შორენა ჯიქია მეუღლესთან ერთად

ადამიანური ისტორიები: იქ, სადაც გულწრფელი სიყვარულია...

1736
(განახლებულია 19:24 15.10.2020)
თბილისში მას ყველაზე მხიარულ, პოზიტიურ, კეთილ და მზრუნველ ვიზაჟისტად იცნობენ, მაგრამ ცოტამ თუ იცის, რამხელა სევდა იმალება ამ ბედნიერი ღიმილის უკან და რა გზა გაიარა ამ შრომისმოყვარე გოგომ, აქამდე რომ მოსულიყო...

მასზე ხშირად დაწერილა, როგორც წარმატებულ ვიზაჟისტზე, მაგრამ ამჯერად განსხვავებულ შორენა ჯიქიას გაგაცნობთ, თავისი სევდით და ბედნიერებებით, დაცემით და წამოდგომით, იმედგაცრუებითა და მომავლის რწმენით, სიყვარულით და მხოლოდ სიყვარულით...

შორენა ჯიქია
შორენა ჯიქია

- მოდით თქვენი და თქვენი მეუღლის ისტორიით დავიწყოთ. როგორ გაიცანით ერთმანეთი?

- ყველაზე ძალიან ამ ისტორიის მოყოლა მიყვარს. ჩვენ გვყავს საერთო ნაცნობი და 13 წლის წინ მან გაგვაცნო ერთმანეთი. მე მაშინ რუსეთში ვცხოვრობდი. ამ გოგოს ბესომ გამოართვა ჩემი საკონტაქტო ნომერი და ორთვენახევრის განმავლობაში ყოველდღე მირეკავდა. ჩემი ყოველი ნაბიჯი იცოდა, თუმცა ერთმანეთი ნანახი არ გვყავდა. მაშინ არ იყო სოციალური ქსელი და ერთმანეთს ფოტოებს მეილის საშუალებით ვუგზავნიდით. პირველივე დღიდან ძალიან ვენდეთ ერთმანეთს... ერთ დღესაც მითხრა, მინდა ცოლად მოგიყვანო და საქართველოში უნდა ჩამოხვიდეო. ჩემ გარშემო ეს სასაცილოდ არ ჰყოფნიდა ხალხს, მეუბნებოდნენ, არც კი იცი ვის მიჰყვებიო, მაგრამ ავდექი და ჩამოვედი. დღეს ვხუმრობთ – ერთი დღე ვიყავით შეყვარებულები, ოპერაში წავედით, მერე ვისეირნეთ, ვისაუბრეთ, ჩემი ძმა გავაცანი და ორ კვირაში გავყევი. იმის მერე მოვდივართ ტკბილად და ბედნიერად. სულ ვამბობ – შეუღლების მერე გავიცანით ერთმანეთი. საკმაოდ ეკლიანი გზა გამოვიარეთ, მაგრამ ერთმანეთისადმი გულწრფელმა სიყვარულმა, პატივისცემამ, მზრუნველობამ, ბევრი დაბრკოლება გადაგვატანინა.

შორენა ჯიქია მეუღლესთან ერთად
შორენა ჯიქია მეუღლესთან ერთად

- ვიზაჟისტობა საქართველოში შეისწავლეთ?

- იმდენად მიყვარდა ვარცხნილობების, მაკიაჟის გაკეთება, ყველაფერი ჩემით ვისწავლე. შეიძლება ითქვას, რომ თვითნასწავლი ვარ. მერვე კლასში ვიყავი, პირველი ვარცხნილობა რომ გავაკეთე. ეს იყო ჩემი ჰობი. ხშირად ვპრანჭავდი მეზობლებს. გათხოვებიდან ხუთ თვეში ჩემმა მეუღლემ გამაცნო თავისი მეგობარი, რომელიც ერთ-ერთი რესტორნის დირექტორი იყო. ამ გოგომ „ჰოსტესის“ პოზიციაზე ამიყვანა. ძალიან მინდოდა სადმე მემუშავა, გავცნობოდი და შევგუებოდი ახალ ქალაქს, სადაც არავინ მყავდა ჩემი ქმრის გარდა, სადაც ყველაფერი უცხო იყო ჩემთვის. ამ სამსახურში ვიმუშავე 10 წელი. ჩემი მეორე ოჯახი გახდა. კარგი გრაფიკი მქონდა, მთელი დღე თავისუფალი ვიყავი, საღამოს ექვსი საათიდან 11-მდე ვმუშაობდი. დღის განმავლობაში კი ჩემი ჰობით ვიყავი დაკავებული.

მუშაობის პროცესში
მუშაობის პროცესში

დამთავრებული მაქვს უცხო ენების ფაკულტეტი, მაგრამ ჩემი პროფესიით არ მიმუშავია. რაც შეეხება ჩემს ხელობას, ეს გამომადგა ყველაფერში. ამ ხელობამ უამრავი მეგობარი და საინტერესო ადამიანი შემძინა. ჩემთვის არავის არაფერი არ აუხსნია, ვიზაჟი ჩემით ვისწავლე. ერთადერთი, სტილისტის ორთვიანი კურსები გავიარე. ქუჩაში ვაჩერებდი ხალხს, ვეუბნებოდი, უფასოდ შეგჭრი, დაგვარცხნი–მეთქი და მიმყავდა სალონში, რომ პრაქტიკები გამევლო. მე არ მქონდა იმის საშუალება, რომ ათასი ლარები მეხადა სწავლაში, პრაქტიკებში. ამ კურსს რომ მოვრჩი, პრაქტიკა აუცილებელი იყო, რადგან ისე არც ერთი სალონი სამუშაოდ არ მიმიღებდა. ჩემი ქმარი სადაც დადიოდა, იმ სალონში მივედი. იქაც 300 დოლარი ღირდა სწავლა. მეპატრონეს ვთხოვე, დამლაგებლად ვიმუშავებ, ხელფასს არ ავიღებ, ოღონდ მაყურებინეთ და მასწავლეთ-მეთქი. გაგიჟდნენ. მარტო 20 დოლარი გადავიხადე და ყველა ყველაფერს მასწავლიდა. დღეს ძალიან მადლიერი ვარ ამ ხალხის. ყველაფერი ნულიდან დავიწყე და ასე მოვედი დღემდე, ჩემი საქმის სიყვარულით, დაუღალავი შრომით და ჩემი მიზნებით.

შორენა ჯიქიას გაკეთებული მაკიაჟი
შორენა ჯიქიას გაკეთებული მაკიაჟი

- 13 წელია გათხოვილი ხართ, თუმცა დღემდე პატარას მოლოდინში ხართ. საკმაოდ რთული გზა გაიარეთ. მოგვიყევით ამის შესახებ.

- დაოჯახებიდან 11 წლის შემდეგ შემოვკარი განგაშის ზარები, თუმცა ყველაფერი მანამდე დაიწყო... გათხოვებიდან ხუთი თვის შემდეგ, როცა ორსულად არ დავრჩი, დავიწყე ეკლესიური ცხოვრება. ჯანმრთელობის გარკვეული პრობლემები მქონდა, არასახარბიელო დიაგნოზი დამისვეს, მითხრეს, რომ მკერდის და საშვილოსნოს ყელის კეთილთვისებიანი სიმსივნე მქონდა. 23 წლის ვიყავი მაშინ. ექიმმა პირდაპირ მითხრა, შვილი არ გეყოლება, მაგრამ თუ გეყოლა, ინვალიდი იქნებაო. მეგონა ჩემთვის ცხოვრება დამთავრდა. ჩემი ქმარი გარეთ მელოდებოდა. გამოვედი ტირილით და ვეუბნები, შეიძლება შვილი არ მეყოლოს-მეთქი. ჩამიხუტა გულში, მითხრა, შენ არ ინერვიულო, შვილიც რომ არ გვეყოლოს, მაინც ისევ ასე მეყვარები და მუდამ ერთად ვიქნებითო.

ექიმმა ძალიან ბვერი წამალი დამინიშნა, თუმცა არ მიმკურნალია, არაფერი დამილევია. მეორე დღეს ტელევიზორში იყო გადაცემა – მიწვეული ჰყავდათ დედა პარასკევა და მამა გაბრიელის ექიმი. საუბრობდნენ მამა გაბრიელის უხრწნელ სისხლზე, სასწაულებზე, განკურნებულ ადამიანებზე. ძალიან დიდი რწმენა გამიჩნდა, რომ თუ იქ მივიდოდი, განვიკურნებოდი. წამიყვანა ჩემმა ქმარმა და მოვილოცეთ მამა გაბრიელის საფლავი. დედა პარასკევამ დაგვლოცა, სისხლითაც ჯვარი გადამსახა. მოვუყევი ჩემი პრობლემების შესახებ. იქიდან მამა გაბრიელის ზეთი წამოვიღე, ვსვამდი, ვისმევდი ყველგან. ასე გავიდა ხუთი თვე. შემდეგ წავედი ექიმთან, მაინტერესებდა რა სიტუაცია მქონდა. გამიკეთეს ექოსკოპია, ამიღეს ანალიზები, ჩამიტარეს ყველანაირი კვლევა რაც საჭირო იყო. ექიმი მეუბნება, ყველაფერი წესრიგშიაო. მე გაოცებული ვუყურებ – როგორ თუ წესრიგშია, ხუთი თვის წინ არ დამისვეს სიმსივნის დიაგნოზი?! ექიმმა მითრა, რომ სრულიად ჯანმრთელი ვიყავი. ამ დროს ჩემს თავში მოხდა ტრანსფორმაცია. ადამიანს რაც გწამს, რისიც გჯერა, ის აუცილებლად აგიხდება. ეს იყო სასწაული, მედიკამენტების გარეშე, ქირურგიული ჩარევის გარეშე სრულიად განვიკურნე.

ამის მერე გამოკვლევები ჩავიტარეთ უშვილობაზე. აქაც ყველაფერი წესრიგში იყო, მაგრამ მაინც არ ვრჩებოდი ორსულად. ეს ძალიან უკვირდა ექიმს. ასე გავიდა 11 წელი. სულ მაიმედებს ჩემი ქმარი, რომ ჩვენ აუცილებლად გვეყოლება შვილი. მისმა ასეთმა დამოკიდებულებამ, თანადგომამ ძალიან ბევრი დაბრკოლება გადამალახინა.

ერთ-ერთმა ჩემმა ახლობელმა დამირეკა და მითხრა, არის ერთი ქალბატონი, რომელიც უშვილო წყვილებს დაფინანსების პროგრამაში სვამსო. მე ვარ ჩაწერილი, მაგრამ ვერ მივდივარ და გთხოვ, შენ წადიო. უარი ვერ ვუთხარი და წავედი. ანტიმულერის პასუხი მომთხოვეს, ისე ვერ ჩაგსვამთ დაფინანსებაშიო. წავედი, გავიკეთე ეს ანალიზი, რომელსაც გერმანიაში გზავნიან. როგორც ექიმმა მითხრა, არასახარბიელო პასუხი მოვიდა და ამ ანალიზით, შესაძლოა, ხელოვნურმა ჩარევამ შედეგი არ გამოიღოსო. შენი სახსრებით თუ შეძლებ, სცადე ხელოვნური განაყოფიერება, ამ ანალიზით პროგრამაში ვერ ჩაგსვამო. ამ დროს მეორედ მივიღე ის დიდი სტრესი, რაც მაშინ, როცა სიმსივნის დიაგნოზი დამისვეს და ექიმმა მითხრა შვილი არ გეყოლებაო.

15 ათასი ლარი ჯდებოდა ხელოვნური განაყოფიერება. ფინანსურად მე ამის საშუალება არ მქონდა, ამიტომ მივიღე გადაწყვეტილება, რომ სოციალურ ქსელში მეთხოვა დახმარება და მეცადა ბედი. ჩემს ქმარს ძალიან ერიდებოდა და უარი მითხრა, მაგრამ მე ისეთი ბუნება მაქვს, ყველაფერი უნდა ვცადო. შეიძლება არ გაამართლოს, მაგრამ წლები რომ გავა, სინანულის გრძნობა არ მექნება – ნეტავ ასე რომ გამეკეთებინა, რა იქნებოდა-მეთქი.

ამ გადაწყვეტილების მიღება არ იყო ჩემთვის მარტივი. ორი კვირა გარეთ არ გავსულვარ, გაუჩერებლად ვტიროდი. 10 დღეში შემიგროვდა 4 500 ლარი. გაოგნებული ვიყავი. მთელი ღამე მოდიოდა ჩარიცხვები. ამან, იცით, რამხელა  სტიმული მომცა? მივხვდი, რომ ყველაფერი ყოფილა შესაძლებელი. როგორც კი თანხა ჩაირიცხა, მივედი ექიმთან. გამოკვლევების დროს აღმომაჩნდა კუჭის სერიოზული პრობლემა, რომელიც აუცილებლად უნდა მოგვარებულიყო ხელოვნურ განაყოფიერებამდე. ამის მკურნალობა გაგრძელდა სამი თვე და ამ 4 500 ლარიდან 3 600 ლარი კუჭის მკურნალობისთვის დამჭირდა. დავრჩი ისევ უფულოდ.

ბოლოს, როცა კვლავ მივედი ექიმთან, ჩავიტარე გამოკვლევები. მითხრა, რომ ჩემი ორგანიზმი მზად არის ბუნებრივი ორსულობისთვის. ასე რომ, ახლა მოლოდინში ვარ, როცა უფალი ინებებს, მაშინ მოგვცემს შვილს. მინდა აქვე ვისარგებლო შემთხვევით და ყველა იმ ადამიანს დიდი მადლობა ვუთხრა, ქედი მოვიხარო მათ წინაშე, ვინც თუნდაც ერთი ლარი მაინც ჩამირიცხა, რომ ჩემი ოცნება რეალობად მექცია...

 

1736
კოლეგებთან ერთად

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: ემოციის კარნახით ჩატარებული გაკვეთილი-სპექტაკლები

18
(განახლებულია 10:47 24.10.2020)
მისთვის გაკვეთილი მარტო პროგრამით გათვალისწინებული, წინასწარ დაგეგმილი მასალის სწორად გადაცემა არ არის, ეს გულწრფელი, ღრმა ემოციაა, რომელიც მოსწავლეებთან ურთიერთობას მოყვება და რიგით გაკვეთილს სპექტაკლად აქცევს...

მზია ვაშალომიძე ორ ათეულ წელზეა მეტია, რაც წმინდა გაბრიელ ეპისკოპოსის სახელობის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბახვის საჯარო სკოლის დირექტორია, ამასთან ქართული ენისა და ლიტერატურის მენტორი-მასწავლებელი, ამბობს, რომ მისი ყველა გაკვეთილი თავის სახელოვან მასწავლებლებს ეძღვნება- „დღესაც თითქოს ანგარიშს ვაბარებდე!“

ბახვის საჯარო სკოლას მართლაც საამაყო, ისტორიული წარსული, სახელოვანი კურსდამთავრებულები და გამოცდილი პედაგოგები ჰყავს. ალბათ სწორედ ტრადიციების გამო, სკოლამ თამასა დაბლა არ დაწია და თანამედროვე სტანდატრებსაც წარმატებით მოერგო.

უკვე 14 წელის, რაც ბახვის სკოლა ნაყოფიერად თანამშრომლობს საქართველოს მშვიდობის კორპუსთან, რის შედეგადაც აქ შვიდი ამერიკელი მოხალისე მასწავლებელი მუშაობდა. სკოლის სამი მოსწავლე, სხვადასხვა დროს lex-ის პროგრამის გამარჯვებული გახდა და ისინი ერთი წლით ამერიკის შეერთებულ შტატებში სწავლობდნენ. ბახვის სკოლის პედაგოგებთა შორის კი „აირექსის“ პროგრამის მასწავლებელთა ეროვნული კონფერენციის გამარჯვებულები არიან...

მზია ვაშალომიძე
მზია ვაშალომიძე

 -ქალბატონო მზია, გაიხსენეთ მიზეზი, რის გამოც გადაწყვიტეთ სკოლაში მუშაობა?

- ძალიან ადრეული ასაკიდან მახსოვს: მასწავლებლობანას თამაში მიყვარდა ძალიან, თავდაპირველად რეზინის თოჯინები იყვნენ ჩემი მოსწავლეები, მერე, მეზობელი გოგონები, მასწავლებელი ყოველთვის მე ვიყავი.სიარულის მანერით და ხმის დიქციით ყოველთვის ჩემს პირველ მასწავლებელს, ნუნუ კუტუბიძეს ვბაძავდი. მთელი დღეები ვვარჯიშობდი, რომ ჩემი ხელწერა ნუნუ მასწავლებლის ფაქსიმილესთვის მიმემსგავსებინა. ბოლოს, ისე კარგად ვახერხებდი, რომ ორიგინალისგან ვერ გაარჩევდით და თავი მასწავლებელი მეგონა. ქართული ენის და ლიტერატურის მასწავლებლობის სურვილი კი გენიალურმა პედაგოგებმა, ლეონინა კილაძემ, ცაცა ქიქოძემ და ნათელა მელუამ შთამაგონეს. დღემდე მავსებს და გზას მინათებს მათი სულის სითბო და გონების ნათელი.

კაბინეტში
კაბინეტში

- თუ გახსოვთ როგორ ჩაატარეთ თქვენი პირველი გაკვეთილი?

- პირველი გაკვეთილი მშობლიურ სკოლაში პედაგოგიური პრაქტიკის ფარგლებში ჩავატარე. გაკვვეთილი თემა: მიხეილ ჯავახიშვილის „არსენა მარაბდელიდან“- იყო. მახსოვს, გაკვეთილზე დასასწრებად ჩემი მასწავლებლები: ცაცა ქიქოძე, ნათელა მელუა და სკოლის დირექტორი ბეჟან მდინარაძე შემოვიდნენ. იმდენად დიდი იყო რიდი და პასუხისმგებლობა ამ ადამიანების მიმართ, რომ საერთოდ დამავიწყდა ყველაფერი: ტექსტი, ავტორი, კლასი, მხოლოდ მათ ვხედავდი და უცებ... ვიგრძენი მზერა-ცაცა მასწავლებელი თვალებით მამხნევებდა, მივხვდი, ჩემს მასწავლებელს ჩემი იმედი ჰქონდა... გაკვეთილის ბოლოს მითხრეს, რომ შედეგმა მოლოდინს გადააჭარბა, რომ ძალიან, ძალიან კარგი გაკვეთილი გამომივიდა, შენიშვნებიც მომცეს ფრთხილად და კორექტულად. დღეს მენტორი მასწავლებელი ვარ და მაინც... ჩემი ყველა გაკვეთილი მათ ეძღვნება, თითქოს ანგარიშს ვაბარებდე!..

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- ბახვის სკოლას საკმაოდ დიდი ისტორია აქვს და სახელოვანი კურსდამთავრებულები ჰყავს...

 - ჩვენი სკოლა იმერეთის ეპისკოპოსის, გაბრიელ ქიქოძის მიერაა დაარსებული. მისი მშენებლობა 1870 წელს დაიწყო და 1872 წელს დასრულდა. სკოლის პირველი მასწავლებელი და დირექტორი, ცნობილი პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე გიგო შარაშიძე იყო. ამჟამინდელი შენობა, რომელიც აშენებულია 1934 წელს, გათვლილია 700 მოსწავლეზე, ამჟამად სკოლაში 120 მოსწავლე სწავლობს. სკოლას ცნობილი კურსდამთავრებულები ჰყავს, ესენი გახლავთ: პირველი დამფუძნებელი კრების დეპუტატები გერონტი ქიქოძე, (ცნობილი პუბლიცისტი, ლიტერატურის თეორეტიკოსი და მთარგმნელიც), ქრისტინე და დავით შარაშიძეები, ალექსანდრე ლომთათიძე, მხატვარები შალვა ქიქოძე, დიმიტრი შევარდნაძე, მწერლები: ნინო ნაკაშიძე, ვახტანგ ჭელიძე, მომღერალი დავით ანდღულაძე, კომპოზიტორი არტემ კვაჭანტირაძე, მეცნიერები: ნიკოლოზ კანდელაკი, პეტრე ჟღენტი, პოლიტიკოსი  და პუბლიცისტი ხარიტონ შავიშვილი და სხვა. ვცდილობთ ღირსეულად გავაგრძელოთ ეს ტრადიციები და ვფიქრობ, ამის დასტურია ჩვენი სკოლის მოსწავლეთა წარმატებები ერთიან ეროვნულ გამოცდებზე და ისიც, რომ  სკოლას ჰყავს 20 მასწავლებელი: ერთი მენტორი, ოთხი წამყვანი, 14 უფროსი და ერთი პრაქტიკოსი. ოთხი მასწავლებელი ელოდება გარე დაკვირვებას და ვფიქრობ, ეს სტატისტიკაც შეიცვლება.

მზია ვაშალომიძე
მზია ვაშალომიძე

- რა საერთო პრობლემის წინაშე დგას რაიონის სკოლები და ამ შემთხვევაში, კონკრეტულად ბახვის სკოლა? 

- ორ ათეულ წელზეა მეტია, სკოლის დირექტორი ვარ, სხვადასხვა პერიოდში სხვადასხვა პრობლემის წინაშე ვიდექით. ბედნიერი ვარ, რომ მიმდინარე სასწავლო წელი ერთ-ერთი მთავარი პრობლემის გარეშე დავიწყეთ. დასრულდა სკოლის სრული რეაბილიტაციის სამუშაოები და ინფრასტრუქტურული პრობლემები მთლიანად მოგვიგვარდა. დღეს სოფელ ბახვის საჯარო სკოლა თანამედროვე სტანდარების შესაფერისი შენობითა და ინვენტარით აგრძელებს სასწავლო პროცესს. ჩემი და ჩემნაირი, ანუ მცირეკონტიგენტანი სკოლების პრობლემად რჩება ვაუჩერულ დაფინანსებაზე დამოკიდებულება, მწირი თანხები არ გვაძლევს იმის საშუალებას, რომ სკოლის საჭიროების მიხედვით განვკარგოთ საშტატო განრიგი. კოვიდ 19-ის პრობლემამ თვალნათლივ დაგვანახა, რომ სკოლებში საკმარისი არაა ტექნიკური პერსონალი, დამატებითი კადრების აყვანის შესაძლებლობას კი ბიუჯეტი არ იძლევა.

ბახვის სკოლის მასწავლებლებთან ერთად
ბახვის სკოლის მასწავლებლებთან ერთად

 - ამ ეტაპზე სკოლებში ონ-ლაინ გაკვეთილები ტარდება, თქვენი აზრით, როგორ უნდა დააინტერესოს მასწავლებელმა მოსწავლეები გაკვეთილის ამ ფორმატით ჩატარების დროს?

 - ონლაინ გაკვეთილები საკლასო ოთახში ჩატარებულ გაკვეთილებს ვერ ჩაანაცვლებს, მაგრამ საჭიროებიდან გამომდინარე, ზოგჯერ აუცილებელია. გასულ სასწავლო წელს, ჩვენთვის ეს დიდი გამოწვევა იყო, მოულოდნელად, ყოველგვარი მომზადების გარეშე, იძულებული გავხდით, რომ სწავლების ამ ფორმატზე გადავსულიყავით. საქართველოს განათლების მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს მხარდაჭერით სწრაფად შევძელით სასწავლო პროცესის ორგანიზება. წელს, სამართლებრივად, ტექნიკურად და მეთოდურად უფრო მზად ვართ. ამ სასწავლო წელს ჩემი სკოლა მხოლოდ ორი კვირით იყო ონ-ლაინ ფორმატზე გადასული, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ხვალ ისევ არ მოგვიწევს საკლასო სივრციდან გადანაცვლება. პრობლემას წარმოადგენს ისიც, რომ მოსწავლე სახლშია, მას იქ  საგაკვეთილო გარემო უმეტესწილად არ აქვს, ამიტომ ვერ აიძულებ  ჩაგერთოს, თუ ინტერესი არ ექნება. მონიტორზე ხედავდე მასწავლებელს, რომელიც მხოლოდ გაკვეთილს გიხსნის და დავალებას გაძლევს, საკმარისი არ არის.

მზია ვაშალომიძე
მზია ვაშალომიძე

- რაზე უნდა გაკეთდეს აქცენტი?

 -მასწავლებელმა უნდა გამოიყენოს ის შესაძლებლობა, რომ მოსწავლეთა უდიდესი ნაწილი კარგად ახერხებს ინტერნეტში ინფორმაციის მოძიებას, ისინი ფლობენ სხვადასხვა კომპიუტერულ პროგრამებს და გაკვეთილებიც თანამედროვე მოთხოვნებით უნდა დაგეგმოს. მითუმეტეს, რომ არსებობს ისეთი საგანმანათლებლო პლატფორმები, როგორიცაა, Kahoot, sway, fligrid , არაფერს ვამბობ power-pointის გამოყენებაზე და კიდევ უამრავი სხვა. სასურველია, რომ მასწავლებელი ჯერ თავად დაეუფლოს ამ პროგრამებს და მერე მოსწავლეებს გააცნოს გაკვეთილები, რაც საგრძნობლად საინტერესო და ხალისიანი გამოვა.

სკოლის საკითხებზე შეხვედრის დროს
სკოლის საკითხებზე შეხვედრის დროს

- როგორ ფიქრობთ, რომელია მასწავლებლის მიერ ყველაზე ხშირად დაშვებული შეცდომა?

 - შეუმცდარი არავინაა, ყველანი ჩვენს შეცდომებზე ვსწავლობთ და ვიზრდებით, მაგრამ შეცდომაც არის და შეცდომაც... მიუტევებელია, თუ  მასწავლებლობა იმისთვის აირჩიე, რომ დასაქმების სხვა შანსი არ გამოჩნდა, ხელფასის ან თავისუფალი და საშვებულებო დროის ხელსაყრელი პირობების გამო. თუ სკოლაში მისვლას ბავშვის სიყვარული არ უდევს საფუძვლად, ასეთი მასწავლებელი შეიძლება საგანს კარგად გადასცემდეს, მაგრამ კარგ პედაგოგად ვერ შედგეს. ყოვლად დაუშვებელია მოწავლეთა  სტიგმატიზაცია. შეუძლებელია  ყველა კლასში ყველა მოსწავლესთან სასურველ შედეგს მივაღწიოთ და ერთნაირად დალაგებულ-დავარცხნილი ურთიერთობები გვქონდეს.  ყოვლად დაუშვებელია ხელის ჩაქნევა და გაფიქრება: „ამას მაინც ვერაფერს შეასმენ,“ ყველაზე მეტად ის მოსწავლეები გვახსენდება ვისზე ფიქრითაც არაერთი ღამე გაგვითენებია, ურთიერთობის გზები და საშუალებები გვიძებნია, ყველაზე დიდი სიყვარულითაც ისინი გვიხსენებენ და მადლიერებას გამოხატავენ.

ყოფილ მოსწავლეებთან ერთად
ყოფილ მოსწავლეებთან ერთად

- თქვენი უფლება რომ იყოს, რას შეცვლიდით სასწავლო სისტემაში?

-განათლების მკვლევარ გრანტ უიგინსს დავესესხები: „ავთენტური შეფასება სასკოლო განათლების ტროას ცხენიაო“, მიმაჩნია, რომ ბევრი რამ არის შესაცვლელი შეფასების სისტემაში. ჩემი ნება რომ იყოს, საერთოდ ამოვიღებდი ეროვნული სასწავლო გეგმიდან განმსაზღვრელ შეფასებას. ჩემი მრავალწლიანი პედაგოგიური და სკოლის ხელმძღვანელის პრაქტიკა მუდმივად იყო და არის მიმართული სკოლაში შეფასების მიდგომების და მექანიზმების გაუმჯობესებისკენ. მიუხედავად დიდი მცდელობისა, განმავითარებელ შეფასებას ჯერ კიდევ სათანადო ადგილი არ უჭირავს სასკოლო ცხოვრებაში.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- გაკვეთილი თავისებური „სცენაა“, რომელსაც მოსწავლეთა სახით მაყურებელი ჰყავს, გაიხსენეთ ყველაზე დასამახსოვრებელი „სპექტაკლი“...

 - გაკვეთილი მართლაც უჩვეულო რამ არის, შეიძლება წინასწარ დაგეგმო, მოემზადო, რესურსები შექმნა, ერთი შეხედვით, ყველაფერი გათვალო და მაინც... პროცესი სულ სხვანაირად წარიმართოს. ერთ ამბავს გავიხსენებ: მაშინ დამამთავრებელი კლასი მეთერთმეტე იყო. გალაკტიონ ტაბიძის შემოქმედებას გავდიოდით. კლასში შევედი, მოვემზადე გაკვეთილის დასაწყებად და უცებ... გადავიფიქრე. დაფასთან მივედი და დავწერე „მე ვხედავ სიზმრებს არა თქვენებურს...“ მერე კლასს გავხედე, ორიოდე წუთი ვდუმდით... შემდეგ ერთმანეთს ენაცვლებოდა გალაკტიონის ლექსები, საუბარი გალაკტიონის შესახებ, მერე ისევ ლექსები... მაშინ არც პროექტორი გვქონდა, არც კომპიუტერი. მხოლოდ გალაკტიონის ლექსების კრებული და პოეზიის სიყვარული გვაერთიანებდა... ძალიანაც რომ მომენდომებინა, ალბათ ასეთ კარგ ლიტერატურულ დილას ვერც მოვამზადებდი. უშუალო, ემოციური და გულწრფელი გაკვეთილი-სპექტაკლი გამოვიდა. ოღონდ, ეს იყო, გაკვეთილისთვის განკუთვნილ დროს გადავაჭარბეთ... გასულ წელს, ჭყვიშში, გალაკტიონის სახლ-მუზეუმში ვიყავით მე და ჩემი მოსწავლეები, გვიანი შემოდგომის თბილი და მზიანი დღე იყო. სახლ-მუზეუმში მხოლოდ ჩვენ და უკარგესი ექსკურსიამძღოლი ვიყავით. მაშინაც ასე მოხდა-დაუგეგმავად, ემოციების კარნახით, დიდებული და დაუვიწყარი გაკვეთილი- სპექტაკლი გამოგვივიდა! ყველაფერს ისევ გალაკტიონი წარმართავდა, რადგან „დირიჟორი თვით იყო! რაც მოხდა და გათავდა და რაც მაშინ ხდებოდა, -მისი ჟინი მართავდა...“

 

18
ნანა ქიბროწაშვილი

„მე არ მაპატიეს ჩემი ხასიათი“ ჩრდილებთან ბრძოლაში დაღლილი ქალის „აღსარება“

454
(განახლებულია 20:46 22.10.2020)
ალბათ გარითმული სტრიქონები ლექსად რომ აქციო, მასავით სრულყოფილად უნდა იცხოვრო, დაამარცხო ყველა ტკივილი და სიცოცხლე ერთ დიდ სიყვარულად აქციო...

პოეტ და მხატვარ ნანა ქიბროწაშვილისთვის ეს სიყვარული ხან გობელენში ჩაიღვარა და ხან სტრიქონებში... რაც მთავარია, ის აფასებს იმას, რაც აქვს და ბედნიერია იქ, სადაც არის. ამბობს, რომ მისი ცხოვრება ცოტა მძიმე და თავგადასავლებით სავსეა, ლექსების წერა კი 40 წლის ასაკში დაიწყო. მის ერთ ლექსს ინტერნეტში მილიონზე მეტი ნახვა აქვს.

ნიჭიერმა ახმეტელმა ქალმა თავის ქალაქში დიდი ხანია შეძლო ყურადღების მიქცევა. 21 წელია, რაც ახმეტის მუნიციპალიტეტის კულტურის ცენტრში მუშაობს და თავისი საქმიანობისთვის არაერთი ჯილდო და მედალი აქვს მიღებული. დღეს ამ ქალაქის ერთ-ერთი წარმატებული პროექტის გამარჯვებული მენტორიცაა. ჩვენთან ინტერვიუში თავისი ცხოვრების პერიპეტიებსა და სიხარულზე თითქმის აღსარებასავით გულახდილად საუბრობს...

ნანა ქიბროწაშვილი
ნანა ქიბროწაშვილი

- ქალბატონო ნანა, როგორი იყო ახმეტაში გატარებული ბავშვობა, რა გიხაროდათ, რაზე წუხდით?

- დავიბადე და გავიზარდე კახეთში. ახმეტის პირველი საჯარო სკოლა და პარალელურად მუსიკალური შვიდწლედი დავამთავრე. რვა თვის ვიყავი, როდესაც ჩემი მშობლები განქორწინდნენ. ბავშვებს ბევრი ლამაზი ოცნება აქვთ ხოლმე, მე კი მხოლოდ ერთი მქონდა – მალე გავზრდილიყავი, რომ მუშაობა შემძლებოდა და დედის აუტანელი ცხოვრების პირობები გამეუმჯობესებინა. სკოლაში კარგად ვსწავლობდი, მაგრამ არა ნიშნების გამო, არამედ იმისთვის, რომ მამისთვის, რომელიც ყურადღებას არ მაქცევდა, ჩემი შესაძლებლობები დამემტკიცებინა. პირველი ჯილდო ახმეტაში გამართულ ცოდნის დღისადმი მიძღვნილ ღონისძიებაზე, ასფალტზე ხატვაში ავიღე. მაშინ მეექვსე კლასში ვიყავი. მახსოვს, მესამე და მეორე ადგილზე გასულ ბავშვებს რა დიდი სიხარულით და სიამაყით შეხვდნენ მშობლები, მე პირველი ადგილი ავიღე, მაგრამ ოჯახი გვერდით არ მყავდა. დედა მუშაობდა და ვერ შეძლებდა მოსვლას. მას შემდეგ ბევრი სიგელი, ჯილდო და ქების ფურცელი დავიმსახურე, თუმცა ჩემით მშობლებს არასოდეს უამაყიათ. ასე რომ, ბავშვობა საინტერესო და წარმატებული მქონდა, ოღონდ, ოჯახს მიღმა... 

ნანა ქიბროწაშვილი
ნანა ქიბროწაშვილი

- სკოლის შემდეგ სამხატვრო აკადემიის ბაზაზე შექმნილ დიზაინ-კოლეჯში დიზაინისა და ერგონომიკის ფაკულტეტზე ჩააბარეთ, მაგრამ მანამდე უკვე იცოდით გობელენების ქსოვა, ვინ გასწავლათ?

- გობელინის ქსოვა დედამ მასწავლა. ახმეტა ეთნიკურად ჭრელი რაიონია და აქ ცხოვრობდნენ ლეკები და ქისტები, რომლებიც მუშაობდნენ თექაზე, ხალიჩასა და ფარდაგებზე. დედაც მათთან ერთად მუშაობდა და თან სწავლობდა. როცა სახლში ვერ ასწრებდა ქსოვას, მე ვეხმარებოდი და უკვე 12 წლიდან საკუთარი ნამუშევრები მქონდა. როდესაც ომი დაიწყო, საშინელ მდგომარეობაში აღმოვჩნდით, რადგან ბავშვისთვის და ახალგაზრდა ქალისთვის ძნელი იყო გადარჩენა. მახსოვს, ერთ დღეს დედა მატყლის თბილ წინდებს ქსოვდა, არ გამკვირვებია, ვიფიქრე, ძველი ნაქსოვები დაშალა–მეთქი. თურმე ის მატყლი ლოგინიდან საბანს გამოაცალა და იმით დაქსოვილი წინდები საკვებზე გადაცვალა. ამის მერე საჭმელი გვქონდა, მაგრამ ლოგინი აღარ… ახლა ამას იუმორით ვიხსენებ, მაგრამ ის წლები არასოდეს მინდა გამეორდეს...

მეგობრებთან ერთად
მეგობრებთან ერთად

- ბუნებრივია, პროფესიული არჩევანის გაკეთება არ გაგიჭირდებოდათ, ასეა?

- მართალია, ხატვაში წარმატებული ვიყავი, თქვენ წარმოიდგინეთ, მაინც თეატრალურის სარეჟისოროზე მინდოდა ჩამებარებინა, მაგრამ ცუდი დრო იყო და ვიფიქრე, მხატვრის პროფესია უფრო გამომადგებოდა, ვთვლიდი, რომ მხატვრობაში უფრო მეტ სათქმელს ვიტყოდი, ვიდრე რეჟისურაში. როგორც ჩანს, არ შევცდი, რადგან ბევრი კარგი რეჟისორი ფაქტიურად დღემდე სამსახურის გარეშეა დარჩენილი. როდესაც თბილისის კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტში ჩავაბარე, ალბათ მაშინ ყველაზე მეტად გამიმართლა, რადგან მოვხვდი უდიდეს მხატვრებთან და ბუმბერაზ ხელოვანებთან, რომელთა გაკვეთილებიც დღემდე მეამაყება და ბედნიერებას მანიჭებს. მინდა ჩამოვთვალო ეს ადამიანები: ქალბატონები მანანა ძიძიკაშვილი, ლია გურასპაშვილი, ნინო ყანდარელი, ბატონები თემურ გოცაძე, გივი ყანდარელი, თემურ თურმანიძე და სხვ. დიზაინ-კოლეჯში სწავლის დროს ამ მხატვრების შესახებ მხოლოდ ტელევიზიიდან მქონდა ინფორმაცია და ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ კულტურის ინსტიტუტში ისინი ჩემი პედაგოგები გახდებოდნენ. სტუდენტობა საშინელ 90-იან წლებში მომიწია, რის გამოც თავი ვერაფერში გამოვიჩინე, ვერც გამოფენებში მონაწილეობას ვიღებდი და ვერც ნამუშევრებს ვყიდდი.

ნანა ქიბროწაშვილი
ნანა ქიბროწაშვილი

- ამის შემდეგ ისე მოხდა, რომ საკუთარი ნებით, ასე ვთქვათ, „გაიციმბირეთ“ თავი…

- დიახ, ოთხი წელი რუსეთში, ციმბირის ქალაქ ნოვოსიბირსკში ვიცხოვრე. ციმბირში ცხოვრობდა მამა, რომელსაც სხვა ოჯახი ჰყავდა. მამის მეორე ქორწინებიდან ორი ძმა მყავს. მთელი ბავშვობა მინდოდა, რომ მამა და მისი ოჯახი გამეცნო. ამიტომ ოთხი წელი ციმბირში გავატარე. თუმცა ნოსტალგია ისე მძაფრად შემომაწვა, რომ გადავწყვიტე საქართველოში დავბრუნებულიყავი.

პროექტ „ახალი თაობის“ სცენაზე
პროექტ „ახალი თაობის“ სცენაზე

- როგორც ჩანს, ციმბირულმა სიცივემ თქვენში შემოქმედებითი მუხტი ვერ „გაყინა“...

- რუსეთიდან დაბრუნების შემდეგ, 2001 წელს ახმეტის მუნიციპალიტეტის კულტურის ცენტრში სამხარეო ხელმძღვანელის პოზიციაზე დავიწყე მუშაობა. სანამ ლექსების წერას დავიწყებდი, დავაარსე საბავშვო თეატრალური წრე „ცისარტყელა”, რადგან ახლა დაცულია საავტორო უფლებები და შესაძლოა, სცენარზე, ან სპექტაკლში გამოყენებულ რაიმე მასალაზე ვინმე მომდავებოდა, გადავწყვიტე, რომ თავად დამეწერა სცენარიც, მუსიკაც და, როგორც რეჟისორს, სპექტაკლიც თავად დამედგა. აი, პირველად მაშინ მივხვდი, რომ წერის ნიჭი მქონდა.

- პირველი ლექსი მართლა 40 წლის ასაკში დაწერეთ?

- დიახ, ლექსების წერა 40 წლის ასაკში დავიწყე და ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე ჩემი რომელიმე ლექსი პოპულარული გახდებოდა და ვინმე პოეტს მიწოდებდა. ყველას გაუკვირდა ჩემი პოეტური ნიჭი, რადგან ხელოვნების თითქმის ყველა დარგიდან მიცნობდა ხალხი, გარდა პოეზიისა. ყველაფერი მაშინ დაიწყო როდესაც ცხოვრება ავაწყე, კარგ სამსახურში მუშაობა დავიწყე და თავს ბედნიერად ვთვლიდი. ახალი წლის წინა დღე იყო, სამსახურში საახალწლო კონცერტს ვამზადებდი და სახლში ცოტა გვიან მომიწია მისვლა. როდესაც მივედი, დედა გარდაცვლილი დამხვდა. 61 წლის ასაკში უჯანმრთელესი ქალი მოულოდნელად გარდაიცვალა. იმხელა შოკი მივიღე, რომ არ მეგონა, თუ გადავრჩებოდი, დედის სიკვდილი ყველასთვის ძნელია, მაგრამ მე მის მეტი არავინ მყავდა და მისი სახით უკანასკნელი გულშემატკივარი დავკარგე. საშინელი დეპრესია დამეწყო, წამლების გარეშე ვეღარ ვიძინებდი და ვხვდებოდი, რომ საკუთარი თავის გარდა ვერავინ მიშველიდა. მოკლედ, ცხოვრება უნდა გამეგრძელებინა და უფალს ვთხოვდი, რაიმე მენახა, რაზეც ყურადღებას გადავიტანდი...

პროექტის სხვა მონაწილეებთან ერთად
პროექტის სხვა მონაწილეებთან ერთად

- ასეთ დროს მხსნელად თეატრი, ანუ ისევ ხელოვნება მოგევლინათ...

- დიახ, უფლის ნებით, დავაარსე თეატრალური წრე, სადაც ბევრი მოსწავლე მოვიდა. თქვენ რომ მკითხეთ, პირველი ლექსი სწორედ იმ სპექტაკლისთვის დავწერე და მას მერე მუზა სულ მწყალობდა. თუმცა ამას არავის ვუმხელდი, რადგან ფილოლოგი არ ვარ და ვიცოდი, ლექსებში გრამატიკული შეცდომები მექნებოდა. როდესაც ჩემმა მეგობრებმა მოისმინეს ძალიან მოეწონათ და მთხოვეს, რომ გამომექვეყნებინა. თუმცა უარზე ვიყავი, რადგან არ მინდოდა ხალხის ყურადღება მიმექცია. ერთ დღესაც ადგილობრივი გაზეთი „ბახტრიონიდან“ დამიკავშირდნენ და მთხოვეს, რომ ჩემი ლექსები მიმეტანა. მათ ჩემი ყველაზე ცნობილი ლექსი „ქართველო, შეჩერდი“ გამოაქვეყნეს და მახსოვს ხალხის რეაქცია, უამრავი ადამიანი აფრიალებდა ამ გაზეთს და გაკვირვებული კითხულობდნენ. მაშინ მივხვდი, რომ რაღაც ისეთი დავწერე, რამაც ხალხი ააღელვა. ამის შემდეგ ჩემმა მეგობარმა ანა ბაგაურმა, რომელიც გერმანიაში ცხოვრობს, თანხა გამომიგზავნა და მთხოვა კრებული გამომეცა. ჩემი პირველი წიგნი სწორედ მეგობრის დახმარებით შეიქმნა. აქვე ისიც მინდა აღვნიშნო, რომ პირველად ხალხმა მალხაზ მელქუაშვილის წყალობით გამიცნო, მისი დაჟინებული თხოვნით ავტვირთე ჩემი ლექსის ვიდეოები და შედეგით გაოცებული დავრჩი. ყველაზე დიდი ჯილდო უფლისგან ხალხის სიყვარულია, ეს ისაა, რაც ყოველთვის მაკლდა – სითბო და სიყვარული...

- ბევრი ჯილდო გაქვთ მიღებული, მათგან რომელია თქვენთვის ყველაზე ძვირფასი?

- ჩემი მუშაობის პერიოდში მუნიციპალიტეტის კულტურულ ცხოვრებაში შეტანილი წვლილისთვის მართლა ბევრი ჯილდო და სიგელი მაქვს მიღებული, მაგრამ ყველაზე დიდი გამარჯვება და პოპულარობა მომიტანა ახმეტაში დაარსებულმა და შემდეგ უკვე საქართველოს მასშტაბით ჩატარებულმა მუსიკალურმა პროექტმა „ახალმა თაობამ”, რომლის პირველი სეზონის გამარჯვებული მენტორი ვარ. უკვე მესამე სეზონია, რაც ამ პროექტში აქტიურად ვარ ჩართული და გამარჯვებას მომავალშიც ვაპირებ.

- ბევრ ქვეყანაში ხართ ნამყოფი და მაინტერესებს არასოდეს გაგჩენიათ სურვილი, რომ იქ გეცხოვრათ?

- მოგზაურობა მართლა ძალიან მიყვარს, ყველა მოგზაურობა საინტერესო და თავგადასავლებით სავსე იყო. დღემდე ვინახულე უამრავი ქვეყანა: ჩინეთი, იაპონია, გერმანია, რუსეთი, თურქეთი, ლიეტუვა, ლატვია, აზერბაიჯანი, ავსტრია, შვეიცარია, ყაზახეთი… როდესაც სადმე დიდ ქვეყანაში ვარ ხოლმე, იქიდან ვგრძნობ, თურმე რა ბედნიერად ვცხოვრობ საქართველოში... მიხარია, რომ სუფთა ჰაერს ვსუნთქავ, ვარ მშვიდ და ჩემთვის სასიამოვნო გარემოში, სადაც ეკოლოგიურად სუფთა საკვებია. დღეს უკვე ნამდვილად ვიცი, რომ ყველაზე მაგარ ქვეყანაში ვცხოვრობ და ყველაზე მაგარ პატარა ქალაქში, რომელსაც ახმეტა ჰქვია. ამ ქალაქის უდიდესმა სიყვარულმა დამაწერინა ლექსი „ჩემო ახმეტა“. ვფიქრობ, რომ ადამიანს ყველგან შეუძლია ღირსეულად იცხოვროს. მე ბევჯერ მქონდა შანსი სხვა ქვეყანაში მეცხოვრა ფინანსურად უზრუნველყოფილს, ან თუნდაც თბილისში გამეგრძელებინა წარმატებული მოღვაწეობა, მაგრამ მინდოდა, რომ ჩემს ქალაქს რამეში გამოვდგომოდი და მთელი ჩემი ცოდნა და გამოცდილება ახმეტისთვის გამომეყენებინა.

- „ახმეტელი ქალი ვიყო ახ, ნეტავი, მეო“ – ეს სიტყვები ხალხურია, რითია სანატრელი ახმეტელი ქალობა?

- ახმეტელი ქალობა ჩემთვის ბედნიერებაა, რადგან ახმეტის ხალხი მაღალი ზნეობით, თვითშეგნებით, ზრდილობით, ურთიერთპატივისცემით, სტუმართმოყვარეობით და ყველა იმ ღირსებით გამოირჩევა, რაც ადამიანს უნდა ჰქონდეს. ახმეტელი ქალი რომ ვარ, ამიტომ შევძელი ბევრჯერ წაქცეული წამოვმდგარიყავი და ამაყად გამეგრძელებინა ცხოვრება. ამ სიტყვების ავტორი, ალბათ, იმ სულიერ და ფიზიკურ ძალას გულისხმობდა, რისი გადატანაც მხოლოდ აქაურ მანდილოსნებს შეგვიძლია…

 

454
სპეცოპერაცია ზუგდიდში

როგორ გამოისყიდეს ნახევარმილიონის ფასად ზუგდიდელი მძევლები - ვრცელდება ვიდეო

0
კადრებში ჩანს, რომ ადამიანი, რომელიც სამეგრელო-ზემო სვანეთის პოლიციის დეპარტამენტის უფროსს, ავთანდილ გალდავას ჰგავს, აწვდის თანხას და მძევლების ხელშეუხებლობას ითხოვს

თბილისი, 24 ოქტომბერი – Sputnik. კადრები, სადაც, სავარაუდოდ, ზუგდიდში ბანკზე თავდამსხმელისთვის გამოსასყიდის გადაცემის მომენტია დაფიქსირებული, დღეს აქტიურად ვრცელდება Facebook-ის ქართულ სეგმენტში.

საუბარია გასულ ოთხშაბათს, ზუგდიდში მომხდარ მოვლენებზე. 21 ოქტომბერს შეიარაღებული პირი „საქართველოს ბანკის“ ზუგდიდის ფილიალში შეიჭრა და 40-ზე მეტი ადამიანი მძევლად აიყვანა. ბოროტმოქმედმა ხელისუფლებისგან ნახევარი მილიონი დოლარი, ვერტმფრენი ან მანქანა, ასევე მისი უსაფრთხოების გარანტიები მოითხოვა. მოთხოვნების შეუსრულებლობის შემთხვევაში დამნაშავე მძევლების დახოცვით იმუქრებოდა. მძევლების სიცოცხლის გადასარჩენად მისი ყველა მოთხოვნა დააკმაყოფილეს, თავად დამნაშავე კი მძევლების გათავისუფლების შემდეგ ფულთან ერთად მიიმალა.

ვიდეოზე, რომელიც, სავარაუდოდ, მობილური ტელეფონითაა გადაღებული, ადამიანი, რომელიც სამეგრელო-ზემო სვანეთის პოლიციის დეპარტამენტის უფროსს, ავთანდილ გალდავას ჰგავს, თანხას გადასცემს.

თავდამსხმელი კადრებზე მხოლოდ ზურგიდან ჩანს. გალდავა ხსნის ჩანთას, საიდანაც იღებს ფულის შეკვრებს და იატაკზე აწყობს. ამის შემდეგ ისმის დიალოგი, რა დროსაც გალდავა მოუწოდებს თავდამსხმელს არ დახოცოს მძევლები, რაზეც ის პასუხობს, რომ არ გააკეთებს ამას, თუ პოლიციის მხრიდან პროვოკაცია არ მოხდება.

მძარცველი: ვთქვათ გავუშვი ესენი და წავედი მე მარტო, სისულელეა!

გალდავა: მარტო არ გეუბნები-მეთქი. წამიყვანე მე და სადამდეც გინდა იქამდე მიდი, ძმაო.

მძარცველი: სისულელეა!

გალდავა: რა გინდა? რას მთავაზობ?

მძარცველი: არაფერს, შემოიტანე ფული და დადე აქ.

შემდეგ კადრებში ჩანს, თუ როგორ იღებს გალდავა ჩანთიდან ფულის რამდენიმე შეკვრას და იატაკზე ალაგებს.

გალდავა: პროსტა გთხოვ რა, ცოდვას ნუ დაიდებ ჩემი შვილებისას.

მძარცველი: მე გითხარი, მე არაფერს გავაკეთებ, თქვენ თუ არ გააკეთებთ.

გალდავა: მე არ გავაკეთებ-მეთქი არაფერს, ძმაო.

სწორედ გალდავა მოგვიანებით ჩაბარდა მძევლად, მანვე გააშვებინა დამნაშავეს მძევლების უმრავლესობა. ბოლო მომენტამდე ბოროტმოქმედს მძევლად ჰყავდა გალდავა და კიდევ სამი პირი, რომლებსაც ფარად ამოეფარა. გამთენიისას, როდესაც დარწმუნდა, რომ დევნა არ ხორციელდებოდა, მძევლები ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში გაათავისუფლა და მიიმალა. პოლიცია სამძებრო ღონისძიებებს ახორციელებს.

შსს-ს გავრცელებულ ვიდეოსთან დაკავშირებით კომენტარი არ გაუკეთებია. ადრე სამართალდამცავმა ორგანოებმა არაერთხელ მოუწოდეს მედიას, არ გაევრცელებინათ კადრები და ინფორმაცია, რაც გამოძიების მსვლელობას ხელს შეუშლიდა.

0
თემები:
ზუგდიდში შეიარაღებულმა პირმა მძევლები აიყვანა