სალომე მაღალაშვილი

წარმატებული ქართველი ამსტერდამის მუნიციპალიტეტში და პოზიტიური განწყობა გამარჯვებისთვის

1426
(განახლებულია 19:14 15.01.2021)
ოთხშაბათის ტრადიციულ რუბრიკაში „ქართველები უცხოეთში“ ჰოლანდიაში მცხოვრებ სალომე მაღალაშვილს გაგაცნობთ.

ცხოვრება რომ განსაკუთრებულად რთული იქნებოდა მისთვის, თავიდანვე იცოდა, მაგრამ კომპრომისზე წასვლა არასოდეს უცდია. ჯანმრთელობის პრობლემის მიუხედავად, ყველაფერი გააკეთა საიმისოდ, რომ წარმატებისთვის მიეღწია: ერთ-ერთი რთული უცხო ენა კარგად აითვისა და პროფესიულ განვითარებაზეც იზრუნა.

დღეს მუდმივი კონტრაქტითაა დასაქმებული ამსტერდამის დასავლეთი ნაწილის მუნიციპალიტეტში, სადაც განყოფილების მენეჯერის ასისტენტია. ოჯახით ჰოლანდიის ქალაქ ჰაარლემში ცხოვრობს და, რაც მთავარია, საყვარელ ადამიანთან ერთად ძალიან ბედნიერია...

სალომე მაღალაშვილი
სალომე მაღალაშვილი

- სალომე, ნიდერლანდებში წასვლამდე როგორ ცხოვრობდით საქართველოში?   

- საქართველოში 1994 წლის ივლისამდე ვცხოვრობდი. ჩემთვის, როგორც სმენადაქვეითებულისთვის, მთავარი იყო, მესწავლა ჩვეულებრივ სკოლაში, სადაც ბავშვებს სმენის პრობლემა არ ჰქონდათ. რა თქმა უნდა, ეს ჩემი მშობლების გადაწყვეტილებაც იყო. დავდიოდი მთაწმინდაზე 47-ე საშუალო სკოლაში, სადაც ნიდერლანდებში წამოსვლამდე ვსწავლობდი. კლასში კარგი ბავშვები იყვნენ და დაქვეითებული სმენის გამო მათგან რაიმე პრობლემა არასოდეს შემქმნია. სკოლის მერე ჩემი ერთი კლასელი უახლოესი მეგობარი გახდა. მას შვილი მოვუნათლე და ერთმანეთთან დღესაც კარგი ურთიერთობა გვაქვს.

სალომე მაღალაშვილი
სალომე მაღალაშვილი

 - ჰოლანდიაში როგორ აღმოჩნდით?

- მამას, მსახიობ ზაზა მაღალაშვილს ჰოლანდიაში ჰყავდა მეგობარი, რომელმაც ურჩია, რომ სმენის პრობლემის გასაუმჯობესებლად და პირადი განვითარებისთვის ჩემთვის უკეთესი იქნებოდა ჰოლანდიაში მეცხოვრა. მამამაც ეს გზა აირჩია და აქ ჯერ თვითონ ჩამოვიდა, 1994 წლის აგვისტოში კი ჰოლანდიაში ჩამოგვიყვანა მე, დედა და ჩემი ძმა გიორგი, რომელიც მაშინ რამდენიმე თვის იყო.

სალომე მამასთან, მსახიობ ზაზა მაღალაშვილთან ერთად
სალომე მამასთან, მსახიობ ზაზა მაღალაშვილთან ერთად

 - ვიცი, რომ ჰოლანდიური ენა საკმაოდ რთულია, როგორ დაძლიეთ ეს სირთულე?

- აქ შემიყვანეს დაწყებით სკოლაში, სადაც მომამაგრეს ლოგოპედი, რომელიც გამოთქმაში მავარჯიშებდა. ძალიან მოვინდომე, სირთულე დავძლიე და ჰოლანდიური ენა შევისწავლე. ჰოლანდიური სახელმწიფო ენაა, რომლის გარეშე აქ წარმოუდგენელია არათუ განათლების მიღება, შემდგომი წინსვლა და საზოგადოებაში ადგილის დამკვიდრება. ამის მერე ინგლისურის სწავლაც დავიწყე.

სალომე მაღალაშვილი
სალომე მაღალაშვილი

- სანამ წარმატებას მიაღწევდით და საპასუხისმგებლო პოზიციაზე დაიწყებდით მუშაობას, რა ეტაპები გაიარეთ?

- ჰოლანდიაში დაწყებითი სკოლის დამთავრების შემდეგ ერთი წელი სპეციალურ, სმენადაქვეითებულთა სკოლაში დავდიოდი. იქ გვასწავლიდნენ ჟესტ-მიმიკის საშუალებით როგორ უნდა დაგვემყარებინა კომუნიკაცია. რადგან ჩემი მიზანი იყო ამ მეთოდის გარეშე მქონოდა კონტაქტი ადამიანებთან, სახლში დამატებით ვსწავლობდი და მეტყველებაში ბევრს ვვარჯიშობდი, რაც არ იყო ადვილი. დღეს ვსარგებლობ საშუალო ზომის სმენის აპარატით, რისი მეშვეობითაც სამყაროსთან ჩვეულებრივი ურთიერთობა მაქვს. ამის გამო ძალიან კმაყოფილი ვარ. დავამთავრე ოთხწლიანი კოლეჯი, სადაც საწარმოთა ადმინისტრაციისა და საბუღალტრო საქმეთა მწარმოებლის დიპლომი ავიღე. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ სტაჟირება ჩემი პროფილით სხვადასხვა ორგანიზაციებში გავიარე.

სალომე მაღალაშვილი თანამშრომლებთან ერთად
სალომე მაღალაშვილი თანამშრომლებთან ერთად

- ვიცი, რომ მუდმივი კონტრაქტი გაგიფორმეს, რაც ჰოლანდიაში მარტივად არ ხდება...

- ახლა ვმუშაობ ამსტერდამის დასავლეთი ნაწილის მუნიციპალიტეტში, სადაც საკმაოდ დიდი განყოფილების მენეჯერის ასისტენტი ვარ. მუდმივი კონტრაქტი 2014 წლიდან გამიფორმეს, რაც ჩემთვის დიდი გამარჯვებაა. სანამ აქ შევიტანდი განაცხადს, არქივის ადმინისტრირების სერტიფიკატი ავიღე, რაც დამეხმარა კონკურსის წარმატებით გავლაში. თავიდან სამსახურში ორწლიანი საცდელი პერიოდით ამიყვანეს. მაკვირდებოდნენ, როგორი პასუხისმგებლობით და პროფესიონალიზმით მივუდგებოდი ჩემზე დაკისრებულ მოვალეობებს.

სალომე მაღალაშვილი
სალომე მაღალაშვილი

- კონკრეტულად რა შედის თქვენს ფუნქციებში?

- სხვადასხვა დავალებებს ვასრულებ; უფრო ხშირად მევალება ჩვენს კლიენტებთან ურთიერთობა, ელექტრონული ფოსტით მათთვის საჭირო ინფორმაციის მიწოდება. ამას გარდა, ახალგაზრდებს, რომლებსაც ჯანმრთელობის პრობლემები აქვთ და სამსახურს დამოუკიდებლად ვერ შოულობენ, დასაქმებაში ვეხმარებით. ვეძებთ გზებს იმ ოჯახების ფინანსური მხარდაჭერისთვის, რომლებსაც დაბალი შემოსავალი აქვთ. ჩვენს განყოფილებაში ყოველ წელს შემოდის სხვადასხვა სახის პროექტები, რომლებშიც აქტიურად ვარ ჩართული. ხანდახან საჭიროა დამატებითი კურსების გავლაც, რაც კვალიფიკაციის ასამაღლებლად მჭირდება. სამსახურში სიარული მიხარია, რადგან იქ ძალიან კარგი ატმოსფეროა. ისეთი გრძნობა მაქვს, თითქოს საკუთარ სახლში ვარ.

სალომე მაღალაშვილი
სალომე მაღალაშვილი

- სალომე, როგორ ფიქრობთ, საქართველოში შეძლებდით ასეთი წარმატების მიღწევას?

- სიმართლე გითხრათ, საქართველოში ამდენს ნამდვილად ვერ შევძლებდი. ჩვენთან, როგორც ვიცი, სმენადაქვეითებულთათვის ასეთი პირობები არ არსებობს. ვგულისხმობ სამედიცინო მეთვალყურეობასა და სპეციალურ სწავლებას, განათლებას და პროფესიულ პრაქტიკას. ყველა ამ საფეხურის გავლა საქართველოშიც რომ იყოს შესაძლებელი, ალბათ ძალიან ბევრი ჩემნაირი ადამიანი ბედნიერი იქნებოდა.

- რომელი თვისებები გეხმარებათ რთულ სიტუაციებში?

- სისუსტეების დაძლევაში ყოველთვის მშველის და მეხმარება ჩემი დადებითი, პოზიტიური განწყობა. კიდევ ჩემი მებრძოლი ხასიათი – რთული საკითხის გადაწყვეტისას სანამ ბოლომდე არ მივიყვან საქმეს, თავს არ ვანებებ. ასეთ დროს სასიამოვნო განცდა მიჩნდება, რომ ეს ჩემი კიდევ ერთი, მორიგი გამარჯვებაა.

- ჰოლანდიაში ცხოვრებას თავისი ხიბლი აქვს, მაგრამ ქართული მენტალიტეტის ადამიანებისთვის სირთულეებიც ახლავს...

- სიცოცხლით სავსე ამსტერდამში ცხოვრება ძალიან საინტერესოა. ეს ინტერნაციონალური ქალაქი განსაკუთრებული სილამაზით გამოირჩევა. მართალია, მჭიდროდ დასახლებულია, მაგრამ ტყე-პარკებითაა სავსე. მეგობრული ურთიერთობები საქართველოსგან განსხვავებულია, რაც, ვფიქრობ, გადატვირთული ცხოვრების რიტმითაა გამოწვეული. აქ მეგობრებისთვის ნაკლები დრო რჩებათ. ძირითადი პრიორიტეტებია სამსახური, ოჯახი და სპორტი. მონატრებულ მეგობრებს კი ერთი კვირით ადრე თუ არ შეუთანხმდით, ისე ვერ შეხვდებით. სამსახურში გავიცანი და დავმეგობრდი ორ ძალიან თბილ ადამიანთან, რომლებთანაც ოჯახებით ვმეგობრობთ.

- თქვენი ქართულ-იტალიური ოჯახი როგორ ცხოვრობს?

- მე მყავს უსაყვარლესი მეუღლე, ივანო მონტანინი, რომელიც წარმოშობით იტალიელია, ქალაქ ნეაპოლიდან. რაც მთავარია, გვყავს ლამაზი მარიტა, რომელიც წლისა და ორი თვისაა. რადგან ჩემი მეუღლე იტალიელია, ახლა იტალიურს ვსწავლობ. სანამ კარგად ვისწავლი, მანამდე ჩვენი სასაუბრო ენა ჰოლანდიურია. ჩვენ ვცხოვრობთ ამსტერდამთან ახლოს, ჩრდილოეთით არსებულ ძველ და ულამაზეს ქალაქ ჰაარლემში.

სალომე მაღალაშვილი ოჯახთან ერთად
სალომე მაღალაშვილი ოჯახთან ერთად

- სად გაიცანით ერთმანეთი?

- ივანო გავიცანი შვიდი წლის წინ ამსტერდამში, ერთ-ერთ ინტერნაციონალურ შეკრებაზე, სადაც ერთმანეთს ადგილობრივ ორგანიზაციებში დასაქმებული სხვადასხვა ეთნიკური წარმოშობის ჰოლანდიის მოქალაქეები ვხვდებოდით. მიუხედავად იტალიური ტემპერამენტისა, ივანო საკმაოდ მშვიდი და გაწონასწორებულია. ის კეთილი, სტუმართმოყვარე და თბილი ადამიანია, ძალიან მოსიყვარულე მამა. აკეთებს უგემრიელეს იტალიურ კერძებს, რომელთა მომზადებას მისგან ვსწავლობ. სამაგიეროდ ჩემგან ქართულ სამზარეულოს ითვისებს, ხაჭაპურის გამოცხობა ვასწავლე. მაგიდზე პიცა და ხაჭაპური გვერდიგვერდ რომ იდოს, ის ხაჭაპურს აირჩევს, რადგან მასზე „ჭკუა ეკეტება“. ყოველ წელს ჩავდივართ როგორც თბილისში, ასევე ნეაპოლში, მის მშობლებთან, სადაც უდიდეს სიყვარულს და სითბოს ვიღებ. როგორც ქართველებისთვის, ასევე იტალიელებისთვისაც მთავარი ოჯახი და სანათესაოა.

სალომე მაღალაშვილი ქალიშვილთან ერთად
სალომე მაღალაშვილი ქალიშვილთან ერთად

- თქვენს ქვეყანაზე რას უყვებით ჰოლანდიელ მეგობრებს?

- როცა ჰოლანდიელი მეგობრები და ნაცნობები მეკითხებიან, როგორია საქართველო, ვუყვები მის ულამაზეს ბუნებაზე, უძველეს და საინტერესო კულტურაზე. ვეუბნები, რომ ქართველები დედამიწაზე ყველაზე სტუმართმოყვარე ხალხია, რომ ჩვენ ღვინის უძველესი ქვეყანა ვართ და უგემრიელესი და მრავალფეროვანი სამზარეულო გვაქვს. დიდი სიყვარულით ვიხსენებ თბილისს, სადაც დავიბადე და 12 წლამდე ვცხოვრობდი. ვიხსენებ მეზობლებს და ძველი თბილისის იტალიურ ეზოს, სადაც ბავშვებთან ერთად ვთამაშობდი, ჩემს საყვარელ ბებიას მზია კორინთელს, რომელიც თავდაუზოგავად ეხმარებოდა დედას ჩემს გაზრდაში. მენატრება ის დრო და თბილისი. როცა პანდემია გადაივლის, იმედი მაქვს, რომ იქ სამივე ერთად ჩავალთ...

 

1426
თემები:
ქართველები უცხოეთში (96)
ნინო კრავეიშვილი

ინდური კულტურის ფერადოვნება, ტაჯ-მაჰალის წინ შესრულებული ქართული ცეკვა ანუ ნამასტე!

338
(განახლებულია 16:13 25.01.2021)
ყველაფერი ალბათ მაშინ დაიწყო, როდესაც ჯერ კიდევ პატარა გოგომ ინდური ფილმი პირველად ნახა და მისი ფერადოვნებით ეგრევე მოიხიბლა.

იქიდან მოყოლებული, სიცოცხლის დღესასწაულივით შეგრძნება ნინო კრავეიშვილს დიდობაშიც გაყვა, ამიტომ არავის გაუკვირდა, როცა ერთ დღეს, ეს სიყვარული საქმედ აქცია. თბილისში მან ინდური კულტურის ცენტრი „ლაქშმი" დააარსა და მეგობრებთან ერთად დღემდე ენთუზიაზმზე მუშაობს. აქ ყველაფერი: ინდური სიმღერა, ცეკვა, სამზარეულო, ხელის მოხატვაც კი თვითონ შეისწავლეს. სანამ ინტერნეტი გაჩნდებოდა, საჭირო ინფორმაციას მხოლოდ ჟურნალ-გაზეთებიდან იგებდნენ.

დღეს ინდური კულტურის ცენტრი, სადაც ცეკვის ანსამბლიცაა, სოციალურ ქსელებშიც დარეგისტრირებულია და გამომწერი ყველგან ჰყავს. მათ ვიდეოარხს „იუთუბზე“ 250 000 -ზე მეტი გამომწერი ჰყავს და  მილიონობით ნახვა აქვს. მათ შესახებ დღეს ინდოეთშიც იციან, ბევრმა  მათგანმა საქართველოსა და ქართულ კულტურაზე პირველად სწორედ ინდური ცენტრის დახმარებით გაიგო...

ნინო კრავეიშვილი
ნინო კრავეიშვილი

- ქალბატონო ნინო, ინდურ კულტურასთან შეხება ჩვენს ქვეყანაში, ტრადიციულად ინდური ფილმებით იწყება ხოლმე, თქვენს შემთხვევაში როგორ იყო?

- ამ ქვეყანაზე იმდენად შორეული ბავშვობიდან ვარ შეყვარებული, რომ დაინტერესების წყარო, ცხადია, წიგნი ვერ გახდებოდა. ეს ყველაფერი ფილმებიდან დაიწყო. ინდური ფილმები დედაჩემს უყვარდა და კინოთეატრებში მათ სანახავად ბავშვობიდან დავყავდი. მაშინდელი შთაბეჭდილება, რომ ეს ზღაპრულად ფერადი და პოზიტიური ქვეყანაა, დიდხანს გამყვა. მოგვიანებით ცხადია, გავიგე, რომ სინამდვილეში ყველაფერი ნამდვილად არ არის ისე, როგორც ფილმებშია, თუმცა მთავარი შთაბეჭდილება არ შეცვლილა.

ნინო კრავეიშვილი ცენტრის წევრებთან და ინდოელ სტუმრებთან ერთად
ნინო კრავეიშვილი ცენტრის წევრებთან და ინდოელ სტუმრებთან ერთად

- როგორი იყო რეალობა, რომელიც მოგვიანებით აღმოაჩინეთ?

- რეალობა, რაც ინდოეთში, ვნახე, ასეთია: მიუხედავად უკიდურესი სიღარიბისა და ცხოვრების ელემენტარული პირობების არქონისა, ქუჩებში მხვდებოდნენ ადამიანები, რომელთაგანაც ნეგატივი არასოდეს მიგრძვნია. იქ ადამიანებს ყოველი გათენებული დღე უხარიათ და ელემენტარული წვრილმანები ახარებთ. ინდოეთში ფაქტობრივად, ვერ ნახავთ შავი ფერის ტანისამოსში ჩაცმულ ადამიანებს. იმ ქვეყანაში  იმდენად ადვილად იმსხვრევა ყველა კომპლექსი, იმდენად იკურნები და გრძნობ სულიერ წონასწორობას, რომ ამ ყველაფრით, შეუძლებელია არ მოიხიბლო.. ჰოდა, მეც სამუდამოდ შემეყარა ეს "სენი". დედაჩემს, ჩემს მეუღლეს და მეგობრებს ეგონათ, რომ დროთა განმავლობაში, ეს „გატაცება" გამივლიდა და მომბეზრდებოდა. თუმცა, ფაქტია, ასე არ მოხდა და ჩემი დამოკიდებულება ამ ქვეყნის მიმართ უფრო მყარდება და ღრმავდება. დღესდღეობით კი ყოველდღიურ საქმიანობაშიც გადაიზარდა.

ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ მოცეკვავეებთან ერთად
ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ მოცეკვავეებთან ერთად

- სწორედ საქმიანობაზე მინდა გკითხოთ: როდის დააარსეთ ინდური კულტურის ცენტრი საქართველოში და მასში გაერთიანების რამდენი მსურველი გამოჩნდა?

- ამ ორომტრიალში ათი წლის წინ ჩავები. საკუთარი ჩანაფიქრის განხორციელება, რომ თბილისში შემექმნა პატარა ინდური სამყარო, მოსვენებას არ მაძლევდა. ჰოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად ძალიან მიჭირს ხოლმე ფიქრისა და განსჯის გარეშე რაიმე გადაწყვეტა, ეს ნაბიჯი მგონი ერთადერთია, რაც ემოციურად გადავდგი და არასოდეს ვინანებ. თბილისს იმ დროს ინდოეთის მაშინდელი ელჩი სტუმრობდა და მზადდებოდა საღამო, რისთვისაც საკონცერტო ნომრები (ცეკვა, სიმღერა) იყო საჭირო. სასწრაფოდ შევკრიბე სოციალური ქსელებიდან ინდოეთით დაინტერესებული მეგობრის შვილები, მათი მეგობრები და ჩემს სახლში დავიწყეთ რეპეტიციები. მათ კოსტიუმებზეც თავად ვიზრუნე და დღემდე ანსამბლის ჩაუნაცვლებელი დიზაინერი ვარ. ერთადერთი, რაზეც ბევრი ვიფიქრე, ანსამბლის სახელი იყო. ინდურ ღვთაებებს მივადექი და საბოლოოდ შევჩერდი ლაქშმიზე, რაც ბედნიერებისა და წარმატების მომტანი ქალღმერთის სახელია და ჩავთვალე, რომ დადებითი აურის მატარებელი სახელწოდება აუცილებლად გაამართლებდა. 

ნინო კრავეიშვილი ინდოეთში
ნინო კრავეიშვილი ინდოეთში

- როგორც ჩანს, გაამართლა...

- დიახ, ამაში ჯერ კიდევ მაშინ, წარმატებით ჩატარებულმა საღამომ დაგვარწმუნა. სტიმული მოგვცა საიმისოდ, რომ საყვარელი საქმე  თამამად გაგვეგრძელებინა. სულ მალე, ხუთწევრიანი ანსამბლი თანდათან გაიზარდა. ჩვენი ინტერესების სფერო გაფართოვდა და მას სიმღერა, მეჰენდის ხელოვნება და სამზარეულოც შეემატა. თანდათან უფრო მეტი ადამიანი შემოგვიერთდა და მალევე ოფიციალურად დავაარსეთ ინდური კულტურის ცენტრი, რომელსაც „ლაქშმი" ვუწოდეთ. ამჟამად მყავს საუკეთესო გუნდი, საქმეზე უზომოდ შეყვარებული და ერთგული ადამიანებით. ვცდილობ, მათ თავად მივცე  ხოლმე პასუხისმგებლობისა და საქმის სიყვარულის მაგალითი.

ინდოეთში ვიზიტის დროს
ინდოეთში ვიზიტის დროს

- საქართველოში მყოფი ინდოელები თუ არიან თქვენს ცენტრში?

- დიახ, ჩვენს გვერდით არიან ინდოელი მეგობრებიც, რომლებიც ჩვენს საკონცერტო ნომრებშიც იღებენ მონაწილეობას. რათქმაუნდა ინდოეთით და მისი კულტურით, მითუმეტეს ინდური ცეკვით დაინტერესება, ქალბატონებსა და გოგონებს შორის უფრო მეტია. თუმცა სხვადასხვა დროს ანსამბლში ინდური ცეკვით დაინტერესებული ქართველი ვაჟებიც გვყავდა. ამჟამად ქართველ გოგონებთან ერთად ანსამბლში ინდოელი სტუდენტი ვაჟები ცეკვავენ.

ინდოეთში ყოფნის დროს
ინდოეთში ყოფნის დროს

-  ინდოეთში როდის იყავით და ვისი მიწვევით?

- ინდოეთში 2020 წლის თებერვალში გავემგზავრეთ. საქართველოში ცხოვრობს ჩვენს ქვეყანაზე უზომოდ შეყვარებული ინდოელი, დარპან პრაშერი, რომელიც ქართველი და ინდოელი ახალგაზრდების დაახლოებისთვის ყველაფერს აკეთებს. ასევე ცდილობს, რომ იქაურ ინდოელებსაც გააცნოს ქართული კულტურა. სწორედ მისი ძალისხმევით გაიმართა ნიუ-დელიში ქართულ-ინდური ფესტივალი. ქართული მხრიდან ის გახლდათ ორგანიზატორი და ფესტივალზე მონაწილეობის მისაღებადაც სწორედ მან მიგვიწვია. ეს იყო ასრულებული ოცნება თითოეული ჩვენგანისთვის. საქართველოდან 30 კაციანი ჯგუფი გავემგზავრეთ: ჩვენი კულტურის ცენტრის წევრები და ქართული ცეკვის ანსამბლის „გიორგობა" არაჩვეულებრივი ბავშვები, ქორეოგრაფ ნიკოლოზ ხერხაძესთან ერთად.

- როგორ იმოქმედა ამ ქვეყნის კულტურამ და რამდენად გაამართლა ნანახმა მოლოდინი?

- ნანახმა მართლა ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. ინდოეთის მიწაზე ფეხის დადგმის წუთიდან დაწყებული, ორი კვირის განმავლობაში პოზიტიური ემოციური შოკი მქონდა. ძნელია გადმოსცე ის განცდა, როდესაც თაჯ-მაჰალის წინ დგახარ. მიუხედავად იმისა, რომ ეს თეთრი მარმარილოს მავზოლეუმი ათასობით ფოტოზე მქონდა ნანახი, მონუსხული შევცქეროდი და კარგა ხანს ფოტოს გადაღებაც ვერ მოვახერხე. ინდოეთის ღირშესანიშნაობების სრულად სანახავად ალბათ მთელი დარჩენილი ცხოვრება დამჭირდება. ბევრი რამ ვნახეთ საფუძვლიანად, ბევრიც მხოლოდ გარეგნულად დავათვალიერეთ დროის სიმცირის გამო. თუმცა მაინც მინდა გამოვყო ჰავა-მაჰალი (ქარის სასახლე) ჯაიპურში და ლოტოსის ტაძარი (ბაჰაისტური სამლოცველო სახლი) დელიში. ცალკე თემაა ფესტივალის ფარგლებში განცდილი დაუვიწყარი ემოციები, ინდოელი მაყურებლის და ფესტივალის სტუმრების დადებითი შეფასებები, ადგილობრივი პრესისა და ტელევიზიის გამოხმაურება ჩვენს საფესტივალო პროგრამაზე, რომელიც სამი დღის განმავლობაში წარმოვადგინეთ...

- რომელი დღე იყო განსაკუთრებული?

- ყოველი დღე და საათი დაუვიწყარი თავგადასავალი იყო. საოცრად ემოციური იყო ტაჯ-მაჰალის წინ შესრულებული ქართული ცეკვა და ინდოელების და უცხო ქვეყნებიდან ჩამოსული ტურისტების ემოციები. ასევე არასოდეს დამავიწყდება ჯალ-მაჰალის (წყლის სასახლე) წინ ჩატარებული პატარა კონცერტი და სატელევიზიო გადაღება. როგორც იცით, ეს ულამაზესი სასახლე წყალშია აშენებული, სწორედ მის ფონზე გადაღებების დროს, ინდოელმა მაყურებელმა უზარმაზარი ალყა შემოგვარტყა. მანძილი ჩვენსა და მათ შორის იმდენად სწრაფად შემცირდა, რომ ლამის წყალში გადაგვყარეს. მათი ერთადერთი სურვილი ჩვენს მოცეკვავეებთან სელფის გადაღება იყო, თუმცა სიტუაცია თანდათან უმართავი ხდებოდა. რომ არა ჩვენი ორგანიზატორების და თანმხლები მამაკაცების მოხერხება, ალბათ იქიდან გაღწევა შეუძლებელი იქნებოდა.

- რომელიმე ინდურ ტრადიციას ხომ არ მისდევთ ცენტრში?

- ტრადიციების და მათი მკაცრი დაცვის მხრივ, ინდოეთი ერთ-ერთი გამორჩეული ქვეყანაა. გამომდინარე იქედან, რომ ჩვენი კულტურის ცენტრში მხოლოდ ქართველები ან საქართველოში მცხოვრები ადამიანები ვართ, პირად ცხოვრებაში მათ ტრადიციებს ცხადია, არ ვიცავთ. თუმცა საჩვენებლად ბევრ მათგანს ვუწევთ პოპულარიზაციას. მაგალითად, უძველეს ტრადიციულ დღესასწაულ ჰოლის (ფერების დღესასწაულს), რომელიც პირველად ბავშვობაში ვნახე დიდ ეკრანზე ინდურ ფილმში და ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა.

- საქართველოში ჩატარებული ღონისძიებებიდან რომელს გაიხსენებთ?

- 2012 წელს, თბილისში, ინდოეთის მოყვარულ ადამიანებთან ერთად, ჰოლის ფესტივალი, სპეციალური საკონცერტო პროგრამით ავღნიშნეთ. წლების მანძილზე ვაცნობდით ასევე ქართველ მაყურებელს და დაინტერესებულ ადამიანებს ინდურ ტრადიციულ სამზარეულოს, რომელიც ასევე მრავალფეროვანია. ჩვენს საკონცერტო პროგრამებში შეტანილი გვქონდა თითოეულ პერსონაზე მენიუ, რომელშიც ინდური ტრადიციული სამზარეულოს კერძები შედიოდა. კულტურის ცენტრში გვყავს ინდური სამზარეულოს შესანიშნავი სპეციალისტი დიანა სონღულაშვილი, რომელიც არაჩვეულებრივ ინდურ კერძებს ამზადებს. 

ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ წევრებთან ერთად
ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ წევრებთან ერთად

- მათი ყოველდღიური წეს-ჩვეულებებიდან რომელს გამოყოფდით?

- ბავშვობიდან მხიბლავდა მათი მისალმება შეხვედრისას, როდესაც ისინი ხელისგულებს აერთებენ, ნიკაპამდე წევენ და მისალმების ნიშნად წარმოთქვამენ სიტყვას: ნამასტე! ასევე დალოცვის ტრადიციაც, როდესაც მშობლებს ან ასაკით უფროს ადამიანს დალოცვას სთხოვენ და პატივისცემის ნიშნად მათ ფეხზე ეხებიან. ქცევის თავისებურებები ალბათ უფრო კულტურის ნაწილია, მაგრამ აქვე გამახსენდა მათი საკვების მიღების წესი როცა ისინი მხოლოდ მარჯვენა ხელით იღებენ საკვებს, რადგან მარცხენა ხელი უსუფთაოდ ითვლება.

- ოდესმე ხომ არ გიფიქრიათ, რომ შესაძლოა, წინა ცხოვრებაში ინდოელი იყავით?

- მივადექით იმ კითხვას, რომელსაც ნაცნობები თუ უცნობები, ჩემი ამ ქვეყნისადმი სიყვარულის შესახებ როცა იგებენ, ყველგან და ყოველთვის მისვამენ. ამაზე მეც ბევრჯერ მიფიქრია. მართლმადიდებელი ქრისტიანი ვარ და ვიცით, რომ ჩვენი რელიგია ხელახლა განსხეულებას არ აღიარებს. თუმცა გული მაინც ეწინააღმდეგება გონებას და სადღაც გულის სიღრმეში, სულ მგონია, რომ მართლაც შეიძლებოდა ასე ყოფილიყო. როდესაც ინდურ ფილმებში ვხედავდი ფილმის გმირს, რომელიც პენჯაბის მინდვრებში მოაბიჯებდა, არაერთხელ მქონია შეგრძნება, რომ იმ ადგილზე მეც ვყოფილვარ და გამივლია. შემდეგ კი საკუთარი ფიქრის თავადვე შემშინებია და დამიბლოკავს. ერთი სიტყვით, გულის სიღრმეში მგონია, რომ წინა ცხოვრებაში ნამდვილად ინდოეთში ვცხოვრობდი. იმდენად კომფორტულად და უსაფრთხოდ ვგძნობდი იქ თავს, იმდენად აუხსნელი იყო ჩემი შეგრძნებები, რომ ამ ამბავზე ინდოეთის მიწაზე ფეხის დადგმისთანავე კიდევ ერთხელ დავფიქრდი. ბედნიერი ვარ, რომ ჩემი ოცნება ინდოეთში ჩავსულიყავი ასრულდა. ზუსტად ვიცი, რომ მხოლოდ ის სიყვარული კვდება, რომელზეც აღარ ოცნებობენ...

 

 

338
მარიამ მაჩალაძე

„სამშობლოში ყოფნის თავისუფლება”, ანუ როგორ გახდა ყოფილი ემიგრანტი ფერმერი

1381
(განახლებულია 22:33 21.01.2021)
ჩვენი პერიოდული რუბრიკა „დაბრუნებულები“ გაცნობთ მათ, ვინც დაბრუნდა სამშობლოში და აქ შეძლო საკუთარი საქმიანობა წამოეწყო.

მათ რიცხვშია პროფესიით მუსიკოსი მარიამ მაჩალაძე. მისი ისტორია ასეთია: ემიგრაციიდან დაბრუნებულმა წყალტუბოს რაიონის სოფელ პატრიკეთში მეურნეობა მოაწყო და ფერმერი გახდა.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

მარიამს სოციალურ ქსელებში აქვს ჯგუფი „სოფლის მეურნეობის განვითარება“, სადაც ხშირად აქვეყნებს საკუთარი საქმიანობის ამსახველ ფოტო- და ვიდეომასალას. სულ ახლახან ქართველი ემიგრანტების ყურადღებაც მიიქცია...

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- მარიამ, პანდემიის პირობებში სოციალური ქსელების მეშვეობით მსურველებს აქტიურად აცნობთ დამწყები ფერმერის ცხოვრებასა და საქმიანობას, ბევრი გამოხმაურება გაქვთ?

- დიახ, მე როგორც საქართველოში, ასევე უცხოეთში მცხოვრები ბევრი ადამიანი მეხმიანება. საკუთარ გვერდზე ჩემი საქმიანობის ამსახველ ვიდეოებსა და ფოტოებს ხშირად ვდებ. ვაჩვენებ როგორ ვშრომობ სოფელში და როგორია დამწყები ფერმერის ცხოვრება. ამით ვცდილობ ახალგაზრდობას მაგალითი ვუჩვენო და დავარწმუნო იმაში, რომ თუ მოინდომებენ, სოფლად შეიძლება ცხოვრება და საქმის კეთება.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- თქვენმა აქტიურობამ ამერიკაში მცხოვრები ქართველი ემიგრანტების ყურადღებაც მიიქცია, „ლაივ“ ჩართვაც ჰქონდათ თქვენთან...

- დიახ, პირველად შემამჩნია ამერიკაში მყოფმა ქალბატონმა მზია წულუკიძემ, რომელსაც ემიგრატების დიდი ჯგუფი აქვს და პირდაპირი ჩართვა მომიწყო. ჩემ შესახებ მას ახლობლებმა უამბეს, აქედან გაჩნდა იდეა, რომ ემიგრანტებისთვის პირადად მომეთხრო ყველაფერი. პროფესიით მუსიკოსი ვარ, მაგრამ ამ პროფილით არასდროს მიმუშავია. 2012 წელს მუშაობა ერთ-ერთ ქართულ არხზე დავიწყე ჟურნალისტად, შემდეგ მოვყევი შემცირებაში და სამსახურიდან გამათავისუფლეს.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- საკუთარი მეურნეობა როგორ დაიწყეთ?

- სამი წლის წინ გავყიდე პირადი ნივთები, ყველაფერი, რაც მქონდა და იმ ფულით საქონელი შევიძინე. ისინი გამრავლდნენ და ახლა მყავს ბოცვრები, ათი ბოჩოლა და სპეციალური ჯიშის ღორები, რომელთაც ვამრავლებ. მანამდე ოცი ფრთოსანი მყავდა, რომელიც უკვე დავყიდე. მაქვს ასევე სამი მოქმედი სათბური, სადაც ბოსტნეული მომყავს. სათბურებისთვის საჭირო თანხის ნახევარი მქონდა, მაგრამ საკმარისი არ იყო, ამიტომ სესხი ავიღე ბანკიდან და ამით ავაშენე.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- რომელ საათზე იწყება თქვენი დილა?

- ახლა რვის ნახევარზე ვდგები, ზაფხულში ექვსზე მიწევს ხოლმე ადგომა. მანამდე ბავშვების გამო ვიღვიძებდი ადრე. როცა იტალიაში ვიყავი, ჩემი სამუშაო დღე შვიდ საათზე იწყებოდა, ამიტომ ექვსზე ვიღვიძებდი. ყველაფერი მიჩვევაზეა, ბოლო 13 წელი ასე ვარ...

მარიამ მაჩალაძე მამასთან ერთად
მარიამ მაჩალაძე მამასთან ერთად

- სანამ დამწყები ფერმერი გახდებოდით ემიგრაცია გამოიარეთ...

- იტალიაში 2015 წელს ჩავედი, ეს ქვეყანა იმიტომ ავირჩიე, რომ იქ ბევრი ახლობელი მყავდა. დახმარების გარეშე უცხოეთში სამუშაოს პოვნა ძნელია. იტალიაში ძალიან რთული ცხოვრება გავიარე, ძნელია, როდესაც არ იცი ენა, არ იცნობ უცხო ქვეყნის წეს-ჩვეულებებს, ადგილობრივ კანონებსა და ცხოვრების სტილს, მაგრამ დროთა განმავლობაში ყველაფერს ეჩვევი. პირველ ხანებში ოჯახში მოხუცის მომვლელად ვიმუშავე, შემდეგ სასტუმროში.

მარიამ მაჩალაძე საქმიანობის დროს
მარიამ მაჩალაძე საქმიანობის დროს

- რა გახდა აქ დაბრუნების მიზეზი, ანუ უცხოეთში ყველაზე უფრო რთულად გადასალახი რა აღმოჩნდა თქვენთვის?

- სანამ იქ აღმოვჩნდებოდი, ვერასდროს წარმოვიდგენდი, თუ რა მძიმე ფსიქოლოგიური პრობლემები აქვთ იქ მყოფ ქართველებს. ყველანაირად შეზღუდული ხარ და ფაქტობრივად თავისუფლება გაქვს წართმეული, რადგან სხვისი ცხოვრებით ცხოვრობ. ძნელია ფსიქოლოგიურად გაუწონასწორებელ ადამიანებთან მუშაობა, ღამეების თენება და მუდმივი დაძაბულობა. როცა მარტო ვრჩებოდი, მონატრება მკლავდა, განსაკუთრებით შვილები მენატრებოდა, ყოველღამ მათ ფოტოებს ვეფერებოდი. ემიგრანტობა ფიზიკურ ზიანს იმდენად არ გაყენებს, რამდენადაც ფსიქოლოგიურად გთრგუნავს...

მარიამ მაჩალაძე ქალიშვილთან ერთად
მარიამ მაჩალაძე ქალიშვილთან ერთად

- თქვენი რჩევები როგორი იქნება?

- ყველას, ვინც გადაწყვეტს, რომ უცხოეთში სამუშაოდ გაემგზავროს, ვურჩევ საკუთარი თავი ფსიქოლოგიურად წინასწარ შეამზადოს და აქედანვე გაძლიერდეს. პირველ რიგში ელემენტარული, სასაუბრო უცხო ენა შეისწავლონ. სხვა ქვეყანაში რამდენი ახლობელიც არ უნდა დაგხვდეს, ძნელია ვინმეს იმედად ყოფნა, რადგან ყველას თავისი პრობლემები აქვს. კიდევ, მოთმინება და საკუთარი ემოციების კონტროლი უნდა შეძლონ, სხვანაირად გაუჭირდებათ….

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- პირადად თქვენ რა გასწავლათ ემიგრაციამ?

- ბევრი რამ მასწავლა. საკუთარ ქვეყანაში ბევრი ისეთი რამ დავაფასე, რასაც მანამდე ყურადღებას არ ვაქცევდი. პირველ რიგში ესაა სამშობლოში ყოფნის თავისუფლება, შემდეგ ოჯახის წვერების სიყვარული, ქართული სტუმართმოყვარეობა, მეგობრობა და, რაც მთავარია, შვილებისა და მშობლის ურთიერთობები. ევროპაში ეს ყველაფერი, ფაქტობრივად, დაკარგულია, იქ შვილი რომ დედასთან სტუმრად მივიდეს, საამისოდ მისგან ნებართვა წინასწარ უნდა აიღოს… როცა დედას სიმსივნე დაემართა, მაშინ რაც ვიშოვე, სულ სავადმყოფოებში გადავიხადე. შვიდი წელი ვიწვალეთ, მაგრამ, სამწუხაროდ, ვერ ვუშველე...

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- ვიცი, რომ მარტოხელა დედა ხართ...

- დღეს უკვე დარწმუნებული ვარ იმაში, რომ ქალზე ძლიერი სამყაროში მართლა არ არსებობს, მით უმეტეს, როცა მარტოხელა დედა ხარ. შვილების გამო ასჯერ ძლიერი და მოტივირებული ხდები და გამოსავალს, თუ მოინდომებ, ყველა სიტუაციიდან მოძებნი, ეს მე საკუთარი ცხოვრებითაც დავამტკიცე...

 

1381
დეზინფექცია საპყრობილეში

ქსნისა და გლდანის ციხეებში კორონავირუსის 78 შემთხვევა დაფიქსირდა

0
(განახლებულია 16:49 26.01.2021)
უწყების ცნობით, ამ დროისთვის ტესტირება ჩატარებულია 10 პენიტენციურ დაწესებულებაში – კორონავირუსი ჯამში 113 პატიმარს გამოუვლინდა

თბილისი, 26 იანვარი - Sputnik. საქართველოს ორ დიდ პენიტენციურ დაწესებულებაში  ჩატარებული 4.157  PCR–ტესტიდან  დადებითი პასუხი 78 შემთხვევაში დაფიქსირდა, განაცხადა საქართველოს იუსტიციის მინისტრმა გოჩა ლორთქიფანიძემ უწყებათაშორისი საკოორდინაციო საბჭოს სხდომის შემდეგ გამართულ ბრიფინგზე .

სპეციალური პენიტენციური სამსახური მსჯავრდებულთა ინტენსიურ ტესტირებას ახორციელებს. ქვეყნის ტერიტორიაზე არსებულ ყველა სასჯელაღსრულებით დაწესებულებაში პატიმრების ტესტირება იანვრის ბოლომდე დასრულდება – ეპიდემიოლოგების კვლევის ობიექტს 9 ათასი ადამიანი წარმოადგენს.

ლორთქიფანიძის ინფორმაციით, ამ ეტაპზე PCR–ტესტირება N8 (გლდანის) და N15 (ქსნის) პენიტენციური დაწესებულებების  პატიმრებს ჩაუტარდათ.

კერძოდ,  გლდანის პენიტენციურ დაწესებულებაში ჩატარებული 2.422 ტესტიდან  დადებითი 38 აღმოჩნდა. მინისტრის განცხადებით, კორონავისრუსისთვის დამახასიათბელი სიმპტომების მქონე პირები სამოქალაქო სექტორის კლინიკაში არიან გადაყვანილი, უსიმპტომოები კი - დაწესებულების საკარანტინე სივრცეში იზოლაციაში არიან მოთავსებული. 

რაც შეეხება ქსნის N15 დაწესებულებას, დაწესებულებაში ჩატარებული 1735 ტესტიდან დადებითი პასუხი 40 შემთხვევაში დაფიქსირდა – ყველა ინფიცირებული უსიმპტომოა და მათი ჰოსპიტალიზაცია არ განხორციელებულა.

„ამ ეტაპისთვის სიტუაცია სრულად ექვემდებარება კონტროლს და შეშფოთების საფუძველი არ არსებობს. კიდევ ერთხელ გავიმეორებ, რომ ინტენსიური ტესტირებების პროცესი ამ თვის ბოლომდე დასრულდება მთლიანად ყველა პენიტენციურ დაწესებულებაში“, - აღნიშნა ლორთქიფანიძემ.

სპეციალურმა პენიტენციურმა სამსახურმა ბრალდებულ/მსჯავრდებულების ინტენსიური PCR–ტესტირება 2020 წლის 31 დეკემბერს დაიწყო. რაც შეეხება ციხის თანამშრომლებს, ისინი სამუშაო ადგილებზე აღჭურვილი არიან პირბადით, ხელთათმანებითა და ბახილებით, მათ PCR–ტესტირება უტარდებათ კვირაში ერთხელ, ხოლო სწრაფი ტესტი – 72 საათში ერთხელ.

კორონავირუსის გავრცელების პრევენციის მიზნით პენიტენციურ დაწესებულებებში მკაცრი შეზღუდვები დაავადების პრაქტიკულად პირველივე გამოვლენიდან მოქმედებს. ეპიდსიტუაციიდან გამომდინარე, 28 ნოემბრიდან ბრალდებულებსა და მსჯავრდებულებს 2021 წლის 31 იანვრამდე (ჩათვლით) შეუჩერდათ ხანმოკლე პაემნით სარგებლობის შესაძლებლობა, რაც მანამდე დაშვებული იყო.

 

0
თემები:
კორონავირუსი საქართველოში: ბოლო ცნობები