ვასილ ბესელია

ამბავი მუზისა, რომელმაც პოეტ ვასილ ბესელიას 20-წლიანი პაუზის შემდეგ ფრთები შეასხა

516
(განახლებულია 19:10 15.01.2021)
ვასილ ბესელია – პროფესიით ინჟინერი, დაამთავრა პოლიტექნიკური ინსტიტუტი, ერთი პერიოდი ქარხნის დირექტორი იყო. ცხოვრების დიდი ნაწილი საკმაოდ პროზაულ, პრაგმატულ გარემოში მუშაობდა და მისი თქმით საკუთარი თავი ყველაფერ იმას მიუძღვნა, რაც ლუკმაპურის შოვნისთვის სჭირდებოდა.

თუმცა არის მეორე (და ალბათ უფრო ნამდვილი) ვასილ ბესელიაც — პოეტური და რომანტიკული, ენამოსწრებული და ზედმეტად მგრძნობიარე… პოეტი, ვის ლექსებსაც უბის წიგნაკებში იწერდნენ და რითიც ქალბატონებს სიყვარულს უხსნიდნენ… ჩვენ სენაკში, სავარაუდოდ, „მეორეს“ დავუკავშირდით.

ვასილ ბესელია
ვასილ ბესელია

– ბატონო ვასილ, ლექსებს ბავშვობაშიც წერდით და სტუდენტობის დროსაც…

— ლექსებს სკოლის და სტუდენტობის დროსაც ვწერდი, მერე სხვადასხვა რედაქციებში მიმქონდა, ხან „ცისკარში“ მივიტანე, ხან „ლიტერატურულ საქართველოში“. მაშინ გამოდიოდა „ახალგაზრდა კომუნისტი“, სადაც პაატა ნაცვლიშვილმა ჩემ ლექსებს მთელი ორი გვერდი დაუთმო. მერე ისევ დაბეჭდა, ასე რომ, თუ პოეზიაში რამე წარმატება მაქვს, ამაში პაატას დიდი დამსახურებაა. მერე ისეთი პერიოდი დადგა, რომ წლებია აღარაფერი დამიწერია…

– ამ წლების დუმილის მიზეზი რა იყო? ასე მგონია, თქვენ პოეზიას ფონად ერთი სიყვარულის ამბავი გასდევს…

— ჩემ ცხოვრებაში ყველაზე მთავარი ამბავი რა იყო, იცით?— ის, რის გამოც ლექსების წერა ხელახლა დავიწყე. რატომ მივატოვე — ამას ვერ გეტყვით, მაგრამ წერა რატომ განვაახლე — ეს შემიძლია გითხრათ. ცხოვრებაში შემხვდა ადამიანი, ერთი ქალი, ქალბატონი, რომელიც ჩემი შთაგონება გახდა და იმის მერე ეს წლები ის არის ჩემი მუზა… ყველაფერს, რასაც ვწერ, რა თემაზეც არ უნდა იყოს, ასე მგონია, მისთვის ვწერ…

ვასილ ბესელია თენგიზ არჩვაძესთან ერთად
ვასილ ბესელია თენგიზ არჩვაძესთან ერთად

– რამდენადაც ვხვდები, ლექსების კონკრეტულ ადრესატს ვერ დავასახელებთ…

— რა თქმა უნდა, ვერ დავასახელებ, მაგრამ ეს არის ის, რის გამოც წერა დავიწყე. იმ დროს იმ ქალს ოჯახი ჰყავდა და დღესაც ჰყავს, მაგრამ ეს ხელს არ მიშლიდა, რომ ჩემი შემოქმედებითი მუზა ყოფილიყო… თუ ჩემ ლექსებს ვინმე ძალიან დააკვირდება, შეიძლება რაღაც ამდაგვარი ამოიცნოს, მაგრამ ისეა შენიღბული… მერე კი გადადის ჩემ ლექსებში, რომლებზეც ამბობენ, რომ ძალიან წრფელი, გულიანი და მართალიაო. ეს იმიტომ, რომ ამ ლექსების თუნდაც ღვთაებრივი თემა სიყვარულია და მართალია…

– რადგან ამის შესახებ მიყვებით, შემიძლია დავწერო?

— დაწერეთ, კი ბატონო… რა ვთქვი ასეთი, ამის გამო ვინ დამიჭერს? ეგ ამბავი დღემდე მართლა ვერ ამომიხსნია, რატომ და საიდან მოვიდა? რომ არ ყოფილიყო, თუ გავხდებოდი პოეტი? უცნაურია, ხომ გეუბნებით, ოდესღაც ლექსებს ვწერდი. მერე 20 წელი სტროფიც არ დამიწერია და ერთ დღესაც უცებ… დავიწყე! მარტო მე არა, ეს ამბავი სხვებსაც აოცებს, რომ არაფრისგან უცებ პოეტი დაიბადა…

ვასილ ბესელია, ერეკლე საღლიანი და გენო კალანდია
ვასილ ბესელია, ერეკლე საღლიანი და გენო კალანდია

– საინტერესოა, ის ქალბატონი თუ ხვდება ამას? იცის, რომ ასეთი ლექსების შთაგონების წყაროა?

— როგორ არ იცის… ჩვენ შორის იყო რაღაც ისეთი, უცნაური ურთიერთობა, თუ რაც გნებავთ ამას დაარქვით… ის ქალბატონი კარგა ხანია, არ მინახავს…

– იმედია, თქვენ ლექსებს კითხულობს მაინც…

— რა გითხრათ?.. ალბათ კითხულობს… ზოგმა სოციალურ ქსელშიც მომწერა, ნეტავ მე მიძღვნიდნენ ასეთ ლექსებსო. ერთმა დაწერა – რატომ უძღვნიან ასეთ ლექსებს მათ, ვინც ღირსი არ არისო…

– და რა იციან მათ, ღირსი არის თუ არა?

— რა ვიცი… ჩვენ დროში ყველას თავისი ინტერპრეტაცია აქვს, ყველაფერზე თავისებურად რეაგირებენ…

ვასილ ბესელია ოჯახთან ერთად
ვასილ ბესელია ოჯახთან ერთად

– ბატონო ვასილ, ყველა შემთხევაში თქვენიც და იმ ქალბატონის მადლობელიც უნდა ვიყოთ, რომ მისი წყალობით ასეთი ლექსები შეიქმნა…

— რა ვიცი, ალბათ… ოდესღაც მაქვს წაკითხული, რასულ გამზატოვს აქვს, მგონი: ქალი პოეტს, რომელიც, მგონი, მისი პირველი ქმარი იყო, ოდნავ ნიშნისმოგებით ეუბნება – ლექსების წერა მე დაგაწყებინეო, მან კი უპასუხა – შენი არც მეორე ქმარი წერდა ლექსებს და არც მესამეო… ასე რომ, მთლად ქალის „ბრალიც“ არ არის ეგ ამბავი… რა ვიცი, სიყვარულიც ხომ ღვთაებრივია, არა?

– თქვენი პოპულარობის ყველაზე ზუსტი განსაზღვრა რომელი გახსენდებათ?

— ერთხელ გიორგი ლობჯანიძემ ასეთი რამ დაწერა: ვასილ ბესელია ახალს თითქოს არაფერს წერს, მას არ აქვს ახალი თემები, არც ფორმა არის ახალი, მაგრამ მაინც საოცრად პოპულარულიაო. მახსოვს, ახალგაზრდობაში ვასიკოს ლექსები ბლოკნოტში ეწერათ და ხელიდან ხელში გადადიოდა და ბუმი იყოო. ვერაფრით ამოვხსენი, რატომაა ეს კაცი ასეთი პოპულარულიო. ბოლოს გიორგი ასეთ რამეს ამბობს: სიყვარულს არავინ ისე არ განიცდის, როგორც ვასილ ბესელია და მისი პოპულარობის მთავარი მიზეზიც ეს მგონიაო…

ვასილ ბესელია
ვასილ ბესელია

– თქვენი ბევრი ლექსი ისეა გავრცელებული, რომ სახელი და გვარია არ აწერია. რადგან ხალხი მათ ითავისებს, ვფიქრობ, ეს ხელოვანისთვის კარგი შეფასებაა…

— როცა „ფეისბუქზე“ შემოვედი და ლექსების გამოქვეყნება დავიწყე, კომენტარებში მიწერდნენ, ეს ლექსი ვიცოდი, მაგრამ არ ვიცოდი, ავტორი თქვენ თუ იყავითო. ერთხელ სრულიად შემთხვევით რადიოში მოვისმინე სიმღერა “ნუ დამემდურები“, რომელსაც მომღერალი გოგა მესხი მღეროდა. ეს სიმღერა გარკვეული დროის მანძილზე სულ ტრიალებდა რადიოში. არც მის კომპოზიტორს აცხადებდნენ და არც ლექსის ავტორს. მე დავუკავშირდი სიმღერის ავტორს ვაჟა მენთეშაშვილს, რომელმაც მითხრა, ეს ლექსი ვიღაცას ბლოკნოტში ეწერა, მომეწონა და მასზე სიმღერა დავწერეო. მერე ამაზე ძალიან კარგი კლიპიც გაკეთდა.

— მხოლოდ ორი კრებული გაქვთ გამოცემული. მეორე კრებული 60 წლის ასაკში გამოიცა. შესავალ სიტყვაში გივი ალხაზიშვილმა დაწერა – შენნაირი პოეტი 60 წლის ასაკში უკვე მესამოცე კრებულს მაინც უნდა გამოსცემდეს, მაგრამ მოკრძალებული კაცი ხარ და ეს ამაშიც ჩანსო. რატომ მოხდა ასე?

— დიახ, მხოლოდ ორი კრებული მაქვს გამოცემული. ამის მიზეზი ისაა, რომ ლექსების გარდა ცხოვრებაში კიდევ ბევრი რამის კეთება მიწევდა და ამან კრებულების რაოდენობაზეც იმოქმედა. პროფესიით მანქანათმშენებელი ვარ, „გეპეი“ მაქვს დამთავრებული და ყოველთვის სპეციალობით ვმუშაობდი. ქარხნის დირექტორიც ვიყავი. მოკლედ, ცოტ-ცოტა საკუთარი თავი ყველაფერ იმას მივუძღვენი, რაც ლუკმაპურის შოვნისთვის მჭირდებოდა. ამაზე იუმორითაც მაქვს დაწერილი: „ვერ ვყიდულობ ლექსით ლექსუსს, ვერ ვინახავ, ძმაო, ექვს სულს“.

– თქვენმა ლექსმა „ელვა შეგფენია თმაში“ სულ ახლახან ლიტერატურულ კონკურსზე გაიმარჯვა და, შეიძლება ითქვას, ყოველ მესამეს აკერია პირზე, ეგ ლექსი არ არის…

— ვაა, აბა, არ არის?!

– გაჟრიალებაა…

— სხვათა შორის, მაგ ლექსსაც ჰყავს ადრესატი…

ვასილ ბესელია და გურამ ოდიშარია
ვასილ ბესელია და გურამ ოდიშარია

– იგივე ქალბატონი?

— არა, ეს ის ქალბატონი არ არის, მაგრამ ძალიან მართალი ლექსია, რადგან მასში ყველაფერია: სიყვარულის ტკივილიც, სინანულიც, გაბრაზებაც.

– თხოვნა მაქვს – ხშირად გაბრაზდით რა, თუ გაბრაზებულზე ასეთ ლექსებს წერთ… მაინც, ვინ არის ვასილ ბესელია?

— ვასილ ბესელია – როგორც მასზე ამბობენ და რამდენადაც მე ვიცნობ, ძალიან კეთილი ადამიანია. ყველაფერი გულთან ახლოს მიაქვს და ამიტომაც სტკივა გული და ამიტომ წერს გულიან ლექსებს… კიდევ ძალიან მხიარული, ენაკვიმატი კაცია… კიდევ, როგორც ყველა პოეტი, ისიც ოცნების კაცია. როგორც პოეტი ოცნებობს, ისე ვერავინ ოცნებობს…

– პრაგმატული ოცნება გაქვთ?

— გულწრფელი კაცი ვარ და ყველაფერი მინდა… ზოგადად მინდა ისეთი ქვეყანა, სადაც ცხოვრება შეიძლება და სადაც ადამიანებს ერთმანეთი ეყვარებათ, სადაც ამხელა განსხვავება არ იქნება სოციალურ ფენებს შორის და პოეტს და შემოქმედს დააფასებენ. მე ისეთ დროშიც ვიცხოვრე, სადაც პოეტს სულ სხვანაირი დაფასება ჰქონდა. დღეს ეს არავის აინტერესებს. ასე მგონია, დღეს რომ გალაკტიონი ცხოვრობდეს და კიდევ სხვა ჩვენი ცნობილი პოეტები, ისინიც „ფეისბუქის“ პოეტებად დარჩებოდნენ. დღეს არავინ ფიქრობს ამაზე, მიმაჩნია, რომ სახელმწიფო უნდა ზრუნავდეს და მას უნდა სჭირდებოდეს მუსიკა და პოეზია, ყველაფერი არ უნდა გაუბრალოვდეს…

516
მარიამ მაჩალაძე

„სამშობლოში ყოფნის თავისუფლება”, ანუ როგორ გახდა ყოფილი ემიგრანტი ფერმერი

1296
(განახლებულია 22:33 21.01.2021)
ჩვენი პერიოდული რუბრიკა „დაბრუნებულები“ გაცნობთ მათ, ვინც დაბრუნდა სამშობლოში და აქ შეძლო საკუთარი საქმიანობა წამოეწყო.

მათ რიცხვშია პროფესიით მუსიკოსი მარიამ მაჩალაძე. მისი ისტორია ასეთია: ემიგრაციიდან დაბრუნებულმა წყალტუბოს რაიონის სოფელ პატრიკეთში მეურნეობა მოაწყო და ფერმერი გახდა.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

მარიამს სოციალურ ქსელებში აქვს ჯგუფი „სოფლის მეურნეობის განვითარება“, სადაც ხშირად აქვეყნებს საკუთარი საქმიანობის ამსახველ ფოტო- და ვიდეომასალას. სულ ახლახან ქართველი ემიგრანტების ყურადღებაც მიიქცია...

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- მარიამ, პანდემიის პირობებში სოციალური ქსელების მეშვეობით მსურველებს აქტიურად აცნობთ დამწყები ფერმერის ცხოვრებასა და საქმიანობას, ბევრი გამოხმაურება გაქვთ?

- დიახ, მე როგორც საქართველოში, ასევე უცხოეთში მცხოვრები ბევრი ადამიანი მეხმიანება. საკუთარ გვერდზე ჩემი საქმიანობის ამსახველ ვიდეოებსა და ფოტოებს ხშირად ვდებ. ვაჩვენებ როგორ ვშრომობ სოფელში და როგორია დამწყები ფერმერის ცხოვრება. ამით ვცდილობ ახალგაზრდობას მაგალითი ვუჩვენო და დავარწმუნო იმაში, რომ თუ მოინდომებენ, სოფლად შეიძლება ცხოვრება და საქმის კეთება.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- თქვენმა აქტიურობამ ამერიკაში მცხოვრები ქართველი ემიგრანტების ყურადღებაც მიიქცია, „ლაივ“ ჩართვაც ჰქონდათ თქვენთან...

- დიახ, პირველად შემამჩნია ამერიკაში მყოფმა ქალბატონმა მზია წულუკიძემ, რომელსაც ემიგრატების დიდი ჯგუფი აქვს და პირდაპირი ჩართვა მომიწყო. ჩემ შესახებ მას ახლობლებმა უამბეს, აქედან გაჩნდა იდეა, რომ ემიგრანტებისთვის პირადად მომეთხრო ყველაფერი. პროფესიით მუსიკოსი ვარ, მაგრამ ამ პროფილით არასდროს მიმუშავია. 2012 წელს მუშაობა ერთ-ერთ ქართულ არხზე დავიწყე ჟურნალისტად, შემდეგ მოვყევი შემცირებაში და სამსახურიდან გამათავისუფლეს.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- საკუთარი მეურნეობა როგორ დაიწყეთ?

- სამი წლის წინ გავყიდე პირადი ნივთები, ყველაფერი, რაც მქონდა და იმ ფულით საქონელი შევიძინე. ისინი გამრავლდნენ და ახლა მყავს ბოცვრები, ათი ბოჩოლა და სპეციალური ჯიშის ღორები, რომელთაც ვამრავლებ. მანამდე ოცი ფრთოსანი მყავდა, რომელიც უკვე დავყიდე. მაქვს ასევე სამი მოქმედი სათბური, სადაც ბოსტნეული მომყავს. სათბურებისთვის საჭირო თანხის ნახევარი მქონდა, მაგრამ საკმარისი არ იყო, ამიტომ სესხი ავიღე ბანკიდან და ამით ავაშენე.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- რომელ საათზე იწყება თქვენი დილა?

- ახლა რვის ნახევარზე ვდგები, ზაფხულში ექვსზე მიწევს ხოლმე ადგომა. მანამდე ბავშვების გამო ვიღვიძებდი ადრე. როცა იტალიაში ვიყავი, ჩემი სამუშაო დღე შვიდ საათზე იწყებოდა, ამიტომ ექვსზე ვიღვიძებდი. ყველაფერი მიჩვევაზეა, ბოლო 13 წელი ასე ვარ...

მარიამ მაჩალაძე მამასთან ერთად
მარიამ მაჩალაძე მამასთან ერთად

- სანამ დამწყები ფერმერი გახდებოდით ემიგრაცია გამოიარეთ...

- იტალიაში 2015 წელს ჩავედი, ეს ქვეყანა იმიტომ ავირჩიე, რომ იქ ბევრი ახლობელი მყავდა. დახმარების გარეშე უცხოეთში სამუშაოს პოვნა ძნელია. იტალიაში ძალიან რთული ცხოვრება გავიარე, ძნელია, როდესაც არ იცი ენა, არ იცნობ უცხო ქვეყნის წეს-ჩვეულებებს, ადგილობრივ კანონებსა და ცხოვრების სტილს, მაგრამ დროთა განმავლობაში ყველაფერს ეჩვევი. პირველ ხანებში ოჯახში მოხუცის მომვლელად ვიმუშავე, შემდეგ სასტუმროში.

მარიამ მაჩალაძე საქმიანობის დროს
მარიამ მაჩალაძე საქმიანობის დროს

- რა გახდა აქ დაბრუნების მიზეზი, ანუ უცხოეთში ყველაზე უფრო რთულად გადასალახი რა აღმოჩნდა თქვენთვის?

- სანამ იქ აღმოვჩნდებოდი, ვერასდროს წარმოვიდგენდი, თუ რა მძიმე ფსიქოლოგიური პრობლემები აქვთ იქ მყოფ ქართველებს. ყველანაირად შეზღუდული ხარ და ფაქტობრივად თავისუფლება გაქვს წართმეული, რადგან სხვისი ცხოვრებით ცხოვრობ. ძნელია ფსიქოლოგიურად გაუწონასწორებელ ადამიანებთან მუშაობა, ღამეების თენება და მუდმივი დაძაბულობა. როცა მარტო ვრჩებოდი, მონატრება მკლავდა, განსაკუთრებით შვილები მენატრებოდა, ყოველღამ მათ ფოტოებს ვეფერებოდი. ემიგრანტობა ფიზიკურ ზიანს იმდენად არ გაყენებს, რამდენადაც ფსიქოლოგიურად გთრგუნავს...

მარიამ მაჩალაძე ქალიშვილთან ერთად
მარიამ მაჩალაძე ქალიშვილთან ერთად

- თქვენი რჩევები როგორი იქნება?

- ყველას, ვინც გადაწყვეტს, რომ უცხოეთში სამუშაოდ გაემგზავროს, ვურჩევ საკუთარი თავი ფსიქოლოგიურად წინასწარ შეამზადოს და აქედანვე გაძლიერდეს. პირველ რიგში ელემენტარული, სასაუბრო უცხო ენა შეისწავლონ. სხვა ქვეყანაში რამდენი ახლობელიც არ უნდა დაგხვდეს, ძნელია ვინმეს იმედად ყოფნა, რადგან ყველას თავისი პრობლემები აქვს. კიდევ, მოთმინება და საკუთარი ემოციების კონტროლი უნდა შეძლონ, სხვანაირად გაუჭირდებათ….

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- პირადად თქვენ რა გასწავლათ ემიგრაციამ?

- ბევრი რამ მასწავლა. საკუთარ ქვეყანაში ბევრი ისეთი რამ დავაფასე, რასაც მანამდე ყურადღებას არ ვაქცევდი. პირველ რიგში ესაა სამშობლოში ყოფნის თავისუფლება, შემდეგ ოჯახის წვერების სიყვარული, ქართული სტუმართმოყვარეობა, მეგობრობა და, რაც მთავარია, შვილებისა და მშობლის ურთიერთობები. ევროპაში ეს ყველაფერი, ფაქტობრივად, დაკარგულია, იქ შვილი რომ დედასთან სტუმრად მივიდეს, საამისოდ მისგან ნებართვა წინასწარ უნდა აიღოს… როცა დედას სიმსივნე დაემართა, მაშინ რაც ვიშოვე, სულ სავადმყოფოებში გადავიხადე. შვიდი წელი ვიწვალეთ, მაგრამ, სამწუხაროდ, ვერ ვუშველე...

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- ვიცი, რომ მარტოხელა დედა ხართ...

- დღეს უკვე დარწმუნებული ვარ იმაში, რომ ქალზე ძლიერი სამყაროში მართლა არ არსებობს, მით უმეტეს, როცა მარტოხელა დედა ხარ. შვილების გამო ასჯერ ძლიერი და მოტივირებული ხდები და გამოსავალს, თუ მოინდომებ, ყველა სიტუაციიდან მოძებნი, ეს მე საკუთარი ცხოვრებითაც დავამტკიცე...

 

1296
თორნიკე ნინიკაშვილი

როგორ შეცვალა „გლოვოს" კურიერის ცხოვრება ნაპოვნმა საფულემ და სოციალურმა ქსელმა

2084
(განახლებულია 19:47 21.01.2021)
შემთხვევა, რომელმაც ახალგაზრდა ადამიანის ცხოვრება სრულიად შეცვალა, 4 იანვარს მოხდა. „გლოვოს“ თანამშრომელმა თორნიკე ნინიკაშვილმა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს ფულით სავსე საფულე იპოვა.

არც უფიქრია, მაშინვე მფლობელის ძებნა დაიწყო. პოსტი ფეისბუქ-გვერდზე გამოაქვეყნა და ამას რაც მოყვა, თორნიკე თავად მოგიყვებათ:

თორნიკე ნინიკაშვილი
თორნიკე ნინიკაშვილი

- ჩვეულებრივი სამუშაო დღე იყო, ვასრულებდი ჩემ მოვალეობას. დავტოვე შეკვეთა მომხმარებელთან და უკან ვბრუნდებოდი. როცა „სითი მოლთან“ მოვედი, დავინახე ძირს დაგდებული საფულე. ფული, ბარათები, პირადობის მოწმობა – ყველაფერი იქ იყო. თავიდან გადავწყვიტე პოლიციაში მიმეტანა, მაგრამ ასე რომ მოვქცეულიყავი, ფაქტიურად მთელი დღე იქ უნდა გამეტარებინა და მუშაობას ვეღარ შევძლებდი. ამიტომ ფეისბუქზე დავწერე პოსტი, რომ ვეძებდი საფულის მფლობელს.

დავხურე ფეისბუქი და გავაგრძელე მუშაობა. დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ, როცა კვლავ გავხსენი სოციალური ქსელი, თვალებს არ დავუჯერე, იმდენი გაზიარება ჰქონდა პოსტს. საბედნიეროდ, მალევე ვიპოვეთ პატრონი. ძალიან აფორიაქებული და განერვიულებული იყო. როცა მოვიდა, გახარებული ჩამეხუტა და დიდი სითბო მაგრძნობინა, საოცარი მადლიერება გამოხატა. სახლშიც მიმიპატიჟა მისმა ოჯახმა. თუმცა, მგონი, მე მასზე უფრო გახარებული ვიყავი, რომ ასე გავაბედნიერე ადამიანი.

რამდენიმე მეგობარმა პოსტზე შინაგან საქმეთა სამინისტრო მონიშნა. როცა საფულე მფლობელს დავუბრუნე, ბევრი მწერდა სამინისტროდან და მადლობას მიხდიდნენ ჩემი საქციელის გამო, პატრულის თანამშრომლები მაჩერებდნენ გზაზე და ხელს მართმევდნენ. ჩემს მშობლებს ყველა სიყვარულით ხვდებოდა რაიონში და ისინიც უბედნიერესები იყვნენ.

თორნიკე ნინიკაშვილი
თორნიკე ნინიკაშვილი

- ცოტა თქვენ შესახებაც მოგვიყევით...                                             

- დავიბადე და გავიზარდე ზესტაფონის რაიონში, ალავერდში. ვერ ვიტყვი, რომ ფუფუნებაში ვიზრდებოდი. პირიქით, გვიჭირდა, მაგრამ ყველაზე დიდი სიმდიდრე, თბილი და მოსიყვარულე ოჯახი მყავდა. სკოლას რომ ვამთავრებდი, რეპეტიტორებთან მომზადების საშუალება არ გვქონდა, ჩემი ძალებით ჩავირიცხე ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში, იურიდიულ ფაკულტეტზე და თბილისში გადმოვბარგდი. სამწუხაროდ, გრანტი ვერ ავიღე. იმ დროს ჩემს ოჯახს მატერიალური პრობლემები ჰქონდა. დღე ვსწავლობდი, ღამე ვმუშაობდი. ძალიან მიჭირდა, მაგრამ როგორღაც ვახერხებდი. თუმცა, ბევრი მცდელობის მიუხედავად, უსახსრობის გამო სწავლის შეწყვეტა მომიხდა. ამჟამად სტატუსი მაქვს შეჩერებული. ვმუშაობ „გლოვოში“ კურიერად.

- როგორ შეცვალა ამ ამბავმა თქვენი ცხოვრება?

- აი, ამას კი ნამდვილად არ ველოდი. ვერც კი წარმოვიდგენდი ამდენი ადამიანის სითბოს, სიყვარულს, დაფასებას თუ დავიმსახურებდი. წარმოუდგენელი ამბავი ხდებოდა ჩემს ფეისბუქზე. უამრავი ადამიანი მწერდა, უამრავი საჩუქარი მივიღე. 1650-ლარიანი ფეხსაცმელი მაჩუქეს, რომელზეც ჩემი ფინანსური მდგომარეობიდან გამომდინარე ვერც ვიოცნებებდი. ისეთი საჩუქარია, ფეხზე ჩასაცმელად არც მემეტება.

ყველაზე მეტად, იცით, რამ გამაბედნიერა? საოცარმა ადამიანებმა ჩამირიცხეს თანხა და სრულად მომიგროვდა სწავლის საფასური. უბედნიერესი ვარ, რომ გავაგრძელებ და შევძლებ სწავლის დამთავრებას. უკვე მივწერე უნივერსიტეტის ადმინისტრატორს, მასაც ძალიან გაუხარდა და სულ მალე მოვაგვარებთ ყველა დეტალს.

მე მაშინ ამ ყველაფერზე არც მიფიქრია, მხოლოდ იმ ადამიანზე  ვფიქრობდი, ვინც ეს საფულე დაკარგა. ერთი სული მქონდა მეპოვა, ვიცოდი როგორ იდარდებდა, რა დღეში იქნებოდა... ცოტა ფული ნამდვილად იდო იმ საფულეში, ამასთან ყველა საბუთი და ბარათი. ბედნიერი ვარ, რომ მომცა უფალმა საშუალება, სიხარული მეჩუქებინა ჩემთვის სრულიად უცხო ადამიანისთვის...

2084
შესასვლელი ლილოს ბაზრობაზე

„ლილო მოლის“  მოვაჭრეები მაღაზიების თვითნებურად გახსნას გეგმავენ

0
„ლილო მოლის“ ადმინისტრაციის განცხადებით, 28 ნოემბრიდან დაწესებულმა შეზღუდვებმა პირდაპირი გავლენა იქონია მოვაჭრეთა შემოსავალზე და დიდი ზარალი მიაყენა მათ.

თბილისი, 24 იანვარი – Sputnik. „ლილო მოლის“ ტერიტორიაზე დასაქმებულებმა დღეს საპროტესტო აქცია გამართეს, იუწყება რუსთავი 2.

ეპიდვითარების გაუარესების გამო საქართველოში 28 ნოემბრიდან მკაცრი შეზღუდვები ამოქმედდა. იმ დღიდან ყველა სავაჭრო ცენტრი და ბაზრობა (გარდა აგრარული ბაზრისა) დაკეტილია. 22 იანვარს უწყებათაშორისი საკოორდინაციო საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება, რომელის თანახმადაც მაღაზიები და სავაჭრო ცენტრები მუშაობას 1 თებერვლიდან, ხოლო ღია და დახურული ტიპის ბაზრობები 15 თებერვალიდან განაახლებენ.

„ლილო მოლის“ მოვაჭრეები, სავაჭრო ცენტრების მსგავსად, 1 თებერვლიდან გახსნის ნებართვას ითხოვენ.

როგორც აქციის მონაწილეები აცხადებენ, თუ 1 თებერვლიდან გახსნის ნებართვას არ მიიღებენ, რეგულაციებს არ დაემორჩილებიან და მაღაზიებს თვითნებურად გახსნიან.

„ყველა რეგულაცია, რაც არის მოთხოვნილი აბსოლუტურად აკმაყოფილებს 6 ათასივე მაღაზია. შეუძლიათ ნებისმიერი გახსნან და შეამოწმონ", - განაცხადა აქციის ერთ-ერთმა მონაწილემ, თამარ თოდრიამ.

როგორც „ლილო მოლის“ გენერალურმა დირექტორმა, გიორგი კვარაცხელიამ აღნიშნა, ბაზრობების ხელმძღვანელები მთავრობას წერილობით თხოვნას გაუგზავნიან, რათა მათ მუშაობის დაწყება 1 თებერვლიდან შეძლონ.

„მეექვსე თვეა რაც დახურულები ვართ და ფინანსურად ძალიან მძიმე მდგომარეობაა შექმნილი. ვაჭრობის სფერო არ უნდა იყოფოდეს სექტორებად და თუ გახსნაა, უნდა იხსნებოდეს და უფრო თანაბრად გადანაწილდება ვიზიტორების რაოდენობა", - განაცხადა გიორგი კვარაცხელიამ.

საპროტესტო აქცია მიმდინარეობს ასევე მთავრობის ადმინისტრაციასთან, სადაც შეკრებილები არიან  სხვადასხვა სფეროს წარმომადგენლები, მათ შორის, სპორტსმენები, გიდები, ტურისტული კომპანიის წარმომადგენლები. აქციის მონაწილეები კორონავირუსის გავრცელების წინააღმდეგ დაწესებული შეზღუდვების შემსუბუქებას ითხოვენ.

ქვეყანაში ეპიდემიოლოგიური ვითარების გაუარესების გამო 28 ნოემბრიდან მკაცრი შეზღუდვები მოქმედებს. კერძოდ, აუცილებელია პირბადის ტარება ქუჩაში, შეზღუდულია გადაადგილება 21:00-დან 05:00 საათამდე, დაკეტილია რესტორნები, კაფეები და ა.შ.

შეზღუდვების შემსუბუქება ეტაპობრივად 1 თებერვლიდან დაიწყება.

0