მურღვა არდოტელი

„სამასმეერთე არაგველი“, რომელმაც საკუთარი გვარი დააარსა და სოფელი აღადგინა

19455
(განახლებულია 21:19 19.01.2021)
ხევსურ მურღვა არდოტელზე ნახევრად ხუმრობით ამბობენ, ასეთი ქართველი საქართველოს „წითელ წიგნშია“ შესატანიო.

მარტო სიტყვით არ ქართველობს — ასი იმდენს, უკვე წლებია, საქმითაც ამტკიცებს. მისი ცხოვრების ამბავი ის იშვიათი შემთხვევაა, როცა კაცმა ჩვენ დროში დიდი წინაპრის სახელი დაირქვა, საკუთარი გვარი დააარსა და საზღვართან მდებარე ხევსურთა სოფელში, რომელიც თავადვე აღადგინა, 27 წლის მანძილზე ცხოვრობს და იზამთრებს. პროფესიით ფილოლოგია და მასავით ალალ და მართალ ლექსებს წერს. ამ ადამიანის თქვენ წინაშე წარდგენას მისი ერთი, თითქმის ავტობიოგრაფიული ლექსით დავიწყებ:

ერთი მლოცველი მეცა ვარ

შენი წყლისა და ქვიშისა.

ვინა ვარ? — სამასმეერთე

არაგველთა ვარ ჯიშისა!

შენი გაზრდილი ბოკვერი,

მტრისთვის შემკვლელი თავისა,

სულს სხვა რა უნდა სტკიოდეს,

თუ არ სამშობლო თავისა.

საერთო ნაცნობებმა გაგვაფრთხილეს, მურღვა ამჟამად ორი კვირითაა სოფელ გამარჯვებაში ჩამოსული, მიუსწარით, თორემ მერე მასთან გასაუბრებას მობილურითაც ვერ მოახერხებთო. ჩვენც არ დავაყოვნეთ და დავუკავშირდით.

მურღვა არდოტელი ოჯახთან ერთად
მურღვა არდოტელი ოჯახთან ერთად

 

- ბატონო მურღვა, თქვენ შესახებ ბევრი რამ მოგვითხრეს მეგობრებმა, თქვენმა მეუღლემაც გვითხრა, ოჯახის საქმეს გვერდზე გადადებს ხოლმე და პირველ რიგში სახალხოს და საქვეყნოს აკეთებსო…

— მთლად ეგრეც არ არის, ჩვეულებრივი ვარ, მაგრამ თუ ადამიანს, გარდა საკუთარისა, გაჩენის დღიდან სულთამოსვლამდე ქვეყნის პასუხისმგებლობაც აქვს აღებული — სულ ასე იქნება. ზუსტად ვერ ვაყალიბებ, რასაც ვგულისხმობ, მაგრამ საერთოც და საკუთარიც ხომ ერთნაირად უნდა გვტკიოდეს? მერე კიდევ, ის საერთოც ხომ საკუთარია, არა?!.

- რა კარგად თქვით. ბევრმა სწორედ ეგ ვერ გააცნობიერა — საერთოც საკუთარი რომაა. მურღვა ვინ დაგარქვათ?

— ეს ჩემი ზუსტი სახელი არ არის, პასპორტში ნიკოლოზი მიწერია — ნიკოლოზ არდოტელი ვარ. მურღვა ჩემი წინაპრის სახელია, ის მეთორმეტე საუკუნეში იყო და გიორგი ერქვა. მურღვა ფშავლებმა დაარქვეს და ფშაურ დიალექტზე ეს მეომარს, მოშუღლარს, მოუსვენარს ნიშნავს, სალიტერატუროზე კი — მღვრიეს. მე ჩემი წინაპრის სახლ-კარი აღვადგინე და დღეს იმ ფუძეზე და კერაზე ვცხოვრობ, სადაც ის იყო. როცა პოეტმა ბაღათერ არაბულმა ჩემი ამბავი გაიგო, ასე მითხრა, ნამდვილი მურღვა ყოფილხარო. ის, ჟურნალ „ცისკრის“ დამატება გამოდიოდა – „ნობათი“ და ლექსებს იქ მიბეჭდავდა. როცა დავფიქრდები ხოლმე, იმ დიდი წინაპრის სახელი დიდი პასუხისმგებლობაცაა — თავისი ისტორიით, ცხოვრებით, ფიქრებით…

სოფელი არდოტი
სოფელი არდოტი

-  გვარი არდოტელი თქვენ დააარსეთ?

— არდოტელი ტოპონიმიკური გვარია, რომელიც 1987 წელს მე თვითონ დავაარსე. ჩვენ დიდი წინაპრის, მურღვას შთამომავლები 560 კაცი დავრჩით. ჩემი ნამდვილი გვარი ჭინჭარაულია, მაგრამ საბჭოთა პერიოდში, როცა კომუნისტებმა გვარების გადაკეთება დაიწყეს (წინაპრის სახელიდან გამომდინარე), ყველანი მურღოევებად დაგვწერეს. როცა წამოვიზარდე, მინდოდა ჩვენი გვარი დაგვებრუნებინა, მაგრამ მაშინდელი კანონი ამის უფლებას არ გვაძლევდა. იუსტიციის სამინისტროში მოხსენებაც წავიკითხე ამ თემაზე და ყველაფერი საბუთებით თვალნათლივ დავამტკიცე. მაგრამ მაშინ ჭინჭარაულად რომ დავწერილიყავით, მაინც ვერ მოვახერხე. ერთხელაც მინდა ჩემი გვარის ისტორია გამოვაქვეყნო. მთაში ასვლამდე სახელმწიფო მუზეუმში ვმუშაობდი, სადაც მეცნიერ-მუშაკი ვიყავი. დავიწყე ასპირანტურისთვის მზადება, მთელი ჩრდილოეთ კავკასია შემოვიარეთ, ის მხარე გამოვიკვლიეთ. პროფესიით ფილოლოგი ვარ ფოლკლორის სპეციალიზაციით, ამ თემასთან ბავშვობიდან ვარ ახლოს.

მურღვა არდოტელი და მისი სტუმრები
მურღვა არდოტელი და მისი სტუმრები

- ვიცი, რომ სოფელ არდოტში ადგილობრივი ოჯახების დაბრუნება თქვენი ოჯახით დაიწყო, როგორ მოხდა ეს ამბავი?

— ძალიან მინდოდა მთაში დავბრუნებულიყავით, ამიტომ მურღვას შთამომავლები შევკრიბე და გადავწყვიტეთ ჩვენი წინაპრების სოფელი არდოტი აღგვედგინა და გაგვემაგრებინა. 80-იან წლებში შატილის აშენება დაიწყო. მაშინ არდოტში მასწავლებლად დავბრუნდი და ჩემთან ერთად 15 ოჯახი დაბრუნდა. თავის დროზე ჩვენმა პირველმა პრეზიდენტმა, ზვიად გამსახურდიამ არდოტში გზა შეიყვანა. მაშინ შევხვდი მთავრობის წარმომადგენლებს და ვთხოვე, რომ აქაურობის პრობლემები გადაეწყვიტათ. ამ საქმეს ჩემი ძმადნაფიცი ზურა ჯაფარიძე უძღვებოდა. მას დიდი სამეგობრო ჰყავდა და ბევრ ხალხს იცნობდა. ზვიად გამსახურდიამ ამ საქმისთვის მილიონი გამოყო და ჩვენს ხეობას 300 ათასი მოხმარდა. კონსტანტინე გამსახურდია რომ წერს, „ხელოვნება გულის სისხლს მოითხოვსო“, ქართული საქმეც ეგრეა — გულის სისხლს მოითხოვს. მაშინ გიორგი წიკლაური ხევსურეთის თემთა საბჭოს თავმჯდომარე იყო და საქმის კურსში იყო. ის სოფელ გამარჯვებაშიც მოვიწვიე, მთაშიც გადავიყვანე. მან დიდი საქმე გაგვიკეთა და 700 ათასი არდოტისკენ წამოვიდა. მაშინ ორ კვირაში მუცოდან კლდე გაჭრეს და იქ გზა გავიდა. ამან ჩვენი მთისკენ მიბრუნება გამოიწვია.

- ბატონო მურღვა, თქვენ იმ მხარეში სკოლა-ინტერნატის მასწავლებელი იყავით, მაგრამ მერე სოფელი ისევ დაცარიელდა, რატომ?

— როგორც გითხარით, არდოტში იმ დროს 15 ოჯახი მივტრიალდით და 51 სული ვიყავით. შატილში სკოლა-ინტერნატი გაიხსნა და იქ მასწავლებელი არ ჰყავდათ. მე დავტოვე თბილისი და 1991 წელს იქ დავბრუნდი. მას მერე მთაში ვარ. მერე კი 5 წელიწადში ის ადგილები ნელ-ნელა ისევ დაცარიელდა, საშველი არ დაადგა. ყველაფერი გაჩერდა და მე შემოვრჩი იქ მასწავლებლად. ბოლოს 12 მოსწავლე მყავდა. მერე მათაც დაამთავრეს და სხვადასხვა რეგიონებში წავიდნენ. ბოლოს, 2009-2010 წლებში ჩემს ორ უფროს ბავშვს ვასწავლიდი. დუშეთის გამგეობას ვთხოვე, ნუ დამიხურავთ–მეთქი სკოლას და მათ გულთან ახლოს მიიტანეს ჩემი ტკივილი, მაგრამ მერე, სამწუხაროდ, ბავშვი აღარავინ გამოჩნდა… სოფელი ისევ დაცარიელდა და ჩემს ბავშვებს სწავლა-განათლება რომ მიეღოთ, სოფელ გამარჯვებაში ჩამოვიყვანე. მე უკვე რვა წელია ზამთარში მარტო ვარ. ახლა ივნისამდე ვეღარ გადმოვალ.

- გავიგე, სადაც იზამთრებთ, იქ მობილური არ იჭერს და ამიტომ თქვენთან კომუნიკაცია ფაქტობრივად ვერ ხერხდება?

— ეგრეა. იქ რომ მობილურმა დაიჭიროს, ამისთვის ან არდოტის მთაზე უნდა ახვიდე, ან მუცოში და შატილში ჩახვიდე, სხვაგან ტელეფონი არსად იჭერს. იქიდან თვეობით ვერ ჩამოვდივარ, ტელეფონის ანძა რომ იყოს, ოჯახთან შევძლებდით დალაპარაკებას. მთაში ბუნებას ვესაუბრები ხოლმე. ამ წუთას არდოტში სულ ორი კაცია, მერე მეც ავალ. ერთი მოხუცი გვყავს, 79-ე წელშია, იმედა, არდოტელი კაცია. ღვთის ანაბარაა და არავინ ჰყავს. კიდევ მე ვარ და ზურა არდოტელი. იქ მეურნეობა მაქვს, საქონელი მყავს, მაგრამ დამხმარე არავინაა. გაზაფხულზე, მაისის მერე კი 9-10 ოჯახამდე ამოდის და მაშინ უკვე სოფელი სოფელს ჰგავს. გულდასაწყვეტია, რომ ჩვენს წინაპრებს, ვინც იქ, საზღვრის პირას ცხოვრობდნენ და ქვეყნისთვის თავი გასწირეს, ჩვენ ვერ ვბაძავთ…

არდოტის ღვთისმშობელი
არდოტის ღვთისმშობელი

- მურღვა ბატონო, როგორ ეტყვით თქვენს საწუხარს ქართველებს, როგორ დააკვალიანებთ მათ?

— მე, როგორც ფილოლოგი, ქართველი, სამშობლოზე ჩაფიქრებული და დადარდიანებული, გულღიად გკითხავთ: ისეთი რა გაგვიჭირდა, რომ ვერ გადავნაწილდით? თბილისი – გასაგებია, ყველას გვიყვარს, დედა ქალაქია, აქედან გამოდის კულტურა, მაგრამ თუ ყველაფერი დავივიწყეთ, თუ წინაპართა საფლავები დავტოვეთ, მთას თუ არ მივეფერეთ, მოყვარეს და (მტრისგან ღმერთმა დაგვიფაროს, მაგრამ) მტერსაც არ დავხვდით — ცხოვრება რაღად ეღირება?! კაცი მაშინ უფრო ბედნიერი იქნები, როცა წინაპართა სულის წინაშე ჯვარ-ხატსა და სალოცავთა წინაშე მართალი ხარ! მარტო ის ხომ არაა, რაღაც იშოვო და გამდიდრდე? სამშობლოს წინაშე პასუხისმგებლობაც ხომ არ უნდა დავივიწყოთ? მე ვერავის დავაკვალიანებ, მაგრამ სიმარტოვეს რომ გრძნობ, ობოლივით რომ დადიხარ შენს ქვეყანაში და ქართული ლაპარაკი გენატრება — ეს ძალიან დიდი ტკივილია! ასე არ უნდა გავწიროთ ადამიანები. ხელისუფლებას მივმართავ: ხომ შეიძლება თანხები ისე განაწილდეს, რომ საქართველოს ეს მხარეები არ დავკარგოთ? ქართული ხასიათი და სამყარო არ უნდა გაუბრალოვდეს…

 

19455
ნათია წიგნაძე ოჯახთან ერთად

„დედის დღე ძალიან ემოციური დღეა ჩემთვის“: 10 შვილის დედის გულისამაჩუყებელი ინტერვიუ

389
(განახლებულია 17:00 03.03.2021)
40 წლის ნათია წიგნაძე 10 შვილის დედა და ორი შვილიშვილის ბებიაა. ამბობს, რომ შვილები უფლის ყველაზე დიდი საჩუქარია. მთელ დღეს ბავშვების მოვლას ანდომებს, საკუთარი თავისთვის ცოტა დრო რჩება, მაგრამ ამაზე არასოდეს წუწუნებს.

დღეს საქართველოში დედის დღეს აღნიშნავენ. მისთვის ათმაგად სასიხარულო და მნიშვნელოვანია ეს დღე. როგორ ულოცავენ შვილები 10 შვილის დედას ამ დღესასწაულს და რა ემოციებთან არის ეს ყველაფერი დაკავშირებული, ამას მრავალშვილიანი დედა თავად მოგვიყვება.

- ჩემი მეუღლე საერთო მეგობრის ოჯახში გავიცანი. მალევე დავოჯახდით. ბევრი სირთულის და გაჭირვების მიუხედავად ძალიან ბედნიერი ადამიანი ვარ. ეს არის ადამიანი, რომელიც ყოველთვის გვერდში მიდგას, მეიმედება და მაძლიერებს. აქამდე ქირით ვცხოვრობდით. პანდემიის დროს შევიტყვე, რომ მუნიციპალიტეტები ხელშეკრულებით აძლევდნენ მრავალშვილიან ოჯახებს ბინებს. დავწერეთ განცხადება და თელავის რაიონში სოფელ რუისპირში ორი წლის ვადით დაგვითმეს ბინა. რამდენიმე თვეა რაც აქ გადმოვედით საცხოვრებლად.

17 წლის ვიყავი, როცა დედა გავხდი. მაშინ ამ პასუხისმგებლობას, დედობის გრძნობას ვერ ვაცნობიერებდი. დროთა განმავლობაში მივხვდი რას ნიშნავს და რამხელა ბედნიერებაა გერქვას დედა.

ნათია წიგნაძე მეუღლესთან ერთად
ნათია წიგნაძე მეუღლესთან ერთად

- უცხო გარემოში არ გაგიჭირდათ ცხოვრების თავიდან დაწყება?

- ეს გარემო უცხო არ არის ჩემთვის. წარმოშობით კახეთიდან ვარ. თუმცა ყველაფერი ნულიდან დავიწყეთ და ეს არ არის მარტივი. არ გვაქვს საცხოვრებლად სახარბიელო პირობები. ჩემი მეუღლე ტაქსის მძღოლად მუშაობდა. მარჯვენასაჭიანი მანქანა ჰყავდა და კანონის მიხედვით აეკრძალა მუშაობა. რაც აქ გადმოვედით, დროებით სოციალურიც შეგვიჩერდა. კომუნალურების გადახდა ძალიან მიჭირს. გაზი არ გვაქვს, ზედა სართულზე ბავშვებს დენით ვათბობ და 200 ლარამდე მომივიდა გადასახადი. ამის გამო დაფინანსებაშიც ვერ მოვყევით. დაბლა შეშის ღუმელი გვიდგას. მოგეხსენებათ, არც შეშა ღირს იაფი. ღუმელზე ვედროებით ვათბობ წყალს და ისე ვბან ბავშვებს. თუმცა, ღმერთის წყალობით, ვუძლებთ და მომავლის იმედს არ ვკარგავთ...
მინდოდა მცირე მეურნეობა მაინც მქონოდა, რაღაც პროდუქტი მაინც მომეყვანა, მაგრამ მაგასაც ფული უნდა, მოხნა, დათესო, სასუქი შეიტანო და ა.შ. ჩემმა ახლობელმა შემოგვთავაზა, რომ ნაკვეთს დაგვითმობს. ვნახოთ, თუ მექნება სახსრები, რომ დავამუშაო, აუცილებლად მივხედავ.

სირთულეების მიუხედავად ძალიან დიდი ბედნიერებაა ამდენი შვილის ყოლა. ხშირად მეუბნებიან, როგორ ვუძღვები ყველაფერს. არაფერი არ შეედრება იმ ბედნიერებას, როცა ამდენი ბავშვია ოჯახში. დაღლა და ყველა პრობლემა გავიწყდება, როცა თავისი პაწაწინა ხელებით გეფერებიან. უზომოდ უყვართ და უვლიან ერთმანეთს. ეს ძალიან მაბდნიერებს და ხშირად გულაჩუყებულს მიტირია, როცა ვხედავ, როგორ ზრუნავენ ერთმანეთზე.

ნათია წიგნაძე ოჯახთან ერთად
ნათია წიგნაძე ოჯახთან ერთად

- დღეს დედის დღეა. როგორ ხვდებით ხოლმე ამ დღეს?

- პირველ რიგში გილოცავთ დედის დღეს. ამ დღისთვის ჩემი შვილები განსაკუთრებულად ემზადებიან ხოლმე. საკუთარი ხელით ქმნიან მისალოც ბარათებს და მამის დახმარებით ყვავილებით და სხვა საჩუქრებით მილოცავენ.

ერთ წელს, უფროსები მაშინ მეოთხე-მეხუთე კლასში იქნებოდნენ, მთელი თვე აგროვებდნენ ბუფეტის ფულიდან ნაწილს, ხან სულაც არ ჭამდნენ სკოლაშო საჭმელს. ყავის სერვიზი და ვერცხლის ბეჭედი მიყიდეს. ისე ამაღელვა ამან, სამი დღე ვტიროდი. ზოგადად ძალიან უყვართ ჩემი გახარება. ჩემი შვილები არ ჩაატარებენ დედის დღეს, რვა მარტს, ჩემს დაბადების დღეს, რომ საჩუქარი არ გამიკეთონ. შარშან დაბადების დღეზეც შეუგროვებიათ ფული და მოტყუებით მიმიყვანეს რესტორანში, დაბადების დღე გადამიხადეს. საოცრად ემოციური იყო ეს მომენტი ჩემთვის.

ბევრი სკეპტიკურად უყურებს ბევრ შვილს, ხშირად აკრიტიკებენ მრავალშვილიან დედებს, ლანძღვის ობიექტიც გავმხდარვართ. ბევრს ვითომ ხუმრობითაც უთქვამს, მეტი საქმე არ გაქვთო? როცა ღმერთი ადამიანს სიცოცხლეს ჩუქნის, მე რა უფლება მაქვს ეს სიცოცლე მოვუსპო და დაბადების შანსი არ მივცე? ჩემთვის პირველ რიგში ის არის დიდი ბედნიერება, რომ ჩემი ათი ნაწილი რჩება დედამიწაზე. და იმ ათი ნაწილიდან კიდევ რამდენი ნაწილი დარჩება ხომ წარმოგიდგენიათ.

 

389
ნინო თედიაშვილის შემოქმედება

ყოველდღე ვეფერები ჩემ ხუთ შვილს და 20-მდე ნაქარგს...

759
(განახლებულია 19:43 03.03.2021)
დღეს რუბრიკაში „ქართველები უცხოეთში“ საფრანგეთში მცხოვრებ მრავალშვილიან დედას ნინო თედიაშვილს გაგაცნობთ.

დღეს ხუთი ვაჟის დედაა. წლების მანძილზე სხვადასხვა ქვეყანაში ცხოვრება მოუწია, ბევრი სირთულე გადაიტანა და ერთ მშვენიერ დღეს, საერთოდ რომ არ ელოდა, იმ საქმეში იპოვა საკუთარი თავი.

თავადაც მრავალშვილიანი ოჯახიდანაა. როგორც იხსენებს, დედმამიშვილები ბევრ რამეს იყვნენ მოკლებული, რამაც განაპირობა ის, რომ ტანსაცმლის კერვა და ქსოვა თავად დაიწყეს. მის მიერ გავლილი გზა კიდევ ერთხელ გვარწმუნებს იმაში, რომ უცხოეთშიც შეიძლება ქართული ინდივიდუალიზმი შეინარჩუნო, ოჯახსაც მოუარო და, გარკვეულწილად, ხელოვნებასაც ემსახურო...

ნინო თედიაშვილი
ნინო თედიაშვილი

– ქალბატონო ნინო, თქვენთვის რა იყო ემიგრაციის ყველაზე დიდი სირთულე?

– რვა წელი დავყავით ესპანეთში, მესამე შვილიც ჩამოვიყვანე საქართველოდან. უფროსი ბიჭი თბილისში, გერმანულ სკოლაში სწავლობდა, საუკეთესო მოსწავლე იყო და არ მინდოდა მისთვის გეზი ამერია. ესპანეთში ჩემი მეუღლე მუშაობდა, მე ბავშვების მოვლით ვიყავი დაკავებული. შემდეგ იქაც აირია სიტუაცია და ფინანსური კრიზისი დაიწყო. მოკლედ, ბევრი ფიქრი არ დაგვჭირებია, ისე გადავწყვიტეთ საფრანგეთში ჩამოსვლა, აქ უკვე მერვე წელია ვართ. რენში ახლობლები გვყავს, მრავალშვილიანი ოჯახი, რომელმაც თავიდან რამდენიმე თვე შეგვიფარა. 

– ემიგრანტული ცხოვრების ფონზე ერთ მშვენიერ დღეს ქარგვა დაიწყეთ...

– ერთხელ სრულიად შემთხვევით ინტერნეტში რაღაც ნაქარგი ვნახე სქემასთან ერთად. ისე მომეწონა, რომ მაშინვე შევიძინე ძაფები და ჩემი ძალები მოვსინჯე. ვერც კი მივხვდი, როგორ დავქარგე. როცა ნაქარგმა საბოლოო სახე მიიღო, გავგიჟდი, გადავირიე, ეს რა კარგი რამე ყოფილა ქარგვა–მეთქი და მეორე სქემაც მოვძებნე. ოღონდ შედარებით მარტივს ვეძებდი – ოთხ-, ხუთფერიანს, ძალიან რომ არ მეწვალა. იმ დროს შვეიცარიაში ვიყავი და საფრანგეთში ორი ნაქარგით დავბრუნდი. მათ ყველას ვაჩვენებდი და ვამაყობდი, ვიდრე ჩემმა შვილმა საყვედური არ მითხრა, სხვისი სქემით დაქარგულს ნუ იბრალებ, მთავარია, შენით შექმნაო. მაშინვე გული ავიცრუე ქარგვაზე, დავეთანხმე მის სიტყვებს – ის არ იყო ჩემი. ძაფები შვეიცარიიდან ჩამომყვა, ვფიქრობდი რაში გამომეყენებინა. სქემა ვერ შევადგინე და სხვა ტექნიკა მოვიფიქრე, რასაც, თურმე, გვიან გავიგე, „წყალზე ქარგვა“ ჰქვია. მეგონა, მსგავსი რამ მე მოვიგონე, მაგრამ თურმე ინტერნეტში უკვე არსებობდა. ერთ დღესაც იდეა მომივიდა, მგელი მომექარგა. თვალები ისე მივამსგავსე, თითქოს მიყურებდნენ, სიხარულისგან ვყვიროდი – ნამდვილი მგელია–მეთქი. ვიდრე მგელს დავქარგავდი, ლენტებით ქარგვაც მოვსინჯე – ძალიან ლამაზი იყო, მაგრამ ვერ დავიჩემე, რაღაც აკლდა და უკეთესს ვეძებდი. ხატვა არ ვიცოდი. კონტურს გადავიხატავდი და დანარჩენს ძაფები თვითონ „ხატავდნენ“.

ნინო თედიაშვილის შემოქმედება
ნინო თედიაშვილის შემოქმედება

– მოკლედ, შემოქმედებითმა პროცესმა ჩაგითრიათ...

– მართლაც ასე იყო, რაღაც „შემოქმედებითი ციებ-ცხელება“ შემეყარა. ყველა საქმე გადავდე, ბავშვებსაც მოვაკელი ყურადღება, მხოლოდ ქარგვაზე ვფიქრობდი, რაღაც განსხვავებული მინდოდა შემექმნა. არ მაკმაყოფილებდა სიბრტყეზე ნაქარგი, უფრო ნამდვილს მინდოდა, რომ დამსგავსებოდა. ასე დაიბადა პირველად ჩემი ნამუშევარი „ჩიტების ოჯახი“ – ოდნავ რელიეფური, ჩალის ბუდით და გამოწეული ფრთებით. მერე იყო „გედები“. ადრე ფანქრებით ვხატავდი, ფუნჯი კი პირველად ერთი თვის წინ ავიღე ხელში. მქონდა დეპრესიული პერიოდიც, როცა არაფრის გაკეთება არ მინდოდა, მაგრამ „ფეის-მეგობრების“ წყალობით, რომლებიც „არ მასვენებდნენ“ და ახალ ნაქარგებს მთხოვდნენ, თავს ვალდებულად ვთვლიდი, რამე საინტერესო შემექმნა. უკვე კარგა ხანია სახლში ვარ და შვილებს და ნაქარგებს ჩავუჯექი. თითოეული ნაქარგი შვილივით მიყვარს. ყოველდღე ვეფერები ჩემ ხუთ შვილს და 20-მდე ნაქარგს.

ნინო თედიაშვილის შემოქმედება
ნინო თედიაშვილის შემოქმედება

– სილამაზის მოყვარულმა ფრანგებმა თუ იხილეს თქვენი ნამუშევრები?

– აქ ბიბლიოთეკაში მყავს ნაცნობები, რომლებმაც შარშან ბიბლიოთეკაში და „სოციალური მომსახურების“ ცენტრში მომიწყვეს გამოფენა. მნახველები გაოცებული დარჩნენ – მსგავსი არაფერი გვინახავსო. ასე თქვეს, ვამაყობთ, რომ ჩვენ ქალაქში ასეთი შემოქმედი ადამიანი ცხოვრობსო. იმ ბიბლიოთეკაში დღესაც არის ჩემი გაფორმებული ერთი კუთხე და კედელზე გაკრული ქაღალდის აპლიკაციები. სულ ახლახან ბიბლიოთეკის დირექტორმა მადლობის წერილი მომწერა, მსგავსი რამ ბიბლიოთეკაში არ ყოფილა, ყველა ამ ნამუშევრების ავტორს კითხულობს და დაინტერესების შემთხვევაში უფლებას თუ მოგვცემთ, რომ დაგაკავშიროთო.

ნინო თედიაშვილის შემოქმედება
ნინო თედიაშვილის შემოქმედება

– ეს რაც შეეხება ნაქარგებს, ახლა შვილებზე მოგვიყევით...

– ძალიან კეთილი ადამიანები მყვანან, თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ჭიანჭველასაც არ ადგამენ ფეხს. მიუხედავად ამდენი პრობლემისა, გაჭირვებისა და ვაი-ვაგლახისა, ჩემი შვილები არ იცვლებიან, არ ბოროტდებიან და ყველაზე მეტად ეს მეამაყება. სკოლაში კარგად სწავლობენ, მათ ფრანგული, ესპანური და ინგლისური ენები სრულყოფილად იციან. ოჯახში ქართულად ვლაპარაკობთ, თუმცა ბევრ სიტყვაზე დაფიქრება სჭირდებათ. სასწავლო წლის ბოლოს ვაჩემ, ჩემმა მეოთხე შვილმა გმირობის დიპლომი მომიტანა. თურმე გაგუდვას გადაურჩენია კლასელი, რომელსაც კალმის თავსახური გადასცდენია სასულეში. შვილებზე დაუსრულებლად შემიძლია ლაპარაკი, მაგრამ აღარ გავაგრძელებ. მათ ერთმანეთისგან განსხვავებული ხასიათი აქვთ, მაგრამ არ მაბრაზებენ. ამას ისიც მოწმობს, რომ ხუთი ბიჭის დედა ხატვას და ქარგვას ვახერხებ. მთავარია, ისინი კარგად მყავს და მე ჩემი საყვარელი საქმე ვიპოვე, დანარჩენი – მეორეხარისხოვანია...

– ბავშვობაში ვინ გინდოდათ რომ გამოსულიყავით?

– ერთ ამბავს გავიხსენებ: ბიძაჩემი - გოგია ძია რაიკომში მუშაობდა, ბიცოლაჩემი, კატუშა ძალო – სკოლაში. მთელი ბავშვობა ვამაყობდი მათი თანამდებობებით, იმდენად, რომ პროფესიაც არჩეული მქონდა. ვოცნებობდი ხან ჩემ „საპარიკმახერო ოთახზე“ რაიკომის შენობაში, ხან ცოცხით ხელში წარმოვიდგენდი ჩემ თავს სკოლაში და ეს ბედნიერებას მანიჭებდა. მახსოვს, რა სიამაყით ვუპასუხე მასწავლებელს კითხვაზე – ვინ რა უნდა გამოვსულიყავით. ჩემ პასუხზე – დამლაგებელი-მეთქი, ყველას გაეცინა, მაგრამ მე კი მიხაროდა, რომ ყველაზე განსხვავებული და საუკეთესო პასუხი გავეცი. დღეს „პარიკმახერობაც“ ავითვისე, მერე რა, რომ რაიკომის შენობაში არ ვმუშაობ – ოჯახშიც ხომ კარგად გამომადგა?..

ნინო თედიაშვილის ვაჟის პორტრეტი
ნინო თედიაშვილის ვაჟის პორტრეტი

– უცხოეთში საყვარელ საქმეს მიაგენით და თავადაც შეიცვალეთ?

– აქამდე ვიყავი ყველასთვის შეუმჩნეველი, კომპლექსიანი გოგო, რომელიც არავის ახსოვდა. თუმცა ერთ დღესაც ყველასთვის საყვარელ ნათესავად ვიქეცი. დღე არ გავა, ვინმემ არ დამირეკოს ან მომწეროს, თუ როგორ ამაყობენ ჩემით. ამდენი ადამიანის სიყვარულს რომ ვგრძნობ, ბედნიერი ვარ, თან ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, რომ თავი სიზმარში მგონია...

 

759
თემები:
ქართველები უცხოეთში

სამეგრელოს რეგიონში ინფიცირების შემთხვევები მკვეთრად შემცირდა

0
(განახლებულია 14:11 04.03.2021)
ბოლო მონაცემებით, რეგიონის მასშტაბით კორონავირუსი 53-მა პაციენტმა დაამარცხა, საკარანტინო სივრცეში კი 93 ადამიანი იმყოფება.

თბილისი, 4 მარტი – Sputnik. სამეგრელო–ზემო სვანეთის რეგიონში კორონავირუსის 14 ახალი შემთხვევა დაფიქსირდა, იუწყება „Sputnik-საქართველოს" კორესპონდენტი. 

რეგიონის მასშტაბით არსებულ ხუთ კოვიდ–ცენტრში 93 კოვიდ-ინფიცირებული პაციენტი აგრძელებს მკურნალობას, ათი პაციენტის მდგომარეობა მძიმეა. 

რუხის კლინიკაში მკურნალობის კურსს 40 კოვიდ-პაციენტი გადის – ექვსი პაციენტის მდგომარეობა მძიმეა. ფოთის კლინიკაში იმყოფება 27 კოვიდ-პაციენტი, მათ შორის მძიმე სამი პაციენტია. ზუგდიდის რეფერალურ ჰოსპიტალში ხუთი პაციენტი მკურნალობს, ერთი პაციენტის მდგომარეობა მძიმეა. აბაშის „ევექსის“ კოვიდ–კლინიკაში ექვსი პაციენტი მკურნალობს. სენაკის „ლაზიკა მედიში“ – 15 პაციენტი.

საქართველოში ბოლო 24 საათში გამოვლენილი კორონავირუსის 133 შემთხვევიდან ყველაზე მეტი – 78 შემთხვევა დედაქალაქში დაფიქსირდა.

ინფიცირებულთა შემთხვევების რაოდენობით რეგიონებს შორის პირველ ადგილზე იმერეთია, შემდეგ კი  სამეგრელო–ზემო სვანეთი.

ქვეყანაში კორონავირუსის პირველი შემთხვევა 2020 წლის 26 თებერვალს დაფიქსირდა.

ნიკა ლატარია

 

 

 

0
თემები:
კორონავირუსი საქართველოში: ბოლო ცნობები