დეა ჩახუნაშვილი

ჭიათურელი „ფიროსმანი“, N6-ის ცხოვრების ამბავი და 34 წლის მერე დახატული ციყვი

1608
(განახლებულია 19:12 15.01.2021)
მისი ოჯახის ისტორია ჭიათურაში დაიწყო. ოჯახის მამა, მიხეილ ჩახუნაშვილი მრავალმხრივი ნიჭის ადამიანი იყო. ეს ნიჭი მის ექვს შვილზე თანაბრად გადანაწილდა. შვილები ხუმრობით დანომრილი ჰყავდა და ამიტომაც დები ერთმანეთს ახლაც, მამის მსგავსად, ასე ახსენებენ ხოლმე...

ეს მასალა მეექვსზე დაზე, ანუ დეა ჩახუნაშვილზეა. ბავშვობაში ისიც მამის გვერდით იდგა და ხატავდა. მას შემდეგ 34 წელი გავიდა, ცხოვრებისეული პერიპეტიები გამოიარა და ფარმაცევტის პროფესიას დაეუფლა. დღეს PSP-ს ფარმაცევტულ ქარხანა GMP-ში მუშაობს, მაგრამ მასთან ფარმაკოლოგიის თემაზე საუბარს სულაც არ ვაპირებთ. ეს მასალა წლების წინ მიძინებული გენების გაცოცხლებაზეა...

დეა ჩახუნაშვილი
დეა ჩახუნაშვილი

- ქალბატონო დეა, თქვენი ცხოვრება საინტერესო, მოულოდნელი ზიგზაგებით წარიმართა, თავდაპირველად იყო მათემატიკით გატაცებული გოგო, მერე რა მოხდა?

- ჩვენ ექვსი დანი ვართ, მე მეექვსე, ნაბოლარა ვარ. კომაროვში უფრო ჩემი წინა დის გამო გადავწყვიტე გადასვლა, ვიდრე მათემატიკის სიყვარულით. მათემატიკა მერე შემიყვარდა, როდესაც კომაროვში დავიწყე სწავლა. მას მერე ვთვლი, რომ სწორედ მათემატიკაა მეცნიერებათა დედოფალი. ჩემი მეხუთე დაც კომაროველია, მაგრამ პროფესიით ექიმი გახლავთ (ექოსკოპისტი). ახლა მენატრება კომაროვი და ის დრო, რაც მის კედლებში გავატარე, მით უმეტეს, რომ იქვე ვცხოვრობდი, სკოლის ინტერნატში. რაიონიდან ჩამოსული ბავშვებისთვის სკოლის უკან დღესაცაა ინტერნატის შენობა.

დეა ჩახუნაშვილი დებთან ერთად
დეა ჩახუნაშვილი დებთან ერთად

- კომაროვის შემდეგ მათემატიკასავით ზუსტი, მაგრამ ამჯერად სამედიცინო სფერო აირჩიეთ...

- სამედიცინო სფეროს არჩევაც ჩემი დის, მაგრამ ამჯერად ნომერ მესამის დამსახურება იყო. მამა ძალიან ხუმარა კაცი იყო და ზოგჯერ ნუმერაციას იყენებდა ხოლმე შვილების “აღსაღრიცხად". მესამე და სამხედრო ექიმია, ავიაციიის სამხედრო ბაზის სამედიცინო სამსახურს ხელმძღვანელობს. სულით და გულით ექიმია, დებში გამორჩეული, კეთილშობილი ადამიანი...

დეა ჩახუნაშვილი დებთან ერთად
დეა ჩახუნაშვილი დებთან ერთად

- ასპირანტი გახდით ონკოლოგიის განხრით, ამ ფაქტს რაიმე წინაპირობა ახლდა?

- ონკოლოგია... ეს გადაწყვეტილება ჩემს ცხოვრებაში დატრიალებულმა ტრაგედიამ მიმაღებინა. 24 წლის ვიყავი, როდესაც მეუღლე გარდამეცვალა ონკოდაავადებით. დავრჩი მარტო შვილთან ერთად. ვცდილობდი მომეძებნა პროფესიული გზა და სწორედ მაშინ ონკოლოგიამ გამიტაცა, რაც იმ დროისთვის გასაკვირიც არ იყო, ისეთი სირთულეები მქონდა გამოვლილი. ფარმაციაში გადანაცვლება ისევ და ისევ შემდგომმა ჩემმა ცხოვრებამ განაპირობა. გეტყვით, რომ ეს მატერიალური საჭიროებით მიღებული გადაწყვეტილება იყო ოჯახის ინტერესების გათვალისწინებით.

დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება
დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება

- ცხოვრებაში შემთხვევით არაფერი ხდებაო და თქვენ მაგალითზე თუ დადასტურდა ეს?

- ჩემი ცხოვრების ვრცლად მოყოლას თუ დავიწყებ, საერთოდ უსასრულობაში გადავალ. მეუღლის გარდაცვალებიდან სამი წელი გავიდა და ერთხელ სრულიად შემთხვევით გზაში შემხვდა ადამიანი, რომელმაც ჩემი ცხოვრება მთლიანად შეცვალა. მისი გაცნობიდან ზუსტად ერთ თვეში მეორე ოჯახი შევქმენი. მასთან უკვე 17-წლიანი ოჯახი და ორი შვილი მყავს. ოჯახი მყავს ისეთი, რომლისთვისაც შესაძლებელს და შეუძლებელს, ყველაფერს გავაკეთებ.

დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება
დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება

- მოგვიყევთ მამაზე, რომელიც საკუთარ თავს ფიროსმანს უწოდებდა...

- ოო, მამაზე ასე მარტივად ვერაფერს გეტყვით. ეს იყო ადამიანი–კოლორიტი! თუ ვინმეს იცნობთ ჭიათურაში, სადაც დავიბადე და გავიზარდე, ჰკითხეთ, რა პიროვნება იყო მიხეილ ჩახუნაშვილი. კაცი – უბოროტო და უპატიოსნესი, უბრალოებისა და ნიჭიერების განსახიერება, რომელიც ყველას უყვარდა. მხატვრობის გარდა მართლაც იმდენი ნიჭი ჰქონდა, რომ ჩამოთვლა გამიჭირდება. თავისი უბრალოებით სწორედ ფიროსმანს ჰგავდა. ლექსიც დაწერა ასეთი: „მე ფიროსმანის ცხოვრებით ვცხოვრობ, ფიროსმანივით მე ვერ დავხატავ“. მამაზე წიგნის გამოცემასაც ვფიქრობთ დები მისივე ლექსების კრებულით.

დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება
დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება

- ერთ მშვენიერ დღეს თქვენში „გაიღვიძა“ პატარა გოგომ, რომელიც მამის გვერდით იდგა და ხატავდა...

- იმ პატარა გოგოს ჩემში არც დაუძინია, ახლაც სულ პატარა ვარ, საერთოდ არაფერი შეცვლილა. თუმცა ვერასოდეს მოვახერხე, რომ იმ გოგოს რეალიზებაში დავხმარებოდი. რთული ცხოვრების განვლილმა გზებმა დამაკომპლექსა და მეგონა, რომ ვერაფერს შევძლებდი, მათ შორის ხატვასაც. აქ უკვე პირველმა ნომერმა შთამაგონა და მითხრა: „შენ აუცილებლად ისევ უნდა ხატო!“ მეც დავუჯერე და ერთ მშვენიერ დღეს დავხატე... ციყვი. რატომ? იმიტომ, რომ ვინც ყველაზე მეტად მიყვარს, მან 17 წლის წინ სწორედ ციყვს მიმამსგავსა.

დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება
დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება

- უფროსმა დამაც მოულონელად დაიწყო ხატვა...

- დიახ, ნომერ პირველმა დიდ ასაკში, 53-ის შემდეგ უცებ დაიწყო ხატვა. ის იმდენად არაორდინარული და მრავალმხრივ ნიჭიერი ადამიანია, რომ მისგან არც ხატვა გამკვირვებია. ნინოზე საუბარი შორს წაგვიყვანს, მას უბრალოდ უნდა იცნობდეთ.

დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება
დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება

- თქვენ ფანქარს დაუმეგობრდით და ხატავთ ყველაფერს, რასაც განიცდით...

- დიახ, გრაფიკა უფრო ჩემია, თუმცა ფერწერაც ძალიან მიზიდავს. სამწუხაროდ, არ მაქვს შესაბამისი აღჭურვილობა, რომ მთლიანად ისე დავხატო, როგორც მსურს და შემიძლია, მაგრამ ეს მაინც ვერ მაჩერებს. თემატიკა უფრო ჩემი ყოველდღიური ფიქრებიდან მოდის.

დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება
დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება

- სამედიცინო ენით როგორ ხსნით ამ „მოვლენას“?

- სამედიცინო ენით ხატვის სურვილს დავარქმევდი ფსიქო-ვარჯიშს ან ფსიქო-წვრთვნას. დიახ, ხატვა ფსიქოლოგიური დატვირთვის საშუალებაა, რომლის მიღმა ძალიან ბევრი და განსხვავებული მიზეზი შეიძლება არსებობდეს. მე ასე ვგრძნობ. ზეპირად რამის დახატვა ალბათ არ გამომივა. ნახატზე ცხოვრებისა და ურთიერთობების დროს განცდილი და ნაფიქრი გადმომაქვს.

დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება
დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება

- სიბერეც გაქვთ დახატული, ანუ გიფიქრიათ ამაზე?

- კი, ხშირად ვფიქრობ სიბერეზე, ანუ იმ მდგომარეობაზე, რაც ჯერ არ გამივლია. მაინტერესებს, როგორია და რას განიცდის ადამიანი ამ დროს. სიბერე ცხოვრების სირთულეებზე გამარჯვებაა. ვინაიდან ფაქტია, თუ სიბერემდე მიხვედი, ე.ი. იბრძოლე, მოგეცა ამის საშუალება, ცოცხლად იარე და გაიმარჯვე! ეს არ არის მარტო იმ ადამიანის გამარჯვება, ვინც სიბერემდე უდრტვინველად მივიდა. მე მგონია, რომ ეს ღმერთის ხელით მოხდება და იმ ხალხის დახმარებით, ვინც გვერდში გვიდგას.

დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება
დეა ჩახუნაშვილის შემოქმედება

- და, მაინც, რატომ ხატავთ?

- შეიძლება ბანალურად ჟღერდეს, მაგრამ ვხატავ მხოლოდ იმიტომ, რომ მიყვარს. მიყვარს-ში იგულისხმება პირველ რიგში ჩემი ოჯახი, შემდეგ ჩემ ირგვლივ მყოფი ყველა ძვირფასი ადამიანი, რომელთა გარეშე მე ვერ ვიქნებოდი მე...

 

1608
მარიკა დემეტრაშვილი

თბილისელი ყარაჩოხელის ნებიერა გოგო და 50 წლის ასაკში ამერიკაში დამთავრებული მაგისტრატურა

498
(განახლებულია 22:23 14.04.2021)
რუბრიკა „ქართველები უცხოეთში“ ამერიკაში მცხოვრებ მარიკა დემეტრაშვილს და მისი ცხოვრების ამბავს გაგაცნობთ.

პროფესიით პედაგოგი, უკვე ოცი წელია, რაც ნიუ-იორკში ცხოვრობს. წლების წინ თბილისელ ბავშვებს ინგლისურ ენას ასწავლიდა. ამერიკაში ჩასულმა, 50 წლის ასაკში მაგისტრატურა Master in Special Education and Psychology დაამთავრა. დღეს ნიუ-იორკის სპეციალურ სკოლაში ცერებრალური დამბლისა და დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვებთან მუშაობს.

მთელ მის ცხოვრებას, შეიძლება ითქვას, თბილისური მოგონებების სინათლე და ქართული სიმღერის მადლი გასდევს ფონად...

მარიკა დემეტრაშვილი
მარიკა დემეტრაშვილი

- ქალბატონო მარიკა, დასაწყისში გაიხსენეთ თქვენი თბილისური ბავშვობა და თქვენს ოჯახზე მოგვიყევით...

- დავიბადე ზაფხულის ცხელ დღეს თბილისის გულში, ხარფუხში. სიბერის შვილი ვიყავი და მშობლები, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, ცივ ნიავს არ მაკარებდნენ. გარდა ამისა, ორი უფროსი ძმის და ვიყავი, რომლებიც უსაზღვროდ მანებივრენდნენ. დედა - თამარი, თბილი, გამრჯე და ფუსფუსა ქალი იყო, მძიმე ცხოვრება ჰქონდა გამოვლილი. მისი მამა - ივანე, მოჭიდავე, ბრგე ვაჟკაცი, 27 წლის ასაკში მაშინ გარდაიცვალა, როცა მიეხმარა კაცს, რომელსაც დენმა დაარტყა. დარჩა სამი ობოლი ბავშვი: დედა, დეიდა ეთერი და ბიძა ირაკლი, რომელსაც გულის პრობლემა ჰქონდა და 21 წლის გარდაიცვალა. ამის მერე დედას დააწვა კისერზე პატარა დის მოვლა, იმიტომ რომ ბებიაც ავადმყოფობდა. თანაც იძულებული გახდა, მიეტოვებინა სამედიცინო ინსტიტუტი, სადაც სტომატოლოგი უნდა გამხდარიყო. მუშაობა დაიწყო პურის მაღაზიაში და მამას შეხვდა.

მეგობრებთან ერთად
მეგობრებთან ერთად

- მამაზე მოგვიყევით, მას თბილისში ბევრი იცნობდა...

- მამაჩემი, მიხეილი (მიშა) ძველი თბილისელი ყარაჩოხელი, დუდუკზე დამკვრელი იყო. ის ხაჩიკ ტალგაუკოვის დასში უკრავდა. სხვათა შორის, იეთიმ გურჯს იცნობდა და მის გასვენებაშიც კი დაუკრავს. მაშინ ყველაზე პატარა იყო, ამიტომ ზედმეტსახელად „პატარა მიშა“ შეარქვეს. დუდუკზე 12 წლიდან უკრავდა. ჩემი მხიარული, თბილი, გიჟმაჟუნა, ყველაზე გადაყოლილი საუკეთესო მამა. ყველაზე მეტად სიცოცხლისა და ადამიანების მიმართ მისი პოზიტიური დამოკიდებულება მხიბლავდა. ერთ დღეს იგი წავიდა სახლიდან და სამი დღე ვეძებდით. რვა მარტს ვიპოვეთ კარდიოლოგიური ცენტრის პროზექტურაში. თავი ცუდად რომ უგრძვნია, წასულა საავადმყოფოსკენ, მაგრამ იქვე, თავის მანქანასთან ჩაჩოქილა. ვიღაც ჯარისკაცს აუყვანია საავადმყოფოში, სადაც, თურმე, ჯერ საბუთები მოითხოვეს, კაცს კი ყურადღება არ მიაქციეს... შემდგომი დღეები ბუნდოვნად მახსოვს, მაგრამ გასვენების დღეს ვერ დავივიწყებ, როცა დილის ცხრა საათიდან იწყებოდა დამკვრელების მოსვლა. ისინი ერთმანეთს ცვლიდნენ და თავის ძმას და მეამქრეს უკანასკნელ გზაზე ალალი ცრემლით აცილებდნენ...

მარიკა დემეტრაშვილი ქალიშვილთან ერთად
მარიკა დემეტრაშვილი ქალიშვილთან ერთად

- როგორი იყო მაშინდელი თბილისი, რომელიც დაგამახსოვრდათ?

- მახსოვს, მაშინდელ თბილისში სახლის კარები არ იკეტებოდა. სახლი, სადაც ვცხოვრობდით, შავნაბადის ორ ნომერში, ხარფუხში იყო. ორსართულიან სახლში, რომელიც პაპაჩემს, მამის მამას 25 ათასად ოქროს ფულით ჰქონდა ნაყიდი, 12 ოჯახი ცხოვრობდა. სახლის ნასყიდობის დამადასტურებელი საბუთი „სუტგუჩის“ ბეჭდით დღესაც ინახება. ჩვენს უბანში ვინ აღარ ცხოვრობდა, მაშინდელ თბილისის ქუჩებში რა ერის წარმომადგენელი აღარ დადიოდა, ქართული ენა მათთვისაც ისეთივე ახლობელი და სათაყვანო იყო, როგორც ჩვენთვის. ასეთ თბილ გარემოში გავიზარდე და ჩამოვყალიბდი...

მარიკა დემეტრაშვილი
მარიკა დემეტრაშვილი

- ამბობენ, ადამიანი თავის ბავშვურ თვისებებს მთელი ცხოვრება ინარჩუნებსო, როგორი ბავშვი იყავით?

- ცნობისმოყვარე ბავშვი ვიყავი, წერა-კითხვა ოთხი წლის ასაკში იმიტომ ვისწავლე, რომ მენახა ჩემი ძმები რას კითხულობდნენ და წერდნენ. ექვსი წლის ასაკში, მოსამზადებელ კლასში რომ შევედი, სკოლაში მთელმა ოჯახმა წამიყვანა. ეს იყო 75-ე საშუალო სკოლა გორგასლის ქუჩაზე. პირველი სიყვარულიც იქ მეწვია. ის უბნელი ბიჭიც ამ სკოლას ამთავრებდა. ერთხელ მან კისერზე შემისვა და სახლში ისე მომიყვანა. სიგიჟემდე შემიყვარდა... მან კი ცოლი სკოლის დამთავრებისთანავე მოიყვანა. მახსოვს, ნერვიულობისგან სიცხემ ამიწია. ახლა კი იმ ბიჭის არც სახელი მახსოვს და არც სახე, მხოლოდ ჩემს მოგონებაშია...

მეგობრებთან ერთად
მეგობრებთან ერთად

- მომავალი საქმიანობისთვის პროფესია როგორ აირჩიეთ?

- ჩვენი სკოლა სპეციალიზებული იყო, ინგლისური ენის განხრით, ამიტომ ინგლისურის სწავლა მეორე კლასიდან დავიწყეთ. ერთი მეგობარი მყავდა სკოლაში, ის ფიზიკა-მათემატიკაში იყო ძლიერი, მე - ინგლისურში და ჰუმანიტარულ საგნებში. ისე მინდოდა, რომ ინსტიტუტშიც ერთად ვყოფილიყავით, რომ მეც დავიწყე ფიზიკა-მათემატიკაში მომზადება და საბუთები უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტზე შევიტანე. ბეჯითი მოსწავლე ვიყავი და მისაღებ გამოცდებს კარგად ვაბარებდი. მესამე გამოცდის მერე მივხვდი, რომ მთელი ცხოვრება ციფრებთან ვერ ვიქნებოდი, ამიტომ ბოლო გამოცდაზე აღარ გავედი. მეორე წელს უცხო ენების ფაკულტეტის სტუდენტი გავხდი. ასე დაიწყო ჩემი ცხოვრების მეორე ეტაპი...

გიორგი სუხიტაშვილთან ერთად
გიორგი სუხიტაშვილთან ერთად

- სტუდენტობა როგორი გქონდათ და პოზიტიური მომენტები თუ იყო მასში?

- ინსტიტუტში 1985-1990 წლებში, საღამოს განყოფილებაზე ვსწავლობდი. დღისით ვმუშაობდი, მერე ინსტიტუტში მივდიოდი. იქიდან მოყოლებული ჩემი საუკეთესო მეგობრები – ლელა თოდუა, დუდუ ჯინჭარაძე, ლია ძნელაძე, ნინო ბერიშვილი, მარინა ლებანიძე დღესაც კი ერთმანეთს ყოველდღე თუ არა, ხშირად ვეხმაურებით. ინსტიტუტის დამთავრება რთულ პერიოდს დაემთხვა, მაგრამ პოზიტივს მაინც ვიღებდით. იქვე, ჭავჭავაძეზე იყო სოკოს ბარი, სადაც ხშირად ვხვდებოდით ოთარ რამიშვილს, ერთადაც გვიმღერია, რაც არასოდეს დამავიწყდება. იყო დრო, როცა გიზო ნიშნიანიძის „პაემანი ვერაზე“ ფურცელ-ფურცელ მქონდა დაკოპირებული და თითქმის ზეპირად ვიცოდი. ამიტომ ორი წლის წინ, როცა თბილისში ვიყავი რესტორანში „პაემანი ვერაზე“ ეს წიგნი იქ ვიჩუქე. მაჩუქეთ-მეთქი, ისე ძალიან ვთხოვე, რომ უარი ვერ მითხრეს...

მარიკა დემეტრაშვილი მეგობრებთან ერთად
მარიკა დემეტრაშვილი მეგობრებთან ერთად

- ამერიკაში წასვლამდე თბილისის სკოლაში ასწავლიდით...

- მამის გარდაცვალების შემდეგ დედას ფრთები მოსწყდა. მან ოთხჯერ გადაიტანა ინსულტი. მეოთხე ინსულტის მერე უკვე ჩაწვა და ორწელიწად-ნახევარი ისე ვუვლიდი, რომ არც იცოდა, ვინ ვიყავი. მაშინ სკოლაში ვასწავლიდი და დედიკოს გამო მხოლოდ ორი გაკვეთილი მქონდა დღეში. ეს ის პერიოდია, როცა არც გაზი იყო, არც შუქი. მეზობლები მეხმარებოდნენ, მათ სიკეთეს ვერასოდეს დავივიწყებ. ერთი ამბავი მინდა გავიხსენო: ერთ დილას, როცა დედა მოვაწესრიგე და კარები გამოვიხურე, სკოლაში მისვლისთანავე გამახსენდა, რომ ნავთქურა ჩართული დამრჩა. უცებ წარმოვიდგინე, როგორ ეკიდებოდა ცეცხლი დედიკოს და მეექვსე კლასის ბავშვებს ვუთხარი - ახლა რომ არ წავიდე, დედა დაიწვება-მეთქი. არადა, ეს დაუოკებელი კლასი იყო, რომლის მოსწავლეები გაკვეთილზე ძალიან ხმაურობდნენ და არასოდეს ისვენებდნენ. მეორე დღეს დირექტორმა დამიბარა და მომიყვა, თურმე, როცა დერეფანში გაიარა, იმ საკლასო ოთახთან, საიდანაც სულ ხმაური გამოდიოდა, ბუზის გაფრენის ხმა ისმოდაო. უფიქრია, რომ მე გარეთ მყავდა ბავშვები გაყვანილი, ამიტომ კარები შეუღია. ყველა ბავშვს თავი მკლავებზე ედო. იმ თითისტოლა ანცებმა გაიგეს და გულთან მიიტანეს ჩემი გაჭირვება. აქ, ამერიკაში ერთი ბავშვიც რომ დატოვო კლასში მარტო, ციხე თუ არა, გათავისუფლება არ აგცდება...

მარიკა დემეტრაშვილი ქალიშვილთან ერთად
მარიკა დემეტრაშვილი ქალიშვილთან ერთად

- ამერიკაში როდის აღმოჩნდით და როგორ შეიცვალა იქ თქვენი ცხოვრება?

- ამერიკაში ერთი ადამიანის მიზეზით მოვხვდი. მოხდა ისეთი რამ, რასაც ვერ წარმოვიდგენდი... ჩემმა უახლოესმა ადამიანმა ბინის გარეშე დამტოვა. ამიტომ იძულებული გავხდი, რომ 1998 წელს ჩამოვსულიყავი ამერიკაში, სადაც ჩემი მამიდაშვილი ცხოვრობს ოჯახით. იმ პერიოდში ბებიასთან ვმუშაობდი, როცა ერთ ადამიანს შევხვდი და მისგან დავფეხმძიმდი. როგორც კი ეს ამბავი გაიგო, ისე წავიდა, უკან არც მოუხედავს. შვილი მარტომ გავზარდე. თავიდან გამიჭირდა, მერე კი სხვებსაც ვეხმარებოდი. თითქმის სამი წელი ცხოვრობდა ჩემთან და სრულიად უსასყიდლოდ მეხმარებოდა ტრიო „მაგნოლიას“ წევრი მედეა სიხარულიძე, რომელიც ადრე ინოლა გურგულიასა და გიული დარახველიძესთან ერთად მღეროდა. მედეას და ჩემს ნინოს არაჩვეულებრივი ურთიერთობა ჰქონდათ. მაშინ პიანინო მედგა სახლში და მედიკო და ნინო ერთად მღეროდნენ ხოლმე. გაანათლოს უფალმა მისი სული...

მარიკა დემეტრაშვილი გოგიტა გოგიძესთან ერთად
მარიკა დემეტრაშვილი გოგიტა გოგიძესთან ერთად

- საქართველოში თუ იყავით ჩამოსული?

- ვიყავი და მაშინდელ ერთ ამბავს მოგიყვებით: მამა უკვე 25 წლის გარდაცვლილი იყო. როცა ამერიკის საბუთები მივიღე, მომეცა იმის საშუალება, რომ თბილისში ჩავსულიყავი. მეორე დღესვე მოვძებნე მედუდუკეები და მოვურიგდი, რომ საფლავზე ნახევარი საათით მაინც ამოსულიყვნენ. რა თქმა უნდა, ვეღარ მიცნეს, ფულზე რომ გავურიგდი, უკან წამოსვლისას მოგვეციო. ავედით მუხათგვერდის სასაფლაოზე, სადაც მაშინ მარტო ჩემი მშობლები და ახლა კი ჩემი საყვარელი პატარა ძამიკოც წევს. ათ წუთში დამკვრელებიც ამოვიდნენ. გაამზადეს დუდუკები, დოლი და საფლავთან ახლოს მოვიდნენ. როგორც კი შეხედეს მამიკოს სახეს ფოტოზე, გაოგნდნენ, როგორ, პატარა მიშას საფლავზე მოგვიყვანე და ფულს გვთავაზობდიო?! აქ ფულს როგორ ავიღებთო! არადა, ის დრო იყო, როცა ხალხს არც სამსახური და არც ფული არ ჰქონდა. დღესაც სულ ვამბობ, რომ აქამდე მამაჩემის კაცობით ვცხოვრობ-მეთქი...

მარიკა დემეტრაშვილი
მარიკა დემეტრაშვილი

- ამერიკაში მაგისტრატურა დაამთავრეთ, რამ გადაგატანინათ სირთულეები?

- დიახ, ამერიკაში 50 წლის ასაკში დავამთავრე მაგისტრატურა Master in Special Education and Psychology. უკვე ხუთი წელია, რაც აქაურ სკოლაში ცერებრალური და დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვებთან ვმუშაობ. ვთვლი, რომ ეს მეტად საპასუხისმგებლო და ამავდროულად ღვთიური საქმეა. ცხოვრების სირთულეები კი გადამატანინა ჩემმა შვილმა, რომლისთვისაც დედაც ვიყავი და მამაც, ამიტომ არანაირი სისუსტის უფლება არ მქონდა. როგორც კი ნინიკო ერთი წლის გახდა, საბავშვო ბაღში სამუშაოდ წავედი. წელებზე ფეხს ვიდგამდი და ვმუშაობდი. ნინიკო შევიყვანე კერძო რუსულ სკოლაში Bambi Academy, სადაც არაჩვეულებრივი განათლება მიიღო. ის ოთხ ენაზე – ქართულ, რუსულ, ინგლისურ და ესპანურ ენებზე წერს და ლაპარაკობს. ახლა კოლეჯის სტუდენტია და ქართველი ემიგრანტების ბავშვებს ამეცადინებს. „საიდუმლოდ“ გეტყვით: ეგ რომ არის, ასეთი კარგი მასწავლებელი მე არასოდეს ვყოფილვარ. უპრობლემო, მხიარული, თბილი გოგოა, რომლის გაზრდაში ჩემს აწ განსვენებულ მამიდაშვილს ნელი გურაბანიძეს და მის მეუღლეს იოსიფ მოისეევს მიუძღვით წვლილი. მათ გაუწიეს ჩემს შვილს ბებია-ბაბუობა, როგორც თავიანთ შვილიშვილს, ისე ანებივრებდნენ.

- გავიგე, რომ ამერიკაში აქტიურად იღებთ მონაწილეობას სიმღერის კონკურსში „იმღერე რამე“...

- დიახ, ჩემი ამერიკული ვოიაჟი არ იქნებოდა სრული, რომ არაფერი ვთქვა აქ ჩატარებულ კონკურსზე „იმღერე რამე”, რომელსაც გოგიტა გოგიძე ატარებს. ბატონმა გოგიტამ ისეთი საქმე წამოიწყო, რომლის წყალობითაც აქ მყოფი ქართველი ქალები აახმაურა. სიმღერა ყოველთვის მიყვარდა, მუსიკა მთელი ცხოვრება ჩემთანაა. გიტარაზე და პიანინოზე დაკვრა დამოუკიდებლად ვისწავლე, რომ იტყვიან, ჩემს ჭიას ვახარებდი, მაგრამ გოგიტამ სცენაზე გამიყვანა. კონკურსის „იმღერე რამე“ უკვე ოთხი სეზონი ჩატარდა და მე ყველა მათგანში მივიღე მონაწილეობა.

- გამოდის, რომ ქართული სიმღერის წყალობით ამერიკაში მყოფი ქართველები ერთმანეთს დაუკავშირდით...

- ქართული სიმღერის და გოგიტას დამსახურებაა, რომ დღეს მე ვიცნობ ნატალია სულაშვილს, დაკო ჩიხლაძეს, მადონა ასათიანს, ნანა კეკელიძეს, ლეილა ქურციკიძეს, მილენა ბურდულს, ეკა ჩახვაშვილს, მარი მღებრიშვილს და კიდევ ბევრ არაჩვეულებრივ, ნიჭიერ ადამიანს, რომლებსაც, რომ არა ეს კონკურსი, ვერც შევხვდებოდი... ბედნიერი ვარ, რომ მყავს ასეთი არაჩვეულებრივი მეგობრები, რომლებიც უზომოდ მიყვარს და მყავს ნინიკო, რომელიც ნამდვილი ღვთის საჩუქარია...

 

498
თემები:
ქართველები უცხოეთში
ეკატერინე თხელიძის სახლი

ბათუმიდან სოფელში გადასახლებული დედა-შვილის მეურნეობა: ყველგან დამყავს ყანაში, ბოსტანში

760
(განახლებულია 23:55 13.04.2021)
უკვე მეორე წელია ეკატერინე თხელიძე მცირეწლოვან შვილთან ერთად ბათუმიდან სოფელ ძველ აბაშაში გადავიდა საცხოვრებლად და მცირე მეურნეობა მოაწყო. სოფელში საქმე ყოველთვის ბევრია, ამის მიუხედავად, არც პატარა მარიამს აკლებს ყურადღებასა და ენერგიას და არც საყვარელ საქმეს.

სოფლად „ნათხოვარ“ სახლში ახალი ცხოვრება ნულიდან დაიწყო და ეს არ იყო მარტივი. თუმცა კეთილი ადმაიანების თანადგომით კვლავ შეძლო ფეხზე დადგომა. დათესა ბოსტნეული, გამოიყვანა ჩითილები, ზრდის ფრინველებს. უფრო ვრცლად ამ ყველაფერზე ეკატერინე თავად მოგიყვებათ.

- პროფესიით ვარ მედდა, ასევე ბუღალტერი. მაქვს ბუღალტრად მუშაობის რამდენიმეწლიანი პრაქტიკა. ბოლოს ვმუშაობდი შსს-ს დაცვის პოლიციის დეპარტამენტში, ბათუმის ნავთობტერმინალის მონიტორინგის ოპერატორად, საიდანაც შვილის გაჩენის შემდეგ გამათავისუფლეს. პარალელურად „ვტაქსაობდი“ ბათუმის ერთ-ერთ ფირმაში, ვაკეთებდი შილაკს სახლში მისვლით და ვალაგებდი სახლებს.

ეკატერინე თხელიძე ქალიშვილთან ერთად
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძე ქალიშვილთან ერთად

- დღეს რაიონში ცხოვრობთ, რატომ მიიღეთ სოფლად გადასვლის გადაწყვეტილება?

- ბათუმში ქირით ვცხოვრობდი. როგორც აღვნიშნე, სამსახურიდან გამათავისუფლეს. მალევე დაიწყო პანდემია და შემოსავლის ყველა წყარო გაქრა. ვეღარ გადავიხადე ქირა, ვეღარ გავწვდი ხარჯებს და ამან განაპირობა სოფლად გადმოსვლა.

- როგორ დაიწყო თქვენი ცხოვრება სოფლად, როგორ გეგმავდით აქ ცხოვრებას და რეალურად რა პრობლემების და გამოწვევების წინაშე აღმოჩნდით?

- მე ჩემი სოფელი არ მაქვს, ამიტომ მოვიძიე მიტოვებული სახლი და იქ გადავედი ზაფხულში. იქაურობა ფაქტიურად გატყევებული იყო. ნელ-ნელა მივყვებოდი და ვასუფთავებდი. პარალელურად ვიღებდი პატარა ვიდეოებს და ვდებდი „სოფლის მეურნეობის განვითარების ჯგუფში“.

რადგან არ მყავდა არაფერი და ფაქტიურად არც ყიდვის საშუალება მქონდა, ჯგუფში გამოჩნდა ბევრი კეთილი ადამიანი, რომლებმაც დახმარების ხელი გამომიწოდეს და შევიძინე ქათმები, იხვები, გოჭები. დავიწყე საბოსტნე ადგილების გასუფთავება და გამზადება, ნიორი დავთესე. მაგრამ, სამწუხაროდ, ამის მერე მომთხოვეს იქაურობის დატოვება. სხვა გზა არ იყო, უნდა წამოვსულიყავი, მაგრამ წასასვლელი არსად მქონდა. მივმართე ისევ „სოფლის მეურნეობის განვითარების ჯგუფს“. დავწერე პოსტი, რომ ვეძებდი მიტოვებულ სახლს, რომელშიც უსასყიდლოდ ვიცხოვრებდი და მივხედავდი.

ძალიან ბევრი გამოხმაურება მოჰყვა ამ პოსტს. ძალიან ბევრი ადამიანი გამოჩნდა, ვინც დახმარების სურვილი გამოთქვა. ვინაიდან საკუთარი შემოსავალი არ მქონდა და სხვისი დახმარებით ვარსებობდი, პრიორიტეტად ჩავთვალე სახნავ-სათესი ტერიტორიის მქონე ადგილი და ავარჩიე აბაშის რაიონის სოფელი ძველი აბაშა.

ვგეგმავ მოვიყვანო იმდენი მარცვლეული, რაც მეყოფა ფრონველის გამოსაკვებად, რომ ყიდვა არ დამჭირდეს. ასევე ბოსტნეული, რათა ოჯახში გამოვიკვებოთ და ზამთრის მარაგიც გავაკეთო. პრობლემებიდან ყველაზე დიდი ისაა, რომ მიწის დამუშავება ძალიან ძვირი უჯდება გლეხს. ჩემთვის, ნულიდან დამწყებისთვის კი უფრო მეტად რთულია.

ეკატერინე თხელიძის ეზო
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძის ეზო

- მეურნეობის წამოწყებას თავისებური ცოდნა და ენერგია სჭირდება. მიწაზე მუშაობა მანამდეც იცოდით?

- რომ ვთქვა ვიცოდი-მეთქი, არ ვიქნები მართალი, მაგრამ არც მთლად უცოდინარი არ ვყოფილვარ. ბავშვობაში არდადეგებს სოფელში ვატარებდი და ზედაპირული წარმოდგენა მქონდა ყველაფერზე. შემდეგ „იუთუბის“ ვიდეოები დამეხმარა ინფორმაციის მიღებაში. თანაც, იცით, როგორ არის? რომ მიხვალ მიწასთან, მცენარესთან, ის უკვე თვითონ გკარნახობს როგორ უნდა მოეპყრო და შენც მიყვები. ასევე ჯგუფში „მე მიყვარს სოფელი“ ძალიან ბევრ საჭირო რჩევას ვიღებ. მოკლედ, მაინც ყველაზე მთავარი მონდომებაა, არ უნდა დაგეზაროს და ყველაფერი გამოვა.

- რა სახის პროდუქტი მოგყავთ, ხეხილი ან ბოსტნეული თუ გაქვთ და ახდენთ თუ არა მათ რეალიზებას? რა არის თქვენი ოჯახის ძირითადი შემოსავალი?

- როგორც უკვე აღვნიშნე, მე წელს გადმოვედი აქ საცხოვრებლად. დათესილი მაქვს კარტოფილი, რომელიც უკვე ამოსულია და კიდევ ვაპირებ დათესვას. ასევე დათესილი მაქვს ოხრახუში, ქინძი, კამა, შავი ფხალი, ბოლოკი, პრასა. ჩითილები მაქვს პომიდორის, ბულგარულის, კიტრის, ნესვის. ვაპირებ დავთესო სიმინდი, ლობიო, ცოცხი, ძაძა, სტაფილო, ჭარხალი, სალათის ფოთოლი და მწვანე ხახვი. საჩუქრად მივიღე 20 ძირი უეკლო მაყვლის, 50 ძირი ჟოლოს და 50 ძირი მარწყვის სან-ანდრიასის ნერგები, რომლებიც დარგული მაქვს. ხილი აქ ბევრია: თუთა, ბალი, ტყემალი, კარალიოკი, თხილი. მე დავრგე ხუთი ძირი ალუბალი. ჯერ ვერაფრის რეალიზაციას ვერ ვახდენ, რადგან დამწყები ვარ, მაგრამ გეგმები და იმედები მაქვს.

მივყვები ამინდის მიხედვით საქმეებს. ჩემი ყოველდღიურობა არის ჩემი პატარა შვილი, კრუხი და 15 წიწილი, ხუთი იხვი და სამი ქათამი. მაჩუქეს 20 წიწილი, მაგრამ ჯერ ვერ მომყავს სახლში, აღდგომის მერე მოვიყვან. თუ ისეთი მძიმე სამუშაოა, როგორიცაა, მაგალითად, ხის მოჭრა, მაშინ მოდის მეგობარი ან უფროსი შვილი და მეხმარებიან. დანარჩენ საქმეს მარტო ვაკეთებ.

ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი

- მცირეწლოვანი შვილი გყავთ, მასთან ერთად როგორ ახერხებთ მუშაობას?

- ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი ძალა ჩემი მარიამია. მის გამო ვარ აქ. მის გამო ვიტან ყველაფერს და მის გამო მთებს გადავდგამ. მარიამისთვის სულ ერთია მე დასაბარი მაქვს, გასათოხნი თუ სხვა საქმე, მას ყველა წუთს ყურადღება და მოფერება უნდა.

ამიტომ ყველა წუთს მიწევს მივატოვო სამუშაო, მას ჩავეხუტო, ან ძუძუ მოვაწოვო, ან გავეკიდო არაფერი იტკინოს (არც ისე დიდი ხანია, რაც გველი იყო ეზოში და მას მერე ძალიან მეშინია). წესით, დღის განმავლობაში რასაც უნდა ვასწრებდე, იმის მესამედს ვაკეთებ, მაგრამ გულს არ ვიტეხავ. მიმყავს სადაც მე ვარ, დავსვამ, ახლოს დავუდებ ტელეფონს, რომელიც, სხვათა შორის, მოვიგე „ნოვას“ კონკურსში - ნომინაციაში „ქალმა თუ მოინდომა“.

რადგან სიტყვამ მოიტანა, მინდა ვისარგებლო შემთხვევით და დიდი მადლობა გადავუხადო კომპანია „ნოვას“ კოლექტივს. ჯერ რომ გამარჯვებულად დამასახელეს და მერე სულ სხვა პრიზი მიწევდა, რომელსაც მე ვერ მივიღებდი. როცა გაიგეს ტელეფონი არ მქონდა, დიდსულოვნად შემომთავაზეს იმ პრიზის სანაცვლოდ ტელეფონი და სახლში მომიტანეს. მართლაც ამ სიკეთისთვის მადლობის გადასახდელი სიტყვები არ მყოფნის.

ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი
photo: courtesy of Ekaterine Tkhelidze
ეკატერინე თხელიძის ქალიშვილი

- როცა თავისუფალი დრო გაქვთ, როგორ ატარებთ შვილთან ერთად?

- ფაქტიურად თავისუფალ დროსაც და სამუშაო დროსაც შვილთან ერთად ვატარებ. ყველგან თან მყავს სადაც ვარ - ყანაში, ბოსტანში, მინდორში.

როცა სახლში ვართ, ვაწყობთ მარის საყვარელ ფერად პირამიდას ან კუბიკებს. ჯერ ვერ საუბრობს, ამიტომ ვცდილობ სულ მის გვერდით ვიყო, სულ ვუყურო, ვუსმინო, რომ არც ერთი მისი ჟესტი არ გამომრჩეს.

- რა გეგმები და ოცნებები გაქვთ?

- როცა სოფელში წამოსვლა გადავწყვიტე, დიდხანს ვიფიქრე რა არის სოფელში ისეთი, რაც არ არის ქალაქში და რას გავაკეთებ მე, მთელი ცხოვრება ქალაქში ნაცხოვრები ადამიანი. სოფელში არის ძალიან ბევრი შრომა, მაგრამ ქალაქში განა ნაკლებია? მე 24-საათიანი მორიგეობის შემდეგ ისევ ვაგრძელებდი მუშაობას. სახლის დასალაგებლად მივდიოდი ოჯახებში, ან შილაკის გასაკეთებლად, და თუ არც ერთის შეკვეთა არ მქონდა, „ვტაქსაობდი“ გვიანობამდე. ეს შრომა არ არის? თუ იშრომებ, სოფელშიც გექნება შემოსავალი. ჩემი უდიდესი ოცნებაა მეწველი ძროხის ყიდვა, რომელიც მე და მარიამს შეგვინახავს. მინდა კვერცხის მადებარი ქათმები მყავდეს საკმაო რაოდენობის და პეკინური იხვები, რომელიც იოლად გასაზრდელია.

აქვე ვისარგებლებ შემთხვევით და ვიტყვი ყველაზე მთავარ სათქმელს: მე აქამდე სრულიად უცნობი ადამიანების დახმარებით მოვედი. ბევრი დამეხმარა ერთჯერადად, მაგრამ არიან ისეთები, რამდენჯერმე რომ გამომიწოდეს დახმარების ხელი. სათითაოდ ვერ ჩამოვთვლი, მაგრამ მინდა უღრმესი მადლობა ვუთხრა მათ. თითოეულ ჩვენგანს ერთმანეთის გვერდით დგომა გადაგვარჩენს.

„სოფლის მეურნეობის განვითარების“ ჯგუფში ბევრი ადამიანი მიცნობს და ძალიან ბევრჯერ დამხარებიან. მინდა თითოეულ მათგანს ძალიან დიდი მადლობა გადავუხადო. ასევე მინდა აღვნიშნო ორგანიზაცია „აუშენე, რომ აგიშენონ“. ეს სწორედ ის ადგილია, რაც ჩემსავით უიმედოდ დარჩენილ ადამიანს სჭირდებოდა.

თუ გამოჩნდებიან ისევ გულისხმიერი ადამიანები, რომლებიც დამეხმარებიან ჩემი პატარა ოცნების ახდენაში, უფალი ყველას გადაუხდის სიკეთეს...

 

760

ავლაბარში „საქართველოს ბანკის" ერთ–ერთ ფილიაზე შეიარაღბული თავდასხმა მოხდა

0
გავრცელებული ინფორმაციით, შეიარაღებულმა პირმა ბანკში რამდენიმე ადამიანი მძევლად აიყვანა – ადგილზე სამართალდამცველები არიან მობილიზებული

თბილისი, 16 აპრილი  — Sputnik. მეტროსადგურ „ავლაბრის" მიმდებარე ტეროტირიაზე არსებულ „საქართველოს ბანკის" ერთ–ერთ ფილიალზე შიეარაღებული თავდასხმა მოხდა, იუწყება ტელეკომპანია Rustavi 2.

ტელეკომპანიის ინფორმაციით, ბანკში ერთი შეიარაღებული პირი შეიჭრა და მძევლები ჰყავს აყვანილი.

ამ დროისთვის ტერიტორია ყვითელი ლენტითაა შემოსაზღვრული.

ადგილზე მობილიზებულია სამართალდამცველები.

ამ დროისთვის მომხდარ ფაქტთან დაკავშირებით სხვა ინფორმაცია არ ვრცელდება.

მასალა მომზადების პროცესშია

0