მარინა პაპუნიძე

„როცა მეკითხებიან, იმ პაპუნიძის ვინ ხარო, ვიცი რომ მამაჩემს გულისხმობენ“

1574
(განახლებულია 19:48 13.11.2020)
აჭარაში ერთ დროს ყველაზე მაღალი თანამდებობის პირის ქალიშვილი იყო, თუმცა ამ ფაქტით რაიმე პრივილეგიის მიღება არასოდეს უცდია...

საუბარია 35 წლის სტაჟის მქონე მეან-გინეკოლოგზე, განათლებულ პიროვნებასა და უბრალოდ კარგ ბათუმელზე, მარინა პაპუნიძეზე, რომლის მამა ვახტანგ პაპუნიძე აჭარის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივნის თანამდებობაზე წლების მანძილზე მუშაობდა.

ქალბატონი მარინა პროფესიული მოვალეობის შესრულების დროს უკვე იმდენი ბათუმელის დაბადების უშუალო მოწმე გახდა, რომ მიახლოებით რიცხვსაც კი ვერ დაგისახელებთ. კორონავირუსის პირობებში მუშაობა უჩვეულო რეჟიმში უწევს. გადავწყვიტეთ დავკავშირებოდით მას, რათა დღევანდელ საქმიანობაზეც ესაუბრა და ბავშვობის წლებიც გაეხსენებინა.

გარდენიაში
გარდენიაში

- ქალბატონო მარინა, ვიცი, რომ დღეს მარტო მეან-გინეკოლოგი არ ხართ და გარკვეულწილად ფსიქოლოგობაც გიწევთ...

- ორი თვეა ამ რეჟიმში ვმუშაობთ, ასე არასოდეს ვყოფილვართ. ამ ეტაპზე ინფიცირებულთა რაოდენობის მიხედვით თბილისმა გადაუსწრო ბათუმს, მაგრამ აქაც ბევრია. კორონას პერიოდში ძალიან რთულია ფეხმძიმე ქალებთან ურთიერთობა. ჩვენს სამშობიარო სახლში კოვიდ-ინფიცირებული ორსულებიც გვყავს. ორსულობა ისედაც უცვლის მათ ფსიქიკას და ახლა წარმოიდგინეთ, ამ მდგომარეობას კორონა როგორ ამძაფრებს. სულ შიშში არიან და ჰაერის უკმარისობა აქვთ. ვალდებული ვართ ისინი დავამშვიდოთ, მოვეფეროთ, რათა დაძაბულობა რამენაირად მოეხსნათ. აქედან გამომდინარე, როცა სამსახურიდან მოვდივარ, მეც დაძაბული და დაპანიკებული ვარ. ცოტას ვისვენებ ხოლმე და მერე სამზარეულოში შევდივარ, ეს ჩემთვის ერთგვარი განტვირთვააა...

მარინა პაპუნიძე
მარინა პაპუნიძე

- ალბათ ამ გადასახედიდან უფრო გამორჩეული გეჩვენებათ თქვენი ბავშვობა, მაშინ თუ გრძნობდით ამას?

- მე კომუნისტების პერიოდის, ასე ვთქვათ, საბჭოთა ბავშვი ვარ. იქიდან გამომდინარე, ჩვენ როგორც ვცხოვრობდით და როგორი ოჯახიც გვქონდა, უბედნიერესი ბავშვობა გვქონდა. თუმცა მამის თანამდებობის გამო ჩემს ცხოვრებაში გარკვეული შეზღუდვები და ჩარჩოებიც იყო. ჩვენთვის ყველაფერი არ შეიძლებოდა ისე, როგორც ჩვენი კლასელებისთვის, რომლებიც თავისუფლად მიდიოდნენ და მოდიოდნენ, ბულვარი იქნებოდა ეს თუ ვინმეს დაბადების დღე. ჩვენ შემთხვევაში სახლში ყოველთვის უნდა სცოდნოდათ სად ვიყავით. შეურაცხყოფას არავის ვაყენებ, არაჩვეულებრივი კლასელები მყავდა, ძალიან კარგი ოჯახის შვილები იყვნენ, უბრალოდ, მამა საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი იყო და ეს ჩარჩოები იმის გამო არსებობდა, რომ მამისგან განაწყენებული ვინმე არ შეგვხვედროდა. თუმცა, მინდა გითხრათ, რომ მამას ქალაქში განაწყენებული არც არავინ ჰყოლია.

გარდენიაში
გარდენიაში

- ვიცი, რომ ვახტანგ პაპუნიძეს საკმაოდ დიდ პატივს სცემდნენ ბათუმში და დღემდე ახსოვთ...

- როცა მამა თბილისიდან ბათუმში გადმოიყვანეს, 74 წელი იყო. ასე უთხრეს, აჭარის კადრი ხარ, თანაც საკმაოდ წარმატებული, პროფესიით აგრონომი და ეკონომისტი და აქურობას გამოადგებიო. მაშინ შევარდნაძის პერიოდი იყო. მას მამა, როგორც განათლებული ადამიანი, ძალიან მოსწონდა, ამიტომ ბათუმში გადმოიყვანეს. ერთი წელი მესამე მდივანი იყო, მერე პირველი მდივანი. როცა მეკითხებიან, „იმ პაპუნიძის“ ვინ ხარო, ვიცი, რომ მამაჩემს გულისხმობენ. მიხარია, რომ ვახტანგ პაპუნიძე ჩემზე უმცროს თაობასაც ახსოვს. თბილისში 126-ე სკოლაში ვსწავლობდი. იქ იყო ჩემი პირველი მასწავლებელი, არაჩვეულებრივი ადამიანი თინა საჩანელი. თავისუფალი ბავშვობაც თბილისში გავიარე. შემდეგ სამედიცინო ინსტიტუტი დავამთავრე. ამ პერიოდში გავთხოვდი კიდეც, ორი შვილი გავაჩინე და მერე უკან, ბათუმში დავბრუნდი.

საქმიან შეხვედრაზე
საქმიან შეხვედრაზე

- იმ დროის ძველი ბათუმი როგორ გახსოვთ?

- მახსოვს „მორვაგზალს“ ვეძახდით ადგილს, სადაც გემები შემოდიოდა. იყო საკრუიზო გემი „ბათუმი-ოდესა“, დიდი გემები „ადმირალი ნახიმოვი“ და „გრუზია“. ახლა „26 მაისის პარკი“ რომ ჰქვია, მაშინ „პიონერთა პარკი“ ერქვა. იმ ქალაქის ნოსტალგია დღემდე მაქვს. ახლა ბათუმი სხვანაირია, უფრო ევროპულს დაემსაგავსა, მაგრამ მე მაშინდელი ბათუმი მენატრება... ვფიქრობ, რომ შეცვლა არაფერს უნდა, არც ძველის დანგრევაა საჭირო, უბრალოდ, უნდა გალამაზდეს ის, რაც არის, ხოლო ძველს რესტავრაცია ჩაუტარდეს.

მეგობრებთან ერთად
მეგობრებთან ერთად

- ვიცი, რომ მეან-გინეკოლოგებში ყველაზე ძლიერი ფილოლოგი ხართ, ვისი დამსახურებაა ეს?

- ჩვენს ოჯახს ძალიან მდიდარი ბიბლიოთეკა ჰქონდა. მიყვარს ლიტერატურა, პოეზია და ისტორია. ქართული ლიტერატურის არაჩვეულებრივი პედაგოგი მყავდა, მანანა გეგენავა, რომელთანაც დღესაც მაქვს თბილი ურთიერთობა. მან კარგად შეგვასწავლა ქართული ლიტერატურა და მისი დამსახურებაა, რომ ასე მიყვარს. დღესაც კი მანანას ვერ ვეძახი, „მანანა მას“ – ასე მივმართავ ხოლმე.

მარინა პაპუნიძე სამსახურში
მარინა პაპუნიძე სამსახურში

- კიდევ, ამბობენ, ფანტასტიკური კულინარიაო...

- მართალია, ყველაფერი კარგად გამომდის. დედა მყავდა კარგი კულინარი და ბებიაც, რომელმაც გამზარდა. აბსოლუტურად განსხვავებულ კერძებს ვამზადებ. შემიძლია ფხალ-ლობიოც გავაკეთო და ასევე „გავიფრონცკო“ და მოვამზადო ხორციანი კერძი „პა ფრანცუზკი“, ან კიბორჩხალას სალათი დახეხილ ჰოლანდიურ ყველთან ერთად. თუმცა ჩემებს გამორჩეულად მაინც ფხალ-ლობიო უყვართ. სანათესაოში ყველა ვმარხულობთ ხოლმე და ზამთარში მას დიდ ქვაბში ვაკეთებ და როცა ვიკრიბებით, სქელკანიან მჭადთან ერთად მივირთმევთ. აი, ღვთის წყალობით, მორჩება კორონობა და როცა ცხოვრების ჩვეულ რიტმს დავუბრუნდებით, ისევ შევიკრიბებით, ცხოვრება ისევ მშვენიერი გახდება. მთავარია, დღეს ექიმების ყველა რეკომენდაცია შევასრულოთ და ერთმანეთს გავუფრთხილდეთ...

1574
ანა ზოიძე

„ამბავი შიშზე და მარტოობაზე“– აბასთუმანში მიტოვებული სახლი და ბათუმელი თინეიჯერის პროტესტი

404
(განახლებულია 21:45 23.11.2020)
„მარტოობაც შიშია და იმიტომ შეიქმნა, რომ ადამიანებს თავის დროზე მარტო დარჩენის შეეშინდათ“ – ეს ფრაზა მწერლობის გზაზე მდგარი 19 წლის ანა ზოიძის მომავალი წიგნიდანაა.

ჩვენი პერიოდული რუბრიკა „თინეიჯერის“ დღევანდელი სტუმარიც სწორედ ანაა. ის ბათუმის ხელოვნების უნივერსიტეტის ტელერადიო ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის პირველი კურსის სტუდენტია. მომავალი წიგნისთვის მან ამ ასაკის გოგოსთვის უჩვეულო თემა შეარჩია – სულიერად დაავადებული ჯარისკაცის სამყარო და მისი შინაგანი განცდები.

რამდენად დარჩება იგი არჩეული გზის ერთგული, ამას დრო გვიჩვენებს, მთავარია, რომ ანას უკვე აწუხებს კითხვები, რაზეც პასუხები ალბათ ერთ მშვენიერ დღეს მის ცხოვრებას ბევრად საინტერესოს გახდის...

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- ანა, ჟურნალისტის პროფესია პირველ რიგში ალბთ იმიტომ აირჩიე, რომ წერა გიყვარს, ყველაფერი დღიურების წერით ხომ არ დაიწყო?

- დიახ, ბავშვობაში დღიურს ვწერდი, თუმცა ჩემი ნაწერების აფიშირება არასდროს მიყვარდა, ალბათ ეგოიზმი მძლევდა. რაც შეეხება ჟურნალისტიკას, ვფიქრობ, ეს სფერო ჩემთან ყველაზე ახლოსაა თავისი მრავალფეროვანი და ზოგჯერ ინტრიგებით სავსე ისტორიებით. თითოეული რესპონდენტი, ანუ ცალკეული ადამიანი ჩემთვის წიგნია. ამ წიგნის იმდენ ფურცელს ვკითხულობ, რამდენსაც თავად მიშლის, ზოგს ეპილოგამდე მივყავარ, ზოგსაც არა. ეს პროცესი იმდენად საინტერესოა ჩემთვის, რომ ფსიქოლოგია უკვე პრიორიტეტულად იქცა.

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- მოდი, უფრო უკეთ რომ გაიგოს მკითხველმა რაზეა ეს ამბავი, მცირე ამონარიდი გაგვაცანი...

- დიახ, ერთ ასეთ ამონარიდს გაგაცნობთ: „საუკუნის მიწურულს, იმ ზამთარში, სადაც თოვლი თოვდა და სიტყვები ორთქლად იქცეოდა გაყინულ ჰაერში, გზაზე სამი კაცი მიდიოდა. ეს არ არის ამბავი სიკვდილზე, სიყვარულზე ან სიცარიელეზე (ჩვენი ცხოვრება ხომ ძირითადად ეს სამი ეტაპია: დაბადება, შეყვარება და სიკვდილი). ეს ამბავი არც მტრობასა და მეგობრობაზეა, არც, მით უმეტეს, ტკივილზე და მონატრებაზე. ეს არის ამბავი შიშზე. რადგან როცა ეს სამი კაცი ზამთრის გაყინულ საუკუნეში გზაზე მიდიოდა, უეცრად დაღამდა“...

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- მოკლედ, წიგნს წერ ჯარისკაცზე, რომელიც შიზოფრენიითაა ავად, რატომ შეარჩიე ასეთი თემა?

- დიახ, წიგნი შიზოფრენიით დაავადებულ ჯარისკაცზეა. მინდა ჩემი მონათხრობი დრამატურგიული იყოს განსხვავებულ პერსონაჟზე, რაც ამბავს უფრო ეფექტურს გახდის. წიგნში ემოციურადაა მოთხრობილი ისეთი საკითხები, რაზეც ამ ეპოქაში ნაკლებად საუბრობენ, რადგან ჩვენს რეალობაში ყველაფერი გაუფასურებულია. მსურს დავაბრუნო ძველი ღირებულებები და პროტესტი გამოვთქვა იმ საკითხებთან დაკავშირებით, რაც შინაგანად მაწუხებს. ხელოვნება ჩემთვის საკუთარი თავის ძიებასთან ასოცირდება. როგორც ჩემი წიგნის მთავარი პერსონაჟი, მეც გზააბნეული და დაკარგული ვარ.

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- ადგილი, სადაც თავს კარგად გრძნობ, რომელია?

 - აბასთუმანი არის ადგილი, სადაც თავს ყველაზე კომფორტულად ვგრძნობ. სწორედ ამ კურორტზე აღმოვაჩინე მიტოვებული სახლი, რომლის ხსენებაზეც მოსახლეობას ჟრუანტელი უვლის შიშისგან, რამაც უფრო გამიღვივა ჩემი ინტერესი. იქ შესულმა აღმოვაჩინე ბიბლიოთეკა და გავიკითხე ამ სახლის პატრონზე. ეს ადამიანი ყოფილა შიზოფრენიით დაავადებული და მას თურმე მარტოობა მოსწონდა. მიუხედავად იმისა, რომ იმ კაცის არც სახელი ვიცი და არც გვარი, თავისი ბიბლიოთეკით ჩემზე ძალიან დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და ის გარემო დაუვიწყარ კადრად აქცია.

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- საკუთარი თავის ძიება ამ ასაკში ბუნებრივი ამბავია, როგორ ფიქრობ, 19 წელი რისთვისაა ცოტა და რისთვის ბევრი?

- 19 წელი იმისთვისაა ცოტა, რომ სიცოცხლე შეიგრძნო და მაქსიმუმს მიაღწიო. იპოვო საკუთარი თავი და ამ დროს ყველაფერი აღიქვა, ეს ცნობიერსა და არაცნობიერზეა დამოკიდებული. ზოგმა შეიძლება 19 წლის ასაკში დატოვოს კვალი, ზოგსაც შეიძლება ბევრი დასამთავრებელი საქმე დარჩეს.

- შენს თაობაში რა მოგწონს და რა არა?

- ჩემს თაობაში მომწონს თავისუფლებისადმი დამოკიდებულება, სიახლისა და „სიგიჟეებისადმი” სწრაფვა და სწორი არჩევანი. რაც შეეხება არმოწონებას, მგონია, რომ თინეიჯერების უმრავლესობას შინაგანი ჰარმონია არ აქვს და სიმშვიდე აკლიათ.

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- რომელია შენი საყვარელი მწერალი?

- ფავორიტი მწერალი არ მყავს, თუმცა ჟანრობრივი თვალსაზრისით კლასიკა მიზიდავს. ამ ფაქტორს თუ გავითვალისწინებთ, მომწონს დოსტოევსკი, უაილდი, ჰიუგო, დიუმა და დანტე.

- ყველაზე სასურველი რესპონდენტი ვინ არის შენთვის, ვისგან აიღებდი ინტერვიუს?

- სამწუხაროდ, მწერალი ჯემალ ქარჩხაძე გარდაცვლილია, მაგრამ შესაძლებლობა რომ მქონოდა, ალბათ მისგან ავიღებდი ინტერვიუს. წარმომიდგენია, რა საინტერესო საუბარი გამოგვივიდოდა...

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- გაიხსენე ამბავი, რომელმაც შენი ცხოვრება გარკვეულად შეცვალა...

- ასეთი ერთი ამბავი მახსენდება – დღე, რომელმაც შემმატა თავდაჯერებულობა, სითამამე და გამბედაობა. როცა ჩემმა დამ აღმოაჩინა ჩემი ნაწერი და აჩვენა მწერალს, რომელმაც ასეთი რამ მითხრა – მწერალთა კავშირში 800 ადამიანი ვართ გაერთიანებული, აქედან 40 საინტერესოდ და შთამბეჭდავად წერს. რაც შეეხება დანარჩენს, მათ ნაწერს შენი ჩანაწერები მირჩევნია, ნიჭიერი ხარო...

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- როგორ ფიქრობ, რითია საინტერესო რეალური “პერსონაჟი” ანკა ზოიძე?

- როგორც ასეთი, ანკა ზოიძე კონკრეტული პერსონაჟი არ არის, ის ბევრია, ცვალებადი, თავისუფალი და ღრმა. საერთოდ, არ მხიბლავს ხოლმე საკუთარი თავზე საუბარი, იმიტომ რომ ეს არ არის მარტივი რამ: ვიღაცისთვის კარგი ხარ, ვიღაცისთვის ცუდი... ადამიანი მონეტასავითაა, მასში სიკეთეც და ბოროტებაც ერთ დონეზეა, დაბალანსებულია.

- საუბრის ბოლო ფრაზად რას დაუტოვებ მკითხველს?

- მკითხველს მინდა მივულოცო დღევანდელი დღე, გიორგობა, უფალი გფარავდეთ ყველას. რომ არა პანდემია, ალბათ სულის სიმშვიდის მოსაპოვებლად და იმისთვის, რომ ჩემი წიგნი ბოლომდე დამეწერა, ტაძარში წავიდოდი...

 

404
ქეთევან გარაყანიძე

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: „როცა წლის მოგზაურობა დასრულდება“…

611
(განახლებულია 10:36 21.11.2020)
უკვე 19 წელია, რაც ყოველი გაკვეთილისთვის ისე ემზადება, როგორც ლიტერატურული სპექტაკლისთვის, ამიტომაც იქ ყოველთვის „ანშლაგია“...

საუბარია ბათუმის N3 საჯარო სკოლის წამყვან მასწავლებელზე - ქეთევან გარაყანიძეზე. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, საბავშვო მწერალი და ბლოგერი ბავშვებს ქართულ ენა-ლიტერატურას განსაკუთრებული სიყვარულით ასწავლის. საშუალო განათლება ოზურგეთის რაიონის სოფელ ბახვის გაბრიელ ეპისკოპოსის სკოლაში მიიღო, შემდეგ ბათუმის შოთა რუსთაველის უნივერსიტეტი დაამთავრა.

„თქვენ შეგიძლიათ დაინახოთ არა ფიგურები, არამედ მკრთალი ხაზები, არა ფერები, არამედ-შავი და თეთრი მთელი თავისი ფილოსოფიით. თქვენ უნდა მოისმინოთ არა ის, რაც გესმით, არამედ ის, რაზეც არავინ საუბრობს!”- ასე მიმართავს ქეთი მასწავლებელი თავის მოსწავლეებს, რომლებმაც უკვე კარგად იციან, რომ ყველაზე მაგარი ქვეყანა სამოგზაუროდ ლიტერატურაა, თავისუფალი აზროვნება და განათლება კი უტყუარი კომპასი, რომ არასოდეს დაიკარგო...

ქეთევან გარაყანიძე
ქეთევან გარაყანიძე

- ქალბატონო ქეთევან, ამბობენ, ცუდია ის მასწავლებელი, რომელსაც თავისი ბავშვობა არ ახსოვსო...

- მე, როგორც ყველა, საკუთარი ბავშვობიდან მოვდივარ, მაგრამ სხვათაგან განსხვავებით მჭირდება, რომ ნათლად მახოვდეს წარსული, რათა პროფესიული შეცდომები არ დავუშვა. ბავშვობისდროინდელი ყველა ისტორია განსაკუთრებულია და ჩემთვის, როგორც საბავშვო მოთხრობების ავტორისთვის, მათ ემოციური დატვირთვა აქვს.

წიგნის კითხვა ბუნებაში
წიგნის კითხვა ბუნებაში

- როგორი იყო თქვენი სამყარო და რომელმა მასწავლებელმა დაგამახსოვრათ თავი?

- ბავშვობაში მთელი სამყარო ჩემი მასწავლებელი იყო, მერე სოფელი, სადაც გავიზარდე; ოჯახი, სადაც ბევრზე ბევრი წიგნი იყო და მუდამ მქონდა დიდი არჩევანი; მეზობლები, რომელთა შესახებაც მოთხრობებში ვყვები. რაც შეეხება, გამორჩეულ მასწავლებელს, ალბათ არავის გავანაწყენებ, თუ ამ ნომინაციაში ლიტერატურის მასწავლებლებს დავასახელებ: სკოლის პერიოდიდან ქალბატონ მზია ვაშალომიძეს, უნივერსიტეტიდან კი პროფესორებს: რამაზ ხალვაშს და თინა შიოშვილს. ყოველთვის ვიცოდი, რომ სხვა საქმეს ასეთი ენთუზიაზმით ვერასოდეს გავაკეთებდი. მგონია, რომ მასწავლებლად დავიბადე. ბავშვობაში მასწავლებლობანას გატაცებით ვთამაშობდი, არ მეზარებოდა ტექსტების ერთი ფურცლიდან მეორეზე გაუთავებლად გადაწერა. ეს ჩემი დიდი გამოცდილებაა, ტექსტებს ახლაც უდიდესი მოთმინებითა და გულმოდგინებით ვეძებ და ვარჩევ.

მოსწავლეებთან ერთად
მოსწავლეებთან ერთად

- ვიცი, რომ ხშირად ამოგზაურებთ მოსწავლეებს საოცარ „ქვეყანაში“, სახელად ლიტერატურა...

- ბავშვებთან მიმართვაში ახალი სასწავლო წლის დაწყების დღეს, სწორედ ეს ვახსენე... ჩვენ გვაქვს უფლება, ვთქვათ, რომ ბევრი საინტერესო რამ მოვიხილეთ ლიტერატურის წყალობით. ერთად ვიმოგზაურეთ აღმოსავლეთში თუ დასავლეთში, ჩრდილოეთში თუ სამხრეთში. გავიცანით ადამიანები ოცნებებით, იმედებითა და  პრობლემებით, სიხარულიანი და მწუხარებით სავსე დღეებით, მაგრამ მთავარი ის იყო, რომ ბავშვები მეუბნებოდნენ: მადლობა, მასწავლებელო, ეს რომ წაგვაკითხეთ! ჩვენ ახლაც მოვივლით აღმოსავლეთსა თუ დასავლეთს, ჩრდილოეთსა თუ სამხრეთს, მაგრამ როცა წლის მოგზაურობა დასრულდება, პერსონაჟების კი არა, ერთმანეთის დანახვა უნდა შევძლოთ...

მოსწავლეებთან ერთად
მოსწავლეებთან ერთად

- ბავშვებს თავისუფალ აზროვნებას აჩვევთ და საამისოდ „თავისუფალ გაკვეთილებს“ ატარებთ, თემებს როგორ არჩევთ?

- თავისუფალი გაკვეთილი პარასკევობით ტარდება წინასწარ განსაზღვრულ ნებისმიერ თემაზე. შეიძლება თქვას, რომ ბავშვებს მომავალი პროფესიის პოვნაში ვეხმარები. ასეთ გაკვეთილზე ხდება  მაგალითად, უცხო ტექსტების გააზრება ცნობილი ადამიანების პირადი წერილების კვალდაკვალ. გავეცანით: აბრაამ ლინკოლნის წერილს, რომელიც მან შვილის მასწავლებელს მიწერა, ჩარლი ჩაპლინის ქალიშვილის, ჯერალდინასადმი მიწერილ ბარათს და სხვ.. შემდეგ მათგან გამომდინარე, სხვადასხვა თემებზე ვსაუბრობთ. როცა ბავშვები გაეცნენ ფრანც კაფკას წერილს, რომელიც მან თავის საცოლეს, ფელიჩე ბაურს მიწერა, ვისაუბრეთ იმაზეც, თუ რა არის საჭირო ადამიანური ურთიერთობების გადასარჩენად. სხვათა შორის, ერთხელ ბავშვები ჟურნალისტებიც იყვნენ. როცა კარანტინი დაიწყო, გვქონდა ასეთი თემა: „რეპორტაჟი ფანჯრიდან“ საკმაოდ საინტერესო გამოვიდა. აქ გამოჩნდა დღევანდელი დღისადმი და ახლანდელი, უცნაური სამყაროს მიმართ მათი დამოკიდებულება. სხვადასხვა თემაზე შექმნილი ბავშვების ნახატები და ნაწერები წასაშლელად მენანება, ამიტომ ყველას ვინახავ. სოციალურ ქსელებში მათი ყველა წერილი, ნახატი თუ საინტერესო თემა გამოფენილი მაქვს, ბავშვები ასეთ ყურადღებას ძალიან აფასებენ...

სასკოლო თეატრის სცენაზე
სასკოლო თეატრის სცენაზე

- ვიცი, რომ გაკვეთილზე სხვადასხვა სახის სახალისო აქტივობებს ახორციელებთ...

- ბავშვებს რაც ახალისებს, ყველაფერი შემომაქვს ლიტერატურაში, კულინარიაც კი. გავიხსენებდი ასეთ აქტივობებს: მაგალითად, მეხუთე კლასელებისთვის -„გახდი მეთოჯინე და შექმენი საყვარელი ლიტერატურული პერსონაჟისგან სათამაშო”, ან „მე სამშობლოსთვის“, სადაც მოსწავლეებმა წერილები დაწერეს მომავლის ყუთისთვის და სხვა... სკოლაში თეატრალური დასი ჩამოვაყალიბე. შაბათობით ვმუშაობთ, რეპეტიციებს გავდივართ და ისინი ძალიან ბედნიერები არიან...

გაკვეთილზე
გაკვეთილზე

- როგორც ჩანს, თქვენი გაკვეთილები მართლა გამორჩეულია, არსებულ სასკოლო სისტემასა და პროგრამაში რას შეცვლიდით?

- ყველაფერს! ვამტკიცებ, დაუსრულებელი კამათი თემაზე, რომ ბავშვებს კითხვა არ აინტერესებთ, არასწორია. კარგი ლიტერატურა და მკაფიო მითითებები, მასწავლებელი, რომელსაც თავად უყვარს ლიტერატურა და არის ლიტერატურული პროცესის მონაწილე - აი, ეს სამი რამ ცვლის ბავშვების დამოკიდებულებას კითხვისა და განათლების პროცესის მიმართ.

- თავად ხართ ლიტერატურული პროცესის მონაწილე - წერთ საბავშვო მოთხრობებს და ლექსებს და თარგმნით კიდეც...

- ვერ ვიტყვი, რომ მთარგმნელი ვარ. უბრალოდ, ჩემი მეგობარი, ელეონორა ბარამიძე ცდილობს მაქციოს მთარგმნელად. ის მიგზავნის რუსული პოეზიის ნიმუშებს და მეც საკარანტინო მოცალეობისას სიხარულით ვასრულებ ამ „დავალებებს“. ნათარგმნი მაქვს თითო ან ორ ორი ლექსი ისეთი დიდი პოეტებისა, როგორებიც არიან: ევგენი ევტუშენკო, ბელა ახმადულინა, ანა ახმატოვა, ქრისტინა როსეტი... როგორ გამომდის, მკითხველმა განსაჯოს...

მოსწავლეებთან ერთად
მოსწავლეებთან ერთად

- განსჯისთვის რაიმე ნიმუშს ხომ ვერ შემოგვთავაზებთ?

- ცნობილი რეჟისორის, ელდარ რიაზანოვის ლექსის „У природы нет плохой погоды“ ჩემეული თარგმანს გაგაცნობთ:

ბუნებას არ სურს შენი დარდის წვიმებად ქცევა,

ყველა ამინდი მზიანიც და სეტყვა-ცვრიანიც

უფლის მადლია, სასიკეთო და საიმედო!

დაე, მიიღე ეს შემოდგომა,

როგორც წელი კიდევ ერთი შენი ცხოვრების,

არ გაქვს მიზეზი წყენისა და მოთქმა-გოდების.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- რისთვის შექმენით საკუთარი ბლოგი, რა არის თქვენი ძირითადი სათქმელი?

- თავიდან ბლოგი ბავშვების ნამუშევრების გამოსაქვეყნებლად შევქმენი. ყოველთვის, როცა რაღაც საინტერესოს წერდნენ ან გამოსახავდნენ, მეკითხებოდნენ: გამოვაქვეყნებ თუ არა მათ ჩემს ფეისბუქ-გვერდზე? ჰოდა, რახან ასე უხაროდათ, გადავწყვიტე, ამ საქმეს უფრო სერიოზულად მოვკიდებოდი. მერე ეს ბლოგი მრავალამბიანი გახდა და პირადი შემოქმედებითი ინფორმაციითაც დაიტვირთა.

სასკოლო სპექტაკლის შემდეგ
სასკოლო სპექტაკლის შემდეგ

- რა მოხდა „ერთხელ გაკვეთილზე“?..

- ერთხელ, ერთი სკოლის ერთ-ერთ კლასში მოსწავლეებმა ძალიან მაწყენინეს. თანაც, ისე, რომ გაკვეთილზე ავტირდი კიდეც. მეორე დღეს, როცა იმავე კლასში შევედი, დამხვდა: ყაყაჩოებით სავსე მაგიდა, ფერადი ბუშტებით სავსე იატაკი და საოცარი წერილი, რომელიც შენახული მაქვს, კიდევ, ბევრი ჩახუტება...

მოსწავლეებთან ერთად
მოსწავლეებთან ერთად

- ოდესმე გაგჩენიათ სურვილი, რომ ბავშვებთან ერთად გეთქვათ:„Oh, captain! My captain!“?..

- მე ვფიქრობ, რომ ეგ ფილმი - „მკვდარი პოეტების საზოგადოება“ ჩემზეა... თუმცა, მარტო მე არა, ბავშვებიც ასე ფიქრობენ...

 

 

611
მატარებელი რკინიგზის სადგურში

„საქართველოს რკინიგზა“ მატარებლების მოძრაობის გრაფიკს ცვლის

0
იმ მგზავრებს, ვისაც ადრე აქვთ მატარებლის ბილეთები შეძენილი და ვერ ახერხებენ ახალი განრიგის მიხედვით გამგზავრებას, ბილეთების დაბრუნება შეუძლიათ. „საქართველოს რკინიგზა“ თანხას სრულად დააბრუნებს

თბილისი, 23 ნოემბერი - Sputnik. საქართველოს რკინიგზა სამგზავრო გადაზიდვების განრიგს ცვლის, ნათქვამია კომპანიის პრესსამსახურის განცხადებაში.

საქალაქთაშორისო მატარებლების მოძრაობის განრიგი

კომპანიაში აცხადებენ, რომ იმ მგზავრებს, რომლებმაც ბილეთები ადრე შეიძინეს და გამგზავრება ახალი განრიგის მიხედვით არ შეუძლიათ, ბილეთების დაბრუნება შეუძლიათ. „საქართველოს რკინიგზა“ ბილეთის ღირებულებას სრულად დააბრუნებს. 

კომპანიაში მგზავრებს აფრთხილებენ, რომ მატარებელში ყველა მგზავრმა დადგენილი რეგულაციები უნდა შეასრულოს.

„Covid19-ის გავრცელების პრევენციისა და ჯანდაცვის ახალი რეგულაციების თანახმად, მატარებლებში აკრძალულია პლედების დარიგება, დროებით გაუქმებულია საბორტო ჟურნალი და ბიბლიოთეკა. მგზავრები არ დაიშვებიან პირბადის გარეშე და  მგზავრობის პროცესში მათ არ აქვთ პირბადის მოხსნის უფლება“, - ნათქვამია განცხადებაში.

საქართველო კორონავირუსის მეორე ტალღას ებრძვის. ყოველდღიურად ოთხი ათასამდე ახალი შემთხვევა ფიქსირდება. პანდემიის დაწყებიდან დღემდე ინფიცირების 100 ათასზე მეტი შემთხვევა გამოვლინდა, გარდაიცვალა 1012 ადამიანი.

ქვეყანაში ამჟამად არაერთი შეზღუდვა მოქმედებს: ნიღბების ტარება აუცილებელია შენობებში, ტრანსპორტსა და ქუჩაში, დიდ ქალაქებში სკოლები დისტანციურ სწავლებაზეა გადასული, დახურულია საბავშვო ბაღები, აკრძალულია ღამის 22:00 საათის შემდეგ სახლიდან გასვლა.

0
თემები:
ტრანსპორტი საქართველოში