთოდ, ჩემს ნახატებში ყველა ფერია, გულს არც ერთ ფერს არ ვწყვიტავ.

ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება
ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება

- მოგვიანებით ხელის გასაწაფად და დასახვეწად ვინმეს მიმართეთ?

- მართალია, ხატვა დამოუკიდებლად დავიწყე, მაგრამ მერე მომინდა, რომ სულ მეხატა. ინტერნეტში აღმოვაჩინე ქალბატონი მეგი გვენეტაძე, რომელიც მოხატვის ტექნიკას ასწავლის და მასთან მივედი. ამის მერე უფრო დაიხვეწა ჩემი ნახატები, ბევრი რამ ვისწავლე. მხატვრობაში კომპეტენტური არ ვარ, ამიტომ დღესაც არ ვიცი რა ჟანრში ვხატავ.

ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება
ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება

- რადგან ხატვის დროს ქვეცნობიერს მიჰყვებით ხოლმე, ყველაზე უჩვეულოდ შექმნილი ნახატი გაიხსენეთ.

- ერთხელ, პანდემიის დროს საგურამოში ვიყავით. მახსოვს, აქ რაღაც დავხატე და უცნაური გრძნობა დამეუფლა. არ მესიამოვნა, მაგრამ ნახატი მაინც ვერც გავიმეტე გადასაგდებად. უბრალოდ გადავკეცე, რომ თვალში ნაკლებად მომხვედროდა. მერე მოულოდნელად გადავწყვიტე მისი გაფერადება და ისეთი კარგი გამოვიდა, რომ უსიამოვნო შეგრძნებამ გამიარა. ნახატებს ხან მე ვარქმევ სახელს, ხან თვითონ „ითხოვენ და მკარნახობენ“, რა სახელი მოუხდებათ.

ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება
ნათია ოქიტაშვილის შემოქმედება

- პაციენტების რაოდენობამ თუ იმატა პანდემიის დროს?

- დიახ, სამწუხაროდ, პანდემიის მერე საგრძნობლად იმატა მათმა რიცხვმა. პაციენტებთან ურთიერთობისას მაქსიმუმს გავცემ ხოლმე. მჯერა, როდესაც პოზიტიურ ენერგიას გასცემ, უკანაც იგივე გიბრუნდება.

ნათია ოქიტაშვილი სამუშაო კაბინეტში
ნათია ოქიტაშვილი სამუშაო კაბინეტში

- თქვენს ძირითად პროფესიაში თუ გეხმარებათ ხატვით გატაცება?

- ჩემი პროფესია და ჰობი ერთმანეთს ეხმარება. არტ-თერაპია ჩემი საქმიანობის ერთ-ერთი შემადგენელ ნაწილია. ჩემს პაციენტებსაც ხშირად ვურჩევ ხოლმე, რომ გაიჩინონ რაიმე ჰობი. ვხედავ, რომ ჩემი პირადი მაგალითი მათ მოტივაციას უმაღლებს.

ნათია ოქიტაშვილი
ნათია ოქიტაშვილი

- პროფესიაში საკმაო გამოცდილება დაგიგროვდათ, ხომ არ ფიქრობთ, რომ ისინი სხვებსაც გაუზიაროთ?

- ძალიან ბევრი ინფორმაცია დამიგროვდა. ოცნება მაქვს, რომ ამ მასალას თავი მოვუყარო და წიგნად გამოვცე. ამას ყოველ ზაფხულს ვაპირებ, მაგრამ ვერ ვახერხებ. ვფიქრობ, ეს ნაშრომი ბევრს დაეხმარება სხვადასხვა პრობლემების მოგვარებაში. მე მიყვარს ადამიანები და ვცდილობ, რომ მდგომარეობა შევუმსუბუქო. მათი მადლიერი მზერა კი ჩემთვის უდიდესი ბედნიერებაა...

 

333
ტურისტები პირბადეებით

კოვიდ-სტატისტიკა საქართველოში: სად დაფიქსირდა ინფიცირების ყველაზე მეტი შემთხვევა

8
დღეს დადებითობის დღიურმა მაჩვენებელმა 4 პროცენტს გადააჭარბა, ხოლო ბოლო 14 დღის მაჩვენებელი 3 პროცენტს მიუახლოვდა

თბილისი, 18 აპრილი – Sputnik. საქართველოში ბოლო 24 საათში გამოვლენილი კორონავირუსის 818 შემთხვევიდან ყველაზე მეტი – 465 შემთხვევა დედაქალაქში დაფიქსირდა. ინფორმაციას საქართველოს მთავრობის ადმინისტრაცია ავრცელებს.

ინფიცირებულთა შემთხვევების რაოდენობით მეორე ადგილზე აჭარა, შემდეგ კი სამეგრელო-ზემო სვანეთის რეგიონია.

რეგიონების მიხედვით კორონავირუსით ინფიცირების სტატისტიკა ასეთია:

აჭარა - 75, სამეგრელო - ზემო სვანეთი - 73, იმერეთი - 57, ქვემო ქართლი - 46, შიდა ქართლი - 29, კახეთი - 25, გურია - 18,  მცხეთა-მთიანეთი - 18, სამცხე-ჯავახეთი - 8, რაჭა-ლეჩხუმი და ქვემო სვანეთი - 4.

დადებითობის დღიური მაჩვენებელი - 4,35%, ბოლო 14 დღის - 2,98%, ბოლო 7 დღის - 3,41%.

ბოლო 24 საათში ვირუსისგან გამოჯანმრთელდა 783 პირი, ხოლო ჯამში გამოჯანმრთელებულთა რაოდენობა 280.915-მდე გაიზარდა.

ბოლო დღე-ღამის განმავლობaში გარდაიცვალა 14 ადამიანი და გარდაცვლილთა საერთო რაოდენობამ 3.939-ს მიაღწია.

ამ დროის მონაცემებით, საქართველოში 10.478 აქტიური შემთხვევაა.

კოვიდ-კლინიკებში მოთავსებულია 2.982 პაციენტი, მათ შორის, თბილისის საავადმყოფოებში - 1.577, აჭარაში - 405, იმერეთში - 371.

512 პაციენტის მდგომარეობა მძიმეა. ხელოვნური სუნთქვის აპარატზე შეერთებულია 89 პირი, მათგან თბილისში - 67, იმერეთში - 6, აჭარაში - 7.

კოვიდ-სასტუმროში მოთავსებულია 439 ადამიანი, მათ შორის 228 - თბილისში, 196 - აჭარაში.

საცხოვრებელ ბინაზე ვირუსის მკურნალობის კურსს 7.057 პირი გადის.

დღევანდელი მდგომარეობით, საკარანტინო სივრცეში მოთავსებულია 310 ადამიანი, მათ შორის, თბილისში - 262, ხოლო აჭარაში - 3. თვითიზოლაციაში იმყოფება 16.452 ადამიანი, მათ შორის თბილისში - 8.317 პირი, აჭარაში - 2.314, იმერეთში - 1.180.

საქართველოში ახალი კორონავირუსით დაავადებულთა რაოდენობა ბოლო დღე-ღამეში 818-ით გაიზარდა და ინფიცირებულთა საერთო რიცხვმა 295.358-ს მიაღწია.

საქართველოში კორონავირუსის პირველი შემთხვევა გასული წლის 26 თებერვალს დაფიქსირდა.

 

 

8