სიმონ არშაულიძე

თუში პოეტი და ვენის თეატრის სცენიდან წაკითხული მისი ლექსები „ზეციდან ჩამოტანილ სამოთხეზე“

1641
(განახლებულია 21:36 01.04.2021)
რუბრიკაში „ქართველები უცხოეთში“ ამჯერად ავსტრიაში მცხოვრებ თუშ პოეტს სიმონ არშაულიძეს წარმოგიდგენთ.

პროფესიით ექიმია, მაგრამ თუშეთში გაჩენილს პოეზიის სიყვარული რომ არ ჰქონოდა, გასაკვირი ის იქნებოდა. სანამ მხედველობას დაკარგავდა, თუშეთში კარდაკარ დადიოდა და სახალხო მთქმელებისგან ლექსებს იწერდა. შემდეგ პაციენტებს იღებდა საკუთარ სტომატოლოგიურ კაბინეტში.

დღეს მეუღლესთან ერთად ცხოვრობს ვენაში, სადაც მკურნალობის კურსს გადის. გამოცემული აქვს საკუთარი ლექსების ორი კრებული. ისინი ვენის ბიბლიოთეკის ქართულ კუთხესაც გადასცა საჩუქრად. ჩართულია სხვადასხვა შემოქმედებით პროექტებში, ერთ-ერთი პროექტის ფარგლებში ვენის ყველაზე დიდი თეატრის სცენაზე დაიდგა სპექტაკლი, სადაც თუში პოეტი საკუთარ ლექსებს კითხულობს...

სიმონ არშაულიძე
სიმონ არშაულიძე

- ბატონო სიმონ, როგორია თქვენი ცხოვრების ამბავი ავსტრიამდე?

- დავიბადე ქვემო ალვანში, ახმეტაში, სკოლაც იქ დავამთავრე. კარგად ვსწავლობდი და სკოლა ხუთებზე მაქვს დამთავრებული. პოეზია ბავშვობიდან მიყვარს. რამდენიმე ლექსი უკვე მაშინ მქონდა დაწერილი, კაფიების სტილში შექმნილი ერთსტროფიანი ლექსები იყო. შაქრიანი დიაბეტი რვა წლიდან მაქვს, მხედველობა ამის ფონზე გამიუარესდა, მოგვიანებით კი დავკარგე. მანამდე სამედიცინოზე, სტომატოლოგიურ ფაკულტეტზე ჩავაბარე. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ სოფელში ვმუშაობდი, ჩემი კაბინეტიც მქონდა.

სიმონ არშაულიძე ვენაში სპექტაკლზე
სიმონ არშაულიძე ვენაში სპექტაკლზე

- სოფელში ბევრს გაულამაზეთ ღიმილი?

- რა ვიცი, კმაყოფილები იყვნენ... სოფელში სამი წელი ვიმუშავე და საკმაოდ ბევრი პაციენტი მყავდა. მათ შორის დედაჩემიც იყო. 2001 წელს რომ გავუკეთე, ჩემი გაკეთებული კბილები დღემდე აქვს. იმას რა ჯობს, პაციენტი რომ შენი მადლიერია.

- ვიცი, რომ კარდაკარ დადიოდით და ხალხური მთქმელებისგან ლექსებს იწერდით...

- ბევრი სახალხო მთქმელი მყავს ჩაწერილი, მაგრამ ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა კოსტა მარხვაიძე, რომელსაც ძალიან კარგი ლექსები აქვს. როცა ჩავიწერე, მაშინ 68 წლის იყო. უბრალო გლეხია, სოფელში მესაქონლეობას მისდევს.

თუშეთში ახლობლებთან ერთად
თუშეთში ახლობლებთან ერთად

- მისი ლექსებიდან რომელიმე სტროფი გახსოვთ?

- ძალიან ბევრი ლექსი აქვს დაწერილი, ახლა უცებ ეს გამახსენდა:

„ჩარდახით გადმოფრენილმა,

შუა გაჰყარა ჯარიო,

აკაფა ლეკთა ბელადი,

ჭიუხებს მისცა თავიო“.

სიმონ არშაულიძე საკუთარი წიგნის პრეზენტაციაზე
სიმონ არშაულიძე საკუთარი წიგნის პრეზენტაციაზე

- ავსტრიაში ჯანმრთელობის პრობლემების გამო ჩახვედით?

- 2002 წელს დავკარგე მხედველობა. მერე უფრო მიუარსდებოდა მდგომარეობა, ამიტომ 2014 წელს აქ სამკურნალო პროგრამით  ჩამოვედი. ჩემი მეუღლეც აქააა, ისიც უსინათლოა და ამავე პროგრამაშია ჩართული. ამ ეტაპზე მკურნალობა ნორმალურად მიდის. ახლა კვლევებს ვიტარებ, რომ მხედველობა აღდგეს.

ვენის თეატრის სპექტაკლის რეპეტიციაზე
ვენის თეატრის სპექტაკლის რეპეტიციაზე

- ემოციური თუში ავსტრიულ „სიცივეს“ როგორ უძლებთ?

- სხვა გზა არ იყო... გაუარესებული ჯანმრთელობის გამო ჩამოვედი. იმ დროს აქ მთარგმნელობითი ჯგუფი იყო და იმ ჯგუფის წევრი გავხდი. ამან გადამატანინა უცხოეთში ყოფნა. აქ სხვადასხვა პროექტებს აკეთებდნენ და მის ფარგლებში სპექტაკლებს დგამდნენ. ერთხელ დადგეს სპექტაკლი „უუფლებონი“, რომელიც ლტოლვილების ცხოვრებაზეა. იმ სპექტაკლზე დოკუმენტური ფილმიცაა გადაღებული.

ვენის თეატრის სპექტაკლის რეპეტიციაზე
ვენის თეატრის სპექტაკლის რეპეტიციაზე

- სპექტაკლს „უუფლებონი“ ჰქვიაო, რომელია ადამიანის ყველაზე დიდი უფლება?

- ადამიანის ყველაზე დიდი უფლება არის სიცოცხლე, მერე კი თავისუფლება. როცა საშუალება აქვს, როგორც სურს, ისე რომ გადაადგილეს – ამას ჩემი გადმოსახედიდან ვამბობ...

- ავსტრიაში სცენიდან ქართული ლექსები გაქვთ წაკითხული...

- აქ ერთი ქალია, ერფრიდე ელენიკი და ის სპექტაკლი მისი წიგნის მიხედვითაა დადგმული ვენის ყველაზე დიდი თეატრის სცენაზე, რომელზეც მეც გამოვედი. სპექტაკლში სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოსულები იღებენ მონაწილეობას და მშობლიურ ენაზე ზოგი ლექსს კითხულობს, ზოგი მღერის...

მეუღლესთან ერთად
მეუღლესთან ერთად

- თქვენ ვისი ლექსი წაიკითხეთ?

- მე საკუთარი ლექსი წავიკითხე:

„ზეციდან ჩამოტანილ სამოთხეს გაუმარჯოს,

რომელსაც უფალმა უწოდა თუშეთი,

კურთხეულ მიწაზე მადლიან ქართველებს,

უფალი დალოცავს თავისი თუშებით“.

სიმონ არშაულიძე
სიმონ არშაულიძე

- თქვენი გაცნობის მერე თუ გაუჩნდა ვინმეს თუშეთის ნახვის სურვილი?

- დიახ, ვინც დაინტერესდა, ბევრმა ნახა თუშეთი. ერთი ჩემი ავსტრიელი მეგობარიც იყო და ძალიან მოეწონა. სხვებიც აპირებენ წასვლას, როცა საშუალება მიეცემათ.

- უკვე ორი წიგნი გამოეცით – „თუშნო წყალობა ჯვარისა“ და „თუშეთში გვიდგას ფესვები“. ვენაშიც თუ გრძნობთ ამ კავშირს ფესვებთან?

- რა თქმა უნდა, ვგრძნობ, ამის გარეშე ერთი დღეც არ მაქვს. სიზმარში სულ იქ ვარ, მთებში. იშვიათად, რომ იქ არ ვიყო... ბოლოს თუშეთში 2014 წლის ზაფხულში, ივლისის თვეში ვიყავი. ძალიან მეტარებიან ჩემი ახლობლები, ჩემი მთები და მდინარეები მენატრება. თუშეთი ფეხით და ცხენით მაქვს მოვლილი. ჩემს ცხენს ვაჟა ერქვა და ის ჩემმა ბიძაშვილმა მაჩუქა. ისე მენატრება ის ადგილები, ვერ წარმოიდგენთ...

ვენის თეატრის სპექტაკლის რეპეტიციაზე
ვენის თეატრის სპექტაკლის რეპეტიციაზე

- რაიმე ამბავი ხომ არ ჩაგრჩათ მეხსიერებაში?

- ერთხელ ცხენით მივდიოდი ჭანჭახონიდან გომეწრის ხეობაში. მაღალ მთაზე ავედი და საოცარი ვაკე ადგილი ვნახე, დიდი ფართობი იყო და მთელ იმ ადგილზე სულ ერთი ზომის, დაახლოებით ათსანტიმეტრიანი სხვადასხვა ფერის ყვავილები იყო გაფენილი. ამის მერე ასეთი უცნაური ფერების, მთელ კილომეტრზე გაჭიმული ყვავილების ხალიჩა არც მინახავს.

- ავსტრიულ-გერმანულად ხომ არ თარგმნეთ რომელიმე ქართველი ავტორი?

- აქ არის ავსტრიელი მთარგმნელი, იულია დენგი, რომელმაც ქართული იცის და საქართველოშიც ბევრჯერ იყო ჩემთან. მე და ამ გოგომ ლადო ასათიანის ლექსები გერმანულად ვთარგმნეთ და ერთ კონკურსზე გავიმარჯვეთ. პირველი ადგილი ავიღეთ, ფულადი პრემია და სიგელი გადმოგვცეს.

- ესმით მანდ ქართული სათქმელი?

- ზოგადად ავსტრიელებს ქართული პრობლემები არ აინტერესებთ. ვინც ლიტერატურის დარგშია, მათ ჩვენი ლიტერატურა აინტერესებთ, მაგრამ ზოგადად არ ესმით. ვენაში ბიბლითეკაა, სადაც ქართული კუთხეა. იქ ქართულ წიგნებს შორის ჩემი წიგნიცაა, რომელიც მათ ოფიციალურად გადავეცით.

- ქართველები ბევრი ხართ?

- ვენაში საკმაოდ ბევრი ქართველია, თუშეთიდან ოთხნი ვართ. როცა ერთად ვიკრიბებით, თუშურად ვლაპარაკობთ და ამით ცოტა ვმშვიდდებით ხოლმე.

- რას ეტყვით თუშეთს შორიდან?

- ვეტყვი: მიყვარხარ, მენატრები და მალე დავბრუნდები! ძალიან დიდი ნოსტალგია მაქვს და როცა საშუალება მექნება, ეგრევე წამოვალ...

1641
თემები:
ქართველები უცხოეთში (104)
ეკატერინე თხელიძის სახლი

ბათუმიდან სოფელში გადასახლებული დედა-შვილის მეურნეობა: ყველგან დამყავს ყანაში, ბოსტანში

401
(განახლებულია 23:55 13.04.2021)
უკვე მეორე წელია ეკატერინე თხელიძე მცირეწლოვან შვილთან ერთად ბათუმიდან სოფელ ძველ აბაშაში გადავიდა საცხოვრებლად და მცირე მეურნეობა მოაწყო. სოფელში საქმე ყოველთვის ბევრია, ამის მიუხედავად, არც პატარა მარიამს აკლებს ყურადღებასა და ენერგიას და არც საყვარელ საქმეს.

სოფლად „ნათხოვარ“ სახლში ახალი ცხოვრება ნულიდან დაიწყო და ეს არ იყო მარტივი. თუმცა კეთილი ადმაიანების თანადგომით კვლავ შეძლო ფეხზე დადგომა. დათესა ბოსტნეული, გამოიყვანა ჩითილები, ზრდის ფრინველებს. უფრო ვრცლად ამ ყველაფერზე ეკატერინე თავად მოგიყვებათ.

- პროფესიით ვარ მედდა, ასევე ბუღალტერი. მაქვს ბუღალტრად მუშაობის რამდენიმეწლიანი პრაქტიკა. ბოლოს ვმუშაობდი შსს-ს დაცვის პოლიციის დეპარტამენტში, ბათუმის ნავთობტერმინალის მონიტორინგის ოპერატორად, საიდანაც შვილის გაჩენის შემდეგ გამათავისუფლეს. პარალელურად „ვტაქსაობდი“ ბათუმის ერთ-ერთ ფირმაში, ვაკეთებდი შილაკს სახლში მისვლით და ვალაგებდი სახლებს.

ეკატერინე თხელიძე ქალიშვილთან ერთად
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძე ქალიშვილთან ერთად

- დღეს რაიონში ცხოვრობთ, რატომ მიიღეთ სოფლად გადასვლის გადაწყვეტილება?

- ბათუმში ქირით ვცხოვრობდი. როგორც აღვნიშნე, სამსახურიდან გამათავისუფლეს. მალევე დაიწყო პანდემია და შემოსავლის ყველა წყარო გაქრა. ვეღარ გადავიხადე ქირა, ვეღარ გავწვდი ხარჯებს და ამან განაპირობა სოფლად გადმოსვლა.

- როგორ დაიწყო თქვენი ცხოვრება სოფლად, როგორ გეგმავდით აქ ცხოვრებას და რეალურად რა პრობლემების და გამოწვევების წინაშე აღმოჩნდით?

- მე ჩემი სოფელი არ მაქვს, ამიტომ მოვიძიე მიტოვებული სახლი და იქ გადავედი ზაფხულში. იქაურობა ფაქტიურად გატყევებული იყო. ნელ-ნელა მივყვებოდი და ვასუფთავებდი. პარალელურად ვიღებდი პატარა ვიდეოებს და ვდებდი „სოფლის მეურნეობის განვითარების ჯგუფში“.

რადგან არ მყავდა არაფერი და ფაქტიურად არც ყიდვის საშუალება მქონდა, ჯგუფში გამოჩნდა ბევრი კეთილი ადამიანი, რომლებმაც დახმარების ხელი გამომიწოდეს და შევიძინე ქათმები, იხვები, გოჭები. დავიწყე საბოსტნე ადგილების გასუფთავება და გამზადება, ნიორი დავთესე. მაგრამ, სამწუხაროდ, ამის მერე მომთხოვეს იქაურობის დატოვება. სხვა გზა არ იყო, უნდა წამოვსულიყავი, მაგრამ წასასვლელი არსად მქონდა. მივმართე ისევ „სოფლის მეურნეობის განვითარების ჯგუფს“. დავწერე პოსტი, რომ ვეძებდი მიტოვებულ სახლს, რომელშიც უსასყიდლოდ ვიცხოვრებდი და მივხედავდი.

ძალიან ბევრი გამოხმაურება მოჰყვა ამ პოსტს. ძალიან ბევრი ადამიანი გამოჩნდა, ვინც დახმარების სურვილი გამოთქვა. ვინაიდან საკუთარი შემოსავალი არ მქონდა და სხვისი დახმარებით ვარსებობდი, პრიორიტეტად ჩავთვალე სახნავ-სათესი ტერიტორიის მქონე ადგილი და ავარჩიე აბაშის რაიონის სოფელი ძველი აბაშა.

ვგეგმავ მოვიყვანო იმდენი მარცვლეული, რაც მეყოფა ფრონველის გამოსაკვებად, რომ ყიდვა არ დამჭირდეს. ასევე ბოსტნეული, რათა ოჯახში გამოვიკვებოთ და ზამთრის მარაგიც გავაკეთო. პრობლემებიდან ყველაზე დიდი ისაა, რომ მიწის დამუშავება ძალიან ძვირი უჯდება გლეხს. ჩემთვის, ნულიდან დამწყებისთვის კი უფრო მეტად რთულია.

ეკატერინე თხელიძის ეზო
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძის ეზო

- მეურნეობის წამოწყებას თავისებური ცოდნა და ენერგია სჭირდება. მიწაზე მუშაობა მანამდეც იცოდით?

- რომ ვთქვა ვიცოდი-მეთქი, არ ვიქნები მართალი, მაგრამ არც მთლად უცოდინარი არ ვყოფილვარ. ბავშვობაში არდადეგებს სოფელში ვატარებდი და ზედაპირული წარმოდგენა მქონდა ყველაფერზე. შემდეგ „იუთუბის“ ვიდეოები დამეხმარა ინფორმაციის მიღებაში. თანაც, იცით, როგორ არის? რომ მიხვალ მიწასთან, მცენარესთან, ის უკვე თვითონ გკარნახობს როგორ უნდა მოეპყრო და შენც მიყვები. ასევე ჯგუფში „მე მიყვარს სოფელი“ ძალიან ბევრ საჭირო რჩევას ვიღებ. მოკლედ, მაინც ყველაზე მთავარი მონდომებაა, არ უნდა დაგეზაროს და ყველაფერი გამოვა.

- რა სახის პროდუქტი მოგყავთ, ხეხილი ან ბოსტნეული თუ გაქვთ და ახდენთ თუ არა მათ რეალიზებას? რა არის თქვენი ოჯახის ძირითადი შემოსავალი?

- როგორც უკვე აღვნიშნე, მე წელს გადმოვედი აქ საცხოვრებლად. დათესილი მაქვს კარტოფილი, რომელიც უკვე ამოსულია და კიდევ ვაპირებ დათესვას. ასევე დათესილი მაქვს ოხრახუში, ქინძი, კამა, შავი ფხალი, ბოლოკი, პრასა. ჩითილები მაქვს პომიდორის, ბულგარულის, კიტრის, ნესვის. ვაპირებ დავთესო სიმინდი, ლობიო, ცოცხი, ძაძა, სტაფილო, ჭარხალი, სალათის ფოთოლი და მწვანე ხახვი. საჩუქრად მივიღე 20 ძირი უეკლო მაყვლის, 50 ძირი ჟოლოს და 50 ძირი მარწყვის სან-ანდრიასის ნერგები, რომლებიც დარგული მაქვს. ხილი აქ ბევრია: თუთა, ბალი, ტყემალი, კარალიოკი, თხილი. მე დავრგე ხუთი ძირი ალუბალი. ჯერ ვერაფრის რეალიზაციას ვერ ვახდენ, რადგან დამწყები ვარ, მაგრამ გეგმები და იმედები მაქვს.

მივყვები ამინდის მიხედვით საქმეებს. ჩემი ყოველდღიურობა არის ჩემი პატარა შვილი, კრუხი და 15 წიწილი, ხუთი იხვი და სამი ქათამი. მაჩუქეს 20 წიწილი, მაგრამ ჯერ ვერ მომყავს სახლში, აღდგომის მერე მოვიყვან. თუ ისეთი მძიმე სამუშაოა, როგორიცაა, მაგალითად, ხის მოჭრა, მაშინ მოდის მეგობარი ან უფროსი შვილი და მეხმარებიან. დანარჩენ საქმეს მარტო ვაკეთებ.

ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი

- მცირეწლოვანი შვილი გყავთ, მასთან ერთად როგორ ახერხებთ მუშაობას?

- ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი ძალა ჩემი მარიამია. მის გამო ვარ აქ. მის გამო ვიტან ყველაფერს და მის გამო მთებს გადავდგამ. მარიამისთვის სულ ერთია მე დასაბარი მაქვს, გასათოხნი თუ სხვა საქმე, მას ყველა წუთს ყურადღება და მოფერება უნდა.

ამიტომ ყველა წუთს მიწევს მივატოვო სამუშაო, მას ჩავეხუტო, ან ძუძუ მოვაწოვო, ან გავეკიდო არაფერი იტკინოს (არც ისე დიდი ხანია, რაც გველი იყო ეზოში და მას მერე ძალიან მეშინია). წესით, დღის განმავლობაში რასაც უნდა ვასწრებდე, იმის მესამედს ვაკეთებ, მაგრამ გულს არ ვიტეხავ. მიმყავს სადაც მე ვარ, დავსვამ, ახლოს დავუდებ ტელეფონს, რომელიც, სხვათა შორის, მოვიგე „ნოვას“ კონკურსში - ნომინაციაში „ქალმა თუ მოინდომა“.

რადგან სიტყვამ მოიტანა, მინდა ვისარგებლო შემთხვევით და დიდი მადლობა გადავუხადო კომპანია „ნოვას“ კოლექტივს. ჯერ რომ გამარჯვებულად დამასახელეს და მერე სულ სხვა პრიზი მიწევდა, რომელსაც მე ვერ მივიღებდი. როცა გაიგეს ტელეფონი არ მქონდა, დიდსულოვნად შემომთავაზეს იმ პრიზის სანაცვლოდ ტელეფონი და სახლში მომიტანეს. მართლაც ამ სიკეთისთვის მადლობის გადასახდელი სიტყვები არ მყოფნის.

ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი

- როცა თავისუფალი დრო გაქვთ, როგორ ატარებთ შვილთან ერთად?

- ფაქტიურად თავისუფალ დროსაც და სამუშაო დროსაც შვილთან ერთად ვატარებ. ყველგან თან მყავს სადაც ვარ - ყანაში, ბოსტანში, მინდორში.

როცა სახლში ვართ, ვაწყობთ მარის საყვარელ ფერად პირამიდას ან კუბიკებს. ჯერ ვერ საუბრობს, ამიტომ ვცდილობ სულ მის გვერდით ვიყო, სულ ვუყურო, ვუსმინო, რომ არც ერთი მისი ჟესტი არ გამომრჩეს.

- რა გეგმები და ოცნებები გაქვთ?

- როცა სოფელში წამოსვლა გადავწყვიტე, დიდხანს ვიფიქრე რა არის სოფელში ისეთი, რაც არ არის ქალაქში და რას გავაკეთებ მე, მთელი ცხოვრება ქალაქში ნაცხოვრები ადამიანი. სოფელში არის ძალიან ბევრი შრომა, მაგრამ ქალაქში განა ნაკლებია? მე 24-საათიანი მორიგეობის შემდეგ ისევ ვაგრძელებდი მუშაობას. სახლის დასალაგებლად მივდიოდი ოჯახებში, ან შილაკის გასაკეთებლად, და თუ არც ერთის შეკვეთა არ მქონდა, „ვტაქსაობდი“ გვიანობამდე. ეს შრომა არ არის? თუ იშრომებ, სოფელშიც გექნება შემოსავალი. ჩემი უდიდესი ოცნებაა მეწველი ძროხის ყიდვა, რომელიც მე და მარიამს შეგვინახავს. მინდა კვერცხის მადებარი ქათმები მყავდეს საკმაო რაოდენობის და პეკინური იხვები, რომელიც იოლად გასაზრდელია.

აქვე ვისარგებლებ შემთხვევით და ვიტყვი ყველაზე მთავარ სათქმელს: მე აქამდე სრულიად უცნობი ადამიანების დახმარებით მოვედი. ბევრი დამეხმარა ერთჯერადად, მაგრამ არიან ისეთები, რამდენჯერმე რომ გამომიწოდეს დახმარების ხელი. სათითაოდ ვერ ჩამოვთვლი, მაგრამ მინდა უღრმესი მადლობა ვუთხრა მათ. თითოეულ ჩვენგანს ერთმანეთის გვერდით დგომა გადაგვარჩენს.

„სოფლის მეურნეობის განვითარების“ ჯგუფში ბევრი ადამიანი მიცნობს და ძალიან ბევრჯერ დამხარებიან. მინდა თითოეულ მათგანს ძალიან დიდი მადლობა გადავუხადო. ასევე მინდა აღვნიშნო ორგანიზაცია „აუშენე, რომ აგიშენონ“. ეს სწორედ ის ადგილია, რაც ჩემსავით უიმედოდ დარჩენილ ადამიანს სჭირდებოდა.

თუ გამოჩნდებიან ისევ გულისხმიერი ადამიანები, რომლებიც დამეხმარებიან ჩემი პატარა ოცნების ახდენაში, უფალი ყველას გადაუხდის სიკეთეს...

 

401
ქეთი ქველაძე

„პოზიტივის უფსკერო საბადო“ პანდემიური თბილისის ფერები მასწავლებლის ობიექტივში

642
(განახლებულია 23:15 13.04.2021)
ქეთი ქველაძე დაწყებითი განათლების პედაგოგია, უკვე 11 წელია, თბილისის 51-ე საჯარო სკოლაში მუშაობს. პანდემიის დროს, მოულოდნელად, შეიძლება ითქვას, ხედვის რაკურსი შეიცვალა. მის ცხოვრებაში კი ძირითადი საქმის გარდა ახალი, სერიოზული გატაცება გაჩნდა.

საამისოდ განსაკუთრებული მცდელობა არ დასჭირვებია. უბრალოდ, ერთ რიგით, პანდემიურ დღეს დაცარიელებულ თბილისში გავიდა, მიიხედ-მოიხედა და გარშემო „სულ სხვა“ თბილისი აღმოაჩინა...

მისი ფოტოებით უკვე დაინტერესდნენ პროფესიონალები და, ვინ იცის, იქნებ, სამომავლოდ ამ გატაცებამ ძირითადი საქმეც კი ჩაანაცვლოს...

ქეთი ქველაძე
ქეთი ქველაძე

- ქეთი, თქვენც იმ ადამიანთა შორის აღმოჩნდით, ვინც თავის ახალ გატაცებას პანდემიის დროს მიაგნო, ასეა?

- გეთანხმებით, ჩემი ახალი გატაცება მაშინ ვიპოვე, როცა საერთოდ არ ველოდი. ყველამ საკუთარ თავზე გამოვცადეთ ის არაპროგნოზირებადი პანდემიური დღეების სიმძიმე, რაც პირველ ტალღას ახლდა. დღემდე და განსაკუთრებით მაშინ თავი მეგონა პერსონაჟი რომელიღაც უსათაურო საშინელებათა ფილმისა, რომელსაც დასასრული არ უჩანდა. უცებ ყველას ერთნაირად დაგვაკლდა სიმშვიდე, იმედი და ურთიერთობები. სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ კეთილი განწყობის, სიმშვიდის შენარჩუნება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია. 

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- ყველაფერი დაიწყო იმ პირველი კადრით, რომლის გადაღებისგანაც თავი ვერ შეიკავეთ...

- მართლაც ასე დაიწყო. გაზაფხულზე, როცა გამოთბა, გარეთ მარტო სეირნობას მოვუხშირე. ერთ საღამოს თვალი მომტაცა გალაკტიონის ხიდიდან ნანახმა დაისის სურათმა. უცებ ვერ მოვითმინე და ტელეფონით რამდენიმე კადრი გადავიღე. მოგვიანებით, როცა მობილური გავხსენი ფოტოების დასათვალიერებლად, ყველა მათგანი იმდენად მომეწონა, რომ ვერ ვხვდებოდი რომელი ერთი შემენახა. მაშინ მენიშნა, რომ პოზიტივის უფსკერო საბადოს მივაგენი, რომელიც მასაზრდოებდა. მაგრამ არ ვიცოდი, ჩემი ფოტოები სხვასაც თუ მოეწონებოდა.

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- თქვენს ობიექტივში ძირითადად ადამიანებისგან დაცლილი თბილისია, როგორია ასეთ თბილისში თქვენ მიერ აღმოჩენილი ყველაზე უჩვეულო კადრები?

- თბილისი ხომ ურთიერთობაა, მე კი გარეთ, ყველგან, მხოლოდ უჩვეულოდ მდუმარე სილამაზე მხვდებოდა. ჩემ გარშემო მხოლოდ გამწვანებული, გაყვავილებული და გარინდული ქუჩები იყო. რაც შეეხება უჩვეულო კადრს, მახსოვს მიუსაფარი ძაღლი შარდენის ქუჩაზე. ეტყობოდა, რომ მშიერი იყო, მაგრამ მაინც იმედიანი და მხნე მომეჩვენა. იჯდა წვიმიანი ქუჩის თავში და ამაყად მიყურებდა.

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- ალბათ ბევრი გეუბნებათ – თქვენს კადრებში ბევრი ფერი და იმედის მომცემი სინათლეა...

- ეს ალბათ იმიტომ, რომ ქალაქის ქუჩებში სიარულის დროს დაჟინებით დავიწყე თბილისური ფერების ძიება და ტელეფონის საშუალებით მათი გადაღება. თურმე ჩვენს ქალაქში ამდენი ფერადი აივანი და ქუჩაა. ერთი კადრი მახსოვს: ქაშუეთის მიმდებარე ქუჩაზე სეირნობის დროს დავინახე მამაკაცი, რომელმაც თავი დახარა და პირჯვრის გადაწერა დაიწყო. ბუნებრივია, ეს კადრი არ მქონდა დაგეგმილი და  ტელეფონი სწრაფად გავხსენი. როცა სასურველი ფოტო გადავიღე, მივხვდი, რომ სუნთქვა მქონდა შეკრული... 

ქეთი ქველაძე
ქეთი ქველაძე

- ამ ფოტოებს სახელებს არქმევთ?

- თავიდან არა, მერე კი ყოველდღიურად გადაღებული ფოტოების დათარიღება და დასათაურება დავიწყე. ახლა ვაცნობიერებ, რომ ეს ჩემი მხრიდან ერთგვარი მოწოდებაც იყო და მესიჯიც, რომ თუნდაც პირბადეებით, დისტანციურად, მაგრამ ყველანი გარეთ გამოვსულიყავით, რადგან თბილისს ჩვენ, ადამიანები ვენატრებოდით...

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- რაც შეეხება ადამიანებს, მათი ფოტოპორტრეტების გადაღება ქუჩაში ახლა ალბათ მარტო ნიღბებითაა შესაძლებელი...

- ძალიან ვწუხვარ, რომ დღეს ადამიანების ნიღბის გარეშე გადაღება იშვიათადაა შესაძლებელი. ლაღი, მომღიმარი სახეების დანახვა მომენატრა. პირბადიდან მარტო თვალებით ვიღიმებით. თუმცა გაზაფხულის სურნელს ისეთი ძალა აქვს, რომ ნიღბითაც შეიგრძნობ. ერთი ფოტო გადავიღე, სადაც ეს სურნელი „იგრძნობა“. გაბრიაძის თეატრთან რომ აყვავებული ჭერამია, იქ დავიჭირე ის კადრი.

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- თქვენს ფოტოებში ნაცნობი თბილისური ფრაგმენტები უჩვეულო რაკურსითაა, იმ კადრებს „უსაფრდებით“?

- ყოველთვის ვცდილობ მივაგნო გადასაღები ობიექტის ახალ რაკურსს, რომელიც მნახველის გაოცებას და მოწონებას გამოიწვევს. მეგობრები სულ მეხუმრებიან – არ გვჯერა შენც თუ ჩვენს თბილისში ცხოვრობ, ჩვენც გაგვიყოლე ხოლმე, როცა გადასაღებად გახვალო. მე ვიღიმები და მახარებს ამის მოსმენა, რადგან ეს იმას ნიშნავს, რაც ჩავიფიქრე, შევძელი და გამომივიდა.

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- როგორც ამბობთ, ამ ფოტოებს მობილურით იღებთ. ალბათ დადგა დრო, რომ პროფესიულ კამერაზეც იფიქროთ...

- სხვათა შორის, სწორედ ახლახან შევიძინე ფოტოკამერა. იმედი მაქვს, რომ დავმეგობრდებით. ვფიქრობ, ფოტოხელოვნების სრული კურსის გავლაც საინტერესო იქნებოდა. რატომაც არა?!

ქეთი ქველაძის ნამუშევარი
ქეთი ქველაძის ნამუშევარი

- თქვენი ფოტოები სოციალურ ქსელებში ამ სფეროს რომელიმე პროფესიონალმა თუ შეამჩნია?

- სოცქსელებში ბოლო ხანებში ჩემს ფოტოებზე გამოხმაურებებმა მართლა იმატა. მათ აქტიურად იწონებენ ხელოვანები, რეჟისორები, პროფესიონალი ფოტოხელოვანებიც კი. ბევრი მათგანი instagram-ზეც მემეგობრება. ისინი თბილ კომენტარებს არ იშურებენ. უკვე სხვადასხვა გამოფენაზე მონაწილეობის შემოთავაზებებიც მივიღე. დღეს სკოლის დირექციამ გამოთქვა სურვილი, რომ ჩემი გამოფენა მოეწყოს. იმის იმედს ვიტოვებ, რომ ყველაფერი საინტერესო წინ მელოდება...

 

642
დისტანციური სწავლება

ფოთში სასწავლო პროცესი შეწყდა: სკოლები დისტანციურ რეჟიმზე გადავიდნენ

0
(განახლებულია 14:14 14.04.2021)
საქართველოში ბოლო 24 საათში გამოვლენილი კორონავირუსის 1.085 ახალი დადასტურებული შემთხვევიდან 120 სამეგრელო–ზემო სვანეთში  დაფიქსირდა

თბილისი, 14 აპრილი - Sputnik. ფოთის მუნიციპალიტეტში  გაზრდილი ინფიცირების შემთხვევის გამო, საჯარო და კერძო სკოლები სწავლების დისტანციურ რეჟიმზე გადავიდნენ, იუწყება პირველი არხი.

ფოთის რესურს–ცენტრის უფროსის გოჩა ქორქიას განცხადებით, ფოთის მასშტაბით 11 საჯარო და ოთხი კერძო სკოლა ონლაინ–ფორმატში ორი კვირის ვადით გააგრძელებს ფუნქციონირებას. 

„აღნიშნული გადაწყვეტილება კორონავირუსის გავრცელების თავიდან აცილების მიზნით განხორციელდა. სასწავლო დაწესებულებებში კვლავაც გაგრძელდება პედაგოგთა ტესტირებები და სკოლის ადმინისტრაციები მოსწავლეთა ჯანმრთელობის მდგომარეობის მონიტორინგს განახორციელებენ“, – განაცხადა რესურს ცენტრის ხელმძღვანელმა, გოჩა ქორქიამ.

ქვეყნის მასშტაბით ინფიცირების მატების გამო საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო საზოგადოებას კიდევ ერთხელ მიმართავს თხოვნით, ზედმიწევნით დაიცვან ჯანდაცვის სამინისტროს მიერ შემუშავებული რეკომენდაციები, რათა მოსწავლეებმა სემესტრის დასრულება ბუნებრივ გარემოში, სასკოლო სივრცეში შეძლონ.

განათლების სამინისტროს ინფორმაციით, საქართველოში ამ ეტაპზე სრულ დისტანციურ სწავლებაზე 43 სკოლა და 174 ცალკეული კლასი იმყოფება.

0
თემები:
განათლება საქართველოში