ლალი ცენტერაძე

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: იქნებ, სამუსიკო სკოლები დახურვას გადაურჩნენ

778
(განახლებულია 18:33 19.02.2021)
„ბავშვივით მიხარია და მაბედნიერებს, როცა ჩემი მოსწავლეები გაღიმებული და ხელგაშლილი მხვდებიან“- მასალაში ამ სიტყვების ავტორს გაიცნობთ.

იყო დრო, როცა ჩვენში სკოლის ატესტატთან ერთად, მუსიკალური შვიდწლედის დამამთავრებელ ცნობასაც იღებდნენ. შემოქმედებითი ნიჭის მქონე ბავშვები რეალიზებას ადვილად ახერხებდნენ. კონკურსები და კონცერტები არა მარტო ქალაქებში, საქართველოს რაიონების კულტურის სახლებშიც აქტიურად ტარდებოდა.

დღეს რა სიტუაციაა ამ მხრივ და რეგიონებში რამდენად ახერხებენ მუსიკალური სკოლები ფუნქციონირებას, ამის შესახებ ერთდროულად ორი სკოლის, ურეკისა და სუფსის სამუსიკო სკოლების მასწავლებელი, ლალი ცენტერაძე მოგვითხრობს.

ლალი ცენტერაძე
ლალი ცენტერაძე

ის ფაქტი, რომ მასწავლებელი 36 წლის მანძილზე, ქართულ სოფლებში ბავშვებს მუსიკის სიყვარულს უნერგავს, იმის დასტურია, რომ მისი პროფესიონალიზმი პატრიოტიზმის ტოლფასია.

- ქალბატონო ლალი, მუსიკალურ ოჯახში გაიზარდეთ და ალბათ თქვენი პროფესიული არჩევანიც არავის გაკვირვებია...

 -მუსიკალურ ოჯახში დავიბადე და გავიზარდე. ჩემი ბაბუა, მამა, მამიდა და ბიძები შესანიშნავად მღეროდნენ. მამა ხალხური სიმღერების მცოდნე, ლოტბარი იყო და შვილებს სიმღერებს პატარა ასაკიდან გვასწავლიდა. სამი-ოთხი წლის ასაკში, მე და ჩემი და-ძმა ხმებში მამასთან ერთად ვმღეროდით. მამა ბანს გვეუბნებოდა. ალბათ ამან განაპირობა ისიც, რომ მე და ჩემმა ძმამ სწავლა მუსიკის განხრით გავაგრძელეთ.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- ის, თუ როგორ ეყვარება ბავშვს მუსიკა, ბევრადაა  დამოკიდებული მასწავლებელზე, თქვენ როგორ გახსენდებათ მუსიკის გაკვეთილები?

- რა თქმა უნდა, მასწავლებელზე ბევრი რამაა დამოკიდებული.  პირადად მე რაც შემეხება, სკოლაში სიმართლე გითხრათ, თავიდან მეზარებოდა, მაგრამ მერე ისეთი კარგი მასწავლებელი მყავდა, რომ მუსიკისადმი ჩემი დამოკიდებულება შეიცვალა. ხალხური სიმღერა თავისთავად მიყვარდა, კლასიკაც მაინტერესებდა და ფორტეპიანოზეც ნაირ-ნაირ სიმღერებსაც ვაწყობდი. ასე რომ, იმ ცუდმა მასწავლებელმა მუსიკისადმი ჩემი დამოკიდებულება, საბედნიეროდ, ვერ შეცვალა. ზოგადად ჩემი თაობის ბავშვები ძალიან მუსიკალურები და ნიჭიერები იყვნენ. მაშინ ბევრი კონცერტი და მუსიკალური კონკურსი ტარდებოდა. მონდომებულ ბავშვებს დიდი ასპარეზი ჰქონდათ.

ლალი ცენტერაძე ბახვის სამუსიკო სკოლაში კოლეგებთან ერთად
ლალი ცენტერაძე ბახვის სამუსიკო სკოლაში კოლეგებთან ერთად

- მუსიკალური განათლება სად მიიღეთ?

- თავდაპირველად ფოთის სამუსიკო სასწავლებლის საგუნდო-სადირიჟორო ფაკულტეტი დავამთავრე, შემდეგ კი თბილისის მ. ბალანჩივაძის სახელობის N3 სამუსიკო სასწავლებელი ფორტეპიანოს სპეციალობით. უკვე წლებია, 1984 წლიდან დღემდე, ფორტეპიანოს მასწავლებლად ვმუშაობ. პირველი სამსახური ჩხოროწყუს სამუსიკო სკოლა იყო. ის წლები დაუვიწყარი იყო, ამიტომ ჩემი პირველი მოსწავლეები და  პირველი კოლექტივი ყოველთვის მემახსოვრება. შემდეგ იყო ოზურგეთის სოფელ ბახვისა და ჩემი მშობლიური სოფელ ნატანების სამუსიკო სკოლები.1989 წლიდან კი ვმუშაობ დაბა ურეკის (რომლის მკვიდრიც მოგვიანებით გავხდი), სამუსიკო სკოლაში ვარ, პარალელურად, ბოლო ათი წელი, სუფსის სამუსიკო სკოლაშიც ვასწავლი.

ლალი ცენტერაძე ერთ-ერთ ღონისძიებაზე ლანჩხუთში
ლალი ცენტერაძე ერთ-ერთ ღონისძიებაზე ლანჩხუთში

- რას აკეთებთ იმისთვის, რომ ბავშვებს მუსიკა შეაყვაროთ?

-ჯერ კიდევ მანამდე სანამ სკოლას დავამთავრებდი, მომავალში საკუთარ თავს მუსიკის მასწავლებლად წარმოვიდგენდი ხოლმე, ამიტომ ამ თემაზე ნაფიქრი მაქვს. ყველანაირად ვცდილობ, რომ ბავშვებს კლასიკა შევაყვარო, ამისთვის მათ ლამაზ-ლამაზ მელოდიებს ვურჩევ. ჩემთვის მთავარია, რომ ბავშვს მუსიკა მოეწონოს და მასზე გული მიუვიდეს. ვცდილობ, მათთვის ყოველი გაკვეთილი საინტერესო იყოს. არჩევანის გაკეთების საშუალებასაც ვაძლევ, რადგან მუსიკა უმაღლესი ხელოვნებაა და ძალდატანებას ვერ იტანს... სავალდებულო არ არის, რომ ყველა მოსწავლე პროფესიონალი მუსიკოსი გამოვიდეს, მთავარია, რომ გემოვნება დაეხვეწებათ, რადგან მუსიკა ადამიანს კულტურულ-ესთეტიურ უნარ-ჩვევებს უვითარებს და მთავარიც, ალბათ ესაა...

ლალი ცენტერაძე კოლეგებთან ერთად
ლალი ცენტერაძე კოლეგებთან ერთად

- მოდი, ეს თემა ცოტა განვაზოგადოთ. ვაღიაროთ, რომ გასულ საუკუნეში, კლასიკური მუსიკალური განათლების მიმართ გაცილებით დიდი ინტერესი იყო, რით ხსნით ამ ფაქტს?

- დიახ, იმ პერიოდში ასეთი ინტერესი ნამდვილად არსებობდა და ამაზე ის ფაქტიც მეტყველებს, რომ სამუსიკო სკოლაში მიღებაზე დიდი კონკურსი ტარდებოდა. მისაღებ მოსწავლეთა რაოდენობა განსაზღვრული იყო და ყველას არ ჰქონდა სამუსიკო სკოლაში მოხვედრის ფუფუნება, შესაბამისად სკოლებში სწავლის მაღალი დონე იყო. იმ დროს მომავალ პროფესიად მუსიკას ბევრი ირჩევდა. სწავლას სამუსიკო სასწავლებლებში აგრძელებდნენ, ზოგიც -კონსერვატორიაში, საიდანაც თავიანთ სოფლებსა და ქალაქებს მუსიკის მასწავლებლებად უბრუნდებოდნენ.

ლალი ცენტერაძე მოსწავლეებთან ერთად
ლალი ცენტერაძე მოსწავლეებთან ერთად

- დღეს როგორი რეალობაა და ახალგაზრდა სპეციალისტები თუ არიან ამ სფეროში?

-ახლა სამწუხაროდ სხვა რეალობის წინაშე ვართ. ბოლო 30 წლის მანძილზე ჩვენს ქვეყანაში ბევრი მუსიკალური სკოლა და სტუდია დაიხურა. სამუსიკო სკოლებში სწავლა ფასიანია, სწავლის საფასურის გადახდა კი ბევრ მშობელს აღარ შეუძლია. მიუხედავად სურვილისა, ბევრ მშობელს შორი მანძილის გამო, არც ის შეუძლია, რომ შვილი სხვა სოფელში არსებულ სამუსიკო სკოლაში ატაროს. სამწუხაროდ დაიხურა სამუსიკო სასწავლებლებიც, რომლებიც საქართველოს ყველა რეგიონში იყო. ამან გამოიწვია ის, რომ ახალგაზრდა მუსიკის მასწავლებლები დღეს თითქმის აღარ არიან. ათი წლის მერე როცა ძალიან ბევრი მუსიკის მასწავლებელი ასაკის გამო დატოვებს სამსახურს და მათი შემცვლელი ახალი თაობა აღარ იქნება... იქნებ, შესაბამისმა უწყებებმა იფიქრონ ამაზე და მცირე რაოდენობის სამუსიკო სკოლები დახურვას გადაურჩნენ...

ლალი ცენტერაძე მოსწავლეებთან ერთად
ლალი ცენტერაძე მოსწავლეებთან ერთად

- პანდემიამდე თუ იყო თქვენთან აქტიური საკონცერტო ცხოვრება?

 - სკოლაში ხშირად ვაწყობთ შიდა კონცერტებ. ჩვენი  წარმატებული მოსწავლეები სხვადასხვა მუსიკალურ ფესტივალებშიც იღებენ მონაწილეობას. ორივე სკოლაში ძალიან კარგი თანამშრომლები მყავს და მიმიხარია მისვლა. ხშირად ვაწყობთ საანგარიშო კონცერტებს, რომელზეც რაიონიდან ჩამოსული სპეციალისტები გვესწრებიან. ასეთი კონცერტები არა მარტო პატარებისთვისაა ზეიმი, არამედ მათ დედიკოებსაც უხარიათ-გოგონებს ლამაზ კაბებში გამოაწყობენ, ლამაზ ვარცხნილობას უკეთებენ და კონცერტზე გადაღებულ ვიდეოებს სოციალურ ქსელებში ტვირთავენ, მოკლედ ერთ ამბავში არიან. ბავშვივით მიხარია და ძალიან მაბედნიერებს, როცა ჩემი მოსწავლეები გაღიმებული და ხელგაშლილები მხვდებიან...

 

 

778
მზეო მეფარიშვილი კობალავა

მშობლიურ კუთხეში დაბრუნება და ვილნიუსის ქუჩებში ქართულად ამღერებული „ბოლნელა“

189
(განახლებულია 21:20 05.03.2021)
მზეო მეფარიშვილის ამბავი იმის მაგალითია, რომ რა გზაც არ უნდა გაიაროს ადამიანმა, ბოლოს ხელოვნებისა და საკუთარი კუთხის სიყვარული ისევ თავის ფესვებთან დააბრუნებს...

მისი ცხოვრების ამბავი ბოლნისში დაიწყო. ერთ დღესაც, იქ დაბრუნებულმა, ქალთა ფოლკლორული ანსამბლი „ბოლნელა“ დააარსა. ამავე დროს ქალბატონი მზეო ბოლნისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს აპარატშიც მუშაობს. მისი ანსამბლი დღეს, შეიძლება თქვას, გარკვეულწილად იმ კუთხის ისტორიას აგრძელებს... 

მზეო მეფარიშვილი კობალავა მეუღლესთან ერთად
მზეო მეფარიშვილი კობალავა მეუღლესთან ერთად

- ქალბატონო მზეო, თქვენი სახელით დავიწყოთ, რაიმე ისტორია ხომ არ ახლავს მას?

- ჩემი სახელი წარმოიშვა მზექალადან, რომელიც ჩემმა მოძღვარმა დამარქვა. შემდეგ ჩემი ანსამბლის გოგონებმა შემიკვეცეს და მზეოს მეძახიან. ეს მზით გამთბარი სახელი უკვე კარგად მოვირგე და მასზე სიამოვნებით ვრეაგირებ. ხელოვნებასთან ჩემი ურთიერთობა ბავშვობიდან დაიწყო. მიუხედავად იმ რთული დროისა, ძალიან ხალისიანი და შემოქმედებითად დატვირთული ბავშვობა მქონდა. ყოველთვის ვცდილობდი, რომ საუკეთესო მოსწავლეებს შორის ვყოფილიყავი, რასაც მშვენივრად ვახერხებდი. თითქმის ყველა სასკოლო თუ რაიონულ დონეზე გამართული ღონისძიების ერთ-ერთი მთავარი მონაწილე ვიყავი.

მზეო მეფარიშვილი კობალავა
მზეო მეფარიშვილი კობალავა

- როგორ მოხდა, რომ ჯერ კიდევ სკოლის მოსწავლე თეატრ-სტუდიის სცენაზე აღმოჩნდით? 

- დიახ, ბოლნისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის თეატრ-სტუდიაში ჯერ კიდევ სკოლაში სწავლის დროს მიმიწვიეს. სპექტაკლში „მუსუსი“ ერთ-ერთი მთავარი როლის შემსრულებელი ვიყავი. ამას მოჰყვა სპექტაკლები „ათვინიერებენ მიმონოს“, „რა კარგი მიხაკებია“, „გაყრა“, „აკუსტიკა“ და სხვ. იმ პერიოდში თეატრში მუსიკალური მიმართულებით მუშაობა მომიწია კომპოზიტორ კახა ცაბაძესთან, რომელიც სიმღერებს სპეციალურად ჩვენი სპექტაკლებისთვის ქმნიდა. მერე თავადვე გვასწავლიდა და პრემიერასაც სიამოვნებით ელოდებოდა, რათა შედეგი ენახა.

ანსამბლის წევრები
ანსამბლის წევრები

- სკოლა, რომელშიც სწავლობდით, ფიზიკა-მათემატიკური პროფილის იყო, სწავლის დროს გატაცებული იყავით თეატრით და, მიუხედავად ამისა, სხვა პროფესია აირჩიეთ... 

- დიახ, ბოლნისის პირველი საჯარო სკოლა-ლიცეუმი ფიზიკა-მათემატიკური მიმართულებით დავამთავრე. მიუხედავად ტექნიკური განათლებისა, საშუალოს დამთავრების შემდეგ ოცნებად მექცა, რომელიმე ტელევიზიის ეკრანზე ეხილათ ჩემი თავი, ამიტომ გადავწყვიტე, რომ ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე ჩამებარებინა და ასეც მოვიქეცი. სწავლის პარალელურად აქტიურად ვიყავი ჩართული შემოქმედებით საქმიანობაში. თავისუფალ დროს, ძირითადად საზაფხულო არდადეგებზე ბოლნისის N1 საბავშვო ბაღში მუსიკის პედაგოგად ვმუშაობდი. ეს ალბათ იმიტომ მოხდა, რომ შემოქმედებითი ბუნების ადამიანი ვარ და ხელოვნებას, კერძოდ, მუსიკას ვერაფრით მოვწყდი...

მზეო მეფარიშვილი კობალავა
მზეო მეფარიშვილი კობალავა

- მუსიკის სიყვარული ოჯახიდან მოდის?

- დიახ, ეს ინტერესი და სიყვარული, პირველ რიგში, ოჯახისა და წინაპრების დამსახურებაა. ადრეულ ასაკში სხვადასხვა საკრავზე ვუკრავდი. დავამთავრე ბოლნისის სამუსიკო სკოლის შვიდწლედი და პარალელურად ცეკვის სტუდია-ანსამბლშიც ვიყავი. კიდევ იყო ანსამბლი „კოქტეილი“, რომელიც თამარ ბობოხიძემ დააარსა და რომელშიც ოთხი  გოგონა ვმღეროდით.

მზეო მეფარიშვილი კობალავა
მზეო მეფარიშვილი კობალავა

- სწავლის მერე ბოლნისში დაბრუნდით...

- დიახ, სწავლის დამთავრების შემდეგ მშობლიურ ბოლნისში დავბრუნდი და ბოლნისის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ სამსახურში დავიწყე მუშაობა. რამდენიმე წლის შემდეგ ბოლნისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს აპარატში მომიწია გადასვლა. მას შემდეგ 13 წელია აქ ვმუშაობ.

ანსამნლის აფიშა
ანსამნლის აფიშა

- თუმცა, შემოქმედებას მაინც ვერ შეელიეთ, ანსამბლი „ბოლნელა“ როგორ გაჩნდა?

- ქალთა ფოლკლორული ანსამბლი „ბოლნელა“, რომელიც ბოლნისის მუნიციპალიტეტის კულტურის ცენტრში არსებობს, მეუფე ეფრემის ლოცვა-კურთხევითა და დეკანოზი ბასილ ახვლედიანის ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბდა. ეს იყო 2012 წელს, ანსამბლის ლოტბარი საქართველოს სახელმწიფო ფოლკლორის ცენტრის ეთნომუსიკოლოგი, ქალბატონი ნანა ვალიშვილი გახლავთ.

- ვინ არიან ანსამბლის წევრები?

- ანსამბლის წევრები სხვადასხვა ტაძრის მგალობელთა გუნდში გალობენ. კერძოდ, ბოლნისის სიონისა და აკაურთას სიონის მგალობლები არიან. ესენი არიან: მარიამ ფოჩხიძე, სნეჟანა მნაცაკანიანი, ანი რეხვიაშვილი, რუსუდან ქვარცხავა, ირმა ჭილაია, თამარ დავითულიანი, ვერიკო ივანიძე და ელენე სიკინჭალაშვილი. აქვე მინდა ვახსენო ანსამბლიდან გარკვეული მიზეზების გამო წასული წევრებიც: ანი ხაჭიპერაძე, ნათია ბჟალავა და თამარ ქვარცხავა.

- „ბოლნელას“ შესრულებით ქართული სიმღერები უცხოეთშიც მოისმინეს?

- დიახ, 2019 წელს ლიეტუვაში, ვილნიუსში გამართულ გრანდიოზულ საერთაშორისო ფესტივალზე გამოვედით. ეს ადგილობრივი ხელმძღვანელობის თანადგომითა და ხელშეწყობით მოხდა. ლიეტვუაში ჩვენი ყოფნა საქართველოს დამოუკიდებლობის დღეს, 26 მაისს დაემთხვა. იმ დღის ყველა კონცერტი და გამოსვლა საქართველოს მიეძღვნა. ძალიან ამაღელვებელი იყო, როცა ვილნიუსის ცენტრალურ ქუჩაზე საქართველოს დროშებით, ქართული სიმღერისა და ცეკვის თანხლებით, ყველა ქვეყნიდან ჩასული ანსამბლებისა და ლიეტუველების ერთობლივი მსვლელობა გაიმართა...

- ბოლნისში, ანუ ყოფილ კატერინენფელდში პირველი გერმანული დასახლება იყო საქართველოში, სამომავლოდ ხომ არ გაქვთ გეგმაში გერმანული კულტურული კავშირების აღდგენა?

- დიახ, ბოლნისის ისტორია მნიშვნელოვანია იმით, რომ აქ რამდენიმე ათეული წელი გერმანელები ცხოვრობდნენ. იმდროინდელი სახელწოდება კატერინენფელდი შემდეგ ლუქსემბურგით შეიცვალა. ბოლოს ძველი სახელწოდება აღუდგინეს. რაც შეეხება გერმანელებთან კულტურულ კავშირებს, საინტერესო იდეაა და ამ მიმართულებით აუცილებლად ვიფიქრებთ. ამ ეტაპზე კი ძალიან მიხარია, რომ ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრის ძალისხმევით გამოიცა აუდიოალბომი, რომელშიც ჩვენი 27 სიმღერაა შესული. მომავალში გადაწყვეტილი გვაქვს მეორე ალბომის ჩაწერაც. მოკლედ, „ბოლნელას“ თითოეული წევრის შრომისა და ხელოვნების სიყვარულის წყალობით, შეიძლება ითქვას, ამ კუთხის დღევანდელი ისტორია იწერება...

 

189
ნათია წიგნაძე ოჯახთან ერთად

„დედის დღე ძალიან ემოციური დღეა ჩემთვის“: 10 შვილის დედის გულისამაჩუყებელი ინტერვიუ

480
(განახლებულია 17:00 03.03.2021)
40 წლის ნათია წიგნაძე 10 შვილის დედა და ორი შვილიშვილის ბებიაა. ამბობს, რომ შვილები უფლის ყველაზე დიდი საჩუქარია. მთელ დღეს ბავშვების მოვლას ანდომებს, საკუთარი თავისთვის ცოტა დრო რჩება, მაგრამ ამაზე არასოდეს წუწუნებს.

დღეს საქართველოში დედის დღეს აღნიშნავენ. მისთვის ათმაგად სასიხარულო და მნიშვნელოვანია ეს დღე. როგორ ულოცავენ შვილები 10 შვილის დედას ამ დღესასწაულს და რა ემოციებთან არის ეს ყველაფერი დაკავშირებული, ამას მრავალშვილიანი დედა თავად მოგვიყვება.

- ჩემი მეუღლე საერთო მეგობრის ოჯახში გავიცანი. მალევე დავოჯახდით. ბევრი სირთულის და გაჭირვების მიუხედავად ძალიან ბედნიერი ადამიანი ვარ. ეს არის ადამიანი, რომელიც ყოველთვის გვერდში მიდგას, მეიმედება და მაძლიერებს. აქამდე ქირით ვცხოვრობდით. პანდემიის დროს შევიტყვე, რომ მუნიციპალიტეტები ხელშეკრულებით აძლევდნენ მრავალშვილიან ოჯახებს ბინებს. დავწერეთ განცხადება და თელავის რაიონში სოფელ რუისპირში ორი წლის ვადით დაგვითმეს ბინა. რამდენიმე თვეა რაც აქ გადმოვედით საცხოვრებლად.

17 წლის ვიყავი, როცა დედა გავხდი. მაშინ ამ პასუხისმგებლობას, დედობის გრძნობას ვერ ვაცნობიერებდი. დროთა განმავლობაში მივხვდი რას ნიშნავს და რამხელა ბედნიერებაა გერქვას დედა.

ნათია წიგნაძე მეუღლესთან ერთად
ნათია წიგნაძე მეუღლესთან ერთად

- უცხო გარემოში არ გაგიჭირდათ ცხოვრების თავიდან დაწყება?

- ეს გარემო უცხო არ არის ჩემთვის. წარმოშობით კახეთიდან ვარ. თუმცა ყველაფერი ნულიდან დავიწყეთ და ეს არ არის მარტივი. არ გვაქვს საცხოვრებლად სახარბიელო პირობები. ჩემი მეუღლე ტაქსის მძღოლად მუშაობდა. მარჯვენასაჭიანი მანქანა ჰყავდა და კანონის მიხედვით აეკრძალა მუშაობა. რაც აქ გადმოვედით, დროებით სოციალურიც შეგვიჩერდა. კომუნალურების გადახდა ძალიან მიჭირს. გაზი არ გვაქვს, ზედა სართულზე ბავშვებს დენით ვათბობ და 200 ლარამდე მომივიდა გადასახადი. ამის გამო დაფინანსებაშიც ვერ მოვყევით. დაბლა შეშის ღუმელი გვიდგას. მოგეხსენებათ, არც შეშა ღირს იაფი. ღუმელზე ვედროებით ვათბობ წყალს და ისე ვბან ბავშვებს. თუმცა, ღმერთის წყალობით, ვუძლებთ და მომავლის იმედს არ ვკარგავთ...
მინდოდა მცირე მეურნეობა მაინც მქონოდა, რაღაც პროდუქტი მაინც მომეყვანა, მაგრამ მაგასაც ფული უნდა, მოხნა, დათესო, სასუქი შეიტანო და ა.შ. ჩემმა ახლობელმა შემოგვთავაზა, რომ ნაკვეთს დაგვითმობს. ვნახოთ, თუ მექნება სახსრები, რომ დავამუშაო, აუცილებლად მივხედავ.

სირთულეების მიუხედავად ძალიან დიდი ბედნიერებაა ამდენი შვილის ყოლა. ხშირად მეუბნებიან, როგორ ვუძღვები ყველაფერს. არაფერი არ შეედრება იმ ბედნიერებას, როცა ამდენი ბავშვია ოჯახში. დაღლა და ყველა პრობლემა გავიწყდება, როცა თავისი პაწაწინა ხელებით გეფერებიან. უზომოდ უყვართ და უვლიან ერთმანეთს. ეს ძალიან მაბდნიერებს და ხშირად გულაჩუყებულს მიტირია, როცა ვხედავ, როგორ ზრუნავენ ერთმანეთზე.

ნათია წიგნაძე ოჯახთან ერთად
ნათია წიგნაძე ოჯახთან ერთად

- დღეს დედის დღეა. როგორ ხვდებით ხოლმე ამ დღეს?

- პირველ რიგში გილოცავთ დედის დღეს. ამ დღისთვის ჩემი შვილები განსაკუთრებულად ემზადებიან ხოლმე. საკუთარი ხელით ქმნიან მისალოც ბარათებს და მამის დახმარებით ყვავილებით და სხვა საჩუქრებით მილოცავენ.

ერთ წელს, უფროსები მაშინ მეოთხე-მეხუთე კლასში იქნებოდნენ, მთელი თვე აგროვებდნენ ბუფეტის ფულიდან ნაწილს, ხან სულაც არ ჭამდნენ სკოლაშო საჭმელს. ყავის სერვიზი და ვერცხლის ბეჭედი მიყიდეს. ისე ამაღელვა ამან, სამი დღე ვტიროდი. ზოგადად ძალიან უყვართ ჩემი გახარება. ჩემი შვილები არ ჩაატარებენ დედის დღეს, რვა მარტს, ჩემს დაბადების დღეს, რომ საჩუქარი არ გამიკეთონ. შარშან დაბადების დღეზეც შეუგროვებიათ ფული და მოტყუებით მიმიყვანეს რესტორანში, დაბადების დღე გადამიხადეს. საოცრად ემოციური იყო ეს მომენტი ჩემთვის.

ბევრი სკეპტიკურად უყურებს ბევრ შვილს, ხშირად აკრიტიკებენ მრავალშვილიან დედებს, ლანძღვის ობიექტიც გავმხდარვართ. ბევრს ვითომ ხუმრობითაც უთქვამს, მეტი საქმე არ გაქვთო? როცა ღმერთი ადამიანს სიცოცხლეს ჩუქნის, მე რა უფლება მაქვს ეს სიცოცლე მოვუსპო და დაბადების შანსი არ მივცე? ჩემთვის პირველ რიგში ის არის დიდი ბედნიერება, რომ ჩემი ათი ნაწილი რჩება დედამიწაზე. და იმ ათი ნაწილიდან კიდევ რამდენი ნაწილი დარჩება ხომ წარმოგიდგენიათ.

 

480
 „სპუტნიკV“-ს ლოგო

რუსული ვაქცინა „სპუტნიკV“ გაცემული ნებართვების რაოდენობით მსოფლიოში მეორე ადგილს იკავებს

0
(განახლებულია 11:28 06.03.2021)
იმ ქვეყნების მოსახლეობის რაოდენობამ, რომლებმაც ვაქცინა „სპუტნიკV“ დაარეგისტრირეს, 1,2 მილიარდ ადამიანს გადააჭარბა.

თბილისი, 6 მარტი – Sputnik. რუსული ვაქცინა „სპუტნიკV“-მ სახელმწიფო რეგულატორების მიერ გაცემული ნებართვების რაოდენობით კორონავირუსის საწინააღმდეგო ვაქცინებს შორის მეორე ადგილზე გადაინაცვლა და გაუსწრო Pfizer-ს, ნათქვამია ვაქცინა „სპუტნიკV"-ს Twitter-ის ოფიციალურ აკაუნტში.

სახელმწიფოების რაოდენობით, რომლებმაც პრეპარატის გამოყენება დაუშვეს, პირველ ადგილს იკავებს ვაქცინა AstraZeneca (49 ქვეყანა), შემდეგ მოდის „სპუტნიკV“ (45 ქვეყანა). მესამე პოზიციას იკავებს Pfizer (43 ქვეყანა). შემდეგ მოდის Moderna (19 ქვეყანა), სამი ჩინური ვაქცინა Sinopharm (18), Sinovac (16), CanSino (4). მერვე ადგილზეა Johnson & Johnson-ის ვაქცინა, რომელიც ოთხმა ქვეყანამ მოიწონა.

იმ 45 ქვეყნის მოსახლეობის რაოდენობამ, რომლებმაც ვაქცინა „სპუტნიკV“ დაარეგისტრირეს, 1,2 მილიარდ ადამიანს გადააჭარბა.

ამჟამად „სპუტნიკ V“-ს გამოყენება დამტკიცებულია რუსეთში, ბელარუსში, არგენტინაში, ბოლივიაში, სერბეთში, ალჟირში, პალესტინაში, ვენესუელაში, პარაგვაიში, თურქმენეთში, უნგრეთში, არაბთა გაერთიანებულ საემიროებში, ირანში, გვინეას რესპუბლიკაში, ტუნისში, სომხეთში, მექსიკაში, ნიკარაგუაში, სერბთა რესპუბლიკაში (ბოსნიას და ჰერცეგოვინის ენტიტეტი), ლიბანში, მიანმარში, პაკისტანში, მონღოლეთში, ბაჰრეინში, მონტენეგროში, სენტ-ვინსენტი და გრენადინებში, ყაზახეთში, უზბეკეთში, გაბონში, სან-მარინოში, განაში, სირიაში, ყირგიზეთში, გაიანაში, ეგვიპტეში, ჰონდურასში, გვატემალაში, მოლდოვაში, სლოვაკეთში, ანგოლაში, ჯიბუტიში, კონგოს რესპუბლიკაში, შრი-ლანკაში, ლაოსსა და ერაყში.

პარასკევს ევროპის წამლების სააგენტომ (ЕМА) დაიწყო „სპუტნიკ V“-ს სარეგისტრაციო დოსიეს ექსპერტიზა - პრეპარატს ამოწმებენ ევროკავშირის სტანდარტებთან შესაბამისობაზე ეფექტურობისა და ხარისხის კუთხით.

რუსეთის ჯანდაცვის სამინისტრომ „სპუტნიკ V“-ს 2020 წლის აგვისტოში დაარეგისტრირა. ვაქცინა გამალეის ცენტრში შემუშავდა.

სამეცნიერო ჟურნალმა The Lancet-მა გამოქვეყნდა ნაშრომი, რომელიც „სპუტნიკV“-ს კლინიკური კვლევების მესამე ფაზის შედეგებს ასახავს. ნაშრომის თანახმად, „სპუტნიკ V“-ს ეფექტურობა 91,6%-ს შეადგენს და ის იმუნოგენურობისა და უსაფრთხოების მაღალ დონეს ავლენს. ვაქცინა ახალი კორონავირუსული ინფექციით დაავადების მძიმე შემთხვევებისგან სრულ დაცვას უზრუნველყოფს.

0