მალხაზ წიკლაური

არხოტის ხევსური საფრანგეთში და ალპებში გაშლილი ქართული დროშა

865
(განახლებულია 22:28 11.11.2020)
დღეს რუბრიკაში „ქართველები უცხოეთში“ საფრანგეთში მცხოვრებ არხოტელ ხევსურს მალხაზ წიკლაურს გაგაცნობთ.

„სად წაიყვან სადაურსა, სად აღუფხვრი სადით ძირსა?!“ – ალბათ ქართველ ემიგრანტებზე დაწერილ ჩვენს მასალებს ლაიტმოტივად რუსთაველის ეს ფრაზა გასდევს...

დუშეთში წიკლაურების უძველესი გვარის ოჯახში გაიზარდა და მის გენებში ხევსურთა სისხლია. ამბობს, რომ „საქართველოზე შეყვარებული რიგითი ქართველია“. თავიდან მსახიობობაზე ოცნებობდა და ისე მოხდა, რომ დუშეთის თეატრის სცენაზე რამდენიმე როლი ითამაშა კიდეც. მართალია, პროფესიონალი მსახიობი ვერ დადგა, მაგრამ თეატრის სიყვარული არასოდეს განელებია. დღეს საქართველოსგან საკმაოდ მოშორებით ცხოვრობს, მაგრამ მისი მთავარი ადამიანური ფასეულობები იგივე დარჩა და ასევე უცვლელია მისი არტისტული ნატურაც...

მალხაზ წიკლაური
მალხაზ წიკლაური

- ბატონო მალხაზ, უცნობ ადამიანს როგორ ეცნობით უცხოეთში?

- საქართველოზე შეყვარებული და სამშობლოს მონატრებული ჩვეულებრივი ემიგრანტი ვარ. არა მგონია, ვინმესთვის საინტერესო ვიყო... ჩემს ქვეყანაში ოდესღაც მსახიობი ვიყავი. მერე ის გადარეული 90-იანი წლები დადგა და აგერ უკვე ოცი წელია ემიგრაციაში ვარ. თავიდან, რომ იტყვიან, პორტუგალიამ მიშვილა, მერე საფრანგეთში ჩამოვედი.

ალპებში ქართული დროშით
ალპებში ქართული დროშით

- როგორ გრძნობს თავს ხევსური კაცი ევროპის შუაგულში?

- როგორ ვიქნები სამშობლოს გარეშე?!. უცხოეთში რომ ჩადიხარ და მათი ენა არ იცი... ეგ პერიოდი უმძიმესი იყო. მერე თანდათან ალღო ავუღე სხვა ქვეყანას და სხვა ხალხის ცხოვრებას, წესებს და იმდენად აღარ მიჭირდა. გავიდა დრო და, ქართული მენტალიტეტის ამბავი ხომ იცით? ვინც საქართველოდან აქ ჩამოდიოდა, ყველას ვხვდებოდით და ვაკვალიანებდით. ჩემთან ჩამოსულს სახლიც ხვდებოდა, სამსახურიც და თარჯიმანიც ჩემი სახით.

მალხაზ წიკლაური
მალხაზ წიკლაური

- საქართველოში თეატრის სცენაზეც იდექით...

- ცხოვრებაში ერთი მოუსვენარი ბიჭი ვიყავი და თეატრშიც მაგიტომ მიმიწვიეს. პირველად ვითამაშე სპექტაკლში, რომელსაც „დედას ბიჭები“ ერქვა. იმ სპექტაკლში ერთდროულად ორ შვილს ვთამაშობდი. ახლა რომ ვიხსენებ, ის დრო ჩემთვის ყველაზე ტკბილი მოგონებაა. მერე იყო როლი სპექტაკლში „ხევისბერი გოჩა“. ამის შემდეგ გადავწყვიტე თეატრალურზე ჩამებარებინა, მაგრამ არ მიმიღო თეატრალურმა უნივერსიტეტმა. ეს ამბავი ჩემი დიდი ტკივილი იყო.

მეუღლესთან ერთად
მეუღლესთან ერთად

- თუმცა ლილი იოსელიანის ყურადღების მიქცევა მაინც მოახერხეთ...

- ალბათ ასეა, რადგან გამოცდების მერე ქალბატონმა ლილიმ მკითხა – ასე კარგად რომ ჩაგვაბარე, ვისი ხარო. უნივერსიტეტში მოხვედრილთა სიაში ეძება ჩემი თავი და ვერ მიპოვა. მაშინ სხვა დრო იყო, ახალგაზრდებმა ეს არ იციან, მარტო ნიჭი არ ჭრიდა და მაგიდის ქვემოთ რომ ჰქონდათ, იმ სიაშიც უნდა ყოფილიყავი. ასე ჩაბარდა მსახიობობაზე ჩემი ოცნება ისტორიას. თუმცა, ეტყობა, თავი მაინც დავამახსოვრე ხალხს, იმიტომ რომ მარჯანიშვილის თეატრიდან მქონდა მიწვევა, მაგრამ იმ დროს უკვე საქართველოს ვემსახურებოდი. მერე აიარია ქვეყანა და... თუ შეიძლება ასე ითქვას, მარტო ცხოვრების სცენასღა შემოვრჩი.

მალხაზ წიკლაური
მალხაზ წიკლაური

- როგორ მოხვდით საფრანგეთში?

- ის, რაც ჩემ აქ წამოსვლას მოჰყვა, ალბათ ყველა ვერ წარმოიდგენს. ახლაც მიყვება ხოლმე ჩემი ძმა, როცა ემიგრაციაში წახვედი, დედა სულ იჯდა და ტიროდაო. არადა, სამშობლოს დასაცავად რომ გამიშვა, მაშინ არ უტირია. საფრანგეთზე რა მოგიყვეთ? ჩემი ხელობით ის შევძელი, რომ აქ უმაგრესი ადგილები ვნახე. ხუთი წელია, რაც ბრეტანიაში ვარ, ეს ჩრდილო-დასავლეთი საფრანგეთშია. ვცდილობ სადაც კი წავალ, საქართველოზე და ქართველებზე ვილაპარაკო. ჩემმა ფრანგმა მეგობრებმა უკვე იციან, რომ ქართველები პირველი ევროპელები ვართ...

- ევროპამ რა ახალი თვისება შეგძინათ?

- პასუხისმგებლობის გრძნობა ისედაც მქონდა, მაგრამ ევროპამ გამიათმაგა, წესრიგი და კანონის მორჩილება მასწავლა. ისე კი, მაინც ქართველად დავრჩი, სითბოსა და მართალი ურთიერთობების გარეშე არ შემიძლია.

მალხაზ წიკლაური
მალხაზ წიკლაური

- ეს ალბათ თქვენი ხევსურული წარმომავლობის „ბრალიცაა“...

- რაც შეეხება ჩემ ხევსურობას, მე არხოტიონი, არხოტის ხევსური ვარ და ეს უკვე ჩემს გონებასა და გენშია. შეუძლებელია ერთხელ მაინც ნახო არხოტი და მთელი ცხოვრება მოგონებად არ დაგრჩეს. მე წიკლაურების უძველესი გვარის წამომადგენელი ვარ, ჩვენი საგვარეულო სალოცავები ბევრგანაა – გუდამაყარში, უკანახოში, არხოტში, გაღმაროშკაში, ქსმოტში. სულ ამას ვიმეორებ – აუცილებელია, რომ ყველამ იცოდეს თავისი გვარის ისტორია. მე ახლაც, შორიდანაც ვიტყვი: უფალმა დალოცოს და გააძლიეროს წიკლაურების გვარი სხვა ქართულ გვარებთან ერთად!.. საქართველოს მონატრება ჩემში ძლიერადაა, მაგრამ აქ, სამწუხაროდ, არიან ისეთი ქართველებიც, ვინც სხვანაირად ფიქრობს. მათთვის უცხოეთში ყოფნა მხოლოდ სიამოვნებასა და კომფორტთანაა დაკავშირებული, მათი ძალიან მიკვირს და არც მესმის...

მალხაზ წიკლაური
მალხაზ წიკლაური

- ხევსურობამ რაიმე ფორმით ხომ არ იჩინა თავი უცხოეთში?

- ერთი პატარა ამბავი მახსენდება: საქართველოდან რომ წამოვედი, თან ქართული დროშა წამოვიღე. ერთხელ ალპებში, ზღვის დონიდან 1800 მეტრზე აღმოვჩნდი. მთების დანახვაზე გული ამიჩქარდა, მანქანა გავაჩერებინე, გადმოვედი და ქართული დროშა გავშალე. ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ იმ სიმაღლეზე მყოფს ჩემი დროშიანად საქართველოშიც, ჩემს კუთხეშიც მხედავდნენ...

- რა სახელები ჰქვია თქვენს მონატრებას?

- სამშობლო, ოჯახი, მეუღლე, შვილები, სახლი, სისხლი, ჯიში... როცა ეს ყველაფერი გაკლია და ემიგრანტი ხარ, ძნელია მონატრება აიტანო. სულ მეკითხებიან ხოლმე, მახო, როდის დაგვიბრუნდებიო. ერთხელაც იქნება, დავბრუნდები. ველოდები და მჯერა, რომ საქართველო აუცილებლად გაბრწყინდება და მისი ყველა შვილი თავის ქვეყანაში ბედნიერად იცხოვრებს...

 

865
თემები:
ქართველები უცხოეთში (89)
შორენა მონდაძე

11 შვილის დედა მოლბერტთან, მისი საოცარი ნახატები და ცხრა წლის გოგო, რომელიც ას თხას უვლის

493
(განახლებულია 21:25 30.11.2020)
ლილოსთან ახლოს მდებარე სოფელ ნასაგურში ცხოვრობს ქართული ოჯახი, რომლის დიასახლისი, 47 წლის შორენა მონდაძე 11 შვილის დედაა...

მას სხვა ღირსებაც აქვს – საოცრად ხატავს. თვლის, რომ მოყვარული მხატვარია, თუმცა მის ნახატებში სიცოცხლე ჩქეფს და ისინი პოზიტიური გზავნილებია სამყაროში. ძირითადად საბავშვო თემატიკა უყვარს და ეს ბუნებრივიცაა. დედის შემოქმედების პირველი შემფასებლები ბავშვები არიან. გარდა ამისა, ამ თბილ ოჯახში, სადაც სიკეთე მთავარი ღირებულებაა, შრომას თავიდანვე ეჩვევიან.

შორენა მონდაძე ოჯახთან ერთად
შორენა მონდაძე ოჯახთან ერთად

- ქალბატონო შორენა, საბავშვო თემატიკაზე რომ ხატავთ, ამის მიზეზი ის არის, რომ მრავალშვილიანი დედა ხართ, თუ ეს თქვენში შემორჩენილი ბავშვობის გამოძახილიცაა?

- ხატვა ბავშვობიდან მიყვარს. ალბათ ბავშვობის სიკეთე ჩემშიცაა შემორჩენილი. განსაკუთრებით მიყვარს საბავშვო თემატიკაზე ხატვა. თოიძის სამხატრო სასწავლებელი დავამთავრე, მაგრამ ვთვლი, რომ მოყვარული მხატვარი ვარ. ყველაზე ნათლად ბავშვობის ემოცია მახსენდება, როდესაც ჩემი ნახატების გამოფენაზე ერთ-ერთი ესკიზი ძალიან მოეწონა სახელგანთქმულ მხატვარსა და მოქანდაკეს გივი მიზანდარს, მისგან ქებაც დავიმსახურე. ის სიტყვები ჩემთვის დიდ მოტივაციად იქცა.

შორენა მონდაძის შემოქმედება
შორენა მონდაძის შემოქმედება

- საერთოდ ასლების სამყარო გხიბლავთ და პორტრეტებს ფოტოებიდანაც ქმნით...

- დიახ, ძირითადად ცნობილი ნახატების ასლებს ვქმნი. მომწონს სოციალური თემატიკის ნამუშევრები. ფოტოებს რაც შეეხება, პირველად ფოტოდან ჩემი შვილის პორტრეტი დავხატე. დღეს შეკვეთებზეც ვმუშაობ.

შორენა მონდაძის შემოქმედება
შორენა მონდაძის შემოქმედება

- როგორ უყურებენ ოჯახში მოლბერტთან მდგარ დედას?

- ოჯახის წევრები მიჩვეული არიან ჩემ საქმიანობას. პატარებს თუ არ ჩავთვლით, ყველა ცდილობს, რომ ხელი შემიწყოს. უფროსებს ხატვის ყველა ეტაპზე ვეკითხები აზრს – აქ როგორ გავაკეთო, როგორ აჯობებს, და მათ რჩევებს ვითვალისწინებ. შვილებს ყველაფერი მოსწონთ, რასაც ვხატავ და ჩემი პირველი შემფასებლებიც ისინი არიან, ზოგჯერ თემებსაც მიკვეთავენ.

შორენა მონდაძის შემოქმედება
შორენა მონდაძის შემოქმედება

- ხატვის ნიჭი თუ გამოჰყვა რომელიმეს?

- დიახ, ბავშვებს გამოჰყვათ ხატვის ნიჭი, გატაცებული არ არიან, მაგრამ თუ მოუნდებათ, დახატავენ. ერთი მათგანი ძალიან კარგად ძერწავს პლასტილინით.

შორენა მონდაძის შემოქმედება
შორენა მონდაძის შემოქმედება

- თქვენი მეუღლე სასულიერო პირია, როგორ აფასებს თქვენს ნამუშევრებს და მისი თხოვნით თუ დაგიხატავთ?

- მასაც მოსწონს ჩემი ნამუშევრები. მეუღლის თხოვნით მაქვს რამდენიმე ნამუშევარი დახატული, რომლებიც ძირითადად ბიბლიური თემატიკის შემცველია.

შორენა მონდაძის შემოქმედება
შორენა მონდაძის შემოქმედება

- გმირი დედა ხართ, რომელმაც, ამბობენ, ყველაზე მეტი ჟღენტი გააჩინა, შვილების აღზრდის დროს რა არის მთავარი?

- აღზრდის დროს პირველ რიგში, ალბათ, მაგალითის ძალაა მთავარი, რადგან ბავშვები გვიყურებენ როგორ ვცხოვრობთ, მერე გვბაძავენ და იმასვე იმეორებენ. ამის გარდა, სულ ვეუბნები, რომ კარგი ადამიანები იყვნენ და სიკეთე აკეთონ, სხვა რა უნდა ვასწავლო?

შორენა მონდაძის შემოქმედება
შორენა მონდაძის შემოქმედება

- პატარა მეურნეობა გაქვთ და ბავშვებს შრომას აჩვევთ...

- დიახ, თხების მეურნეობა გვაქვს, ასი თხა გვყავს. ჩემი ერთ-ერთი გოგო, რომელიც ცხრა წლისაა, თვითონ წველის თხებს, მათ არავის აკარებს ახლოს. მოკლედ, ერთ ამბავშია და ამ თხებს მარტო თვითონ უვლის...

შორენა მონდაძის შემოქმედება
შორენა მონდაძის შემოქმედება

- მისი პორტრეტი თუ გაქვთ დახატული?

- სხვათა შორის, ერთხელ მთხოვა თხებთან ერთად დამხატეო და დავხატე, ძალიან მოსწონს ის ნახატი.

შორენა მონდაძის შემოქმედება
შორენა მონდაძის შემოქმედება

- დღის რომელ მონაკვეთში ხატავთ ხოლმე?

- ოჯახური მდგომარეობიდან გამომდინარე, ცოტა დრო მაქვს საყვარელი საქმიანობისთვის, თუმცა ხატვას მაინც ვახერხებ. ვხატავ ყოველთვის, როცა თავისუფალი დრო მაქვს, ძირითადად, საღამოს. ღამე როცა არ მეძინება და მუზა მომივლის, სიამოვნებით დავხატავდი, მაგრამ შუქს ვერ ვუნთებ ბავშვებს...

შორენა მონდაძის შემოქმედება
შორენა მონდაძის შემოქმედება

- უფლის ყველაზე დიდ წყალობად რას თვლით?

- ღვთის ყველაზე დიდი წყალობა ჩემთვის ოჯახია. სხვათა შორის, ჩემს ერთ-ერთ შვილს წყალობა ჰქვია...

 

493
გია გილიგაშვილი

ლანჩხუთის „გურიის“ ვეტერანი ფეხბურთელი, არასაბჭოური საქციელი და „გადარეული დუნია“

397
(განახლებულია 21:09 28.11.2020)
ქართულ ფეხბურთს ეროვნული საფუძველი გამოეცალა და მისი ფიასკოს ძირითადი მიზეზი სწორედ ეს არის-ასე ფიქრობს ვეტერანი ფეხბურთელი, გია გილიგაშვილი, რომელიც ლანჩხუთის „გურიაში“ გუნდის ყველაზე წარმატებულ დროს თამაშობდა.

სულ ახლახან, როგორც იცით, ისტორიული ფაქტი მოხდა, ქართული ქალთა საფეხბურთო გუნდი „ლანჩხუთი“ ჩემპიონთა ლიგაზე გავიდა და ამ ფაქტით ქართული ფეხბურთის დღევანდელი საეჭვო რეპუტაცია ერთგვარად გააბათილა.

თუმცა, იყო დრო, როდესაც გურიაში მამაკაცების ფეხბურთი წარმატების ზენიტში იყო და იგივე ლანჩხუთში, საფეხბურთო კლუბი „გურია“ თავის გულშემატკივარს გამორჩეული თამაშით ახარებდა. მოკლედ, როგორც ამ გუნდის ცნობილ ჰიმნშია „ლანჩხუთლებმა გადარიეს მთელი დუნია“ და ამაში ჩვენი რესპონდენტის დამსახურებაც უდაოდ იყო.

გია გილიგაშვილი
გია გილიგაშვილი

- ბატონო გია, თქვენ იმ დროს გამოდიოდით მოედანზე, როცა ქართული ფეხბურთის ოქროს ხანა იყო,, როგორ აღმოჩდით ამ გუნდში?

- ფეხბურთის თამაში ცნობილ 35-ე სკოლაში დავიწყე. რაც შეეხება, ჩემს სპორტულს კარიერას, 19 წლის ბიჭი ვიყავი, როცა 70-იანი წლების ბოლოს, ლანჩხუთის „გურიის“ გუნდში აღმოვჩნდი. როგორ იყო, იცით? თუკი თბილისის „დინამოში“ არ მოხვდებოდი, ლანჩხუთის „გურიაში“ თამაშიც წარმატებად ითვლებოდა. კარგი გუნდი იყო და საკმაოდ კარგი პირობებიც იყო.

ლანჩხუთის გურიის ფეხბურთელები
ლანჩხუთის "გურიის" ფეხბურთელები

- როცა გურიაში ჩახვედით იმ დროს საფეხბურთო ბუმი იყო?

- ლანჩხუთის რაიონში მაშინ მართლაც ნამდვილი საფეხბურთო ბუმი იყო. ეს პატარა ბიჭი უცებ თავგადაკლული გულშემატკივრების ხელში ჩავვარდი. აქვე გეტყვით, რომ დაახლოებით 300-ზე მეტ თამაშში მივიღე მონაწილეობა, სეზონის მანძილზე კი დაახლოებით 40-50 თამაშზე გამოვდიოდი. ძალიან მეგობრული გუნდი იყო, იმდენად მეგობრული, რომ დარწმუნებული ვარ, ასეთი მეგობრობის ანალოგი მაშინ არც არსებობდა. ადგილობრივი ფეხბურთელების დამსახურება იყო, რომ გუნდი ასეთი შეკრული იყო, თუმცა მასში თბილისელებიც ვიყავით. ამ წარმატებაში ასევე გიგლა იმნაძისა და გუნდის კაპიტნის, თემურ ჩხაიძის წვლილიც იყო.

ვეტერანი ფეხბურთელები: მერაბ თევზაძე და გია გილიგაშვილი
photo: courtesy of Levan Avlabreli
ვეტერანი ფეხბურთელები: მერაბ თევზაძე და გია გილიგაშვილი

- ამასთან გულშემატკივარის ფაქტორიც არანაკლებ მნიშვნელოვანი იყო, არა?

- რასაკვირველია... ჩვენი გულშემატკივარი ძალიან მომთხოვნი, მაგრამ ამავე დროს თბილი და მოსიყვარულე იყო. განსაკუთრებით მინდა გავიხსენო ერთი პიროვნების, (ედუარდ შევარდნაძის ძმის) ევგრაფი შევარდნაძის ღვაწლი, რადგან ფეხბურთისადმი ასეთი სიყვარული მისგან მოდიოდა. არადა, იმ დროისთვის ეს კაცი მხოლოდ „ატეკის“ უფროსი იყო. გულშემატკივარი მატჩზე დასასწრებად სოფლებიდან  ჩამოდიოდა. ფეხბურთელებს ხელის გულზე გვატარებდნენ და გუნდს გარკვეული წარმატებები ჰქონდა. მაგ დროს ლანჩხუთის „გურია“ უმაღლეს ლიგაში გადავიდა, რაც მარტო მწვრთნელის დამსახურება არ გახლდათ. ამის მიზეზი, ვიმეორებ, პირველ რიგში, მეგობრული და  შეკრული გუნდი იყო, რამაც უფრო განაპირობა ჩვენი წარმატება.

საფეხბურთო გუნდი ლანჩხუთის „გურია“, 1981 წელი
საფეხბურთო გუნდი ლანჩხუთის „გურია“, 1981 წელი

- ლანჩხუთის „გურიაზე“ ჰიმნიც დაიწერა და ფილმებიცაა გადაღებული...

- დიახ, ჩვენს გუნდზე ორი ფილმია გადაღებული: „გაუმარჯოს ქართულ ფეხბურთს“ და „გურია, გურია“, რომლის რეჟისორი ალექსანდრე ჟღენტი იყო. ჩვენს გუნდზე ფილმის გადასაღებად ის უფრო ადრე იყო ჩამოსული, ვიდრე 1986 წელს ლანჩხუთის „გურია“ უმაღლეს ლიგაში გადავიდოდა. ასევე ხშირად ჩამოდიოდნენ ჩვენთან ტელევიზიები და ეს ყველაფერი სტიმულს გვაძლევდა. განწყობაც ამაღლებული იყო: წარმოიდგინეთ, ამხელა საბჭოთა კავშირში დავდიოდით და გვიხაროდა, გვეამაყებოდა, რომ ქართველები ვართ...

- რა აკლია დღეს ქართულ ფეხბურთს?

- ფეხბურთის განვითარებისთვის ბევრი ფულია საჭირო, რათა აშენდეს ბაზები და სტადიონები. დღეს კვალიფიციური მწვრთნელების ნაკლებობაცაა. გარდა ამისა, დღევანდელ ფეხბურთელებს არ ეტყობათ ის სიამაყე, რაც ჩვენს თაობას ახასიათებდა და რაც თამაშის ხარისხზეც მოქმედებდა. წარმოიდგინეთ, როგორ ამაყად გადიხარ სტადიონზე იმის გამო, რომ ქართველი ხარ და იცი უნდა გაიმარჯვო! როცა ეროვნული სიამაყე არ გეტყობა, მოგებითაც არ ხარ დაინტერესებული...

- ანუ ეროვნული საფუძველი გამოეცალა ქართულ ფეხბურთს და ამიტომ გახდა ასეთი?

-კი, მართლაც ასეა.. ესაა გადამწყვეტი! სამწუხაროდ მთლად ამ თაობის ბრალიც არ არის, მაგრამ საბოლოოდ ასე მოხდა. შეგახსენებთ, რომ ლანჩხუთის „გურია“ იყო ის პირველი გუნდი, რომელმაც ეროვნულ ჩემპიონატს მხარი დაუჭირა და მის ჩამოყალიბებას დაუდო დასაბამი. მართლა დიდი იდეები გვქონდა და ჩვენც ამ იდეებისთვის ვიბრძოდით. მაშინ ქართული ფეხბურთის სხვანაირი მომავალი გვესახებოდა, არა ისეთი, როგორიც დღესაა...

- ერთ-ერთი მატჩის წინ, ანტისაბჭოური საქციელისთვის, თურმე, კინაღამ დაისაჯეთ, რა მოხდა?

- ეს იყო 1984 წლის გაზაფხულზე, როდესაც „გურია“ ვოლგოგრადში თამაშობდა. ეს იყო საბჭოთა კავშირის პირველი ლიგის გახსნა. იმ თამაშს სტადიონზე 40 000 კაცი ესწრებოდა. როდესაც საბჭოთა კავშირის ჰიმნი გაჟღერდა და საბჭოეთის დროშა აღმართეს, მთელი სტადიონი ფეხზე წამოდგა. ყველა თავაწეული იდგა, ამ დროს უცებ პროტესტის გრძნობა გამიჩნდა, ძირს დავიხარე და ბუცებზე თასმების შეკვრა-გახსნა დავიწყე. მსაჯები გაოგნდნენ, არა მარტო ისინი, ფეხბურთელებიც...

ლანჩხუთი, 2013 წელი
ლანჩხუთი, 2013 წელი

- როგორ გადაურჩით კომუნისტების რისხვას?

- როცა თამაში დამთავრდა, გასახდელისკენ მივდიოდი. ამ დროს მატჩის კომისარმა, რომელიც ომის მონაწილე ყოფილა თავის კაბინეტში შემიყვანა. მოსკოვში ჩემზე საჩივარი დაწერეს, რადგან ასეთი „ცუდი“ საქციელი ჩავიდინე. ეს რომ 20 წლით ადრე მომხდარიყო, ალბათ, ციმბირს იქით გამიშვებდნენ, მაგრამ გუნდის ხელმძღვანელობამ მიშველა. ჩემზე დაწერეს, რომ სამაგალითო ქცევით გამოვირჩეოდი და გუნდის ერთ-ერთი მოწინავე სპორტსმენი ვიყავი.

ვეტერანი ფეხბურთელი გია გილიგაშვილი, ჟურნალისტი ტატო ლასხიშვილი და გულშემატკივარი მურმან ლასხიშვილი
ვეტერანი ფეხბურთელი გია გილიგაშვილი, ჟურნალისტი ტატო ლასხიშვილი და გულშემატკივარი მურმან ლასხიშვილი

- სულ ახლახან იუბილარი იყავით, 60 წლის გახდით, ამ გადასახედიდან რას შეცვლიდით სპორტულ კარიერაში, რაიმეზე გწყდებათ გული?

- რა თქმა უნდა შევცვლიდი, ჩვენ დროს თბილისის „დინამოს“ ძირითადში თუ ვერ მოხვდებოდი, ეს იმას ნიშნავდა, რომ შენი კარიერა არც ისე წარმატებულად მიდიოდა. თუმცა ლანჩხუთის „გურიაში“ თამაშიც პრესტიჟული იყო. საკმაოდ დიდი ანაზღაურება გვქონდა. თბილისის „დინამოს“ ფეხბურთელები ზოგჯერ გვეხუმრებოდნენ, თუმცა ამაში სიმართლის მარცვალიც იყო: ბიჭო, წაგვიყვანეთ ლანჩხუთში, მოვკვდით 300 მანეთზე თამაშითო.

გია გილიგაშვილი-პრესკონფერენციაზე ლანჩხუთის „გურიას“ დირექტორის პოზიციაზე
გია გილიგაშვილი-პრესკონფერენციაზე ლანჩხუთის „გურიას“ დირექტორის პოზიციაზე

- არადა, არ იყო ეგ პატარა ფული იმ დროს...

- არ იყო, მაგრამ წარმოიდგინეთ, ჩვენ გაცილებით მაღალი ანაზღაურება გვქონდა. გული კი იმაზე მწყდება, რომ მაშინ სხვა დრო იყო და უცხოეთში გასვლის და თამაშის საშუალება არ გვქონდა, თორემ სულ სხვანაირად მოვემზადებოდით.

- არასაფეხბურთო ამბებიდან რას გაიხსენებდით?

- მახსოვს, სადაც ჩავდიოდით ხოლმე ადგილობრივი გუნდი გვახვედრებდა ავტობუსს, რომლითაც სტადიონზე და სხვადასხვა ადგილას მივყავდით. ერთხელ, დუშანბეში ყოფნის დროს, ავტობუსში მთელი გზა ხმამაღლა ვკამათობდით. მძღოლმა ქართული არ იცოდა და ბოლოს გაოცებულმა გვკითხა: ვიცი, რომ ქართველები ტემპერამენტიანი ხალხი ხართ, მაგრამ გამაგებინეთ, მთელი გზა ასე ცხარედ რაზე კამათობდითო? ამ დროს ჩვენი კამათი, იცით, რას ეხებოდა? -ვინ უფრო მაგარი ქალი იყო: ირინა პანაროვსკაია თუ ლაიმა ვაიკულე? ნახევარი გუნდი ამბობდა: პანაროვსკაიაო, მეორე ნახევარი- ვაიკულეს. კაცი მოკვდა სიცილით.

- თუ საიდუმლო არ არის, თქვენ რომელ ნახევარში იყავით?
- მე პანაროვსკაია რომ მოსწონდა იმ ნახევარში ვიყავი...

- დღეს ფეხბურთში ესტაფეტა ქალებმა აიღეს და წარმატებასაც მიაღწიეს. ოდესმე წარმოიდგენდით ამას?

- ლანჩხუთის ქალთა გუნდის ბოლო თამაში ინტერნეტში ვნახე. გოგოებმა საკმაოდ კარგი შთაბეჭდილება დატოვეს, საერთოდ დღეს ქალთა ფეხბურთი ძალიან პროგრესირებს. როგორც ჩანს, გურულმა ნიჭმა და სიხალისემ ისევ იყივლა. ისინი სხარტი ნიჭის პატრონი არიან, ამჯერად ქალებმა ივაჟკაცეს და დაამტკიცეს, რომ ფეხბურთი მაინც გურულების საქმეა. დღეს ასე ხუმრობენ: ლანჩხუთის ქალთა გუნდის მოთამაშეები ჩვენი ნაკრების ფეხბურთელებს მივათხოვოთ, რომ 15 წლის მერე, წამოვიდეს თაობა, რომელიც მსოფლიოს გააოცებსო. სხვათა შორის, კარგი იდეაა...

 

397
რუსული ვაქცინა  Спутник V

ევროპაში განმარტეს, რა შემთხვევაში გამოიყენებენ COVID-19-ის საწინააღმდეგო რუსულ ვაქცინას

0
ევროკომისიაში მიაჩნიათ, რომ ყველა ვაქცინა, რომელსაც ევროპის მოქალაქეებს სთავაზობენ, ევროპის წამლის სააგენტოს მიერ უნდა იყოს დამტკიცებული

თბილისი, 30 ნოემბერი - Sputnik. ევროკომისიის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ უნგრეთის ხელისუფლების გადაწყვეტილება, გამოიყენოს COVID-19-ის საწინააღმდეგო რუსული ვაქცინა, მთელ ევროკავშირზე არ გავრცელდება. იუწყება РИА Новости.

რუსეთის მრეწველობისა და ვაჭრობის მინისტრმა დენის მანტუროვმა 13 ნოემბერს უნგრეთის საგარეო საქმეთა მინისტრ პეტერ სიიარტოსთან რუსული ვაქცინის უნგრეთში წარმოების საკითხი განიხილა. სიიარტომ 27 ნოემბერს განაცხადა, რომ ქვეყანაში „სპუტნიკ  V“-ის მცირე პარტიების მიწოდება დეკემბერში დაიწყებოდა, უფრო მსხვილი პარტიებისა კი - იანვარში.

„ევროკომისიაში მიაჩნიათ, რომ ყველა ვაქცინა, რომელსაც ევროპის მოქალაქეებს სთავაზობენ, უმჯობესია ევროპის წამლის სააგენტოს მიერ იყოს დამტკიცებული. თუმცა სასწრაფო პროცედურის ფარგლებში, სახელმწიფოს შეუძლია საკუთარი ქვეყნის ტერიტორიაზე ვაქცინის გამოყენება და თავის მოქალაქეთა შორის მისი გავრცელება დაუშვას. მაგრამ ჩვენ ვაქცინის საკითხებში მაქსიმალური გამჭვირვალობის მომხრე ვართ“, - განაცხადა ევროკავშირის წარმომადგენელმა.

ევროკომისიაში განმარტეს, რომ სახელმწიფო თავადაა პასუხისმგებელი სასწრაფო წესით მიღებულ გადაწყვეტილებაზე.

„თუ ვაქცინის გამოყენება ნებადართულია უნგრეთის ხელისუფლების მიერ, მაშინ საუბარია მის გამოყენებაზე მხოლოდ უნგრეთის ტერიტორიაზე“, - დაასკვნა ევროკომისიის წარმომადგენელმა.

ევროპის წამლის სააგენტომ (ЕМА) 26 ნოემბერს დაადასტურა კონტაქტები „სპუტნიკ  V“-ის მწარმოებელთან და აღნიშნა, რომ რთულია წინასწარ იმის გათვლა, რამდენ ხანში იქნება დამტკიცებული ასეთი პრეპარატები. ამავდროულად სააგენტოში განაცხადეს, რომ ევროკომისიაში აგროვებენ რესურსს ამ პროცესების დასაჩქარებლად და COVID-19-ის საწინააღმდეგო ვაქცინის შესწავლისა და ნებართვის გაცემის ვადების შესამცირებლად.

ევროკომისიის წარმომადგენელმა ხაზგასმით აღნიშნა ასევე, რომ სააგენტოს ჯერ არ მიუღია განაცხადი ევროპულ ბაზარზე რუსული ვაქცინის გაყიდვის ნებართვის მიღებაზე. მანასევე დასძინა, რომ  მონაცემებს აღნიშნულ პრეპარატზე ჯერ არც ევროკომისია არ ფლობს.

0
თემები:
COVID-19-ის პანდემია მსოფლიოში