მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი

„მე მიყვარს ჩემი კიბო, რადგან მან სიყვარული მასწავლა”, ანუ ორ ცას შუა მოქცეული ხელოვნება

898
(განახლებულია 20:05 02.11.2020)
გვიანი შემოდგომა მისთვის წელიწადის ყველაზე საყვარელი დრო იყო, თბილისში ამ დროს გამართულ ტრადიციულ „საშემოდგომო გამოფენებში” იღებდა მონაწილეობას.

ხისგან ნივთებისა და სამკაულების შექმნით ბავშვობიდან დაინტერესდა. შემდეგ დიდი გზა გაიარა და ერთ დღესაც გახდა საქართველოში პირველი ქალი, ვინც ხისა და ლითონის სპეციალობა აითვისა. მისი ნამუშევრები, როგორც საუკეთესო, ბევრჯერ აღიარეს. საინტერესო ხელოვანზე, აწ გარდაცვლილ მაია მირზიაშვილზე მის დას მარინა ბექაურს ვესაუბრებით...

მარინა ბექაური
მარინა ბექაური

- ქალბატონო მარინა, რა ასოციაციებს გიჩენთ შემოდგომა?      

- მაიას უყვარდა ძალიან შემოდგომა, ყოველ წელს სახლში შემოდგომის კუთხეს აწყობდა. უყვარდა სხვადასხვა ფორმისა და ფერის გოგრები, რომელსაც ინტერიერის გასალამაზებლად იყენებდა. დღესაც არის სახლში მის მიერ შერჩეული უცნაური ფორმის გოგრები და საოცარი ხელნაკეთი ნამუშევრები, რომლებსაც მაიკოს ხელწერა, გემოვნება და სული შემორჩა... ჩვენ, მის ახლობლებს ყოველ შემოდგომას მისი მონატრება გვიმძაფრდება...

მაია მირზიაშვილი
მაია მირზიაშვილი

- საშემოდგომო გამოფენებში ხშირად იღებდა მონაწილეობას?

- დიახ, საშემოდგომო გამოფენებზე ყოველ წელს იღებდა მონაწილეობას, რაც ტელევიზიითაც შუქდებოდა. მახსენდება, პირველი გამოფენა მეათე კლასში ჰქონდა. ის გამოფენა მაშინ ხელოვნების მუშაკთა სახლში ჩატარდა. აწ განსვენებული მხატვარი, ქალბატონი ნანა ბოტკოველი ძალიან დაინტერესდა მაიას ნამუშევრებით. შემდეგ მისი დახმარებით და მასთან ერთად ქართული სამკაულის გამოფენებზეც გამოდიოდა.

მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი
მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი

- რატომ აირჩია სამუშაო მასალად ხე, რომლისგანაც სამკაულებს ამზადებდა?

- ჯერ კიდევ ბავშვები ვიყავით, როდესაც მამა, პროფესიით მეტყევე-ინჟინერი ვალიკო მირზიაშვილი ხეზე მუშაობით იყო გატაცებული. ამისთვის მან სპეციალურად შეიძინა დაზგა და თავის პატარა სახელოსნოში საოცარ ხის ნივთებს ჩარხავდა: თასებს, ჭიქებს, შანდლებს და ა.შ. მაიკოს ბავშვობიდანვე აინტერესებდა მამის ყურება და სახელოსნოში სულ მის გვერდით იყო. ალბათ პროფესიის არჩევის დროს მისთვის მთავარი მოტივაციაც ეს გახდა...

მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი
მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი

- მან სამხატვრო აკადემია დაამთავრა და ამ მიმართულებით მაშინ ცოტა თუ მუშაობდა...

- დიახ, სამხატვრო აკადემია დაამთავრა, გამოყენებითი ხელოვნების დარგი - ხისა და ლითონის მიმართულებით. მაია ჭედურობაზეც მუშაობდა სამჭედლო საამქროში. მის სადიპლომო ნამუშევრებში ჭედურობის ელემენტები და ტყავი იყო შერწყმული. სხვათა შორის, მაიკო იყო პირველი ქალი, ვინც ჩვენთან ხისა და ლითონის სპეციალობა აითვისა და შეისწავლა. მან ასევე დაამთავრა ასპირანტურა და დაიცვა თემა, რომელიც ეხებოდა სამკაულის დანიშნულებას ქალის ცხოვრებაში ანტიკური ხანიდან მოყოლებული, კერძოდ, მედეას დროინდელი სამკაულები...

მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი
მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი

- მოდით, მკითხველს შევახსენოთ ის წარმატებები, რასაც მან მიაღწია ამ სფეროში...

- 15 წლის წინ მაიკო აქტიურ მონაწილეობას იღებდა საერთაშორისო კონკურსებსა თუ გამოფენებში. გავიხსენებ ესპანეთს, სადაც ის ახალგაზრდა მხატვართა გამოფენაზე დააჯილდოვეს როგორც ნიჭიერი მხატვარი. შემდეგ დააჯილდოვეს როგორც შემოქმედი ქალი, რომელიც ხესა და ლითონის მიმართულებით მუშაობს.

- მან 90-იან წლებშიც მიიქცია საზოგადოების ყურადღება, რომელ ფაქტს გაიხსენებთ?

- როდესაც ქალბატონმა მაკა ასათიანმა ერთ-ერთ გამოფენაზე მაიკოს ნამუშევრები ნახა, პირადად დაუკავშირდა მას და ამის შესახებ უთხრა. ეს იყო ყველაზე რთული პერიოდი საქართველოში – მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობა, სამოქალაქო ომი, უშუქობა... მახსოვს, მაიკო მუშაობას მხოლოდ გვიან ღამით ახერხებდა, როცა სინათლე მოდიოდა. იმ დროს ჩატარებულ მოდის ჩვენებაზე ერთ-ერთი გამორჩეული ნამუშევარი იყო მაიკოს მიერ შექმნილი ხის ჰალსტუხი, რომელიც მაკა ასათიანის მოდელმა წარმოადგინა. მაშინ ამ ნამუშევარმა დიდი ოვაცია გამოიწვია. ამის გარდა ჩვენებაზე იყო მის მიერ დამზადებული მძივები და კაბის დეტალები…

მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი
მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი

- თავად მას რომელი ნამუშევარი მოსწონდა?

- მაიკოს საავტორო ნამუშევრებიდან გამორჩეულია ბეჭედი „ორ ცას შუა”, რომელსაც თავად ფილოსოფიურ ახსნას აძლევდა და მისი საყვარელი ბეჭედი იყო...

მაია მირზიაშვილი
მაია მირზიაშვილი

- ვიცი, რომ ხის ჯვრებს ამზადებდა, ამასთან დაკავშირებით რაიმე ამბავს ხომ ვერ გაიხსენებთ?

- დიახ, ის პატრიარქის კურთხევით ხის ჯვრებს აკეთებდა და მათ მისთვის ძვირფას ადამიანებს ჩუქნიდა. სიცოცხლის ბოლო წლებში თავისი ჯვარი აჩუქა პაატა ბურჭულაძეს, რომელიც მისი უსაყვარლესი მუსიკოსი იყო და ძალიან უნდოდა, რომ მისთვის ჯვარი ეჩუქებინა. ერთ-ერთ ტაძარში როცა ერთად მოხვდნენ, სწორედ მაშინ უსახსოვრა. ბატონი პაატა ყოველ წელს, მაიკოს დაბადების დღეზე მას იხსენებდა ხოლმე...

მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი ორ ცას შუა
მაია მირზიაშვილის ნამუშევარი "ორ ცას შუა"

- პერსონალური გამოფენა თუ ჰქონდა?

- გეგმაში ჰქონდა პერსონალური გამოფენის მოწყობა, მაგრამ არ დასცალდა... მაია ერთი პერიოდი აკადემიაში დიპლომანტების ხელმძღვანელი იყო. შემდეგ ჯანმრთელობის გაუარესების გამო თავი გაანება. ის უკურნებელი სენით, მკერდის კიბოთი გარდაიცვალა. უცნაურია, მაგრამ სულ ამბობდა – მე მიყვარს ჩემი კიბო, რადგან მან უფლის გზაზე დამაყენა და დიდი სიყვარული მასწავლაო. ბოლო დღეებამდე ეზიარებოდა. არასოდეს არავისთან წუწუნებდა თავის ტკივილებზე, იცინოდა და სხვების პრობლემებს იქით ისმენდა, თანადგომას გამოხატავდა...

- ვიცი, რომ თავის ნამუშევრებს მისივე „ავტოგრაფს“ უკეთებდა...

- დიახ, მას ჰქონდა საკუთარი დამღა, რომელსაც ყველა ნამუშევარზე აკეთებდა. ამით ცნობდნენ მის ნახელავს. როცა გარდაიცვალა, მისი საფლავის ქვაზეც ეს დამღა გავაკეთეთ. ეს მისი ძალიან საკრალური და აუცილებელი ნიშანი იყო...  

მაია მირზიაშვილის დამღა
მაია მირზიაშვილის დამღა

- შვილებს თუ გამოჰყვათ დედის ნიჭი?

- მაიას უმცროსი ვაჟი ლუკა მელიქიშვილი კარგად ხატავს. როგორც ჩანს, მშობლების კვალს გაჰყვება და მხატვარი გამოვა. მან უკვე იცის, რომ აკადემიაში ჩააბარებს. ის ახლა 13 წლისაა, თბილისის მე-20 სკოლაში სწავლობს, თავისუფალ დროს კი ხატავს. მჯერა, რომ მაიკოს სიცოცხლე და ნიჭი მასში გაგრძელდება და წარმატებასაც უდავოდ მიაღწევს...

 

898
ანა ზოიძე

„ამბავი შიშზე და მარტოობაზე“– აბასთუმანში მიტოვებული სახლი და ბათუმელი თინეიჯერის პროტესტი

251
(განახლებულია 21:45 23.11.2020)
„მარტოობაც შიშია და იმიტომ შეიქმნა, რომ ადამიანებს თავის დროზე მარტო დარჩენის შეეშინდათ“ – ეს ფრაზა მწერლობის გზაზე მდგარი 19 წლის ანა ზოიძის მომავალი წიგნიდანაა.

ჩვენი პერიოდული რუბრიკა „თინეიჯერის“ დღევანდელი სტუმარიც სწორედ ანაა. ის ბათუმის ხელოვნების უნივერსიტეტის ტელერადიო ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის პირველი კურსის სტუდენტია. მომავალი წიგნისთვის მან ამ ასაკის გოგოსთვის უჩვეულო თემა შეარჩია – სულიერად დაავადებული ჯარისკაცის სამყარო და მისი შინაგანი განცდები.

რამდენად დარჩება იგი არჩეული გზის ერთგული, ამას დრო გვიჩვენებს, მთავარია, რომ ანას უკვე აწუხებს კითხვები, რაზეც პასუხები ალბათ ერთ მშვენიერ დღეს მის ცხოვრებას ბევრად საინტერესოს გახდის...

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- ანა, ჟურნალისტის პროფესია პირველ რიგში ალბთ იმიტომ აირჩიე, რომ წერა გიყვარს, ყველაფერი დღიურების წერით ხომ არ დაიწყო?

- დიახ, ბავშვობაში დღიურს ვწერდი, თუმცა ჩემი ნაწერების აფიშირება არასდროს მიყვარდა, ალბათ ეგოიზმი მძლევდა. რაც შეეხება ჟურნალისტიკას, ვფიქრობ, ეს სფერო ჩემთან ყველაზე ახლოსაა თავისი მრავალფეროვანი და ზოგჯერ ინტრიგებით სავსე ისტორიებით. თითოეული რესპონდენტი, ანუ ცალკეული ადამიანი ჩემთვის წიგნია. ამ წიგნის იმდენ ფურცელს ვკითხულობ, რამდენსაც თავად მიშლის, ზოგს ეპილოგამდე მივყავარ, ზოგსაც არა. ეს პროცესი იმდენად საინტერესოა ჩემთვის, რომ ფსიქოლოგია უკვე პრიორიტეტულად იქცა.

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- მოდი, უფრო უკეთ რომ გაიგოს მკითხველმა რაზეა ეს ამბავი, მცირე ამონარიდი გაგვაცანი...

- დიახ, ერთ ასეთ ამონარიდს გაგაცნობთ: „საუკუნის მიწურულს, იმ ზამთარში, სადაც თოვლი თოვდა და სიტყვები ორთქლად იქცეოდა გაყინულ ჰაერში, გზაზე სამი კაცი მიდიოდა. ეს არ არის ამბავი სიკვდილზე, სიყვარულზე ან სიცარიელეზე (ჩვენი ცხოვრება ხომ ძირითადად ეს სამი ეტაპია: დაბადება, შეყვარება და სიკვდილი). ეს ამბავი არც მტრობასა და მეგობრობაზეა, არც, მით უმეტეს, ტკივილზე და მონატრებაზე. ეს არის ამბავი შიშზე. რადგან როცა ეს სამი კაცი ზამთრის გაყინულ საუკუნეში გზაზე მიდიოდა, უეცრად დაღამდა“...

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- მოკლედ, წიგნს წერ ჯარისკაცზე, რომელიც შიზოფრენიითაა ავად, რატომ შეარჩიე ასეთი თემა?

- დიახ, წიგნი შიზოფრენიით დაავადებულ ჯარისკაცზეა. მინდა ჩემი მონათხრობი დრამატურგიული იყოს განსხვავებულ პერსონაჟზე, რაც ამბავს უფრო ეფექტურს გახდის. წიგნში ემოციურადაა მოთხრობილი ისეთი საკითხები, რაზეც ამ ეპოქაში ნაკლებად საუბრობენ, რადგან ჩვენს რეალობაში ყველაფერი გაუფასურებულია. მსურს დავაბრუნო ძველი ღირებულებები და პროტესტი გამოვთქვა იმ საკითხებთან დაკავშირებით, რაც შინაგანად მაწუხებს. ხელოვნება ჩემთვის საკუთარი თავის ძიებასთან ასოცირდება. როგორც ჩემი წიგნის მთავარი პერსონაჟი, მეც გზააბნეული და დაკარგული ვარ.

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- ადგილი, სადაც თავს კარგად გრძნობ, რომელია?

 - აბასთუმანი არის ადგილი, სადაც თავს ყველაზე კომფორტულად ვგრძნობ. სწორედ ამ კურორტზე აღმოვაჩინე მიტოვებული სახლი, რომლის ხსენებაზეც მოსახლეობას ჟრუანტელი უვლის შიშისგან, რამაც უფრო გამიღვივა ჩემი ინტერესი. იქ შესულმა აღმოვაჩინე ბიბლიოთეკა და გავიკითხე ამ სახლის პატრონზე. ეს ადამიანი ყოფილა შიზოფრენიით დაავადებული და მას თურმე მარტოობა მოსწონდა. მიუხედავად იმისა, რომ იმ კაცის არც სახელი ვიცი და არც გვარი, თავისი ბიბლიოთეკით ჩემზე ძალიან დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და ის გარემო დაუვიწყარ კადრად აქცია.

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- საკუთარი თავის ძიება ამ ასაკში ბუნებრივი ამბავია, როგორ ფიქრობ, 19 წელი რისთვისაა ცოტა და რისთვის ბევრი?

- 19 წელი იმისთვისაა ცოტა, რომ სიცოცხლე შეიგრძნო და მაქსიმუმს მიაღწიო. იპოვო საკუთარი თავი და ამ დროს ყველაფერი აღიქვა, ეს ცნობიერსა და არაცნობიერზეა დამოკიდებული. ზოგმა შეიძლება 19 წლის ასაკში დატოვოს კვალი, ზოგსაც შეიძლება ბევრი დასამთავრებელი საქმე დარჩეს.

- შენს თაობაში რა მოგწონს და რა არა?

- ჩემს თაობაში მომწონს თავისუფლებისადმი დამოკიდებულება, სიახლისა და „სიგიჟეებისადმი” სწრაფვა და სწორი არჩევანი. რაც შეეხება არმოწონებას, მგონია, რომ თინეიჯერების უმრავლესობას შინაგანი ჰარმონია არ აქვს და სიმშვიდე აკლიათ.

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- რომელია შენი საყვარელი მწერალი?

- ფავორიტი მწერალი არ მყავს, თუმცა ჟანრობრივი თვალსაზრისით კლასიკა მიზიდავს. ამ ფაქტორს თუ გავითვალისწინებთ, მომწონს დოსტოევსკი, უაილდი, ჰიუგო, დიუმა და დანტე.

- ყველაზე სასურველი რესპონდენტი ვინ არის შენთვის, ვისგან აიღებდი ინტერვიუს?

- სამწუხაროდ, მწერალი ჯემალ ქარჩხაძე გარდაცვლილია, მაგრამ შესაძლებლობა რომ მქონოდა, ალბათ მისგან ავიღებდი ინტერვიუს. წარმომიდგენია, რა საინტერესო საუბარი გამოგვივიდოდა...

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- გაიხსენე ამბავი, რომელმაც შენი ცხოვრება გარკვეულად შეცვალა...

- ასეთი ერთი ამბავი მახსენდება – დღე, რომელმაც შემმატა თავდაჯერებულობა, სითამამე და გამბედაობა. როცა ჩემმა დამ აღმოაჩინა ჩემი ნაწერი და აჩვენა მწერალს, რომელმაც ასეთი რამ მითხრა – მწერალთა კავშირში 800 ადამიანი ვართ გაერთიანებული, აქედან 40 საინტერესოდ და შთამბეჭდავად წერს. რაც შეეხება დანარჩენს, მათ ნაწერს შენი ჩანაწერები მირჩევნია, ნიჭიერი ხარო...

ანა ზოიძე
ანა ზოიძე

- როგორ ფიქრობ, რითია საინტერესო რეალური “პერსონაჟი” ანკა ზოიძე?

- როგორც ასეთი, ანკა ზოიძე კონკრეტული პერსონაჟი არ არის, ის ბევრია, ცვალებადი, თავისუფალი და ღრმა. საერთოდ, არ მხიბლავს ხოლმე საკუთარი თავზე საუბარი, იმიტომ რომ ეს არ არის მარტივი რამ: ვიღაცისთვის კარგი ხარ, ვიღაცისთვის ცუდი... ადამიანი მონეტასავითაა, მასში სიკეთეც და ბოროტებაც ერთ დონეზეა, დაბალანსებულია.

- საუბრის ბოლო ფრაზად რას დაუტოვებ მკითხველს?

- მკითხველს მინდა მივულოცო დღევანდელი დღე, გიორგობა, უფალი გფარავდეთ ყველას. რომ არა პანდემია, ალბათ სულის სიმშვიდის მოსაპოვებლად და იმისთვის, რომ ჩემი წიგნი ბოლომდე დამეწერა, ტაძარში წავიდოდი...

 

251
ქეთევან გარაყანიძე

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: „როცა წლის მოგზაურობა დასრულდება“…

608
(განახლებულია 10:36 21.11.2020)
უკვე 19 წელია, რაც ყოველი გაკვეთილისთვის ისე ემზადება, როგორც ლიტერატურული სპექტაკლისთვის, ამიტომაც იქ ყოველთვის „ანშლაგია“...

საუბარია ბათუმის N3 საჯარო სკოლის წამყვან მასწავლებელზე - ქეთევან გარაყანიძეზე. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, საბავშვო მწერალი და ბლოგერი ბავშვებს ქართულ ენა-ლიტერატურას განსაკუთრებული სიყვარულით ასწავლის. საშუალო განათლება ოზურგეთის რაიონის სოფელ ბახვის გაბრიელ ეპისკოპოსის სკოლაში მიიღო, შემდეგ ბათუმის შოთა რუსთაველის უნივერსიტეტი დაამთავრა.

„თქვენ შეგიძლიათ დაინახოთ არა ფიგურები, არამედ მკრთალი ხაზები, არა ფერები, არამედ-შავი და თეთრი მთელი თავისი ფილოსოფიით. თქვენ უნდა მოისმინოთ არა ის, რაც გესმით, არამედ ის, რაზეც არავინ საუბრობს!”- ასე მიმართავს ქეთი მასწავლებელი თავის მოსწავლეებს, რომლებმაც უკვე კარგად იციან, რომ ყველაზე მაგარი ქვეყანა სამოგზაუროდ ლიტერატურაა, თავისუფალი აზროვნება და განათლება კი უტყუარი კომპასი, რომ არასოდეს დაიკარგო...

ქეთევან გარაყანიძე
ქეთევან გარაყანიძე

- ქალბატონო ქეთევან, ამბობენ, ცუდია ის მასწავლებელი, რომელსაც თავისი ბავშვობა არ ახსოვსო...

- მე, როგორც ყველა, საკუთარი ბავშვობიდან მოვდივარ, მაგრამ სხვათაგან განსხვავებით მჭირდება, რომ ნათლად მახოვდეს წარსული, რათა პროფესიული შეცდომები არ დავუშვა. ბავშვობისდროინდელი ყველა ისტორია განსაკუთრებულია და ჩემთვის, როგორც საბავშვო მოთხრობების ავტორისთვის, მათ ემოციური დატვირთვა აქვს.

წიგნის კითხვა ბუნებაში
წიგნის კითხვა ბუნებაში

- როგორი იყო თქვენი სამყარო და რომელმა მასწავლებელმა დაგამახსოვრათ თავი?

- ბავშვობაში მთელი სამყარო ჩემი მასწავლებელი იყო, მერე სოფელი, სადაც გავიზარდე; ოჯახი, სადაც ბევრზე ბევრი წიგნი იყო და მუდამ მქონდა დიდი არჩევანი; მეზობლები, რომელთა შესახებაც მოთხრობებში ვყვები. რაც შეეხება, გამორჩეულ მასწავლებელს, ალბათ არავის გავანაწყენებ, თუ ამ ნომინაციაში ლიტერატურის მასწავლებლებს დავასახელებ: სკოლის პერიოდიდან ქალბატონ მზია ვაშალომიძეს, უნივერსიტეტიდან კი პროფესორებს: რამაზ ხალვაშს და თინა შიოშვილს. ყოველთვის ვიცოდი, რომ სხვა საქმეს ასეთი ენთუზიაზმით ვერასოდეს გავაკეთებდი. მგონია, რომ მასწავლებლად დავიბადე. ბავშვობაში მასწავლებლობანას გატაცებით ვთამაშობდი, არ მეზარებოდა ტექსტების ერთი ფურცლიდან მეორეზე გაუთავებლად გადაწერა. ეს ჩემი დიდი გამოცდილებაა, ტექსტებს ახლაც უდიდესი მოთმინებითა და გულმოდგინებით ვეძებ და ვარჩევ.

მოსწავლეებთან ერთად
მოსწავლეებთან ერთად

- ვიცი, რომ ხშირად ამოგზაურებთ მოსწავლეებს საოცარ „ქვეყანაში“, სახელად ლიტერატურა...

- ბავშვებთან მიმართვაში ახალი სასწავლო წლის დაწყების დღეს, სწორედ ეს ვახსენე... ჩვენ გვაქვს უფლება, ვთქვათ, რომ ბევრი საინტერესო რამ მოვიხილეთ ლიტერატურის წყალობით. ერთად ვიმოგზაურეთ აღმოსავლეთში თუ დასავლეთში, ჩრდილოეთში თუ სამხრეთში. გავიცანით ადამიანები ოცნებებით, იმედებითა და  პრობლემებით, სიხარულიანი და მწუხარებით სავსე დღეებით, მაგრამ მთავარი ის იყო, რომ ბავშვები მეუბნებოდნენ: მადლობა, მასწავლებელო, ეს რომ წაგვაკითხეთ! ჩვენ ახლაც მოვივლით აღმოსავლეთსა თუ დასავლეთს, ჩრდილოეთსა თუ სამხრეთს, მაგრამ როცა წლის მოგზაურობა დასრულდება, პერსონაჟების კი არა, ერთმანეთის დანახვა უნდა შევძლოთ...

მოსწავლეებთან ერთად
მოსწავლეებთან ერთად

- ბავშვებს თავისუფალ აზროვნებას აჩვევთ და საამისოდ „თავისუფალ გაკვეთილებს“ ატარებთ, თემებს როგორ არჩევთ?

- თავისუფალი გაკვეთილი პარასკევობით ტარდება წინასწარ განსაზღვრულ ნებისმიერ თემაზე. შეიძლება თქვას, რომ ბავშვებს მომავალი პროფესიის პოვნაში ვეხმარები. ასეთ გაკვეთილზე ხდება  მაგალითად, უცხო ტექსტების გააზრება ცნობილი ადამიანების პირადი წერილების კვალდაკვალ. გავეცანით: აბრაამ ლინკოლნის წერილს, რომელიც მან შვილის მასწავლებელს მიწერა, ჩარლი ჩაპლინის ქალიშვილის, ჯერალდინასადმი მიწერილ ბარათს და სხვ.. შემდეგ მათგან გამომდინარე, სხვადასხვა თემებზე ვსაუბრობთ. როცა ბავშვები გაეცნენ ფრანც კაფკას წერილს, რომელიც მან თავის საცოლეს, ფელიჩე ბაურს მიწერა, ვისაუბრეთ იმაზეც, თუ რა არის საჭირო ადამიანური ურთიერთობების გადასარჩენად. სხვათა შორის, ერთხელ ბავშვები ჟურნალისტებიც იყვნენ. როცა კარანტინი დაიწყო, გვქონდა ასეთი თემა: „რეპორტაჟი ფანჯრიდან“ საკმაოდ საინტერესო გამოვიდა. აქ გამოჩნდა დღევანდელი დღისადმი და ახლანდელი, უცნაური სამყაროს მიმართ მათი დამოკიდებულება. სხვადასხვა თემაზე შექმნილი ბავშვების ნახატები და ნაწერები წასაშლელად მენანება, ამიტომ ყველას ვინახავ. სოციალურ ქსელებში მათი ყველა წერილი, ნახატი თუ საინტერესო თემა გამოფენილი მაქვს, ბავშვები ასეთ ყურადღებას ძალიან აფასებენ...

სასკოლო თეატრის სცენაზე
სასკოლო თეატრის სცენაზე

- ვიცი, რომ გაკვეთილზე სხვადასხვა სახის სახალისო აქტივობებს ახორციელებთ...

- ბავშვებს რაც ახალისებს, ყველაფერი შემომაქვს ლიტერატურაში, კულინარიაც კი. გავიხსენებდი ასეთ აქტივობებს: მაგალითად, მეხუთე კლასელებისთვის -„გახდი მეთოჯინე და შექმენი საყვარელი ლიტერატურული პერსონაჟისგან სათამაშო”, ან „მე სამშობლოსთვის“, სადაც მოსწავლეებმა წერილები დაწერეს მომავლის ყუთისთვის და სხვა... სკოლაში თეატრალური დასი ჩამოვაყალიბე. შაბათობით ვმუშაობთ, რეპეტიციებს გავდივართ და ისინი ძალიან ბედნიერები არიან...

გაკვეთილზე
გაკვეთილზე

- როგორც ჩანს, თქვენი გაკვეთილები მართლა გამორჩეულია, არსებულ სასკოლო სისტემასა და პროგრამაში რას შეცვლიდით?

- ყველაფერს! ვამტკიცებ, დაუსრულებელი კამათი თემაზე, რომ ბავშვებს კითხვა არ აინტერესებთ, არასწორია. კარგი ლიტერატურა და მკაფიო მითითებები, მასწავლებელი, რომელსაც თავად უყვარს ლიტერატურა და არის ლიტერატურული პროცესის მონაწილე - აი, ეს სამი რამ ცვლის ბავშვების დამოკიდებულებას კითხვისა და განათლების პროცესის მიმართ.

- თავად ხართ ლიტერატურული პროცესის მონაწილე - წერთ საბავშვო მოთხრობებს და ლექსებს და თარგმნით კიდეც...

- ვერ ვიტყვი, რომ მთარგმნელი ვარ. უბრალოდ, ჩემი მეგობარი, ელეონორა ბარამიძე ცდილობს მაქციოს მთარგმნელად. ის მიგზავნის რუსული პოეზიის ნიმუშებს და მეც საკარანტინო მოცალეობისას სიხარულით ვასრულებ ამ „დავალებებს“. ნათარგმნი მაქვს თითო ან ორ ორი ლექსი ისეთი დიდი პოეტებისა, როგორებიც არიან: ევგენი ევტუშენკო, ბელა ახმადულინა, ანა ახმატოვა, ქრისტინა როსეტი... როგორ გამომდის, მკითხველმა განსაჯოს...

მოსწავლეებთან ერთად
მოსწავლეებთან ერთად

- განსჯისთვის რაიმე ნიმუშს ხომ ვერ შემოგვთავაზებთ?

- ცნობილი რეჟისორის, ელდარ რიაზანოვის ლექსის „У природы нет плохой погоды“ ჩემეული თარგმანს გაგაცნობთ:

ბუნებას არ სურს შენი დარდის წვიმებად ქცევა,

ყველა ამინდი მზიანიც და სეტყვა-ცვრიანიც

უფლის მადლია, სასიკეთო და საიმედო!

დაე, მიიღე ეს შემოდგომა,

როგორც წელი კიდევ ერთი შენი ცხოვრების,

არ გაქვს მიზეზი წყენისა და მოთქმა-გოდების.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- რისთვის შექმენით საკუთარი ბლოგი, რა არის თქვენი ძირითადი სათქმელი?

- თავიდან ბლოგი ბავშვების ნამუშევრების გამოსაქვეყნებლად შევქმენი. ყოველთვის, როცა რაღაც საინტერესოს წერდნენ ან გამოსახავდნენ, მეკითხებოდნენ: გამოვაქვეყნებ თუ არა მათ ჩემს ფეისბუქ-გვერდზე? ჰოდა, რახან ასე უხაროდათ, გადავწყვიტე, ამ საქმეს უფრო სერიოზულად მოვკიდებოდი. მერე ეს ბლოგი მრავალამბიანი გახდა და პირადი შემოქმედებითი ინფორმაციითაც დაიტვირთა.

სასკოლო სპექტაკლის შემდეგ
სასკოლო სპექტაკლის შემდეგ

- რა მოხდა „ერთხელ გაკვეთილზე“?..

- ერთხელ, ერთი სკოლის ერთ-ერთ კლასში მოსწავლეებმა ძალიან მაწყენინეს. თანაც, ისე, რომ გაკვეთილზე ავტირდი კიდეც. მეორე დღეს, როცა იმავე კლასში შევედი, დამხვდა: ყაყაჩოებით სავსე მაგიდა, ფერადი ბუშტებით სავსე იატაკი და საოცარი წერილი, რომელიც შენახული მაქვს, კიდევ, ბევრი ჩახუტება...

მოსწავლეებთან ერთად
მოსწავლეებთან ერთად

- ოდესმე გაგჩენიათ სურვილი, რომ ბავშვებთან ერთად გეთქვათ:„Oh, captain! My captain!“?..

- მე ვფიქრობ, რომ ეგ ფილმი - „მკვდარი პოეტების საზოგადოება“ ჩემზეა... თუმცა, მარტო მე არა, ბავშვებიც ასე ფიქრობენ...

 

 

608
თბილისის რესპუბლიკური საავადმყოფო

„ადგილები აღარ არის“ - რას ამბობენ კლინიკების დირექტორები გახარიასთან შეხვედრის შემდეგ

0
კლინიკების დირექტორების განცხადებით, დიდი მნიშვნელობა აქვს სასტუმროების ჩართულობას და ამასთან ერთად, თავყრილობების შეზღუდვა გააადვილებს ვირუსის დაძლევას

თბილისი, 23 ნოემბერი - Sputnik. კლინიკები გადატვირთულია, სასტუმროების გამოყენება უნდა გაფართოვდეს, ხოლო მოსახლეობა უნდა მოერიდოს თავშეყრებს და მაქსიმალურად იცავდეს ყველა რეკომენდაციას, წინააღმდეგ შემთხვევაში ჯანდაცვის სისტემა ვერ გაუძლებს ავადმყოფთა ამხელა რაოდენობას, აცხადებენ კლინიკების დირექტორები საქართველოს პრემიერ-მინისტრ გიორგი გახარიასთან შეხვედრის შემდეგ.

საქართველო კორონავირუსის მეორე ტალღას ებრძვის. ყოველდღიურად ოთხი ათასამდე ახალი შემთხვევა ფიქსირდება. პანდემიის დაწყებიდან დღემდე ინფიცირების 100 ათასზე მეტი შემთხვევა გამოვლინდა, გარდაიცვალა 1012 ადამიანი.

„დამატებითი რესურსები არსებობს, პრემიერ-მინისტრთან დღევანდელ შეხვედრაზე შევთანხმდით, რომ ერთ კვირაში დამატებით დაახლოებით 110 საწოლი გამოიყოფა“, - განაცხადა „ევექსის“ ჰოსპიტლების დირექტორმა, გიორგი მინდიაშვილმა.

მისი თქმით, შეხვედრისას ასევე ხაზი გაესვა უკვე არსებული რესურსების მაქსიმალურად ეფექტურად გამოყენების მნიშვნელობას.

„მნიშვნელოვანია უკვე არსებული, გამოყოფილი რესურსების მაქსიმალურად ეფექტურად გამოყენება, რომ ჰოსპიტალური სერვისი მიიღოს მოსახლეობის იმ ნაწილმა, ვისაც ეს რეალურად ყველაზე მეტად სჭირდება და არ მოხდეს ჰოსპიტალური სექტორის გადატვირთვა“, - განაცხადა მან.

რაც შეეხება რესპუბლიკურ საავადმყოფოს, მისი დირექტორი ლევან გოფოძე აცხადებს, რომ ამჟამად საავადმყოფოში ადგილები არ არის და ჰოსპიტალიზაციის მაჩვენებელი ძალიან მაღალია.

„ამ წუთას რესპუბლიკურ საავადმყოფოში წევს 128 პაციენტი. ეს არის კლინიკის დატვირთვის მთელი სიმძლავრე. ადგილი ამჟამად არ არის. ჩვენთან კლინიკაში ყოველდღიურად კი ხდება პაციენტების ბრუნვა, ანუ გვეწერებიან გამოჯანმრთელებული პაციენტები და მათ მაგივრად ვიღებთ ახალ პაციენტებს. ეს ყოველდღიური დინამიკაა, უბრალოდ, ცარიელი ადგილი, როცა გინდა მოიყვან და პაციენტს დააწვენ, ასეთი სიტუაცია, რა თქმა უნდა, არ არის“, - განაცხადა გოფოძემ.

რესპუბლიკური საავადმყოფოს დირექტორი მოსახლეობას კიდევ ერთხელ აფრთხილებს, მაქსიმალურად მოერიდონ თავშეყრის ადგილებს, დაიცვან ყველა წესი, ყველგან ატარონ პირბადე, რადგან, გოფოძის თქმით, ინფიცირების შანსები ქვეყანაში ძალიან იზრდება.

„ასეთი კატასტროფული მატება თუ წავიდა, ამას ვერ გაუძლებს ვერცერთი ქვეყნის ჯანდაცვის სექტორი, მათ შორის ვერ გაუძლეს ძალიან მოწინავე ქვეყნებმაც. ამიტომაც... მოსახლეობამ უნდა გაიგოს ეს სიტუაცია, უნდა მოვერიდოთ ყველანაირ მასობრივ თავშეყრის ადგილებს, მაქსიმალურად უნდა დავიცვათ ყველა წესი, ყველგან ვატაროთ ნიღაბი უკვე გახსნილ სივრცეშიც კი, რადგან ინფიცირების შანსები ქვეყანაში ძალიან იზრდება“, – განაცხადა საავადმყოფოს დირექტორმა.

როგორც ბოჭორიშვილის სახელობის კლინიკის გენერალურმა დირექტორმა, დავით გადელიამ განაცხადა, თავყრილობების შეზღუდვა გააადვილებს ვირუსის დაძლევას.

„ყველანაირად უნდა შევზღუდოთ ხალხმრავალი თავყრილობები, ეს აუცილებელია. ეს გააადვილებს ამ ვირუსის დაძლევას, რომელსაც მაღალი ლეტალობა აღმოაჩნდა მსოფლიოში. ყველას ვთხოვ, დაიცვან ის რეგულაციები, რაც დასაცავია და ეს არის ყველაზე დიდი დაცვა თქვენიც, თქვენი ახლობლების და ოჯახის წევრებისაც“, – განაცხადა გადელიამ.

ბოჭორიშვილის სახელობის კლინიკის გენერალური დირექტორის განმარტებით, პანდემიის მართვისთვის დიდი მნიშვნელობა აქვს სასტუმროების ჩართულობას.

„ჩვენ ერთი კვირაა, ძალიან კარგად ვიყენებთ სასტუმროებს. თუ არ არის ჟანგბადის ძალიან დიდი რაოდენობით მომხმარებელი, ავადმყოფის მკურნალობა უმჯობესია სასტუმროში მოხდეს“, – განაცხადა დავით გადელიამ.

ქვეყანაში ამჟამად არაერთი შეზღუდვა მოქმედებს: ნიღბების ტარება აუცილებელია შენობებში, ტრანსპორტსა და ქუჩაში, დიდ ქალაქებში სკოლები დისტანციურ სწავლებაზეა გადასული, დახურულია საბავშვო ბაღები, აკრძალულია ღამის 22:00 საათის შემდეგ სახლიდან გასვლა.

0
თემები:
COVID-19 საქართველოში