ხათო რუხაძე

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: „ბავშვები პროფესორ მაკგონაგელს მეძახიან“

1039
(განახლებულია 19:10 15.01.2021)
ამ რუბრიკაში ვცდილობთ, გამოცდილ პედაგოგებთან ერთად გაგაცნოთ ახალბედა მასწავლებლები, ვინც თავისი პროფესიული არჩევანი ჩვენს დროში დაუკავშირა სკოლას.

ხათო რუხაძე კომაროვის სკოლის მეშვიდე და მერვე კლასების დამრიგებელია, ანუ როგორც დღეს უწოდებენ, ზრუნვის მენეჯერი. პროფესიით ფსიქოლოგია, თავის დროზე ბევრ სფეროში მოსინჯა შესაძლებლობები - იდგა სცენაზე, იყო სამოდელო სფეროში, გაზაფხულზე მისი რომანი გამოდის.

დღეს დარწმუნებულია, რომ ბავშვები და მასწავლებლობა არის ის, რასაც არასდროს უღალატებს, რადგან, როგორც თავად გვითხრა, ბავშვებთან ურთიერთობა ჰაერივით სჭირდება.

ხათო რუხაძე
ხათო რუხაძე

- ხათო, ამბობენ, რომ ლამაზი გოგოს ამბავი ხშირ შემთხვევაში კონკიას ზღაპარიაო, თქვენი ცხოვრება თუ ჰგავს მის ისტორიას?

- ყველაზე ნაკლებად ალბათ კონკიას ვგავარ. მას ყველაზე სუსტ პერსონაჟად ვთვლი – ის ხომ ბედს დამორჩილებული ოცნებობს პრინცზე, რომელმაც მისი ცხოვრება ზღაპრად უნდა აქციოს. დედა კი ბავშვობიდან მასწავლიდა, რომ ადამიანები თავად ვქმნით ჩვენი ცხოვრების ზღაპარს, ამიტომ გამუდმებით უნდა ვიბრძოლოთ საკუთარი ოცნებებისთვის. ახლა სრულიად ვიაზრებ მის სიტყვებს. პრინცესა არა, მაგრამ, ვიტყოდი, რომ ძლიერი ქალი და „მწერალი“ ვარ, ამიტომ საკუთარ ბედსაც და ზღაპარსაც თავად დავწერ.

ხათო რუხაძე ქალიშვილთან ერთად
ხათო რუხაძე ქალიშვილთან ერთად

- უნდა ვივარაუდოთ, რომ ბავშვობის ოცნებები აიხდინეთ...

- ჩემი ბავშვობის ნათელი მომენტები ოჯახთან ასოცირდება სანთლის შუქზე გატარებულ საღამოებთან, ცხელი ჩაის გემოსთან, ძველი ფოტოების ალბომებსა და წიგნების სურნელთან. ბავშვობაში ძალიან ბევრს ვოცნებობდი. კედლის მხარეს მიყვარდა დაძინება, რადგან კედელზე ჭრელი ფარდაგი გვეკიდა. მივადებდი ხოლმე შუბლს და წარმოვიდგენდი ჩემს თავს ხან თეატრის სცენაზე, ხან მწერლად... ვფიქრობ, ნაწილობრივ ავიხდინე ბავშვობის ოცნებები, მაგრამ ყველაფერი წინ მაქვს. ცხოვრების ამ ეტაპზე კი ჩემი ყველაზე დიდი ოცნება ჩემს შვილს უკავშირდება.

ხათო რუხაძე ქალიშვილთან ერთად
ხათო რუხაძე ქალიშვილთან ერთად

- სკოლის წლებიდან რას და ვის იხსენებთ?

- ავჭალის 120-ე საჯარო სკოლა დავამთავრე და ცხოვრების საუკეთესო წლები სწორედ ამ სკოლას, ჩემს საყვარელ პედაგოგებს და ძვირფას მეგობრებს უკავშირდება. მრავალფეროვანი და საინტერესო პერიოდი იყო. პედაგოგებიდან გამოვარჩევდი მევლუდ ლაშაურს, რომელიც დირექტორის მოადგილე იყო და ხაზვას გვასწავლიდა. ის მხოლოდ მასწავლებელი კი არა, ჩემთვის უფროსი მეგობარი და მრჩეველიც იყო. სწორედ მისი დამსახურებით ავიხდინე ჩემი ცხოვრების ყველაზე ძვირფასი ოცნება. ბავშვობიდან თეატრზე ვარ შეყვარებული. მეათე კლასში ვიყავი, როდესაც დავწერე სცენარი და გადავწყვიტე თავადვე დამედგა სპექტაკლი და მყოლოდა საკუთარი თეატრალური დასი. მაშინ გვერდით სწორედ ბატონი მევლუდი დამიდგა.

ხათო რუხაძე სპექტაკლში არჩევანი შენ
ხათო რუხაძე სპექტაკლში "არჩევანი შენ"

- თქვენი პირველი შეხება სცენასთან წარმატებით დამთავრდა?

- დიახ, საბოლოოდ სპექტაკლი შედგა. მაშინ რთული იყო, თანაც მეათეკლასელი ბავშვის სურვილი ძალიან ამბიციურად ჟღერდა. როდესაც ბატონ მევლუდს სცენარი მივუტანე, ვთხოვე, რომ წაეკითხა და გადაწყვეტილება მიეღო. მან სცენარში ჩემი სათქმელი და გულისტკივილი ამოიკითხა. მეორე დღესვე დამირეკა და მკითხა, როდის ვაპირებდი სპექტაკლზე მუშაობის დაწყებას. ამის მერე არც ერთი წამით არ მოგვშორებია გვერდიდან. მისი დიდი დამსახურებაა, რომ ეს სპექტაკლი შეგდა, მის გარეშე არაფერი გამოვიდოდა. ეს იყო ჩემი ცხოვრების უდიდესი მოვლენა და მადლობა მას ამ ნდობისთვის. ახლა კი გვერდით მყავს გოჩა კუბლაშვილი, მასწავლებელი, რომელიც ჩემი უფროსი მეგობარია და ადამიანი, რომლისგანაც ცხოვრებას ვსწავლობ. მასთან ყოველი საუბარი ჩემთვის ლექციაა და გონებაც ხარბად ისრუტავს მის ნათქვამ რჩევებსა და დარიგებებს.

ხათო რუხაძე
ხათო რუხაძე

- ბავშვობაში „მასწავლებლობანას“ თამაშიც ხომ არ გიყვარდათ?

- ბავშვობაში ჩემი საყვარელი თამაში „მასწავლებლობანა“ იყო. მეზობელ ბავშვებს დავსვამდი ხოლმე ჩემი სახლის კიბეებზე, მქონდა დაფა, ცარცი და ჟურნალი და მათ სხვადასხვა დავალებებს ვაძლევდი. იმ მასალას ვასწავლიდი, რაც მომდევნო წელს უნდა გაევლოთ. უფრო ადრე კი, მახსოვს, მე და ჩემი მეგობრები ავჭალაში მდებარე ბაგა-ბაღში გადავდიოდით შუადღეს, როდესაც მასწავლებლებს ბავშვები ეზოში გამოჰყავდათ და მათ გართობაში ვეხმარებოდით. სკოლაშიც ყოველთვის ჩემზე პატარა ბავშვებთან მქონდა ურთიერთობა და სხვადასხვა საინტერესო ღონისძიებებს ვატარებდი.

ხათო რუხაძე
ხათო რუხაძე

- აქედან გამომდინარე ბუნებრივია, რომ დღეს სკოლაში მუშაობთ...

- პროფესიით ფსიქოლოგი ვარ, საკუთარი თავი უამრავ სფეროში მოვსინჯე, მაგრამ უკვე ზუსტად ვიცი, რომ ბავშვები და მასწავლებლობა არის ის, რასაც არასდროს ვუღალატებ. ამის გარეშე არ შემიძლია და ბავშვებთან ურთიერთობა ჰაერივით მჭირდება. სწავლის დაწყების დღიდან უამრავ თემაზე ვისაუბრეთ – წიგნები, ფილმები, ხელოვნება, სპორტი, მეგობრობა, სიყვარული. ვსაუბრობთ ჩვენს ემოციებზე, პიროვნულ განცდებსა და სულიერ სამყაროზე. რომ იცოდეთ, როგორ მსჯელობენ და როგორი დიდი ადამიანები არიან... ყოველ კვირას მათ სხვადასხვა დავალებებს ვაძლევ. ერთი კლასის საათი განსაკუთრებულად დამამახსოვრდა. მათ უნდა გაეცოცხლებინათ რომელიმე მათთვის საყვარელი ნახატი და ამის მიხედვით პატარა ნოველა დაეწერათ. არასდროს დამავიწყდება ის ემოციები, რაც იმ ნამუშევრებმა გამოიწვია - სიხარულისგან ვტიროდი...

ხათო რუხაძე
ხათო რუხაძე

- ასეთ ლამაზ მასწავლებელს ბავშვებმა რაიმე თიკუნი ხომ არ შეგარქვეს?

- ბავშვები პროფესორ მაკგონაგელს მეძახიან „ჰარი პოტერიდან“. ერთმა მოსწავლემ მითხრა, მასწ, თქვენც მასავით ჯიგარი ხართო. ალბათ ეს იყო ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი კომპლიმენტი... ბავშვები ყველაზე მეტად უფროსებში გულწრფელობას ხედავენ და აფასებენ. მათთან ყოველთვის ლაღი და ნამდვილი ვარ. მათთვის მხოლოდ დამრიგებელი არა, მე ვარ მათი მეგობარი, რომელსაც ნებისმიერ დროს შეუძლიათ მიმართონ. ისინი არ არიან ჩვეულებრივი ბავშვები, მე მყავს 45 საოცარი მოსწავლე და ჩვენ ხშირად უსიტყვოდ გვესმის ერთმანეთის. ვცდილობ არ ვიყო ერთფეროვანი და მათ ყოველთვის საინტერესო სიახლეები შევთავაზო.

ხათო რუხაძე ქალიშვილთან ერთად
ხათო რუხაძე ქალიშვილთან ერთად

- არ შემიძლია არ გკითხოთ: სამოდელო სფეროშიც უთუოდ იქნებოდით, ასეა?

- ჩვენებებში მონაწილეობას არ ვიღებდი, თუმცა ფოტომოდელი ვიყავი. გარკვეული პერიოდი უნიჭიერეს ფოტოგრაფთან თამო მიქელაძესთან ვმუშაობდი. თავიდან თანამშრომლობით დავიწყეთ, შემდეგ საუკეთესო მეგობრები გავხდით. თამოს საოცარი იდეები ჰქონდა და, როგორც თავად ამბობდა, მე მისი მუზა ვიყავი. ყველანაირად ვცდილობდი, რომ მისი იდეებისთვის ფრთები შემესხა. ახლა ძნელია ჩვენი ფოტოსესიებიდან რომელიმეს გამორჩევა. თითოეული მათგანი ძალიან დასამახსოვრებელი და საინტერესო იყო. ჩემთვის სულ ახალ-ახალ პერსონაჟებს იგონებდა. ის თავისი საქმის პროფესიონალია და მიხარია, რომ მასთან მუშაობის ბედნიერება მხვდა წილად.

ხათო რუხაძე ლონდონის საკვირაო სკოლაში
ხათო რუხაძე ლონდონის საკვირაო სკოლაში

- ვიცი, რომ მწერლობაშიც მოსინჯეთ საკუთარი თავი, რაზეა თქვენი რომანი?

- ჩემს რომანს „მეორე მე“ ჰქვია და ეძღვნება ყველას, ვინც მის პერსონაჟებში საკუთარ თავს ამოიცნობს. ხშირად ვიმეორებ და ახლაც ვიტყვი, რომ ბოდიშს არ ვუხდი მათ, ვისაც ჩემი წიგნი ტკივილს მიაყენებს. მინდა, რომ ის ადამიანებისთვის სარკე იყოს და მკითხველი საკუთარ სულში ჩავახედო. რომანი ძალიან ბევრ მნიშვნელოვან საკითხსა თუ თემას ეხება. ეს არის ჩემი ხმა, რომელიც მინდა ადამიანებს მივაწვდინო. ხშირად ცხოვრებაში ისე ხდება, რომ გადამწყვეტ მომენტებში ვცდილობთ ჩვენი მეორე მე საკუთარ სხეულში გამოვკეტოთ. ათას ნიღაბს ვირგებთ ხოლმე მის დასამალად, იმის ნაცვლად, რომ საკუთარ შინაგან ხმას მივენდოთ. მერე რა, თუ ზოგჯერ არ გაგვიმართლებს. ამ ამბავმა თუნდაც ტკივილი მოგვაყენოს, მაინც გვიღირს, რადგან სარკეში ჩახედვისას ჩვენი მეორე მე თვალს არ აგვარიდებს. არც იმის განცდა გაგვიჩნდება, რომ იქიდან სხვა ადამიანი გვიყურებს.

ხათო რუხაძე
ხათო რუხაძე

- არის ხელოვნების რანგში აყვანილი სხვა თამაში, სადაც სხვადასხვა ნიღაბს ირგებენ და მას თეატრი ჰქვია...

- თეატრი ძალიან მიყვარს. სცენაზე დაბრუნების და თამაშის სურვილი ყოველთვის მაქვს. მომენატრა სცენის მტვერი და თამაშით განცდილი ემოციები. მომავალში ვაპირებ, რომ საკუთარი თეატრალური დასი ჩამოვაყალიბო. ცხოვრებაში ჩემი საყვარელი ფრაზაა: „თუ ბედავ სწავლებას, თავადაც არასდროს შეწყვიტო სწავლა“. ყოველთვის ვცდილობ, რაღაც ახალი ვისწავლო და შემდეგ მათაც გავუზიარო. მეც ასევე ძალიან ბევრს ვსწავლობ მათგან.

- რომანში ყველაზე მთავარზეც იქნება საუბარი...

- ერთ ამონარიდს გაგაცნობთ: „ნამდვილი სიყვარული მხოლოდ ერთხელ მოდის ცხოვრებაში. შესაძლოა, ადამიანთან ყოფნა-არყოფნის საკითხი დადგეს, მარტო დარჩე, მაგრამ სიყვარულს ბოლომდე უერთგულო“. ადამიანებმა უნდა მოვახერხოთ, რომ სიყვარულს სული შევუნარჩუნოთ და გამუდმებით ვკვებოთ ის. როდესაც სიყვარულს ძლიერი სული აქვს, სირთულეების დროს შენ კი არ ცდილობ სიყვარულის გადარჩენას, ყველაფერს თავად სიყვარულის მეშვეობით დაძლევ. ცხოვრებაში როდესაც მოდუნების მომენტი მაქვს ხოლმე, ჩემი მოსწავლეები მახსენდება. ისინი ამ რთულ პერიოდში ისე ბეჯითად და მონდომებით იბრძვიან საკუთარი მიზნებისთვის, რომ ასეთ დროს დანებების უფლება არ მაქვს. მე მათი იმედები უნდა გავამართლო. მადლობა კომაროვის სკოლას, რომ ასეთი განცდის ბედნიერება მომანიჭა...

 

1039
ნინო კრავეიშვილი

ინდური კულტურის ფერადოვნება, ტაჯ-მაჰალის წინ შესრულებული ქართული ცეკვა ანუ ნამასტე!

203
(განახლებულია 16:13 25.01.2021)
ყველაფერი ალბათ მაშინ დაიწყო, როდესაც ჯერ კიდევ პატარა გოგომ ინდური ფილმი პირველად ნახა და მისი ფერადოვნებით ეგრევე მოიხიბლა.

იქიდან მოყოლებული, სიცოცხლის დღესასწაულივით შეგრძნება ნინო კრავეიშვილს დიდობაშიც გაყვა, ამიტომ არავის გაუკვირდა, როცა ერთ დღეს, ეს სიყვარული საქმედ აქცია. თბილისში მან ინდური კულტურის ცენტრი „ლაქშმი" დააარსა და მეგობრებთან ერთად დღემდე ენთუზიაზმზე მუშაობს. აქ ყველაფერი: ინდური სიმღერა, ცეკვა, სამზარეულო, ხელის მოხატვაც კი თვითონ შეისწავლეს. სანამ ინტერნეტი გაჩნდებოდა, საჭირო ინფორმაციას მხოლოდ ჟურნალ-გაზეთებიდან იგებდნენ.

დღეს ინდური კულტურის ცენტრი, სადაც ცეკვის ანსამბლიცაა, სოციალურ ქსელებშიც დარეგისტრირებულია და გამომწერი ყველგან ჰყავს. მათ ვიდეოარხს „იუთუბზე“ 250 000 -ზე მეტი გამომწერი ჰყავს და  მილიონობით ნახვა აქვს. მათ შესახებ დღეს ინდოეთშიც იციან, ბევრმა  მათგანმა საქართველოსა და ქართულ კულტურაზე პირველად სწორედ ინდური ცენტრის დახმარებით გაიგო...

ნინო კრავეიშვილი
ნინო კრავეიშვილი

- ქალბატონო ნინო, ინდურ კულტურასთან შეხება ჩვენს ქვეყანაში, ტრადიციულად ინდური ფილმებით იწყება ხოლმე, თქვენს შემთხვევაში როგორ იყო?

- ამ ქვეყანაზე იმდენად შორეული ბავშვობიდან ვარ შეყვარებული, რომ დაინტერესების წყარო, ცხადია, წიგნი ვერ გახდებოდა. ეს ყველაფერი ფილმებიდან დაიწყო. ინდური ფილმები დედაჩემს უყვარდა და კინოთეატრებში მათ სანახავად ბავშვობიდან დავყავდი. მაშინდელი შთაბეჭდილება, რომ ეს ზღაპრულად ფერადი და პოზიტიური ქვეყანაა, დიდხანს გამყვა. მოგვიანებით ცხადია, გავიგე, რომ სინამდვილეში ყველაფერი ნამდვილად არ არის ისე, როგორც ფილმებშია, თუმცა მთავარი შთაბეჭდილება არ შეცვლილა.

ნინო კრავეიშვილი ცენტრის წევრებთან და ინდოელ სტუმრებთან ერთად
ნინო კრავეიშვილი ცენტრის წევრებთან და ინდოელ სტუმრებთან ერთად

- როგორი იყო რეალობა, რომელიც მოგვიანებით აღმოაჩინეთ?

- რეალობა, რაც ინდოეთში, ვნახე, ასეთია: მიუხედავად უკიდურესი სიღარიბისა და ცხოვრების ელემენტარული პირობების არქონისა, ქუჩებში მხვდებოდნენ ადამიანები, რომელთაგანაც ნეგატივი არასოდეს მიგრძვნია. იქ ადამიანებს ყოველი გათენებული დღე უხარიათ და ელემენტარული წვრილმანები ახარებთ. ინდოეთში ფაქტობრივად, ვერ ნახავთ შავი ფერის ტანისამოსში ჩაცმულ ადამიანებს. იმ ქვეყანაში  იმდენად ადვილად იმსხვრევა ყველა კომპლექსი, იმდენად იკურნები და გრძნობ სულიერ წონასწორობას, რომ ამ ყველაფრით, შეუძლებელია არ მოიხიბლო.. ჰოდა, მეც სამუდამოდ შემეყარა ეს "სენი". დედაჩემს, ჩემს მეუღლეს და მეგობრებს ეგონათ, რომ დროთა განმავლობაში, ეს „გატაცება" გამივლიდა და მომბეზრდებოდა. თუმცა, ფაქტია, ასე არ მოხდა და ჩემი დამოკიდებულება ამ ქვეყნის მიმართ უფრო მყარდება და ღრმავდება. დღესდღეობით კი ყოველდღიურ საქმიანობაშიც გადაიზარდა.

ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ მოცეკვავეებთან ერთად
ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ მოცეკვავეებთან ერთად

- სწორედ საქმიანობაზე მინდა გკითხოთ: როდის დააარსეთ ინდური კულტურის ცენტრი საქართველოში და მასში გაერთიანების რამდენი მსურველი გამოჩნდა?

- ამ ორომტრიალში ათი წლის წინ ჩავები. საკუთარი ჩანაფიქრის განხორციელება, რომ თბილისში შემექმნა პატარა ინდური სამყარო, მოსვენებას არ მაძლევდა. ჰოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად ძალიან მიჭირს ხოლმე ფიქრისა და განსჯის გარეშე რაიმე გადაწყვეტა, ეს ნაბიჯი მგონი ერთადერთია, რაც ემოციურად გადავდგი და არასოდეს ვინანებ. თბილისს იმ დროს ინდოეთის მაშინდელი ელჩი სტუმრობდა და მზადდებოდა საღამო, რისთვისაც საკონცერტო ნომრები (ცეკვა, სიმღერა) იყო საჭირო. სასწრაფოდ შევკრიბე სოციალური ქსელებიდან ინდოეთით დაინტერესებული მეგობრის შვილები, მათი მეგობრები და ჩემს სახლში დავიწყეთ რეპეტიციები. მათ კოსტიუმებზეც თავად ვიზრუნე და დღემდე ანსამბლის ჩაუნაცვლებელი დიზაინერი ვარ. ერთადერთი, რაზეც ბევრი ვიფიქრე, ანსამბლის სახელი იყო. ინდურ ღვთაებებს მივადექი და საბოლოოდ შევჩერდი ლაქშმიზე, რაც ბედნიერებისა და წარმატების მომტანი ქალღმერთის სახელია და ჩავთვალე, რომ დადებითი აურის მატარებელი სახელწოდება აუცილებლად გაამართლებდა. 

ნინო კრავეიშვილი ინდოეთში
ნინო კრავეიშვილი ინდოეთში

- როგორც ჩანს, გაამართლა...

- დიახ, ამაში ჯერ კიდევ მაშინ, წარმატებით ჩატარებულმა საღამომ დაგვარწმუნა. სტიმული მოგვცა საიმისოდ, რომ საყვარელი საქმე  თამამად გაგვეგრძელებინა. სულ მალე, ხუთწევრიანი ანსამბლი თანდათან გაიზარდა. ჩვენი ინტერესების სფერო გაფართოვდა და მას სიმღერა, მეჰენდის ხელოვნება და სამზარეულოც შეემატა. თანდათან უფრო მეტი ადამიანი შემოგვიერთდა და მალევე ოფიციალურად დავაარსეთ ინდური კულტურის ცენტრი, რომელსაც „ლაქშმი" ვუწოდეთ. ამჟამად მყავს საუკეთესო გუნდი, საქმეზე უზომოდ შეყვარებული და ერთგული ადამიანებით. ვცდილობ, მათ თავად მივცე  ხოლმე პასუხისმგებლობისა და საქმის სიყვარულის მაგალითი.

ინდოეთში ვიზიტის დროს
ინდოეთში ვიზიტის დროს

- საქართველოში მყოფი ინდოელები თუ არიან თქვენს ცენტრში?

- დიახ, ჩვენს გვერდით არიან ინდოელი მეგობრებიც, რომლებიც ჩვენს საკონცერტო ნომრებშიც იღებენ მონაწილეობას. რათქმაუნდა ინდოეთით და მისი კულტურით, მითუმეტეს ინდური ცეკვით დაინტერესება, ქალბატონებსა და გოგონებს შორის უფრო მეტია. თუმცა სხვადასხვა დროს ანსამბლში ინდური ცეკვით დაინტერესებული ქართველი ვაჟებიც გვყავდა. ამჟამად ქართველ გოგონებთან ერთად ანსამბლში ინდოელი სტუდენტი ვაჟები ცეკვავენ.

ინდოეთში ყოფნის დროს
ინდოეთში ყოფნის დროს

-  ინდოეთში როდის იყავით და ვისი მიწვევით?

- ინდოეთში 2020 წლის თებერვალში გავემგზავრეთ. საქართველოში ცხოვრობს ჩვენს ქვეყანაზე უზომოდ შეყვარებული ინდოელი, დარპან პრაშერი, რომელიც ქართველი და ინდოელი ახალგაზრდების დაახლოებისთვის ყველაფერს აკეთებს. ასევე ცდილობს, რომ იქაურ ინდოელებსაც გააცნოს ქართული კულტურა. სწორედ მისი ძალისხმევით გაიმართა ნიუ-დელიში ქართულ-ინდური ფესტივალი. ქართული მხრიდან ის გახლდათ ორგანიზატორი და ფესტივალზე მონაწილეობის მისაღებადაც სწორედ მან მიგვიწვია. ეს იყო ასრულებული ოცნება თითოეული ჩვენგანისთვის. საქართველოდან 30 კაციანი ჯგუფი გავემგზავრეთ: ჩვენი კულტურის ცენტრის წევრები და ქართული ცეკვის ანსამბლის „გიორგობა" არაჩვეულებრივი ბავშვები, ქორეოგრაფ ნიკოლოზ ხერხაძესთან ერთად.

- როგორ იმოქმედა ამ ქვეყნის კულტურამ და რამდენად გაამართლა ნანახმა მოლოდინი?

- ნანახმა მართლა ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. ინდოეთის მიწაზე ფეხის დადგმის წუთიდან დაწყებული, ორი კვირის განმავლობაში პოზიტიური ემოციური შოკი მქონდა. ძნელია გადმოსცე ის განცდა, როდესაც თაჯ-მაჰალის წინ დგახარ. მიუხედავად იმისა, რომ ეს თეთრი მარმარილოს მავზოლეუმი ათასობით ფოტოზე მქონდა ნანახი, მონუსხული შევცქეროდი და კარგა ხანს ფოტოს გადაღებაც ვერ მოვახერხე. ინდოეთის ღირშესანიშნაობების სრულად სანახავად ალბათ მთელი დარჩენილი ცხოვრება დამჭირდება. ბევრი რამ ვნახეთ საფუძვლიანად, ბევრიც მხოლოდ გარეგნულად დავათვალიერეთ დროის სიმცირის გამო. თუმცა მაინც მინდა გამოვყო ჰავა-მაჰალი (ქარის სასახლე) ჯაიპურში და ლოტოსის ტაძარი (ბაჰაისტური სამლოცველო სახლი) დელიში. ცალკე თემაა ფესტივალის ფარგლებში განცდილი დაუვიწყარი ემოციები, ინდოელი მაყურებლის და ფესტივალის სტუმრების დადებითი შეფასებები, ადგილობრივი პრესისა და ტელევიზიის გამოხმაურება ჩვენს საფესტივალო პროგრამაზე, რომელიც სამი დღის განმავლობაში წარმოვადგინეთ...

- რომელი დღე იყო განსაკუთრებული?

- ყოველი დღე და საათი დაუვიწყარი თავგადასავალი იყო. საოცრად ემოციური იყო ტაჯ-მაჰალის წინ შესრულებული ქართული ცეკვა და ინდოელების და უცხო ქვეყნებიდან ჩამოსული ტურისტების ემოციები. ასევე არასოდეს დამავიწყდება ჯალ-მაჰალის (წყლის სასახლე) წინ ჩატარებული პატარა კონცერტი და სატელევიზიო გადაღება. როგორც იცით, ეს ულამაზესი სასახლე წყალშია აშენებული, სწორედ მის ფონზე გადაღებების დროს, ინდოელმა მაყურებელმა უზარმაზარი ალყა შემოგვარტყა. მანძილი ჩვენსა და მათ შორის იმდენად სწრაფად შემცირდა, რომ ლამის წყალში გადაგვყარეს. მათი ერთადერთი სურვილი ჩვენს მოცეკვავეებთან სელფის გადაღება იყო, თუმცა სიტუაცია თანდათან უმართავი ხდებოდა. რომ არა ჩვენი ორგანიზატორების და თანმხლები მამაკაცების მოხერხება, ალბათ იქიდან გაღწევა შეუძლებელი იქნებოდა.

- რომელიმე ინდურ ტრადიციას ხომ არ მისდევთ ცენტრში?

- ტრადიციების და მათი მკაცრი დაცვის მხრივ, ინდოეთი ერთ-ერთი გამორჩეული ქვეყანაა. გამომდინარე იქედან, რომ ჩვენი კულტურის ცენტრში მხოლოდ ქართველები ან საქართველოში მცხოვრები ადამიანები ვართ, პირად ცხოვრებაში მათ ტრადიციებს ცხადია, არ ვიცავთ. თუმცა საჩვენებლად ბევრ მათგანს ვუწევთ პოპულარიზაციას. მაგალითად, უძველეს ტრადიციულ დღესასწაულ ჰოლის (ფერების დღესასწაულს), რომელიც პირველად ბავშვობაში ვნახე დიდ ეკრანზე ინდურ ფილმში და ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა.

- საქართველოში ჩატარებული ღონისძიებებიდან რომელს გაიხსენებთ?

- 2012 წელს, თბილისში, ინდოეთის მოყვარულ ადამიანებთან ერთად, ჰოლის ფესტივალი, სპეციალური საკონცერტო პროგრამით ავღნიშნეთ. წლების მანძილზე ვაცნობდით ასევე ქართველ მაყურებელს და დაინტერესებულ ადამიანებს ინდურ ტრადიციულ სამზარეულოს, რომელიც ასევე მრავალფეროვანია. ჩვენს საკონცერტო პროგრამებში შეტანილი გვქონდა თითოეულ პერსონაზე მენიუ, რომელშიც ინდური ტრადიციული სამზარეულოს კერძები შედიოდა. კულტურის ცენტრში გვყავს ინდური სამზარეულოს შესანიშნავი სპეციალისტი დიანა სონღულაშვილი, რომელიც არაჩვეულებრივ ინდურ კერძებს ამზადებს. 

ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ წევრებთან ერთად
ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ წევრებთან ერთად

- მათი ყოველდღიური წეს-ჩვეულებებიდან რომელს გამოყოფდით?

- ბავშვობიდან მხიბლავდა მათი მისალმება შეხვედრისას, როდესაც ისინი ხელისგულებს აერთებენ, ნიკაპამდე წევენ და მისალმების ნიშნად წარმოთქვამენ სიტყვას: ნამასტე! ასევე დალოცვის ტრადიციაც, როდესაც მშობლებს ან ასაკით უფროს ადამიანს დალოცვას სთხოვენ და პატივისცემის ნიშნად მათ ფეხზე ეხებიან. ქცევის თავისებურებები ალბათ უფრო კულტურის ნაწილია, მაგრამ აქვე გამახსენდა მათი საკვების მიღების წესი როცა ისინი მხოლოდ მარჯვენა ხელით იღებენ საკვებს, რადგან მარცხენა ხელი უსუფთაოდ ითვლება.

- ოდესმე ხომ არ გიფიქრიათ, რომ შესაძლოა, წინა ცხოვრებაში ინდოელი იყავით?

- მივადექით იმ კითხვას, რომელსაც ნაცნობები თუ უცნობები, ჩემი ამ ქვეყნისადმი სიყვარულის შესახებ როცა იგებენ, ყველგან და ყოველთვის მისვამენ. ამაზე მეც ბევრჯერ მიფიქრია. მართლმადიდებელი ქრისტიანი ვარ და ვიცით, რომ ჩვენი რელიგია ხელახლა განსხეულებას არ აღიარებს. თუმცა გული მაინც ეწინააღმდეგება გონებას და სადღაც გულის სიღრმეში, სულ მგონია, რომ მართლაც შეიძლებოდა ასე ყოფილიყო. როდესაც ინდურ ფილმებში ვხედავდი ფილმის გმირს, რომელიც პენჯაბის მინდვრებში მოაბიჯებდა, არაერთხელ მქონია შეგრძნება, რომ იმ ადგილზე მეც ვყოფილვარ და გამივლია. შემდეგ კი საკუთარი ფიქრის თავადვე შემშინებია და დამიბლოკავს. ერთი სიტყვით, გულის სიღრმეში მგონია, რომ წინა ცხოვრებაში ნამდვილად ინდოეთში ვცხოვრობდი. იმდენად კომფორტულად და უსაფრთხოდ ვგძნობდი იქ თავს, იმდენად აუხსნელი იყო ჩემი შეგრძნებები, რომ ამ ამბავზე ინდოეთის მიწაზე ფეხის დადგმისთანავე კიდევ ერთხელ დავფიქრდი. ბედნიერი ვარ, რომ ჩემი ოცნება ინდოეთში ჩავსულიყავი ასრულდა. ზუსტად ვიცი, რომ მხოლოდ ის სიყვარული კვდება, რომელზეც აღარ ოცნებობენ...

 

 

203
მარიამ მაჩალაძე

„სამშობლოში ყოფნის თავისუფლება”, ანუ როგორ გახდა ყოფილი ემიგრანტი ფერმერი

1377
(განახლებულია 22:33 21.01.2021)
ჩვენი პერიოდული რუბრიკა „დაბრუნებულები“ გაცნობთ მათ, ვინც დაბრუნდა სამშობლოში და აქ შეძლო საკუთარი საქმიანობა წამოეწყო.

მათ რიცხვშია პროფესიით მუსიკოსი მარიამ მაჩალაძე. მისი ისტორია ასეთია: ემიგრაციიდან დაბრუნებულმა წყალტუბოს რაიონის სოფელ პატრიკეთში მეურნეობა მოაწყო და ფერმერი გახდა.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

მარიამს სოციალურ ქსელებში აქვს ჯგუფი „სოფლის მეურნეობის განვითარება“, სადაც ხშირად აქვეყნებს საკუთარი საქმიანობის ამსახველ ფოტო- და ვიდეომასალას. სულ ახლახან ქართველი ემიგრანტების ყურადღებაც მიიქცია...

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- მარიამ, პანდემიის პირობებში სოციალური ქსელების მეშვეობით მსურველებს აქტიურად აცნობთ დამწყები ფერმერის ცხოვრებასა და საქმიანობას, ბევრი გამოხმაურება გაქვთ?

- დიახ, მე როგორც საქართველოში, ასევე უცხოეთში მცხოვრები ბევრი ადამიანი მეხმიანება. საკუთარ გვერდზე ჩემი საქმიანობის ამსახველ ვიდეოებსა და ფოტოებს ხშირად ვდებ. ვაჩვენებ როგორ ვშრომობ სოფელში და როგორია დამწყები ფერმერის ცხოვრება. ამით ვცდილობ ახალგაზრდობას მაგალითი ვუჩვენო და დავარწმუნო იმაში, რომ თუ მოინდომებენ, სოფლად შეიძლება ცხოვრება და საქმის კეთება.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- თქვენმა აქტიურობამ ამერიკაში მცხოვრები ქართველი ემიგრანტების ყურადღებაც მიიქცია, „ლაივ“ ჩართვაც ჰქონდათ თქვენთან...

- დიახ, პირველად შემამჩნია ამერიკაში მყოფმა ქალბატონმა მზია წულუკიძემ, რომელსაც ემიგრატების დიდი ჯგუფი აქვს და პირდაპირი ჩართვა მომიწყო. ჩემ შესახებ მას ახლობლებმა უამბეს, აქედან გაჩნდა იდეა, რომ ემიგრანტებისთვის პირადად მომეთხრო ყველაფერი. პროფესიით მუსიკოსი ვარ, მაგრამ ამ პროფილით არასდროს მიმუშავია. 2012 წელს მუშაობა ერთ-ერთ ქართულ არხზე დავიწყე ჟურნალისტად, შემდეგ მოვყევი შემცირებაში და სამსახურიდან გამათავისუფლეს.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- საკუთარი მეურნეობა როგორ დაიწყეთ?

- სამი წლის წინ გავყიდე პირადი ნივთები, ყველაფერი, რაც მქონდა და იმ ფულით საქონელი შევიძინე. ისინი გამრავლდნენ და ახლა მყავს ბოცვრები, ათი ბოჩოლა და სპეციალური ჯიშის ღორები, რომელთაც ვამრავლებ. მანამდე ოცი ფრთოსანი მყავდა, რომელიც უკვე დავყიდე. მაქვს ასევე სამი მოქმედი სათბური, სადაც ბოსტნეული მომყავს. სათბურებისთვის საჭირო თანხის ნახევარი მქონდა, მაგრამ საკმარისი არ იყო, ამიტომ სესხი ავიღე ბანკიდან და ამით ავაშენე.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- რომელ საათზე იწყება თქვენი დილა?

- ახლა რვის ნახევარზე ვდგები, ზაფხულში ექვსზე მიწევს ხოლმე ადგომა. მანამდე ბავშვების გამო ვიღვიძებდი ადრე. როცა იტალიაში ვიყავი, ჩემი სამუშაო დღე შვიდ საათზე იწყებოდა, ამიტომ ექვსზე ვიღვიძებდი. ყველაფერი მიჩვევაზეა, ბოლო 13 წელი ასე ვარ...

მარიამ მაჩალაძე მამასთან ერთად
მარიამ მაჩალაძე მამასთან ერთად

- სანამ დამწყები ფერმერი გახდებოდით ემიგრაცია გამოიარეთ...

- იტალიაში 2015 წელს ჩავედი, ეს ქვეყანა იმიტომ ავირჩიე, რომ იქ ბევრი ახლობელი მყავდა. დახმარების გარეშე უცხოეთში სამუშაოს პოვნა ძნელია. იტალიაში ძალიან რთული ცხოვრება გავიარე, ძნელია, როდესაც არ იცი ენა, არ იცნობ უცხო ქვეყნის წეს-ჩვეულებებს, ადგილობრივ კანონებსა და ცხოვრების სტილს, მაგრამ დროთა განმავლობაში ყველაფერს ეჩვევი. პირველ ხანებში ოჯახში მოხუცის მომვლელად ვიმუშავე, შემდეგ სასტუმროში.

მარიამ მაჩალაძე საქმიანობის დროს
მარიამ მაჩალაძე საქმიანობის დროს

- რა გახდა აქ დაბრუნების მიზეზი, ანუ უცხოეთში ყველაზე უფრო რთულად გადასალახი რა აღმოჩნდა თქვენთვის?

- სანამ იქ აღმოვჩნდებოდი, ვერასდროს წარმოვიდგენდი, თუ რა მძიმე ფსიქოლოგიური პრობლემები აქვთ იქ მყოფ ქართველებს. ყველანაირად შეზღუდული ხარ და ფაქტობრივად თავისუფლება გაქვს წართმეული, რადგან სხვისი ცხოვრებით ცხოვრობ. ძნელია ფსიქოლოგიურად გაუწონასწორებელ ადამიანებთან მუშაობა, ღამეების თენება და მუდმივი დაძაბულობა. როცა მარტო ვრჩებოდი, მონატრება მკლავდა, განსაკუთრებით შვილები მენატრებოდა, ყოველღამ მათ ფოტოებს ვეფერებოდი. ემიგრანტობა ფიზიკურ ზიანს იმდენად არ გაყენებს, რამდენადაც ფსიქოლოგიურად გთრგუნავს...

მარიამ მაჩალაძე ქალიშვილთან ერთად
მარიამ მაჩალაძე ქალიშვილთან ერთად

- თქვენი რჩევები როგორი იქნება?

- ყველას, ვინც გადაწყვეტს, რომ უცხოეთში სამუშაოდ გაემგზავროს, ვურჩევ საკუთარი თავი ფსიქოლოგიურად წინასწარ შეამზადოს და აქედანვე გაძლიერდეს. პირველ რიგში ელემენტარული, სასაუბრო უცხო ენა შეისწავლონ. სხვა ქვეყანაში რამდენი ახლობელიც არ უნდა დაგხვდეს, ძნელია ვინმეს იმედად ყოფნა, რადგან ყველას თავისი პრობლემები აქვს. კიდევ, მოთმინება და საკუთარი ემოციების კონტროლი უნდა შეძლონ, სხვანაირად გაუჭირდებათ….

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- პირადად თქვენ რა გასწავლათ ემიგრაციამ?

- ბევრი რამ მასწავლა. საკუთარ ქვეყანაში ბევრი ისეთი რამ დავაფასე, რასაც მანამდე ყურადღებას არ ვაქცევდი. პირველ რიგში ესაა სამშობლოში ყოფნის თავისუფლება, შემდეგ ოჯახის წვერების სიყვარული, ქართული სტუმართმოყვარეობა, მეგობრობა და, რაც მთავარია, შვილებისა და მშობლის ურთიერთობები. ევროპაში ეს ყველაფერი, ფაქტობრივად, დაკარგულია, იქ შვილი რომ დედასთან სტუმრად მივიდეს, საამისოდ მისგან ნებართვა წინასწარ უნდა აიღოს… როცა დედას სიმსივნე დაემართა, მაშინ რაც ვიშოვე, სულ სავადმყოფოებში გადავიხადე. შვიდი წელი ვიწვალეთ, მაგრამ, სამწუხაროდ, ვერ ვუშველე...

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- ვიცი, რომ მარტოხელა დედა ხართ...

- დღეს უკვე დარწმუნებული ვარ იმაში, რომ ქალზე ძლიერი სამყაროში მართლა არ არსებობს, მით უმეტეს, როცა მარტოხელა დედა ხარ. შვილების გამო ასჯერ ძლიერი და მოტივირებული ხდები და გამოსავალს, თუ მოინდომებ, ყველა სიტუაციიდან მოძებნი, ეს მე საკუთარი ცხოვრებითაც დავამტკიცე...

 

1377
ვაქცინა Спутник V

ინდოეთმა რუსული ვაქცინის გამოცდის მეორე ეტაპი დაასრულა

7
რუსეთში ინდოეთის ელჩის სიტყვებით, ცდების პირველი ორი ფაზა წარმატებით დასრულდა და დაიწყო მესამე ეტაპი

თბილისი, 25 იანვარი - Sputnik. კორონავირუსის საწინააღმდეგო რუსული ვაქცინა „სპუტნიკ  V“ ინდოეთში ცდების მესამე ეტაპის შემდეგ დარეგისტრირდება, იუწყება РИА Новости მოსკოვში ინდოეთის ელჩის, ვენკატეშ ვარმას სიტყვებზე დაყრდნობით.

„ინდოეთისა და რუსეთის თანამშრომლობა ჯანდაცვის სფეროში, მათ შორის, ვაქცინების მიმართულებით, პანდემიის პირობებში ძალიან კარგ დონეზეა, მიმდინარეობს რეგულარული კონტაქტები პირდაპირი ინვესტიციების რუსეთის ფონდსა და ინდურ კომპანიებს შორის“, - განაცხადა მან.

ვარმას თქმით, „სპუტნიკ  V“-ს გამოცდის ორი ფაზა წარმატებით დასრულდა და დაიწყო მესამე.

„როგორც კი ის დასრულდება, ჩატარდება რეგისტრაცია და დაიწყება მისი წარმოება ინდოეთში სარეალიზაციოდ. ვფიქრობ, ეს მომდევნო ორი კვირის განმავლობაში მოხდება“, - აღნიშნა დიპლომატმა.

„როგორც კი ცდების მესამე ფაზა დასრულდება და ის ნებართვას მიიღებს, ჩვენ ვხედავთ ვაქცინის წარმოების შესაძლებლობას, ინდოეთისთვის, რუსეთისთვის, მთელი მსოფლიოსთვის ინდოეთის სიმძლავრეების გამოყენების გზით... ჩვენთან ვაქცინების წარმოებისთვის მნიშვნელოვანი სიმძლავრეებია განთავსებული - მსოფლიო წარმოების დაახლოებით 60 პროცენტი“, - აღნიშნა ელჩმა.

კორონავირუსის საწინააღმდეგო მსოფლიოში პირველი ვაქცინა რუსეთმა 2020 წლის აგვისტოში დაარეგისტრირა. პრეპარატ „სპუტნიკ V"-ს უპირატესობად სპეციალისტები მის უსაფრთხოებას, ეფექტურობასა და ხანგრძლივი ნეგატიური შედეგების არარსებობას ასახელებენ. „სპუტნიკV"-ს ეფექტურობა 90%-ს აღემატება, დაავადების მძიმე შემთხვევებში ვაქცინა სრულ დაცვას უზრუნველყოფს.

7