ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: სიყვარული ბუმერანგივითაა...

336
(განახლებულია 23:49 05.04.2021)
ჩვენი რუბრიკა დღეს საგარეჯოს რაიონის სოფელ დიდი ჩაილურის ისტორიის მასწავლებელს ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძეს გაგაცნობთ.

ალბათ არავინ შემეკამათება იმაში, რომ იმ საგანთან ერთად, რომელსაც „ჩემი საქართველო“ ჰქვია, ისტორიის მასწავლებელი ბავშვებს თავისი ქვეყნის, კუთხის ტრადიციებსაც უნდა ასწავლიდეს და აყვარებდეს. ნამდვილი სიყვარული კი, როგორც ცნობილია, ფორმალურ დამოკიდებულებას ვერ ეგუება. ეკა მასწავლებლის შემთხვევაშიც ასეა, სიყვარულით ნასწავლი საგანი თავის კეთილ შედეგს იმკის და სოფელს პატრიოტი ადამიანების სახით უბრუნდება.

თანამზრახველებთან ერთად დიდი ჩაილურის მასწავლებელმა სოფელში „ბერიკაობის“ უძველესი ხალხურ-ისტორიული ტრადიცია აღადგინა. მისი დამსახურებით ამ ტრადიციის შესახებ უკვე უცხოეთშიც იციან. ის „იმსას“, ანუ ისტორიის მასწავლებელთა ასოციაციის ღირსეული წევრია და მისი ინიციატივით სოფელში არაერთი ეროვნული სახის ღონისძიება და შეხვედრა ჩატარდა.

ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე
ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე

- ქალბატონო ეკა, მასწავლებელმა როგორ უნდა შეაყვაროს ბავშვებს ისტორიის საგანი?

- მე მეხუთე-მეექვსე კლასებში ვასწავლი საგანს „ჩემი საქართველო“, მაღალ კლასებში კი ისტორიას. როგორ უნდა შევაყვარო? - პირველ რიგში, ალბათ უნდა დაანახო, რომ კარგად იცი და გიყვარს ქართული ლიტერატურა, რომ გულით გიყვარს შენი ქვეყანა და კუთხე. ეს ყველაფერი უნდა ჩააქსოვო საგნის ცოდნაში. აბა, მარტო სახელმძღვანელოს საშუალებით ბავშვებს ვერაფერში დაარწმუნებ. ყველგან ჩემი წიგნებით, მხატვრული ლიტერატურით დავდივარ, რადგან ყველა ბავშვს არ აქვს წიგნის ყიდვის საშუალება და მათთვის ეს გარკვეული შეღავათია.

გაკვეთილზე
გაკვეთილზე

- ქვეყნის სიყვარული მისი შეცნობით იწყება...

- რა თქმა უნდა, ქვეყნის სიყვარული მისი შეცნობით იწყება. კარგად უნდა იცოდე რა ქვეყნის შვილი ხარ და რა სიმდიდრეს ფლობ. ინტერნეტში ჩვენ გვაქვს ჯგუფი, რომელსაც „ჩემი მოგზაურობები“ ჰქვია, სადაც ბავშვები სხვადასხვა კუთხეში ყოფნის დროს გადაღებულ საკუთარ ფოტოებს ტვირთავენ. ამ ჯგუფს ბევრი გულშემატკივარი ჰყავს, ხოლო ბავშვებს საოცარი თვალთახედვა აქვთ. როდესაც თავის ფოტოებს დებენ, მათ ყველა ჯერზე კომენტარს ვუკეთებ, არ მინდა რომელიმე მათგანი უყურადღებოდ დამრჩეს.

ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე მოსწავლეებთან ერთად
ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე მოსწავლეებთან ერთად

- თქვენი პირველი გაკვეთილი გაიხსენეთ...

- პირველ გაკვეთილს რაც შეეხება, ის საგარეჯოს მოსწავლე ახალგაზრდობის სახლში, როგორც მხარეთმცოდნეობის წრის ხელმძღვანელმა ჩავატარე. მოსწავლეები თითქმის ჩემი ტოლები იყვნენ და, ბუნებრივია, ვღელავდი. ნიშნები არ იწერებოდა და ამან საქმე შედარებით გამიადვილა. დღემდე ვინახავ იმ ბავშვების მოსალოც ბარათებს, სადაც ისინი, როგორც ეკა მასწავლებელს, ისე მილოცავენ. მაშინ 18 წლის ვიყავი. 20 წლის ასაკში კი უკვე სკოლაში, ბევრი ჩემზე მხოლოდ 4-5 წლით უმცროსი მოსწავლე მეძახდა მასწავლებელს.

ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე
ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე

- ისტორიის გაკვეთილების ჩატარება ალბათ საკლასო ოთახის გარეთაც შეიძლება...

- ყველა ისტორიული ძეგლის და ადგილის მონახულება გაკვეთილად შეიძლება ჩაითვალოს. უკვე ბევრი ადგილი მოვინახულეთ. ისინი სხვადასხვა მუზეუმებში დამყავს, შარშან ეროვნული ხელოვნების სასახლეში ვიყავით. არქეოლოგიურ გათხრებზეც დავდივართ, რაც მათ ძალიან აინტერესებთ. ამას გარდა, სოფლის დასუფთავებაზეც ვზრუნავთ ხოლმე, ქვეყნის სიყვარული ამაშიც გამოიხატება. სხვათა შორის, დღეს ბევრი ბავშვი ჩემი ყოფილი მოსწავლის შვილია, უკვე დავრწმუნდი, რომ მოსწავლე საყვარელია, მაგრამ მოსწავლის შვილი ორჯერ საყვარელი...

ბერიკაობა დიდ ჩაილურში
ბერიკაობა დიდ ჩაილურში

- ყველამ იცის, რომ თქვენს სოფელში ბერიკაობის უძველესი ტრადიცია აღადგინეთ...

- თავიდანვე ვიტყვი - რომ არა ნიკა მემარნიშვილი და ლექსო მალასიძე, „ბერიკაობას“ ვერ ავაღორძინებდით. ბერიკაობა, როგორც არამატერიალური კულტურის ძეგლი, ძალიან მნიშვნელოვანია, მაგრამ მისი დანიშნულება დღესდღეობით შეცვლილია. ძველად საკულტო-რელიგიური დღესასწაული იყო, დღეს უბრალოდ სახალხო ზეიმია. სიუჟეტებიც გამარტივებულია. როცა ბერიკაობაა, მასში მთელი სოფელია ჩართული, ბავშვები ნიღბებს კერავენ. უფროსები ქადებს აცხობენ. ყველას დამსახურებაა, რომ 14 მარტს ჩატარებული ეს დღე ჩაილურში ასეთი ლამაზი და ფერადი გამოვიდა.

ბერიკაობა დიდ ჩაილურში
ბერიკაობა დიდ ჩაილურში

- შევახსენოთ მკითხველს ამ სახალხო დღეობის არსი...

- მოგეხსენებათ, ამ ტრაციდიციის თანახმად, ბერიკებს პატივით უნდა მოექცე, გაუღიმო და დაასაჩუქრო ისინი, რათა მათი კეთილგანწყობა დაიმსახურო. იმავე ტრადიციის თანახმად, თუ ბერიკები კმაყოფილი დარჩებიან, ეს ქვეყანას სიკეთესა და უკეთეს მომავალს უქადის. ჩვენს სოფელში არაერთხელ იყვნენ უცხოელები, რომლებმაც ამ დღეს ბევრი ფოტო გადაიღეს და „ბერიკაობის“ შესახებ ამბები თავის ქვეყანაშიც გაავრცელეს. მადლობა ფოტოხელოვან ბადრი ვადაჭკორიას, რომელმაც ამ დღეს საოცარი ფოტოები გადაიღო.

ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე მოსწავლეებთან ერთად
ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე მოსწავლეებთან ერთად

- ვიცი, რომ სოფელში გულწრფელად უყვარხართ და პატივს გცემენ, ალბათ თავადაც გრძნობთ ასეთ დამოკიდებულებას, ასეა?

- არ მოვიტყუები და ყალბ თავმდაბლობას არ გამოვიჩენ, მიხარია ჩემ მიმართ გამოთქმული ყველა თბილი სიტყვა. მიხარია, რომ დაინახეს რამდენს და როგორ ვცდილობ ჩემი სოფლისა და მოსწავლეებისთვის. თუმცა მე მარტო არ ვარ, ყველა იდეის და ოცნების ფრთაშესხმაში გვერდში მიდგანან ძალიან ღირსეული, კარგად გაზრდილ-აღზრდილი, ჩვენი სოფლისა და ქვეყნის პატრიოტები – ჩემი მოსწავლეები, მათ ასე ვახსენებ, რადგან ყოფილი მოსწავლე არ არსებობს. ამიტომ ყველა სამადლობელი და თბილი სიტყვა მათი დამსახურებით მივიღე. ჩემი მხრივ, მათ მინდა მადლობა გადავუხადო. მადლობა ჩემს ოჯახსაც იმ მხარდაჭერისა და მოთმინებისთვის, რასაც ჩემთან მიმართებაში იჩენენ.

ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე
ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე

- გაიხსენეთ რაიმე განსაკუთრებული შემთხვევა, რაც გაკვეთილზე მოხდა...

- ეს ამბავი ოცდაერთი წლის წინანდელია, მაშინ დეკრეტულში გავდიოდი. სადამრიგებლო კლასში რომ შევედი, მასწავლებლის მაგიდაზე ძალიან ბევრი ვარდი დამხვდა. რადგან ყველასთვის ცნობილია ყვავილებისადმი ჩემი სიყვარული, ბავშვებმა მთელი სოფელი მოიარეს, რომ ჩემთვის ყვავილები დაეკრიფათ. თანაც, თურმე ყველას ეუბნებოდნენ, რომ ყვავილები ეკა მასწავლებლისთვის უნდოდათ... ასეთი რამ არასოდეს გავიწყდება.

ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე
ეკა ჭიკაძე-ვეშაპიძე

- სამშობლო რა არის თქვენთვის, რა სიტყვებს მოუძებნით მას?

- რთული სათქმელია, მოკლედ რომ ვთქვა, სამშობლო ჩემთვის ის გრძნობაა, რომლის გამოც ალბათ საქართველოდან ვერასოდეს წავალ...

 

336
ეკატერინე თხელიძის სახლი

ბათუმიდან სოფელში გადასახლებული დედა-შვილის მეურნეობა: ყველგან დამყავს ყანაში, ბოსტანში

423
(განახლებულია 23:55 13.04.2021)
უკვე მეორე წელია ეკატერინე თხელიძე მცირეწლოვან შვილთან ერთად ბათუმიდან სოფელ ძველ აბაშაში გადავიდა საცხოვრებლად და მცირე მეურნეობა მოაწყო. სოფელში საქმე ყოველთვის ბევრია, ამის მიუხედავად, არც პატარა მარიამს აკლებს ყურადღებასა და ენერგიას და არც საყვარელ საქმეს.

სოფლად „ნათხოვარ“ სახლში ახალი ცხოვრება ნულიდან დაიწყო და ეს არ იყო მარტივი. თუმცა კეთილი ადმაიანების თანადგომით კვლავ შეძლო ფეხზე დადგომა. დათესა ბოსტნეული, გამოიყვანა ჩითილები, ზრდის ფრინველებს. უფრო ვრცლად ამ ყველაფერზე ეკატერინე თავად მოგიყვებათ.

- პროფესიით ვარ მედდა, ასევე ბუღალტერი. მაქვს ბუღალტრად მუშაობის რამდენიმეწლიანი პრაქტიკა. ბოლოს ვმუშაობდი შსს-ს დაცვის პოლიციის დეპარტამენტში, ბათუმის ნავთობტერმინალის მონიტორინგის ოპერატორად, საიდანაც შვილის გაჩენის შემდეგ გამათავისუფლეს. პარალელურად „ვტაქსაობდი“ ბათუმის ერთ-ერთ ფირმაში, ვაკეთებდი შილაკს სახლში მისვლით და ვალაგებდი სახლებს.

ეკატერინე თხელიძე ქალიშვილთან ერთად
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძე ქალიშვილთან ერთად

- დღეს რაიონში ცხოვრობთ, რატომ მიიღეთ სოფლად გადასვლის გადაწყვეტილება?

- ბათუმში ქირით ვცხოვრობდი. როგორც აღვნიშნე, სამსახურიდან გამათავისუფლეს. მალევე დაიწყო პანდემია და შემოსავლის ყველა წყარო გაქრა. ვეღარ გადავიხადე ქირა, ვეღარ გავწვდი ხარჯებს და ამან განაპირობა სოფლად გადმოსვლა.

- როგორ დაიწყო თქვენი ცხოვრება სოფლად, როგორ გეგმავდით აქ ცხოვრებას და რეალურად რა პრობლემების და გამოწვევების წინაშე აღმოჩნდით?

- მე ჩემი სოფელი არ მაქვს, ამიტომ მოვიძიე მიტოვებული სახლი და იქ გადავედი ზაფხულში. იქაურობა ფაქტიურად გატყევებული იყო. ნელ-ნელა მივყვებოდი და ვასუფთავებდი. პარალელურად ვიღებდი პატარა ვიდეოებს და ვდებდი „სოფლის მეურნეობის განვითარების ჯგუფში“.

რადგან არ მყავდა არაფერი და ფაქტიურად არც ყიდვის საშუალება მქონდა, ჯგუფში გამოჩნდა ბევრი კეთილი ადამიანი, რომლებმაც დახმარების ხელი გამომიწოდეს და შევიძინე ქათმები, იხვები, გოჭები. დავიწყე საბოსტნე ადგილების გასუფთავება და გამზადება, ნიორი დავთესე. მაგრამ, სამწუხაროდ, ამის მერე მომთხოვეს იქაურობის დატოვება. სხვა გზა არ იყო, უნდა წამოვსულიყავი, მაგრამ წასასვლელი არსად მქონდა. მივმართე ისევ „სოფლის მეურნეობის განვითარების ჯგუფს“. დავწერე პოსტი, რომ ვეძებდი მიტოვებულ სახლს, რომელშიც უსასყიდლოდ ვიცხოვრებდი და მივხედავდი.

ძალიან ბევრი გამოხმაურება მოჰყვა ამ პოსტს. ძალიან ბევრი ადამიანი გამოჩნდა, ვინც დახმარების სურვილი გამოთქვა. ვინაიდან საკუთარი შემოსავალი არ მქონდა და სხვისი დახმარებით ვარსებობდი, პრიორიტეტად ჩავთვალე სახნავ-სათესი ტერიტორიის მქონე ადგილი და ავარჩიე აბაშის რაიონის სოფელი ძველი აბაშა.

ვგეგმავ მოვიყვანო იმდენი მარცვლეული, რაც მეყოფა ფრონველის გამოსაკვებად, რომ ყიდვა არ დამჭირდეს. ასევე ბოსტნეული, რათა ოჯახში გამოვიკვებოთ და ზამთრის მარაგიც გავაკეთო. პრობლემებიდან ყველაზე დიდი ისაა, რომ მიწის დამუშავება ძალიან ძვირი უჯდება გლეხს. ჩემთვის, ნულიდან დამწყებისთვის კი უფრო მეტად რთულია.

ეკატერინე თხელიძის ეზო
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძის ეზო

- მეურნეობის წამოწყებას თავისებური ცოდნა და ენერგია სჭირდება. მიწაზე მუშაობა მანამდეც იცოდით?

- რომ ვთქვა ვიცოდი-მეთქი, არ ვიქნები მართალი, მაგრამ არც მთლად უცოდინარი არ ვყოფილვარ. ბავშვობაში არდადეგებს სოფელში ვატარებდი და ზედაპირული წარმოდგენა მქონდა ყველაფერზე. შემდეგ „იუთუბის“ ვიდეოები დამეხმარა ინფორმაციის მიღებაში. თანაც, იცით, როგორ არის? რომ მიხვალ მიწასთან, მცენარესთან, ის უკვე თვითონ გკარნახობს როგორ უნდა მოეპყრო და შენც მიყვები. ასევე ჯგუფში „მე მიყვარს სოფელი“ ძალიან ბევრ საჭირო რჩევას ვიღებ. მოკლედ, მაინც ყველაზე მთავარი მონდომებაა, არ უნდა დაგეზაროს და ყველაფერი გამოვა.

- რა სახის პროდუქტი მოგყავთ, ხეხილი ან ბოსტნეული თუ გაქვთ და ახდენთ თუ არა მათ რეალიზებას? რა არის თქვენი ოჯახის ძირითადი შემოსავალი?

- როგორც უკვე აღვნიშნე, მე წელს გადმოვედი აქ საცხოვრებლად. დათესილი მაქვს კარტოფილი, რომელიც უკვე ამოსულია და კიდევ ვაპირებ დათესვას. ასევე დათესილი მაქვს ოხრახუში, ქინძი, კამა, შავი ფხალი, ბოლოკი, პრასა. ჩითილები მაქვს პომიდორის, ბულგარულის, კიტრის, ნესვის. ვაპირებ დავთესო სიმინდი, ლობიო, ცოცხი, ძაძა, სტაფილო, ჭარხალი, სალათის ფოთოლი და მწვანე ხახვი. საჩუქრად მივიღე 20 ძირი უეკლო მაყვლის, 50 ძირი ჟოლოს და 50 ძირი მარწყვის სან-ანდრიასის ნერგები, რომლებიც დარგული მაქვს. ხილი აქ ბევრია: თუთა, ბალი, ტყემალი, კარალიოკი, თხილი. მე დავრგე ხუთი ძირი ალუბალი. ჯერ ვერაფრის რეალიზაციას ვერ ვახდენ, რადგან დამწყები ვარ, მაგრამ გეგმები და იმედები მაქვს.

მივყვები ამინდის მიხედვით საქმეებს. ჩემი ყოველდღიურობა არის ჩემი პატარა შვილი, კრუხი და 15 წიწილი, ხუთი იხვი და სამი ქათამი. მაჩუქეს 20 წიწილი, მაგრამ ჯერ ვერ მომყავს სახლში, აღდგომის მერე მოვიყვან. თუ ისეთი მძიმე სამუშაოა, როგორიცაა, მაგალითად, ხის მოჭრა, მაშინ მოდის მეგობარი ან უფროსი შვილი და მეხმარებიან. დანარჩენ საქმეს მარტო ვაკეთებ.

ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი

- მცირეწლოვანი შვილი გყავთ, მასთან ერთად როგორ ახერხებთ მუშაობას?

- ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი ძალა ჩემი მარიამია. მის გამო ვარ აქ. მის გამო ვიტან ყველაფერს და მის გამო მთებს გადავდგამ. მარიამისთვის სულ ერთია მე დასაბარი მაქვს, გასათოხნი თუ სხვა საქმე, მას ყველა წუთს ყურადღება და მოფერება უნდა.

ამიტომ ყველა წუთს მიწევს მივატოვო სამუშაო, მას ჩავეხუტო, ან ძუძუ მოვაწოვო, ან გავეკიდო არაფერი იტკინოს (არც ისე დიდი ხანია, რაც გველი იყო ეზოში და მას მერე ძალიან მეშინია). წესით, დღის განმავლობაში რასაც უნდა ვასწრებდე, იმის მესამედს ვაკეთებ, მაგრამ გულს არ ვიტეხავ. მიმყავს სადაც მე ვარ, დავსვამ, ახლოს დავუდებ ტელეფონს, რომელიც, სხვათა შორის, მოვიგე „ნოვას“ კონკურსში - ნომინაციაში „ქალმა თუ მოინდომა“.

რადგან სიტყვამ მოიტანა, მინდა ვისარგებლო შემთხვევით და დიდი მადლობა გადავუხადო კომპანია „ნოვას“ კოლექტივს. ჯერ რომ გამარჯვებულად დამასახელეს და მერე სულ სხვა პრიზი მიწევდა, რომელსაც მე ვერ მივიღებდი. როცა გაიგეს ტელეფონი არ მქონდა, დიდსულოვნად შემომთავაზეს იმ პრიზის სანაცვლოდ ტელეფონი და სახლში მომიტანეს. მართლაც ამ სიკეთისთვის მადლობის გადასახდელი სიტყვები არ მყოფნის.

ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი

- როცა თავისუფალი დრო გაქვთ, როგორ ატარებთ შვილთან ერთად?

- ფაქტიურად თავისუფალ დროსაც და სამუშაო დროსაც შვილთან ერთად ვატარებ. ყველგან თან მყავს სადაც ვარ - ყანაში, ბოსტანში, მინდორში.

როცა სახლში ვართ, ვაწყობთ მარის საყვარელ ფერად პირამიდას ან კუბიკებს. ჯერ ვერ საუბრობს, ამიტომ ვცდილობ სულ მის გვერდით ვიყო, სულ ვუყურო, ვუსმინო, რომ არც ერთი მისი ჟესტი არ გამომრჩეს.

- რა გეგმები და ოცნებები გაქვთ?

- როცა სოფელში წამოსვლა გადავწყვიტე, დიდხანს ვიფიქრე რა არის სოფელში ისეთი, რაც არ არის ქალაქში და რას გავაკეთებ მე, მთელი ცხოვრება ქალაქში ნაცხოვრები ადამიანი. სოფელში არის ძალიან ბევრი შრომა, მაგრამ ქალაქში განა ნაკლებია? მე 24-საათიანი მორიგეობის შემდეგ ისევ ვაგრძელებდი მუშაობას. სახლის დასალაგებლად მივდიოდი ოჯახებში, ან შილაკის გასაკეთებლად, და თუ არც ერთის შეკვეთა არ მქონდა, „ვტაქსაობდი“ გვიანობამდე. ეს შრომა არ არის? თუ იშრომებ, სოფელშიც გექნება შემოსავალი. ჩემი უდიდესი ოცნებაა მეწველი ძროხის ყიდვა, რომელიც მე და მარიამს შეგვინახავს. მინდა კვერცხის მადებარი ქათმები მყავდეს საკმაო რაოდენობის და პეკინური იხვები, რომელიც იოლად გასაზრდელია.

აქვე ვისარგებლებ შემთხვევით და ვიტყვი ყველაზე მთავარ სათქმელს: მე აქამდე სრულიად უცნობი ადამიანების დახმარებით მოვედი. ბევრი დამეხმარა ერთჯერადად, მაგრამ არიან ისეთები, რამდენჯერმე რომ გამომიწოდეს დახმარების ხელი. სათითაოდ ვერ ჩამოვთვლი, მაგრამ მინდა უღრმესი მადლობა ვუთხრა მათ. თითოეულ ჩვენგანს ერთმანეთის გვერდით დგომა გადაგვარჩენს.

„სოფლის მეურნეობის განვითარების“ ჯგუფში ბევრი ადამიანი მიცნობს და ძალიან ბევრჯერ დამხარებიან. მინდა თითოეულ მათგანს ძალიან დიდი მადლობა გადავუხადო. ასევე მინდა აღვნიშნო ორგანიზაცია „აუშენე, რომ აგიშენონ“. ეს სწორედ ის ადგილია, რაც ჩემსავით უიმედოდ დარჩენილ ადამიანს სჭირდებოდა.

თუ გამოჩნდებიან ისევ გულისხმიერი ადამიანები, რომლებიც დამეხმარებიან ჩემი პატარა ოცნების ახდენაში, უფალი ყველას გადაუხდის სიკეთეს...

 

423
ქეთი ქველაძე

„პოზიტივის უფსკერო საბადო“ პანდემიური თბილისის ფერები მასწავლებლის ობიექტივში

646
(განახლებულია 23:15 13.04.2021)
ქეთი ქველაძე დაწყებითი განათლების პედაგოგია, უკვე 11 წელია, თბილისის 51-ე საჯარო სკოლაში მუშაობს. პანდემიის დროს, მოულოდნელად, შეიძლება ითქვას, ხედვის რაკურსი შეიცვალა. მის ცხოვრებაში კი ძირითადი საქმის გარდა ახალი, სერიოზული გატაცება გაჩნდა.

საამისოდ განსაკუთრებული მცდელობა არ დასჭირვებია. უბრალოდ, ერთ რიგით, პანდემიურ დღეს დაცარიელებულ თბილისში გავიდა, მიიხედ-მოიხედა და გარშემო „სულ სხვა“ თბილისი აღმოაჩინა...

მისი ფოტოებით უკვე დაინტერესდნენ პროფესიონალები და, ვინ იცის, იქნებ, სამომავლოდ ამ გატაცებამ ძირითადი საქმეც კი ჩაანაცვლოს...

ქეთი ქველაძე
ქეთი ქველაძე

- ქეთი, თქვენც იმ ადამიანთა შორის აღმოჩნდით, ვინც თავის ახალ გატაცებას პანდემიის დროს მიაგნო, ასეა?

- გეთანხმებით, ჩემი ახალი გატაცება მაშინ ვიპოვე, როცა საერთოდ არ ველოდი. ყველამ საკუთარ თავზე გამოვცადეთ ის არაპროგნოზირებადი პანდემიური დღეების სიმძიმე, რაც პირველ ტალღას ახლდა. დღემდე და განსაკუთრებით მაშინ თავი მეგონა პერსონაჟი რომელიღაც უსათაურო საშინელებათა ფილმისა, რომელსაც დასასრული არ უჩანდა. უცებ ყველას ერთნაირად დაგვაკლდა სიმშვიდე, იმედი და ურთიერთობები. სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ კეთილი განწყობის, სიმშვიდის შენარჩუნება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია. 

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- ყველაფერი დაიწყო იმ პირველი კადრით, რომლის გადაღებისგანაც თავი ვერ შეიკავეთ...

- მართლაც ასე დაიწყო. გაზაფხულზე, როცა გამოთბა, გარეთ მარტო სეირნობას მოვუხშირე. ერთ საღამოს თვალი მომტაცა გალაკტიონის ხიდიდან ნანახმა დაისის სურათმა. უცებ ვერ მოვითმინე და ტელეფონით რამდენიმე კადრი გადავიღე. მოგვიანებით, როცა მობილური გავხსენი ფოტოების დასათვალიერებლად, ყველა მათგანი იმდენად მომეწონა, რომ ვერ ვხვდებოდი რომელი ერთი შემენახა. მაშინ მენიშნა, რომ პოზიტივის უფსკერო საბადოს მივაგენი, რომელიც მასაზრდოებდა. მაგრამ არ ვიცოდი, ჩემი ფოტოები სხვასაც თუ მოეწონებოდა.

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- თქვენს ობიექტივში ძირითადად ადამიანებისგან დაცლილი თბილისია, როგორია ასეთ თბილისში თქვენ მიერ აღმოჩენილი ყველაზე უჩვეულო კადრები?

- თბილისი ხომ ურთიერთობაა, მე კი გარეთ, ყველგან, მხოლოდ უჩვეულოდ მდუმარე სილამაზე მხვდებოდა. ჩემ გარშემო მხოლოდ გამწვანებული, გაყვავილებული და გარინდული ქუჩები იყო. რაც შეეხება უჩვეულო კადრს, მახსოვს მიუსაფარი ძაღლი შარდენის ქუჩაზე. ეტყობოდა, რომ მშიერი იყო, მაგრამ მაინც იმედიანი და მხნე მომეჩვენა. იჯდა წვიმიანი ქუჩის თავში და ამაყად მიყურებდა.

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- ალბათ ბევრი გეუბნებათ – თქვენს კადრებში ბევრი ფერი და იმედის მომცემი სინათლეა...

- ეს ალბათ იმიტომ, რომ ქალაქის ქუჩებში სიარულის დროს დაჟინებით დავიწყე თბილისური ფერების ძიება და ტელეფონის საშუალებით მათი გადაღება. თურმე ჩვენს ქალაქში ამდენი ფერადი აივანი და ქუჩაა. ერთი კადრი მახსოვს: ქაშუეთის მიმდებარე ქუჩაზე სეირნობის დროს დავინახე მამაკაცი, რომელმაც თავი დახარა და პირჯვრის გადაწერა დაიწყო. ბუნებრივია, ეს კადრი არ მქონდა დაგეგმილი და  ტელეფონი სწრაფად გავხსენი. როცა სასურველი ფოტო გადავიღე, მივხვდი, რომ სუნთქვა მქონდა შეკრული... 

ქეთი ქველაძე
ქეთი ქველაძე

- ამ ფოტოებს სახელებს არქმევთ?

- თავიდან არა, მერე კი ყოველდღიურად გადაღებული ფოტოების დათარიღება და დასათაურება დავიწყე. ახლა ვაცნობიერებ, რომ ეს ჩემი მხრიდან ერთგვარი მოწოდებაც იყო და მესიჯიც, რომ თუნდაც პირბადეებით, დისტანციურად, მაგრამ ყველანი გარეთ გამოვსულიყავით, რადგან თბილისს ჩვენ, ადამიანები ვენატრებოდით...

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- რაც შეეხება ადამიანებს, მათი ფოტოპორტრეტების გადაღება ქუჩაში ახლა ალბათ მარტო ნიღბებითაა შესაძლებელი...

- ძალიან ვწუხვარ, რომ დღეს ადამიანების ნიღბის გარეშე გადაღება იშვიათადაა შესაძლებელი. ლაღი, მომღიმარი სახეების დანახვა მომენატრა. პირბადიდან მარტო თვალებით ვიღიმებით. თუმცა გაზაფხულის სურნელს ისეთი ძალა აქვს, რომ ნიღბითაც შეიგრძნობ. ერთი ფოტო გადავიღე, სადაც ეს სურნელი „იგრძნობა“. გაბრიაძის თეატრთან რომ აყვავებული ჭერამია, იქ დავიჭირე ის კადრი.

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- თქვენს ფოტოებში ნაცნობი თბილისური ფრაგმენტები უჩვეულო რაკურსითაა, იმ კადრებს „უსაფრდებით“?

- ყოველთვის ვცდილობ მივაგნო გადასაღები ობიექტის ახალ რაკურსს, რომელიც მნახველის გაოცებას და მოწონებას გამოიწვევს. მეგობრები სულ მეხუმრებიან – არ გვჯერა შენც თუ ჩვენს თბილისში ცხოვრობ, ჩვენც გაგვიყოლე ხოლმე, როცა გადასაღებად გახვალო. მე ვიღიმები და მახარებს ამის მოსმენა, რადგან ეს იმას ნიშნავს, რაც ჩავიფიქრე, შევძელი და გამომივიდა.

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- როგორც ამბობთ, ამ ფოტოებს მობილურით იღებთ. ალბათ დადგა დრო, რომ პროფესიულ კამერაზეც იფიქროთ...

- სხვათა შორის, სწორედ ახლახან შევიძინე ფოტოკამერა. იმედი მაქვს, რომ დავმეგობრდებით. ვფიქრობ, ფოტოხელოვნების სრული კურსის გავლაც საინტერესო იქნებოდა. რატომაც არა?!

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- თქვენი ფოტოები სოციალურ ქსელებში ამ სფეროს რომელიმე პროფესიონალმა თუ შეამჩნია?

- სოცქსელებში ბოლო ხანებში ჩემს ფოტოებზე გამოხმაურებებმა მართლა იმატა. მათ აქტიურად იწონებენ ხელოვანები, რეჟისორები, პროფესიონალი ფოტოხელოვანებიც კი. ბევრი მათგანი instagram-ზეც მემეგობრება. ისინი თბილ კომენტარებს არ იშურებენ. უკვე სხვადასხვა გამოფენაზე მონაწილეობის შემოთავაზებებიც მივიღე. დღეს სკოლის დირექციამ გამოთქვა სურვილი, რომ ჩემი გამოფენა მოეწყოს. იმის იმედს ვიტოვებ, რომ ყველაფერი საინტერესო წინ მელოდება...

 

646
სალომე ზურაბიშვილი და არმენ სარქისიანი

საქართველოს ხვალ ოფიციალური ვიზიტით სომხეთის პრეზიდენტი არმენ სარქისიანი ეწვევა

0
(განახლებულია 15:03 14.04.2021)
ოფიციალური ვიზიტის ფარგლებში სომხეთის პრეზიდენტი საქართველოს პრეზიდენტთან და პარლამენტის თავმჯდომარესთან შეხვედრებს გამართავს.

 

თბილისი, 14 აპრილი - Sputnik. სომხეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტი არმენ სარქისიანი  15 აპრილს ოფიციალური ვიზიტით თბილისს ეწვევა, ნათქვამია საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის მიერ გავრცელებულ განცხადებაში. 

სომხეთის პრეზიდენტისა და მისი მეუღლის, ნუნე სარქისიაის დახვედრის ოფიციალური ცერემონია ხუთშაბათს ორბელიანების სასახლეში გაიმართება.

ოფიციალური ვიზიტის ფარგლებში,  იგეგმება სომხეთის პრეზიდენტისა და საქართველოს პრეზიდენტის პირისპირ და გაფართოებულ ფორმატში შეხვედრები, რის შემდეგაც ორი ქვეყნის პირველი პირები მედიისთვის ერთობლივ განცხადებებს გააკეთებენ.

გარდა ამისა,  სომხეთის პრეზიდენტი საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარეს არჩილ თალაკვაძესაც შეხვდება.

თბილისში ვიზიტის ფარგლებში სარქისიანი სომხურ საკათედრო ტაძარსაც დაათვალიერებს.

საქართველომ და სომხეთმა დიპლომატიური ურთიერთობები 1992 წლის 17 ივლისს დაამყარეს. ქვეყნები ბევრ სფეროში თანამშრომლობენ. ყველაზე ინტენსიურია თანამშრომლობა ვაჭრობის სფეროში. ქვეყნებს თავისუფალი ვაჭრობის რეჟიმი მოქმედებს, ხოლო სომხეთი საქართველოს ძირითადი სავაჭრო პარტნიორთა ათეულში შედის.

0
თემები:
საქართველოს პრეზიდენტი