შალვა ბერიანიძე

გლაზგოს უნივერსიტეტის ქართველი ელჩი სანამ ქვიშის საათი ჩამოიცლება, ანუ „შემდეგი, სერ!"

730
(განახლებულია 21:22 25.11.2020)
„ქართველები უცხოეთში“ დღეს გაგაცნობთ შალვა ბერიანიძეს, რომელიც სასწავლო კურსს ამჟამად გლაზგოს უნივერსიტეტში გადის.

ფიგურალურად რომ ვთქვათ, „ცხოვრების ფილმის“ მეორე სეზონი მისთვის იღბლიანი აღმოჩნდა. თუმცა, მარტო იღბალი არაფერ შუაშია, საამისოდ რთული გზაც გაიარა. „წინა სერიებში“ კი იმდენჯერ გახდა ტრიუმფატორი, რომ თავი უხერხულადაც კი იგრძნო...

მისი წარმატებები სწავლაში საკუთარ ქვეყანაში დაიწყო, რის შედეგადაც საქართველოს მასშტაბით შვიდ საუკეთესო სტუდენტს შორის დაასახელეს. 2017 წელს ექვსი კვირის განმავლობაში საერთაშორისო ორგანიზაცია „აისეკის“ გაცვლითი პროგრამით იტალიაში იყო. მაშინაც, როგორც არაერთხელ, შალვას მგზავრობის ხარჯები გაიღო ფონდმა „იავნანამ“, რომლის სტიპენდიანტიც არის. ამჟამად ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტშიც სწავლობს, სადაც საერთაშორისო ურთიერთობების მაგისტრანტია.

შოტლანდიაში კი გლაზგოს უნივერსიტეტში მოხვდა ერასმუსის პროგრამით, რაც სრულ დაფინანსებას ითვალისწინებს. ის დღეს გლობალური შესაძლებლობების ელჩი გახდა და უნივერსიტეტის ისტორიაში ამ პოზიციაზე მყოფი პირველი ქართველი სტუდენტია.

შალვა ბერიანიძე
შალვა ბერიანიძე

- შალვა, თქვენი აზრით, რა ფაქტორებმა ითამაშა განმსაზღვრელი როლი, რომ ასეთი მოტივირებული და განათლებაზე ორიენტირებული ადამიანი ხართ?

- პირველ რიგში, მადლობა მინდა გადაგიხადოთ, რადგან ჩვენთვის, ახალგაზრდებისთვის მხარდაჭერა ძალიან ბევრს ნიშნავს. რაც შეეხება თქვენს შეკითხვას, ვიტყოდი, რომ მთავარი როლი ჩემს ცხოვრებაში მოტივაციასა და განათლებისკენ სწრაფვაში მე თავად ვითამაშე. თუმცა აქ ყველაზე მნიშვნელოვანია ფაქტორები, რომლებმაც არა მარტო მიმიყვანა ახლანდელ „საკუთარ თავთან“, არამედ მომავლის რწმენა და მისი იმგვარად დაგეგმვის შესაძლებლობა მომცა, როგორც მსურდა. ეს უკანასკნელი მოზარდისთვის, ვფიქრობ, ყველაზე მნიშვნელოვანია, რადგან ამ დროს დამოუკიდებელიც ხდები და თავისუფლებისკენ ისრაფვი. მნიშვნელოვანი ფაქტორებიდან გამოვყოფდი ჩემს ოჯახს, რადგან 12 წლის ვიყავი, როდესაც მე, ჩემი ძმა და მამაჩემი იმ რეალობის წინაშე აღმოვჩნდით, რომ დედა სხვა ქვეყანაში სამუშაოდ უნდა წასულიყო. ასეც მოხდა და დაიწყო უდედო დღეები, სავსე მონატრებით და მისი ნახვის სურვილით. სწორედ ამ პერიოდში დავიწყე ლექსების წერა და აღმოჩნდა, რომ ის დარდი მხოლოდ ამ გზით მოვინელე.

ბათუმში ერთ-ერთი აქტივობის დროს
ბათუმში ერთ-ერთი აქტივობის დროს

- როდის გააცნობიერეთ, რომ სულ სხვა გზა გელოდათ და ნამდვილ მიზნამდე როგორ მიხვედით?

- ერთხელაც ვიგრძენი, რომ ჩემი ნამდვილი ბუნების წინააღმდეგ ვირჯებოდი, მივხვდი, რომ „ზურგის ქარი“ ყოველთვის არ უბერავდა და რაც უფრო ვტოვებდი ბავშვობას, მით უფრო ნათლად აღვიქვამდი რეალობის „მკვახე ფერს“. მალე გავაცნობიერე, რომ საკუთარ თავზე გარკვეული პასუხისმგებლობა უნდა ამეღო და პრიორიტეტები განმესაზღვრა. მაშინ ჩემი თავი სადღაც შორს, მომავალში დავინახე. შემდეგ სულ ვირჩევდი გზებს, რომლებიც ჩემს მიზნებთან მიდიოდა, მაგრამ ეს გზები არ იყო მარტივად გასავლელი. განათლების მიღების სურვილიც ერთ-ერთი ამ გზათაგანია, ის, რამაც ჩემში მოტივაცია გაზარდა. ამ გზაზე ბევრი მქომაგობდა: მშობლები, ოჯახის წევრები, მეგობრები, ნაცნობები თუ უცნობები, ვინც გულითადად იზიარებდა თითოეულ ჩემს ნაბიჯს. განსაკუთრებულად მადლიერი ვარ ჩემი მშობლების: დედის, რომელიც უკვე მეთორმეტე წელია ემიგრანტია და, სიშორის მიუხედავად, ცდილობდა, რომ უდედობა არასდროს მეგრძნო. დედა ყოველთვის ჩემ გვერდზეა და როცა ვეცემი, ფეხზე წამოდგომაში მეხმარება. რა თქმა უნდა, მადლიერი ვარ მამისაც, ვინც მე და ჩემი ძმა უდედოდ გაგვზარდა და თავისი ქცევებით მასწავლა, როგორ უნდა მიყვარდეს. ეს გრძნობა ჩემთვის შეუფასებელი და ყველაზე წმინდაა.

- სკოლის პერიოდი რას გაგონებთ და იმ წლებიდან რა გახსენდებათ?

- იცით, სკოლის პერიოდი რას მახსენებს? – ორსეზონიან ფილმს. აი, პირველ სეზონში ნაკლებად მდიდრულად რომ აცვიათ მსახიობებს და აშკარად გრძნობ ფილმის ბიუჯეტის სიმცირეს, ხოლო მეორეში ამჩნევ, რომ მსახიობები უფრო გალამაზდნენ, ძვირფასი მანქანებიც ჰყავთ და უფრო ძვირფასადაც აცვიათ. ანუ გრჩება განცდა, რომ პირველმა სეზონმა რეჟისორს გარკვეული წარმატება მოუტანა და ეს ფილმის ბიუჯეტზეც აისახა. ეს განცდა ექნება ალბათ ყველა მოზარდს, ვინც ორიათასიანებში მივიდა თბილისის ერთ-ერთ სკოლაში. კარგად მახსოვს, პირველი ხუთი კლასი ქურასთან ვთბებოდით, ბევრჯერ შეშაც წაგვიღია სახლიდან, „ფონდის ფულს“ ვაგროვებდით... შემდეგ ჩვენთან ერთად სკოლაც იცვლებოდა, შენობა გარემონტდა და გალამაზდა, ცენტრალური გათბობაც გაკეთდა, თუმცა განათლების სისტემა ისევ ხარვეზებით სავსე დარჩა...

შალვა ბერიანიძე
შალვა ბერიანიძე

- როგორც ჩანს, „ცხოვრების ფილმის“ მეორე სეზონმა თქვენ შემთხვევაშიც გაამართლა - 2016 წელს საქართველოს მასშტაბით შვიდ საუკეთესო სტუდენტს შორის დაგასახელეს...

- კი, გაამართლა. მანამდე თბილისში დავამთავრე სკოლა „კანდიდი“ და ამავე წელს ჩავაბარე დავით აღმაშენებლის სახელობის უნივერსიტეტში, ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. 2016 წელს, მაღალი აკადემიური მოსწრებისა და წარჩინებული სწავლის გამო, უნივერსიტეტის სტიპენდიანტი გავხდი და სწორედ მაშინ დამასახელეს საქართველოს მასშტაბით შვიდ საუკეთესო სტუდენტს შორის, რის გამოც ფონდმა „იავნანამ“ ექვსთვიანი სტიპენდიაც დამინიშნა. 2019 წელს სწავლა წითელ დიპლომზე დავასრულე და სოციალურ მეცნიერებებში (ჟურნალისტიკა) ოთხწლიანი თავდაუზოგავი შრომის შედეგად ბაკალავრის აკადემიური ხარისხი მივიღე. ამ დროის მანძილზე არა მხოლოდ ჩემი ოჯახის წევრები, არამედ მთელი ჩემი სანაცნობო თუ საახლობლო ისე მიეჩვია ჩემს წარმატებებს, რომ ხანდახან იმასაც კი ვფიქრობ, ხომ არ გადავღალე-მეთქი ისინი ამ ყველაფრით.

პრეზენტაციაზე
პრეზენტაციაზე

- პირიქით, დარწმუნებული ვარ, ამ წარმატებებით ძალიან ამაყობენ. შემდეგ წლებში თქვენი სასწავლო მარათონი როგორ წარიმართა?

- 2017 წელს ექვსი კვირის განმავლობაში საერთაშორისო ორგანიზაცია „აისეკის“ გაცვლითი პროგრამით იტალიაში ვიყავი. ჩემი მგზავრობის ხარჯები გაიღო ფონდმა „იავნანამ“, რომლის სტიპენდიანტიც უკვე გახლდით. 2018-2019 წლებში ამავე ორგანიზაციის ვიცე-პრეზიდენტი გავხდი. ხოლო 2018 წლის ნოემბერ-დეკემბერში, როგორც ერთ-ერთმა წარჩინებულმა სტუდენტმა, სახელმწიფო სტაჟირება გავიარე აფხაზეთის ა/რ განათლებისა და კულტურის სამინისტროში, სადაც თითქმის ორი წელი ვიმუშავე როგორც საზოგადოებასთან ურთიერთობის სპეციალისტმა. 2019 წელს ჩავაბარე და დღემდე ვსწავლობ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადაც საერთაშორისო ურთიერთობების მაგისტრანტი გავხდი.

შალვა ბერიანიძე
შალვა ბერიანიძე

- გლაზგოს უნივერსიტეტში როგორ აღმოჩნდით?

- დიდ ბრიტანეთში, კერძოდ, შოტლანდიაში 2020-21 წლის შემოდგომის სემესტრის მობილობის განსახორციელებლად მოვხვდი ერასმუსის პროგრამით, რაც სრულ დაფინანსებას ითვალისწინებს. თუმცა იმ პერიოდში ჩემს ოჯახს სამგზავრო ბილეთებისთვის საჭირო თანხა არ გააჩნდა. დედა, როგორც გითხარით, ემიგრანტია, მამა კი კორონავირუსის პანდემიის პერიოდში უმუშევრად დარჩა. ამიტომ ისევ ჩემს ერთგულ ფონდ „იავნანას“ მივმართე თხოვნით, რათა სამგზავრო ხარჯები დაეფარა. ფონდმა ჩემი თხოვნა დააკმაყოფილა და სწორედ მათი შეწევნით ჩამოვედი დიდ ბრიტანეთში. მინდა ვისარგებლო შემთხვევით და ბატონ პაატა ბურჭულაძეს და მის ფონდს გვერდში დგომისთვის კიდევ ერთხელ გადავუხადო დიდი მადლობა.

მომავალ ჟურნალისტებთან ერთად
მომავალ ჟურნალისტებთან ერთად

- შოტლანდია უძველესი ტრადიციების ქვეყანაა, როგორი იყო მისგან მიღებული პირველი შთაბეჭდილება?

- შოტლანდიაში ჩამოსვლის დღიდან მთელი რიგი გამოწვევების წინაშე აღმოვჩდი, მაგრამ ყველა მათგანი დავძლიე. მანამდე დიდ ბრიტანეთში არასდროს ვყოფილვარ. როცა სკოლის მოსწავლე ვიყავი, სულ მეგონა, რომ ამ ქვეყანაში მხოლოდ მდიდარი ოჯახის შვილები სწავლობდნენ. პანდემიის გამო შოტლანდია ისეთივე დაცლილი და უფერული დამხვდა, როგორიც დღეს უმეტესი ქვეყნებია. კორონავირუსმა მთელი მსოფლიო შეცვალა და ჩვენც ამ ცვლილებებს ვეგუებით. მისი ნახვით ე.წ. „კულტურული შოკი“ ნაკლებად მქონდა, თუმცა მინდა აღვნიშნო, რომ გლაზგო ზედმიწევნით ასახავს როგორც უძველესი კულტურის, ასევე თანამედროვე ცხოვრების მომენტებს. შენობებზე აშკარად ჩანს კავშირი წარსულსა და თანამედროვეობას შორის. ჩემი აღტაცება გამოიწვია გოთიკურმა არქიტექტურამ, რამაც შეუძლებელია გულგრილი დაგტოვოს.

ბიბლიოთეკაში
ბიბლიოთეკაში

- ქართველები ნისლიანი ალბიონის ამინდებს ძნელად ვეგუებით ხოლმე და თქვენ შემთხვევაშიც ასე იყო?

- დიახ, დასავლეთ ევროპის უმრავლეს ქვეყნებში ოკეანესთან სიახლოვის გამო უფრო მეტად წვიმს და ცივი ამინდებიც ბევრად ადრე დგება, ვიდრე საქართველოში. ეს წინასწარ ვიცოდი, მაგრამ არ მეგონა, თუ კვირაში 5-6 დღე იწვიმებდა. აქ ჩამოვედი 8 სექტემბერს და 14-დღიანი თვითიზოლაციის მერე, როდესაც გარეთ გასვლა დავაპირე, იმდენად ციოდა, რომ ზამთრის ტანსაცმელი ჩავიცვი. ამ დროს ქუჩაში ადგილობრივები მოკლე შორტებით დადიოდნენ. თავი იმდენად უხერხულად ვიგრძენი, რომ მეგონა სიცივის განცდას ვაზვიადებდი, თუმცა ეს უხერხულობა ნელ-ნელა მომეხსნა. ახლა ნოემბერია და აშკარად ძალიან ცივა, თუმცა ადგილობრივები ისევ შორტებით დადიან...

გლაზგოს უნივერისტეტის შენობასთან
გლაზგოს უნივერისტეტის შენობასთან

- სავარაუდოდ, ისევე, როგორც მთელ მსოფლიოში, ალბათ გლაზგოს უნივერსიტეტში სწავლაც ონლაინ გიწევთ, მიუხედავად ამისა, მაინც სასიამოვნო მომენტი იქნება...

- დიახ, დიდ ბრიტანეთში ჩამოსვლამდე წინასწარ ვიყავი ინფორმირებული, რომ სწავლა მხოლოდ ვირტუალურად იქნებოდა შესაძლებელი და ასეც არის. ლექციებიც და სემინარებიც ონლაინ გვიტარდება. თუმცა, ამის მიუხედავად, მაინც კმაყოფილი ვარ, რადგან შესაძლებლობა მაქვს, რომ უცხოელ სტუდენტებთან და პროფესორებთან მქონდეს კომუნიკაცია, რაც, ვფიქრობ, უთუოდ მნიშვნელოვანია. აკადემიური პერსონალიც და გლაზგოს უნივერსიტეტის ადმინისტრაციაც ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ სტუდენტებს არაფერი დაგვაკლდეს – იქნება ეს სასწავლო პროცესთან დაკავშირებული თემა თუ ნებისმიერი სხვა საკითხი. მიუხედავად ონლაინ სწავლებისა, გლაზგოს უნივერსიტეტის სტუდენტებს შესაძლებლობა გვაქვს, რომ ადგილობრივი ბიბლიოთეკით ვისარგებლოთ, სადაც თითქმის მთელ დღეს ვატარებ. ბიბლიოთეკაში ყველა ის რესურსია, რაც სტუდენტს სასწავლო პროცესის წარმატებულად გავლისთვის სჭირდება.

გლაზგოს უნივერსტეტის ეზოში
გლაზგოს უნივერსტეტის ეზოში

- ვიცი, რომ ელჩად დაგასახელეს, რა გევალებათ?

- ასეა, შესაძლებლობა მომეცა, რომ გლობალური შესაძლებლობების ელჩი გავმხდარიყავი იმ სტუდენტებისთვის, რომლებიც აქ არიან, ან მომავალში აპირებენ ჩამოსვლას. თუ არ ვცდები, პირველი ქართველი სტუდენტი ვარ, ვინც აქ ამ პოზიციაზე მოხვდა. ვიმედოვნებ, რომ ამ მხრვ ინიციატივას სამომავლოდ სხვა ქართველი სტუდენტებიც გამოიჩენენ. მოკლედ, კორონავირუსის გამო შეზღუდული შესაძლებლობების პირობებში ვცადე, რომ მაქსიმალურად საინტერესოდ გამომეყენებინა დიდ ბრიტანეთში სწავლის შესაძლებლობა. აქტიურად ვარ ჩართული სასწავლო პროცესში და ვცდილობ ბრიტანული განათლება გააზრებულად მივიღო, რათა შემდეგ ეს ცოდნა ჩემს ქვეყანას და ხალხს მოვახმარო. როგორც ელჩი ჩართული ვარ გლაზგოს უნივერსიტეტის სოციალური მედიის არხების მართვასა და მათი კონტენტის შექმნაში, რაც საერთაშორისო სტუდენტებისთვისაა განკუთვნილი. აგრეთვე ვცდილობ წარმოვაჩინო მშობლიური უნივერსიტეტი და აქტიური კომუნიკაცია დავამყარო ამ ორი უმაღლესის სტუდენტებს შორის.

იტალიელ სტუდენტებთან ერთად
იტალიელ სტუდენტებთან ერთად

- რომელია ამბავი, რომელსაც შოტლანდიიდან ჩამოსვლის მერე მეგობრებს მოუყვები?

- მახსენდება ის მომენტი, როდესაც გლაზგოს უნივერსიტეტის მუზეუმს (Hunterian Museum) ვესტუმრე და იქ აღმოვაჩინე, რომ თურმე ამ უნივერსიტეტის დაარსებიდან (1451) XIX საუკუნის შუა ხანებამდე ყველა სტუდენტი ზეპირ გამოცდას უჩვეულოდ აბარებდა. ისინი ამ დროს სხდებოდნენ ე.წ. „შავი ქვის სკამზე". 1775-76 წლებში ნახატზე ასახულია სკამი, რომელიც დოლერიტისგან (ეფუზიური მაგმური ქანი) დაამზადეს და მუხის კონსტრუქციაშია ჩასმული. სკამის ზედა ნაწილზე მოთავსებულია ქვიშის საათი, რომელიც დაფნის ფოთლებითაა გარშემორტყმული. გამოცდის დაწყებისთანავე აკადემიური საბჭოდან მოწვეული პირი ქვიშის საათს გადააბრუნებდა. შესაბამისად, სტუდენტს დაახლოებით 20 წუთი ჰქონდა, რომ დასმული კითხვებისთვის ეპასუხა. როდესაც ქვიშა მთლიანად ჩამოიცლებოდა, ზემოთ აღნიშნული პიროვნება დაიძახებდა: Fluxit! – „დრო ამოიწურა!“. მაშინ სტუდენტი იწყებდა პასუხის გაცემას, მერე კი დაიძახებდნენ: Ad alium, Domine! - ანუ „შემდეგი, სერ!". ეს „შავი ქვის სკამი" დღესაც გამოიყენება Cowan-ის მედლის მოსაპოვებლად, რაც კლასიკური და საპატიო კურსდამთავრებულთათვისაა განკუთვნილი.

- შალვა, პირველი საერთაშორისო გამოცდილება იტალიაში მიიღეთ და რა თემაზე კითხულობდით სემინარებს?

- დიახ, 2017 წელს ექვსი კვირის განმავლობაში საერთაშორისო ორგანიზაცია „აისეკის“ გაცვლითი პროგრამით იტალიაში ვიყავი. ამ დროის განმავლობაში მქონდა შესაძლებლობა, რომ ერთ-ერთ სკოლაში IX–XI და დამამთავრებელი კლასის მოსწავლეებთან ჩამეტარებინა სემინარები კულტურის, განათლებისა და ევროპის კავშირის შესახებ. ეს იყო ჩემთვის პირველი საერთაშორისო გამოცდილება, რომელმაც ჩემზე გავლენა იქონია. ასე თუ ისე, შევძელი იმ ახალგაზრდებისთვის ჩემი ცოდნისა და დადებითი ემოციების გაზიარება. ამის შედეგად გამიჩნდა განცდა, რომ ადამიანებზე პოზიტიური გავლენის მოხდენა მართლა შემიძლია. როდესაც იტალიის მერე საქართველოში დავბრუნდი, როგორც ადამიანური რესურსების ვიცე-პრეზიდენტმა, ამავე ორგანიზაციის ერთ-ერთ ადგილობრივ კომიტეტში მთელი წელი მოხალისედ ვიმუშავე. მაშინ მომეცა შესაძლებლობა, რომ ურთიერთობა დამემყარებინა მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილში მცხოვრებ თანატოლებთან, რამაც საერთაშორისო ურთიერთობების სფეროში უფრო მეტად გამიფართოვა თვალსაწიერი და გადავწყვიტე სწავლა ამ მიმართულებით გამეგრძელებინა.

- როგორც საერთაშორისო ურთიერთობების მომავალი სპეციალისტი, რას ფიქრობთ საქართველოს მომავალზე, რა მოსაზრებები გაგაჩნიათ?

- საქართველოში არსებული პოლიტიკური ფონის გამო იმის განცდა და სურვილი მაქვს, რომ ჩვენი ქვეყანა აუცილებლად იმსახურებს უკეთეს მომავალს. ამისათვის, უპირველეს ყოვლისა, საჭიროა საზოგადოების თვითგამორკვევა და შემდეგ საქართველოს პოლიტიკური სპექტრის ახალი ადამიანური რესურსით გადახალისება. შესაბამისად, მსურს საფუძვლიანად შევისწავლო საგარეო პოლიტიკისა და სახელმწიფოთშორისი ურთიერთობები იმ საერთაშორისო სისტემაში, სადაც საქართველოს ადგილი და როლი თითქმის შეუმჩნეველია. სამომავლოდ ჩემი წილი პასუხისმგებლობა მინდა ავიღო საკუთარ თავზე და საქართველოს უკეთესი მომავლის შენებაში აქტიურად ჩავება. ეს არ არის ლიტონი სიტყვები, ამაზე მართლა ბევრს ვფიქრობ ხოლმე...

730
თემები:
ქართველები უცხოეთში (96)
გიორგი მანდარია გამარჯვებულ მოსწავლეებთან ერთად

ლოგიკური აზროვნება გამარჯვებისთვის ქართველი მოზარდები მსოფლიოში უძლიერესთა შორის

381
(განახლებულია 22:44 26.01.2021)
დიდი ხანია მივეჩვიეთ იმ ფაქტს, რომ ქართველი მოზარდები ყველა სფეროში აღწევენ წარმატებას. ამჯერად ვისაუბრებთ ინფორმატიკის ოლიმპიადებზე, საიდანაც, არ ყოფილა შემთხვევა, რომ საქართველოდან წარგზავნილს მედალი არ ჩამოეტანოს.

საქართველოში ინფორმატიკის ეროვნული ოლიმპიადა, ისევე, როგორც მსოფლიო ოლიმპიადა, 1989 წლიდან იმართება. ოლიმპიადის ჩატარება განათლების სამინისტროს ინფორმატიკის მთავარმა ცენტრმა დაიწყო და ბატონი გიორგი მანდარია მასში პირველივე დღიდანაა ჩართული. ჩვენი ქვეყნის ეროვნულ ნაკრებს, რომელშიც ოთხი ძლიერი მოსწავლეა, ის 1990 წლიდან ხელმძღვანელობს. იმ წელს მეშვიდე გიმნაზიის მოსწავლემ გიორგი დათუაშვილმა, რომელიც საბჭოთა ნაკრებში მოხვდა, ინფორმატიკის მეორე მსოფლიო ოლიმპიადაზე ოქროს მედალი აიღო.

იქიდან მოყოლებული ჩვენი ყველა გამარჯვება ბატონი გიორგისა და მისი გუნდის სახელს უკავშირდება. ყოფილი ოლიმპიელები მიღებულ ცოდნასა და გამოცდილებას დიდ ცხოვრებაშიც იყენებენ. ამის დასტურია ის, რომ ბევრი მათგანი როგორც საქართველოში, ასევე უცხოეთში ცნობილ წამყვან კომპანიებში მუშაობს, ან თავად არიან კომპანიის მფლობელები.

გიორგი მანდარია
გიორგი მანდარია

- ბატონო გიორგი, როგორია ჩვენი ქვეყნის წარმატების სტატისტიკა?

- საქართველო, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყანა, ინფორმატიკის მსოფლიო ოლიმპიადებში 1996 წლიდან მონაწილეობს. 2000 წელს პირველი მედალი მოვიპოვეთ და ამის შემდეგ მედლების გარეშე აღარ დავბრუნებულვართ. პირველი ოქროს მედალი საქართველოს ნაკრებს 2010 წელს ქუთაისის ფიზიკა-მათემატიკური 41-ე საჯარო სკოლის მოსწავლემ ცოტნე ტაბიძემ მოუტანა. მეორე ოქროს მედალი 2014 წელს თბილისელი მოსწავლის ნიკოლოზ სვანიძის სახელთანაა დაკავშირებული (კომაროვის ფიზიკა-მათემატიკური 199-ე საჯარო სკოლა, საინფორმაციო ტექნოლოგიების ცენტრი „მზიური“). ევროპის ოლიმპიადებში 2015 წლიდან ჩავერთეთ. ამ წლების მანძილზე არაერთი გამარჯვება გვაქვს მოპოვებული. საბოლოო ჯამში მსოფლიოს და ევროპის ოლიმპიადებზე აღებული გვაქვს 14 ოქროს, 12 ვერცხლისა და 50 ბრინჯაოს მედალი.

გიორგი მანდარია
გიორგი მანდარია

- ასე რომ, მედლის გარეშე ფაქტობრივად არც ერთი ოლიმპიადიდან არ დავბრუნებულვართ?

- დიახ, სწორედ ასეა. ქართველი მოსწავლეები 2017 წელს ცენტრალური ევროპის ქვეყნების ოლიმპიადისა და სრულიად ევროპის პირველი ახალგაზრდული ოლიმპიადის ჩემპიონები გახდნენ. 2018 წელს იაპონიის მსოფლიო ოლიმპიადაზე ორი ოქროს მედალი მოვიპოვეთ და საქართველო 87 მონაწილე ქვეყნიდან მსოფლიოს რვა უძლიერეს ქვეყანას შორის მოხვდა. 2019 წელს მსოფლიო ოლიმპიადაზე ერთი ოქროს და ორი ბრინჯაოს, სრულიად ევროპის მესამე ახალგაზრდულ ოლიმპიადზე კი ერთი ვერცხლის და სამი ბრინჯაოს მედალი დავიმსახურეთ. გასულ წელს რაც შეეხება, მსოფლიო ოლიმპიადაზე ორი ოქროსა და ორი ბრინჯაოს მედალი მოვიპოვეთ. ჩვენი ქვეყანა კი 87-დან ისევ მსოფლიოს რვა უძლიერეს ქვეყანას შორის მოხვდა.

გიორგი მანდარია
გიორგი მანდარია

- შარშან საქართველომ ონლაინ უმასპინძლა ევროპის ოლიმპიადას...

- დიახ, 2020 წელს საქართველომ ევროპის მეოთხე ახალგაზრდულ ოლიმპიადას ონლაინ რეჟიმში უმასპინძლა, რაც საკმაოდ რთული იყო. თუმცა იმას, რომ ოლიმპიადა მაღალ დონეზე ჩავატარეთ, საერთაშორისო კომიტეტის წევრების, მონაწილე ქვეყნების ხელმძღვანელების, თვით ოლიმპიადის პრეზიდენტის მიერ გამოგზავნილი სამადლობელი წერილები ადასტურებს. ფინანსური და ორგანიზაციული მხარდაჭერა საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტრომ და შოთა რუსთაველის ეროვნულმა სამეცნიერო ფონდმა უზრუნველყვეს. ხოლო სამეცნიერო-თემატური უზრუნველყოფა, ჩვენთან ერთად, ყოფილი ოლიმპიელებით დაკომპლექტებულმა სამეცნიერო-ტექნიკურმა კომიტეტმა მოახდინა. ქართველი მოსწავლეები ამჯერადაც წარმატებით გამოვიდნენ. ოლიმპიადაზე ერთი ოქროს, ერთი ვერცხლისა და ორი ბრინჯაოს მედალი მოვიპოვეთ. მომავალ წელს, პანდემიის პრობლემის მოხსნის შემთხვევაში, ევროპის მეხუთე ახალგაზრდულ ოლიმპიადას ისევ საქართველო უმასპინძლებს.

გიორგი მანდარია ინფორმატიკის ოლიმპიადაზე მონაწილეებთან ერთად
გიორგი მანდარია ინფორმატიკის ოლიმპიადაზე მონაწილეებთან ერთად

- თუ შეიძლება, რომ მკითხველს გამორჩეული მოსწავლეები გავაცნოთ...

- მოგახსენებთ. 2018 წელს ჩვენი ორი ოქროსმედალოსნიდან (ორივე კომაროვი, სასწავლო ცენტრი „მზიური“) ნიკოლოზ ბირკაძე 340 მონაწილიდან მსოფლიოს უძლიერეს ოთხეულში შევიდა, ხოლო გიორგი კლდიაშვილი მსოფლიოს 16 უძლიერეს მოსწავლეს შორის მოხვდა. საქართველო 87 მონაწილე ქვეყნიდან რვა უძლიერეს ქვეყანას შორის დასახელდა. წლევანდელი ევროპის ახალგაზრდული ოლიმპიადის ოქროსმედალოსანი ლუკა მოსიაშვილი ევროპის უძლიერეს მოსწავლეთა ოთხეულში შევიდა. გარდა ამისა, გიორგი კლდიაშვილი (დემირელის სახელობის კერძო კოლეჯის ყოფილი მოსწავლე, სასწავლო ცენტრი „მზიური“) 2017 წელს ცენტრალური ევროპის ქვეყნების ოლიმპიადის ჩემპიონი გახდა. საქართველო კი მონაწილე ქვეყნების უძლიერეს სამეულში შევიდა. ნიკოლოზ ბირკაძემ საქართველოს ოლიმპიადების ისტორიაში თავისი ადგილი უკვე დაიმკვიდრა. ის პირველია, ვინც 15 წლის ასაკში მათემატიკისა და ინფორმატიკის მსოფლიო ოლიმპიადებზე ვერცხლის მედლები მოიპოვა. მანამდე გიორგი კლდიაშვილს ჰქონდა მეცხრე კლასში ორივე ოლიმპიადაზე ბრინჯაოს მედლები მოპოვებული. გარდა ამისა, ნიკოლოზი 2017 წელს ევროპის პირველი ახალგაზრდული ოლიმპიადის ჩემპიონი გახდა. საბოლოოდ კი ის ბოლო ოთხი წლის მანძილზე მოპოვებული სამი ოქროსა და ერთი ვერცხლის მედლით ინფორმატიკის მსოფლიო ოლიმპიადების ყველა დროის უძლიერეს ოცეულში შევიდა.

გიორგი მანდარია მოსწავლეებთან ერთად
გიორგი მანდარია მოსწავლეებთან ერთად

- ამ სფეროში ბევრი ინიციატივა თქვენ სახელთანაა დაკავშირებული, მათგან მნიშვნელოვანი გაგვაცანით...

- ჩემ თანამოაზრეებთან ერთად 2008 წელს დავაფუძნე „საინფორმაციო ტექნოლოგიების სწავლების და ინფორმატიკის ოლიმპიადების მხარდამჭერი ასოციაცია“, რომლის გამგეობის თავმჯომარეც გახლავართ. ეს ასოციაცია 2015 წლიდან  განათლების სამინისტროს მიერ გამოცხადებული კონკურსის საფუძველზე საქართველოს მოსწავლეთა ეროვნულ ოლიმპიადებს საკუთარი ხარჯებით ატარებს. 2017 წელს დავაფუძნე ინფორმატიკის ოლიმპიადა OLYINFO, რომელსაც წელიწადში ორჯერ, გაზაფხულსა და შემოდგომაზე ვატარებ. ის განკუთვნილია იმ მოსწავლეების გამოსავლენად, რომლებსაც არ აქვთ სპეციალური მომზადება, არ იციან დაპროგრამება და ალგორითმები, მაგრამ გამოირჩევიან ლოგიკური აზროვნებით, რაც ამ სფეროში უცილებელია. ასევე, 2015 წელს დავაფუძნე საქართველოს მოსწავლეთა ზამთრის ოლიმპიადა, რომელსაც ყოველი წლის თებერვლის ბოლოს შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტში ვატარებ უნივერსიტეტის ორგანიზაციული და ფინანსური მხარდაჭერით.

მოსწავლეებთან და კოლეგებთან ერთად
მოსწავლეებთან და კოლეგებთან ერთად

- რითია გამოწვეული ის, რომ ოლიმპიადებზე ძირითადად საქართველოს ორი ქალაქის მოსწავლეები გამოდიან?

- დიახ, გეოგრაფიული არეალი, რომელსაც ვწვდებით, საკმაოდ ვიწროა, პრაქტიკულად, მარტო თბილისითა და ქუთაისით შემოიფარგლება. ეს ძირითადად ამ საგნის კვალიფიციური პედაგოგების სიმწირითაა გამოწვეული და იმითაც აიხსენება, რომ დღეს ჩვენს სკოლებში ინფორმატიკა არ ისწავლება. არადა, ეს საჭირო საგანი ალგორითმული აზროვნების ჩამოყალიბებასა და დაპროგრამების ელემენტების სწავლებას ითვალისწინებს. მეორე მხრივ, საქართველოს რეგიონებში ნიჭიერი ბავშვების დიდი პოტენციალია, რომელთა საინფორმაციო ტექნოლოგიებთან ზიარება და ამ სფეროთი დაინტერესება ქვეყნისთვის მნიშვნელოვანი საქმეა. აქვე მინდა აღვნიშნო, რომ ამ პროცესში ძალიან დიდია კომაროვის სკოლის, ვეკუას სახელობის ფიზიკა-მათემატიკური, ქუთაისის ფიზიკა-მათემატიკური სკოლების, ასევე საინფორმაციო ტექნოლოგიების სასწავლო ცენტრ „მზიურის“ როლი, სადაც ბავშვები პატარა ასაკიდან იწყებენ მეცადინეობას და სკოლის დამთავრებამდე აგრძელებენ.

დაჯილდოების ცერემონია
დაჯილდოების ცერემონია

- ამ სკოლების გარდა ქართველი მოსწავლეების მომზადებაში ვინ იღებს მონაწილეობას და ვინ აფინანსებს ოლიმპიადებზე მათ გამგზავრებას?

- საქართველოს ეროვნული ნაკრების მომზადებას და მსოფლიო თუ სხვა საერთაშორისო ოლიმპიადებზე მოსწავლეების გამგზავრებას განათლების სამინისტრო აფინანსებს. რაც შეეხება მათ მომზადებას, არ შემიძლია არ ვახსენო რამდენიმე პედაგოგი, რომელთა უანგარო და მრავალწლიანი თავდადებული შრომის შედეგია სწორედ ის წარმატებები, რომლითაც ასე ვამაყობთ. ჩვენ ერთად შევძელით არცთუ ისე დიდი, მაგრამ საკმაოდ ეფექტური ინფრასტრუქტურის შექმნა.  შეიძლება ითქვას, რომ ჩვენი გუნდი ქვეყანას მაღალი დონის ცოდნით აღჭურვილ მომავალ თაობას უზრდის. მინდა ეს პედაგოგები ჩამოგითვალოთ: თბილისიდან – ზაზა გამეზარდაშვილი, გურამ ქოთოლაშვილი და პაატა ჯავახიშვილი, ქუთაისიდან – ვახტანგ შეკიშვილი და მალხაზ ჯინჯიხაძე. ასევე ის ყოფილი ოლიმპიელები, რომლებიც თავის ცოდნას უზიარებენ მომავალ თაობას. საბედნიეროდ, ისინი უკვე არცთუ ისე ცოტა არიან და მათი ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს. ბევრი წარმატებული ყოფილი ოლიმპიელი ფინანსურადაც გვეხმარება.

დაჯილდოების ცერემონია
დაჯილდოების ცერემონია

- სწორედ მათ შესახებ მინდა გკითხოთ, დღეს სად სწავლობენ ან რას საქმიანობენ წარმატებული ოლიმპიელები?

- ოლიმპიადებზე მიღებული ცოდნა-გამოცდილება დიდ ცხოვრებაშიც წარმატების საწინდარი ხდება ხოლმე, რაც განსაკუთრებით მახარებს. ჩვენი ოლიმპიელები დღეს მსოფლიოს წამყვან უნივერსიტეტებში სწავლობენ. ხოლო ვინც დაამთავრა სწავლა, როგორც საქართველოში, ასევე უცხოეთში ისეთ წამყვან კომპანიებში მუშაობენ, როგორიცაა Google, Facebook, Quora, Dropbox, Vmware და სხვ. ზოგიც საკუთარი კომპანიის მფლობელია. იმედია, თუ მომავალში ხელშეწყობა იქნება, საერთაშორისო ინტელექტუალურ ასპარეზზე საქართველო კიდევ არაერთხელ იტყვის თავის სიტყვას.

 

381
ნინო კრავეიშვილი

ინდური კულტურის ფერადოვნება, ტაჯ-მაჰალის წინ შესრულებული ქართული ცეკვა ანუ ნამასტე!

553
(განახლებულია 16:13 25.01.2021)
ყველაფერი ალბათ მაშინ დაიწყო, როდესაც ჯერ კიდევ პატარა გოგომ ინდური ფილმი პირველად ნახა და მისი ფერადოვნებით ეგრევე მოიხიბლა.

იქიდან მოყოლებული, სიცოცხლის დღესასწაულივით შეგრძნება ნინო კრავეიშვილს დიდობაშიც გაყვა, ამიტომ არავის გაუკვირდა, როცა ერთ დღეს, ეს სიყვარული საქმედ აქცია. თბილისში მან ინდური კულტურის ცენტრი „ლაქშმი" დააარსა და მეგობრებთან ერთად დღემდე ენთუზიაზმზე მუშაობს. აქ ყველაფერი: ინდური სიმღერა, ცეკვა, სამზარეულო, ხელის მოხატვაც კი თვითონ შეისწავლეს. სანამ ინტერნეტი გაჩნდებოდა, საჭირო ინფორმაციას მხოლოდ ჟურნალ-გაზეთებიდან იგებდნენ.

დღეს ინდური კულტურის ცენტრი, სადაც ცეკვის ანსამბლიცაა, სოციალურ ქსელებშიც დარეგისტრირებულია და გამომწერი ყველგან ჰყავს. მათ ვიდეოარხს „იუთუბზე“ 250 000 -ზე მეტი გამომწერი ჰყავს და  მილიონობით ნახვა აქვს. მათ შესახებ დღეს ინდოეთშიც იციან, ბევრმა  მათგანმა საქართველოსა და ქართულ კულტურაზე პირველად სწორედ ინდური ცენტრის დახმარებით გაიგო...

ნინო კრავეიშვილი
ნინო კრავეიშვილი

- ქალბატონო ნინო, ინდურ კულტურასთან შეხება ჩვენს ქვეყანაში, ტრადიციულად ინდური ფილმებით იწყება ხოლმე, თქვენს შემთხვევაში როგორ იყო?

- ამ ქვეყანაზე იმდენად შორეული ბავშვობიდან ვარ შეყვარებული, რომ დაინტერესების წყარო, ცხადია, წიგნი ვერ გახდებოდა. ეს ყველაფერი ფილმებიდან დაიწყო. ინდური ფილმები დედაჩემს უყვარდა და კინოთეატრებში მათ სანახავად ბავშვობიდან დავყავდი. მაშინდელი შთაბეჭდილება, რომ ეს ზღაპრულად ფერადი და პოზიტიური ქვეყანაა, დიდხანს გამყვა. მოგვიანებით ცხადია, გავიგე, რომ სინამდვილეში ყველაფერი ნამდვილად არ არის ისე, როგორც ფილმებშია, თუმცა მთავარი შთაბეჭდილება არ შეცვლილა.

ნინო კრავეიშვილი ცენტრის წევრებთან და ინდოელ სტუმრებთან ერთად
ნინო კრავეიშვილი ცენტრის წევრებთან და ინდოელ სტუმრებთან ერთად

- როგორი იყო რეალობა, რომელიც მოგვიანებით აღმოაჩინეთ?

- რეალობა, რაც ინდოეთში, ვნახე, ასეთია: მიუხედავად უკიდურესი სიღარიბისა და ცხოვრების ელემენტარული პირობების არქონისა, ქუჩებში მხვდებოდნენ ადამიანები, რომელთაგანაც ნეგატივი არასოდეს მიგრძვნია. იქ ადამიანებს ყოველი გათენებული დღე უხარიათ და ელემენტარული წვრილმანები ახარებთ. ინდოეთში ფაქტობრივად, ვერ ნახავთ შავი ფერის ტანისამოსში ჩაცმულ ადამიანებს. იმ ქვეყანაში  იმდენად ადვილად იმსხვრევა ყველა კომპლექსი, იმდენად იკურნები და გრძნობ სულიერ წონასწორობას, რომ ამ ყველაფრით, შეუძლებელია არ მოიხიბლო.. ჰოდა, მეც სამუდამოდ შემეყარა ეს "სენი". დედაჩემს, ჩემს მეუღლეს და მეგობრებს ეგონათ, რომ დროთა განმავლობაში, ეს „გატაცება" გამივლიდა და მომბეზრდებოდა. თუმცა, ფაქტია, ასე არ მოხდა და ჩემი დამოკიდებულება ამ ქვეყნის მიმართ უფრო მყარდება და ღრმავდება. დღესდღეობით კი ყოველდღიურ საქმიანობაშიც გადაიზარდა.

ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ მოცეკვავეებთან ერთად
ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ მოცეკვავეებთან ერთად

- სწორედ საქმიანობაზე მინდა გკითხოთ: როდის დააარსეთ ინდური კულტურის ცენტრი საქართველოში და მასში გაერთიანების რამდენი მსურველი გამოჩნდა?

- ამ ორომტრიალში ათი წლის წინ ჩავები. საკუთარი ჩანაფიქრის განხორციელება, რომ თბილისში შემექმნა პატარა ინდური სამყარო, მოსვენებას არ მაძლევდა. ჰოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად ძალიან მიჭირს ხოლმე ფიქრისა და განსჯის გარეშე რაიმე გადაწყვეტა, ეს ნაბიჯი მგონი ერთადერთია, რაც ემოციურად გადავდგი და არასოდეს ვინანებ. თბილისს იმ დროს ინდოეთის მაშინდელი ელჩი სტუმრობდა და მზადდებოდა საღამო, რისთვისაც საკონცერტო ნომრები (ცეკვა, სიმღერა) იყო საჭირო. სასწრაფოდ შევკრიბე სოციალური ქსელებიდან ინდოეთით დაინტერესებული მეგობრის შვილები, მათი მეგობრები და ჩემს სახლში დავიწყეთ რეპეტიციები. მათ კოსტიუმებზეც თავად ვიზრუნე და დღემდე ანსამბლის ჩაუნაცვლებელი დიზაინერი ვარ. ერთადერთი, რაზეც ბევრი ვიფიქრე, ანსამბლის სახელი იყო. ინდურ ღვთაებებს მივადექი და საბოლოოდ შევჩერდი ლაქშმიზე, რაც ბედნიერებისა და წარმატების მომტანი ქალღმერთის სახელია და ჩავთვალე, რომ დადებითი აურის მატარებელი სახელწოდება აუცილებლად გაამართლებდა. 

ნინო კრავეიშვილი ინდოეთში
ნინო კრავეიშვილი ინდოეთში

- როგორც ჩანს, გაამართლა...

- დიახ, ამაში ჯერ კიდევ მაშინ, წარმატებით ჩატარებულმა საღამომ დაგვარწმუნა. სტიმული მოგვცა საიმისოდ, რომ საყვარელი საქმე  თამამად გაგვეგრძელებინა. სულ მალე, ხუთწევრიანი ანსამბლი თანდათან გაიზარდა. ჩვენი ინტერესების სფერო გაფართოვდა და მას სიმღერა, მეჰენდის ხელოვნება და სამზარეულოც შეემატა. თანდათან უფრო მეტი ადამიანი შემოგვიერთდა და მალევე ოფიციალურად დავაარსეთ ინდური კულტურის ცენტრი, რომელსაც „ლაქშმი" ვუწოდეთ. ამჟამად მყავს საუკეთესო გუნდი, საქმეზე უზომოდ შეყვარებული და ერთგული ადამიანებით. ვცდილობ, მათ თავად მივცე  ხოლმე პასუხისმგებლობისა და საქმის სიყვარულის მაგალითი.

ინდოეთში ვიზიტის დროს
ინდოეთში ვიზიტის დროს

- საქართველოში მყოფი ინდოელები თუ არიან თქვენს ცენტრში?

- დიახ, ჩვენს გვერდით არიან ინდოელი მეგობრებიც, რომლებიც ჩვენს საკონცერტო ნომრებშიც იღებენ მონაწილეობას. რათქმაუნდა ინდოეთით და მისი კულტურით, მითუმეტეს ინდური ცეკვით დაინტერესება, ქალბატონებსა და გოგონებს შორის უფრო მეტია. თუმცა სხვადასხვა დროს ანსამბლში ინდური ცეკვით დაინტერესებული ქართველი ვაჟებიც გვყავდა. ამჟამად ქართველ გოგონებთან ერთად ანსამბლში ინდოელი სტუდენტი ვაჟები ცეკვავენ.

ინდოეთში ყოფნის დროს
ინდოეთში ყოფნის დროს

-  ინდოეთში როდის იყავით და ვისი მიწვევით?

- ინდოეთში 2020 წლის თებერვალში გავემგზავრეთ. საქართველოში ცხოვრობს ჩვენს ქვეყანაზე უზომოდ შეყვარებული ინდოელი, დარპან პრაშერი, რომელიც ქართველი და ინდოელი ახალგაზრდების დაახლოებისთვის ყველაფერს აკეთებს. ასევე ცდილობს, რომ იქაურ ინდოელებსაც გააცნოს ქართული კულტურა. სწორედ მისი ძალისხმევით გაიმართა ნიუ-დელიში ქართულ-ინდური ფესტივალი. ქართული მხრიდან ის გახლდათ ორგანიზატორი და ფესტივალზე მონაწილეობის მისაღებადაც სწორედ მან მიგვიწვია. ეს იყო ასრულებული ოცნება თითოეული ჩვენგანისთვის. საქართველოდან 30 კაციანი ჯგუფი გავემგზავრეთ: ჩვენი კულტურის ცენტრის წევრები და ქართული ცეკვის ანსამბლის „გიორგობა" არაჩვეულებრივი ბავშვები, ქორეოგრაფ ნიკოლოზ ხერხაძესთან ერთად.

- როგორ იმოქმედა ამ ქვეყნის კულტურამ და რამდენად გაამართლა ნანახმა მოლოდინი?

- ნანახმა მართლა ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. ინდოეთის მიწაზე ფეხის დადგმის წუთიდან დაწყებული, ორი კვირის განმავლობაში პოზიტიური ემოციური შოკი მქონდა. ძნელია გადმოსცე ის განცდა, როდესაც თაჯ-მაჰალის წინ დგახარ. მიუხედავად იმისა, რომ ეს თეთრი მარმარილოს მავზოლეუმი ათასობით ფოტოზე მქონდა ნანახი, მონუსხული შევცქეროდი და კარგა ხანს ფოტოს გადაღებაც ვერ მოვახერხე. ინდოეთის ღირშესანიშნაობების სრულად სანახავად ალბათ მთელი დარჩენილი ცხოვრება დამჭირდება. ბევრი რამ ვნახეთ საფუძვლიანად, ბევრიც მხოლოდ გარეგნულად დავათვალიერეთ დროის სიმცირის გამო. თუმცა მაინც მინდა გამოვყო ჰავა-მაჰალი (ქარის სასახლე) ჯაიპურში და ლოტოსის ტაძარი (ბაჰაისტური სამლოცველო სახლი) დელიში. ცალკე თემაა ფესტივალის ფარგლებში განცდილი დაუვიწყარი ემოციები, ინდოელი მაყურებლის და ფესტივალის სტუმრების დადებითი შეფასებები, ადგილობრივი პრესისა და ტელევიზიის გამოხმაურება ჩვენს საფესტივალო პროგრამაზე, რომელიც სამი დღის განმავლობაში წარმოვადგინეთ...

- რომელი დღე იყო განსაკუთრებული?

- ყოველი დღე და საათი დაუვიწყარი თავგადასავალი იყო. საოცრად ემოციური იყო ტაჯ-მაჰალის წინ შესრულებული ქართული ცეკვა და ინდოელების და უცხო ქვეყნებიდან ჩამოსული ტურისტების ემოციები. ასევე არასოდეს დამავიწყდება ჯალ-მაჰალის (წყლის სასახლე) წინ ჩატარებული პატარა კონცერტი და სატელევიზიო გადაღება. როგორც იცით, ეს ულამაზესი სასახლე წყალშია აშენებული, სწორედ მის ფონზე გადაღებების დროს, ინდოელმა მაყურებელმა უზარმაზარი ალყა შემოგვარტყა. მანძილი ჩვენსა და მათ შორის იმდენად სწრაფად შემცირდა, რომ ლამის წყალში გადაგვყარეს. მათი ერთადერთი სურვილი ჩვენს მოცეკვავეებთან სელფის გადაღება იყო, თუმცა სიტუაცია თანდათან უმართავი ხდებოდა. რომ არა ჩვენი ორგანიზატორების და თანმხლები მამაკაცების მოხერხება, ალბათ იქიდან გაღწევა შეუძლებელი იქნებოდა.

- რომელიმე ინდურ ტრადიციას ხომ არ მისდევთ ცენტრში?

- ტრადიციების და მათი მკაცრი დაცვის მხრივ, ინდოეთი ერთ-ერთი გამორჩეული ქვეყანაა. გამომდინარე იქედან, რომ ჩვენი კულტურის ცენტრში მხოლოდ ქართველები ან საქართველოში მცხოვრები ადამიანები ვართ, პირად ცხოვრებაში მათ ტრადიციებს ცხადია, არ ვიცავთ. თუმცა საჩვენებლად ბევრ მათგანს ვუწევთ პოპულარიზაციას. მაგალითად, უძველეს ტრადიციულ დღესასწაულ ჰოლის (ფერების დღესასწაულს), რომელიც პირველად ბავშვობაში ვნახე დიდ ეკრანზე ინდურ ფილმში და ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა.

- საქართველოში ჩატარებული ღონისძიებებიდან რომელს გაიხსენებთ?

- 2012 წელს, თბილისში, ინდოეთის მოყვარულ ადამიანებთან ერთად, ჰოლის ფესტივალი, სპეციალური საკონცერტო პროგრამით ავღნიშნეთ. წლების მანძილზე ვაცნობდით ასევე ქართველ მაყურებელს და დაინტერესებულ ადამიანებს ინდურ ტრადიციულ სამზარეულოს, რომელიც ასევე მრავალფეროვანია. ჩვენს საკონცერტო პროგრამებში შეტანილი გვქონდა თითოეულ პერსონაზე მენიუ, რომელშიც ინდური ტრადიციული სამზარეულოს კერძები შედიოდა. კულტურის ცენტრში გვყავს ინდური სამზარეულოს შესანიშნავი სპეციალისტი დიანა სონღულაშვილი, რომელიც არაჩვეულებრივ ინდურ კერძებს ამზადებს. 

ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ წევრებთან ერთად
ნინო კრავეიშვილი „ინდური კულტურის ცენტრის“ წევრებთან ერთად

- მათი ყოველდღიური წეს-ჩვეულებებიდან რომელს გამოყოფდით?

- ბავშვობიდან მხიბლავდა მათი მისალმება შეხვედრისას, როდესაც ისინი ხელისგულებს აერთებენ, ნიკაპამდე წევენ და მისალმების ნიშნად წარმოთქვამენ სიტყვას: ნამასტე! ასევე დალოცვის ტრადიციაც, როდესაც მშობლებს ან ასაკით უფროს ადამიანს დალოცვას სთხოვენ და პატივისცემის ნიშნად მათ ფეხზე ეხებიან. ქცევის თავისებურებები ალბათ უფრო კულტურის ნაწილია, მაგრამ აქვე გამახსენდა მათი საკვების მიღების წესი როცა ისინი მხოლოდ მარჯვენა ხელით იღებენ საკვებს, რადგან მარცხენა ხელი უსუფთაოდ ითვლება.

- ოდესმე ხომ არ გიფიქრიათ, რომ შესაძლოა, წინა ცხოვრებაში ინდოელი იყავით?

- მივადექით იმ კითხვას, რომელსაც ნაცნობები თუ უცნობები, ჩემი ამ ქვეყნისადმი სიყვარულის შესახებ როცა იგებენ, ყველგან და ყოველთვის მისვამენ. ამაზე მეც ბევრჯერ მიფიქრია. მართლმადიდებელი ქრისტიანი ვარ და ვიცით, რომ ჩვენი რელიგია ხელახლა განსხეულებას არ აღიარებს. თუმცა გული მაინც ეწინააღმდეგება გონებას და სადღაც გულის სიღრმეში, სულ მგონია, რომ მართლაც შეიძლებოდა ასე ყოფილიყო. როდესაც ინდურ ფილმებში ვხედავდი ფილმის გმირს, რომელიც პენჯაბის მინდვრებში მოაბიჯებდა, არაერთხელ მქონია შეგრძნება, რომ იმ ადგილზე მეც ვყოფილვარ და გამივლია. შემდეგ კი საკუთარი ფიქრის თავადვე შემშინებია და დამიბლოკავს. ერთი სიტყვით, გულის სიღრმეში მგონია, რომ წინა ცხოვრებაში ნამდვილად ინდოეთში ვცხოვრობდი. იმდენად კომფორტულად და უსაფრთხოდ ვგძნობდი იქ თავს, იმდენად აუხსნელი იყო ჩემი შეგრძნებები, რომ ამ ამბავზე ინდოეთის მიწაზე ფეხის დადგმისთანავე კიდევ ერთხელ დავფიქრდი. ბედნიერი ვარ, რომ ჩემი ოცნება ინდოეთში ჩავსულიყავი ასრულდა. ზუსტად ვიცი, რომ მხოლოდ ის სიყვარული კვდება, რომელზეც აღარ ოცნებობენ...

 

 

553
ექიმი და პაციენტი

თუ ნერვული ტიკი გაქვთ: ექიმები „დამნაშავე“ ვიტამინს ასახელებენ

0
ექიმების თქმით, თუ ნერვული ტიკი დაგეწყოთ და ეს მდგომარეობა ორ კვირაზე მეტ ხანს გაგრძელდა, დაუშვებელია მისი გადაღლილობისა და სტრესისთვის მიწერა

თბილისი, 27 იანვარი — Sputnik. ვიტამინ B12-ის ნაკლებობა ჯანმრთელობას სერიოზულ პრობლემებს უქმნის, ამიტომ მისი პრევენცია გადაუდებლად აუცილებელია, აცხადებენ ექიმები.

სპეციალისტებმა ჩამოთვალეს ამ ორგანული ნაერთის დეფიციტის შედეგები და რეკომენდაციებისც გასცეს, თუ როგორ უნდა მოხდეს მათი პრევენცია.

ექსპერტების თქმით, B12-ის ნაკლებობის გამო შეიძლება ნერვული ტიკი განვითარდეს. თუ ეს მდგომარეობა ორ კვირაზე მეტ ხანს გაგრძელდა, მისი გადაღლილობისა და სტრესისთვის მიწერა დაუშვებელია.

ამასთან აღნიშნული ვიტამინის ნაკლებობა იწვევს ანემიასაც. 

ორგანიზმში ვიტამინ B12–ის დეფიციტი აისახება არა მარტო კანის ფერზე — რომელიც მქრქალი ყვითელი ხდება, არამედ სხვა ორგანოებზეც: ენა წითლდება და წყლულებით იფარება, კიდურებში ჩნდება ჩხვლეტის შეგრძნება, მხედველობა კი უარესდება. ამ ყველაფერს ემატება ადვილად გაღიზიანებადობაც.

ასკორბინოთერაპია კიბოს წინააღმდეგ: აღმოჩენილია C  ვიტამინის ახალი თვისებები>>

ასეთ შემთხვევაში ექიმები სისხლის ანალიზის ჩატარებას გვირჩევენ. თუ აღმოჩნდება, რომ ორგანიზმში ვიტამინი B12 ცოტაა, მაშინ მარაგის შესავსებად უნდა მიირთვათ ისეთი პროდუქტები, როგორებიცაა: ცხიმიანი თევზი, სოკო, კვერცხი და რძე. ასევე საჭიროა სუფთა ჰაერზე მეტი სიარული და სპორტით დაკავება.

0
თემები:
ექიმი გირჩევთ