გიორგი სუხიაშვილი

როგორ ებრძვის ხაშურელი ბას-გიტარისტი და მხატვარი ქალებზე ძალადობას

634
(განახლებულია 15:48 05.10.2020)
გიორგი სუხიაშვილი თვითნასწავლი მხატვარია, რომელიც განსხვავებული თვალით, საკუთარი ფერებით აღიქვამს სამყაროს და გადმოაქვს ტილოზე.

ბავშვობაში ფერად ფანქრებზე ოცნებობდა. სურდა მისი ნახატი სხვა ნახატებთან ერთად გამოეფინათ საგამოფენო სივრცეში. იმდენად დიდი იყო ხატვის სურვილი, რომ პირველი ნახატი ფეხსაცმელის შავი კრემით შეასრულა, მაგრამ სამწუხაროდ გამოფენაზე არ გამოუფინეს, რადგან ნახატს სპეციფიკური სუნი ჰქონდა. არაერთი სირთულის მუხედავად დღეს გიორგი წარმატებული და პროფესიონალი მხატვარია. აქტიურად იღებს მონაწილეობას გამოფენა-გაყიდვებში, ჰქონდა პერსონალური გამოფენაც. ამასთან, არის მუსიკოსი, მსახიობი და მეთოჯინე.

გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება
გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება

- გაეცანით ჩვენს მკითხველს...

- თვითნასწავლი მხატვარი, მუსიკოსი, მსახიობი და მეთოჯინე ვარ. ხაშურში ვცხოვრობ. ჩემი ძირითადი საქმიანობაც ზუსტად ამ სფეროებს უკავშირდება. ხაშურის მუნიციპალიტეტის ბენდის „SPAM JAM“-ის ვოკალისტი და ბას გიტარისტი, თოჯინების თეატრის მსახიობი და მეთოჯინე ერთდროულად ვარ.

გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება
გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება

- რამდენი წლიდან ხატავთ და ვინ აღმოაჩინა თქვენში მხატვრობის ნიჭი?

- ჩემი ბავშვობა ისეთ პერიოდს დაემთხვა, როცა ყველა ნატრობდა ფერად გარემოს. არ გვქონდა არც ფანქრები, არც საღებავები. როგორც არაერთმა ბავშვმა, ხატვა მეც რვეულის უკანა ფურცელზე ვისწავლე. სკოლაში გაკვეთილებზე დროის გასაყვანად ვაკეთებდი ჩანახატებს. ჩვენს სკოლაში, ისევე როგორც ყველგან არსებობდა მოყვარული მხატვრების სტენდი, ყოველთვის მინდოდა ჩემი ნახატიც აღმოჩენილიყო ოდესმე იქ, მაგრამ არ მქონდა არც ფანქრები, არც ფლომასტერები, ამიტომ მომივიდა იდეა ნახატი შემესრულებინა ფეხსაცმლის გასაპრიალებელი კრემით. ეს იყო კაცის პორტრეტი, შესრულებული მთლაინად ამ ფეხსაცმლის კრემით, მაგრამ მოგეხსენებათ მაშინდელი „ხარიხსიანი“ პროდუქციისა, ნახატი ისე ყარდა, რომ არავინ გამოფინა, თუმცა ჩემი მეგობარი დღემდე ინახავს ამ ნახატს.

როგორც ზემოთ აღვნიშნე, 90-იან წლებში გაზრდილ ბავშვებს, მით უმეტეს პროვინციულ ქალაქებში გაზრდილებს გვაკლდა ხატვის წრეების ფუფუნება,  ყველაფერი რაც ხატვის მხრივ ვისწავლე, ვისწავლე ჩემით, სხვა მხატვრებზე დაკვირვებით. სიამაყით შემიძლია ვთქვა, რომ ჩემი სამხატვრო შემოქმედება მთლაინად ნაივურია.

გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება
გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება

- ძირითადად რა თემატიკაზე ხატავთ და რა შეიძლება გახდეს თქვენი ინსპირაციის წყარო?

- თვალი ადამიანის მხოლოდ ვიზულურ მხარეს აღიქვამს, მაგრამ ვიზუალის იქით მთელი გალაკტიკაა. მე ვცდილობ ეს „გალაქტიკა“ ტილოზე გადავიტანო ფორმებით, ფერებით და ისე დავანახო ადამიანების შინაგანი სამყაროს სიღრმე. ძირითადად ჩემი ნამუშევრები მოიცავს პორტრეტებს, თუმცა ამასთან ერთად ვცდილობ ერთ ჟანრში არ ჩავიკეტო და მეტი სივრცე მივცე საკუთარ თავს. ვხატავ მურალს, ილუსტრაციებს, აბსტაქციებს,  ვქმნი მოკლემეტრაჟიან ანიმაციებს და ა.შ.

რაც შეეხება ინსპირაციის წყაროს, ხანდახან  ნახატებს დაგეგმილად ვხატავ, უმეტესწილად კი ეს ყველაფერი სპონტანურად ხდება, ტილოს დავადებ ფუნჯს და ნახატი თითქოს ჩემგან დამოუკიდებლად იხატება.

გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება
გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება

- თქვენთვის, როგორც მხატვრისთვის როგორი გარემოა მნიშვნელოვანი, რომ ნაყოფიერად იმუშაოთ?

- ჩემი ნაყოფიერი მუშაობისთვის აუცილებელია სიჩუმე, ხატვის მომენტში არაფერი არ უნდა ახდენდეს ჩემზე ზეგავლენას, არც მუსიკა, არც ჩიტების ჭიკჭიკი და მსგასვი ხმები, ეს მაკარგვინებს კონცენტრაციას. გარდა ამისა ჩემი სამუშაო ოთახი უნდა იყოს ძალიან კარგად განათებული. მიყვარს სინათლე, ნათელი გარემო. იმდენად, რომ  მთელი ღამის მანძილზე არ ქვრება ოთახში შუქი, თუმცა ჩემს ნახატებში ეს სინათლე ნაკლებად იგრძნობა.

გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება
გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება

- ფერების შერჩევა რამდენად მნიშვნელოვანია ხატვის  დროს?

- როგორც ნახატში ფორმებია მნიშვნელოვანი, რომ წარმოაჩინო საგნები, გარემო, ისევე მნიშვენელოვანია ფერები. ფერებით ხასიათების სიღრმეს იძენს საგნები, ამიტომ განსაკუთრებულ სიფრთხილეს ვიჩენ ხოლმე როცა ფერებს შერჩევაზე დგება საქმე.

- რა ფერები ჭარბობს თქვენს ნამუშევრებში?

- ზოგადად, არ მიყვარს მკვეთრი ფერები და ძირითადად მუქ ტონებში ვხატავ. ამისი მიზეზი ხშირად შინაგანი მდგომარეობაა. ჩვენ, მხატვრები ხომ ჩვენს შინაგან მდგომარეობას, ფიქრებს და ემოციებს გადმოვცემთ ნახატებით?!

გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება
გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება

- თქვენი ყველაზე დიდი გულშემატკივარი ვინ არის? ვისი აზრია თქვენთვის მიშვნელოვანი?

- ჩემი ყველაზე დიდი გულშემატკივარი საკუთარი თავია. ჩემზე კარგად არავინ იცის ჩემი შესაძლებლობები და მხოლოდ მე შემიძლია ჩემს თავს მაქსიმალურად მოვთხოვო დახარჯვა. თუმცა რაც შეეხება აზრის გათვალისწინებას, ხშირად ვითვალისწინებ ჩემი მეგობრების აზრსაც, მაგრამ ვერ ვიტყვი რომ ბოლომდე იგებენ ჩემი ნამუშევრების აზრს. მოხდა ისეც, რომ ერთ-ერთმა, ჩემი „მდგომარეობით“ შეწუხებულმა მირჩია ფსიქოლოგისთვის მიმემართა, მიზეზით, რომ ნახატებში დაინახა მხოლოდ უარყოფითი ემოციები და იფიქრა მეც მქონდა ფსიქიკური პრობლემები.

გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება
გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება

- გამოფენებში რამდენად ხშირად იღებთ მონაწილეობას ან სამომავლოდ თუ ფიქრობთ?

- მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვობიდან ვხატავ, გამოფენებში მხოლოდ ბოლო ორი წელია, რაც მონაწილეობას ვიღებ. ჩემი პირველი პერსონალური გამოფენა იყო ხაშურში, ერთ-ერთ საგამოფენო სივრცეში, სადაც წარმოვადგინე ჩემი 40 ნახატი, ძირითადად სხვადასხვა ტექსნიკაში შესრულებული პორტრეტები. ამის შემდეგ კიდევ ათამდე გამოფენა და გამოფენა-გაყიდვაში მაქვს მონაწილეობა მიღებული, როგორც ხაშურში, ასევე საქართველოს მასშტაბით. პანდემიის პირობებში ახლა ნაკლებად იმართება გამოფენები და მეც ძირითადად მხოლოდ ახალი ნამუშევრების შექმნით ვარ დაკავებული. ვიმედოვნებ მალე შეიცვლება არსებული სიტუაცია და ისევ მოგვეცემა მხატვრებს შესაძლებლობა საჯაროდ გამოვფინოთ ჩვენი ნახატები.

გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება
გიორგი სუხიაშვილის შემოქმედება

- სამომავლოდ რა გეგმები გაქვთ?

- ისეთ სფეროებში ვმოღვაწეობ, რომლებიც ითხოვენ ჩემგან მაქსიმალურად გამოვხატო ემოციები. თუმცა არის შემთხვევები, რომ ერთი რომელიმე სფერო ვერ წვდება იმას, რისი გამოხატვაც მინდა. მაგალიუთად, შეიძლება მუსიკაში ვერ ჩაატიო შენი მთელი ემოციები და ეს მოახერხო მხატვრობის საშუალებით და პირიქით. ჩემი აზრით, ადამიანი იმიტომ ხატავს, რომ გაიცნოს საკუთარი თავი, აღმოაჩინოს ახალი სამყაროები და სივრცეები, დაინახოს შორიდან თავისი თავი, ებრძოლოს და თუნდაც დაამარცხოს ის. მხატვრობამ მასწავლა გარემომცველ სამყაროში დამენახა ის, რაც შეუნიღბავი თვალით არ ჩანს.

ბოლო პერიოდში, რაც იმატა ქალზე ძალადობის შემთხვევბმა, მით უმეტეს ჩვენს ქალაქში, გამიჩნდა იდეა, რომ კონცეპტუალური არტის ხაზით დამენახვებინა ადამიანებისთვის თავიანითი გულგრილი დამოკიდებულება მსხვერპლების მიმართ და მომავალშიც, შესაძლებლობის გაჩენისთანავე ვგეგმავ გამოფენა მივუძღვნა ამ თემას, რათა საზოგადოებას დავანახო თავიანთი ნამოქმედარი, მათი ირონიული დამოკიდებულება, გენდერული გამიჯვნის უარყოფითი შედეგები და სტიგმები.

 

634
ირაკლი დევაძე

მაღალი შენობების მიღმა გადარჩენილი ქალაქის სული და უჩვეულოდ პუნქტუალური ბათუმელი

116
(განახლებულია 18:08 29.10.2020)
გარდა იმისა, რომ მეხუთე თაობის ბათუმელია, თავისი ბავშვობის ქალაქი გულწრფელად უყვარს, თანაც მისი წინაპრები გმირი ბათუმელები არიან და ამიტომ თავს ვალდებულადაც თვლის, რომ მასზე იზრუნოს.

ირაკლი დევაძეზე მოგახსენებთ, რომელიც მერიის მუნიციპალური სერვისების სააგენტოს დირექტორის მოადგილე, პროფესიით მუსიკათმცოდნე, ცხოვრების სტილით კი მისი თაობის ერთ-ერთი კოლორიტული ადამიანია...

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- ბატონო ირაკლი, როგორც შემოქმედებითი ადამიანი, საკუთარ თავზე რას იტყოდით, რომელი თვისების წყალობით ხართ ის, ვინც ხართ?

- საკუთარი თავის დახასიათებას იმით დავიწყებდი, რომ საოცრად პუნქტუალური ვარ, რაც ჩვენს სინამდვილეში ძალიან იშვიათი ამბავია. მე რომ ვიტყვი „9 საათი“, ეს არის 9 საათი და არა 9 საათი და 10 წუთი.

ირაკლი დევაძე ერთ-ერთი აქციის დროს
ირაკლი დევაძე ერთ-ერთი აქციის დროს

- ალბათ გიჭირთ ასეთ გარემოში ცხოვრება, სადაც პუნქტუალურობას მაინცდამაინც არ აფასებენ?

- გიდასტურებთ, ძალიან მიჭირს, იმიტომ რომ ჩვენში ეს თვისება ცოტას თუ გააჩნია. ჩემი აზრით, ამ თვისებაზეა დამოკიდებული ყველა სხვა თვისება – წესრიგი, საქმის სიყვარული და სხვა ადამიანების მიმართ პატივისცემა. ამავე დროს საშინლად მოუთმენელი ვარ, ყველაფრის უცებ გაკეთება მიყვარს. სანამ რაც ჩავიფიქრე, იმას არ გავაკეთებ, შანსი არ არის, რომ მოვეშვა. ვცდილობ ყველაფერი რაც შეიძლება სწრაფად მოვიყვანო სისრულეში.

ირაკლი დევაძე მერიის თანამშრომლებთან ერთად
ირაკლი დევაძე მერიის თანამშრომლებთან ერთად

- ბოლოს რა გახსენდებათ ისეთი, როცა საკუთარი თავით და საქმის შედეგით კმაყოფილი დარჩით?

- ბათუმელ ბავშვებს ქალაქის გარეუბანში მოვუწყვეთ თანამედროვე მოდერნიზებული სკვერი, რომლის გაკეთებას არავინ ელოდა. ეს ჩემი ინიციატივით და მეგობრების დახმარებით შევძელი. ამ სკვერის სანახავად ბათუმის მერი იყო მისული და ძალიან მოეწონა, მადლობა მას ასეთი ყურადღებისთვის. გულწრფელად მიხარია, რომ იმ უბნის ბავშვები გავახარეთ.

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- როგორც ამ ქალაქის მოყვარულ ადამიანს გკითხავთ – როგორ უნდა შეინარჩუნოს ბათუმმა თავისი თვითმყოფადობა?

- როგორც ხდება ხოლმე, ახალმა დრომ ახალი ღირებულებები და მოთხოვნები მოიტანა, ამ მხრივ არც ბათუმია გამოაკლისი. ქალაქის გარეგნული იერსახეც ახალი დროის გათვალიწინებით შეიცვალა. თუმცა ბათუმმა, მიუხედავად იმისა, რომ არქიტექტურულად იცვალა სახე, თავისი ავთენტურობა მაინც შეინარჩუნა. მისი სული ამ მაღალი შენობების მიღმა გადარჩა და უცვლელი დარჩა. მიხარია, რომ მერიაში ჩემს პოზიციაზე ყოფნის დროს საშუალება მომეცა ყველაფერი განსხვავებულად, უფრო გემოვნებიანი თვალით დამენახა და წარმომეჩინა.

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- კონკრეტულად რას გულისხმობთ?

- საერთოდ ძველისა და ახლის სინთეზს ხელოვანი ადამიანი უფრო სხვა ხარისხში აღიქვამს. ელემენტარულს გეტყვით, როდესაც რაიმე შეხვედრებია, ხელოვან ადამიანს ბევრ ხალხში ადვილად გამოარჩევ, თუნდაც ჩაცმის თავისებური სტილით, მანერებით, საუბრით. ბავშვობაში, როდესაც ვინმე მუსიკალურ სკოლას ამთავრებდა, ან რაიმე სახელოვნებო ზოგად განათლებას იღებდა, ის ბავშვიც კი გამოირჩეოდა სხვებისგან. დღეს კი ინტერნეტმა და სოციალურმა ქსელებმა ყველაფერი, ცოტა არ იყოს, გააუბრალოვა. ამიტომ ვცდილობთ პატარა ბათუმელებს ქალაქში ისეთი გარემო შევუქმნათ, რომ თანამედროვეც იყოს და სათანადო გემოვნებაც ჩამოუყალიბდეთ.

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- თქვენი აზრით, საიდან იწყება ქალაქის სიყვარული?

- ბათუმელობა, ბათუმის სიყვარული პირველ რიგში იწყება იმ სახლიდან, სადაც ცხოვრობ. სახლის სადარბაზოდანაც ჩანს მასში მცხოვრები ადამიანების კულტურა და საკუთარი ქალაქისადმი დამოკიდებულება. დარწმუნებული ვარ, თუ სახლში ერთი ადამიანი მაინც ცხოვრობს ღირსეული, ის არ დაუშვებს, რომ მისი სახლის სადარბაზო დაბინძურებული იყოს, ან უცენზურო ფრაზებით გადაჭრელებული. ქალაქი არ უნდა დააბინძურო – ეს ხომ იგივე შენი ოჯახია და შენი სახლია!

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- რომელია თქვენი საყვარელი ადგილი ბათუმში?

- საყვარელი ადგილი ბათუმში ცენტრალური პარკია, რომელთანაც მთელი ჩემი ბავშვობა, უბედნიერესი წლებია დაკავშირებული. სხვათა შორის, მე მეხუთე თაობის ბათუმელი ვარ.

- თქვენი ბაბუა ბათუმის კოლორიტი და გამორჩეული ადამიანი იყო...

- ერთ ამბავს მოგიყვებით: როცა დიდი მსახიობი აკაკი ხორავა ჩვენს ქალაქში ჩამოვიდა, მაშინ ბათუმის დრამატული თეატრის დასი შეიქმნა. მან ბევრ ადამიანს შორის ოთხი ლამაზი ბიჭი შეარჩია – ავთო მეგრელიძე, იუსუფ კობალაძე, მურად ხინიკაძე და ჩემი ბაბუა ჯემალ დევაძე. ისინი ერთად შეკრიბა და მიიწვია სუფრაზე, სადაც თამადა, რა თქმა უნდა, თავად ხორავა იყო. იმ სუფრის ამბავს ბაბუა დიდხანს იხსენებდა.

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- რა არის ის, რისი წყალობითაც ბათუმი თავის სახეს არ დაკარგავს?

- ზემოთ გავიხსენე ბაბუა, რომელიც თავის სამ ძმასთან ერთად სამამულო ომში დაიღუპა. ოთხივე გმირია. ის ფაქტი, რომ მე ასეთი გმირების შთამომავალი ვარ, დამატებითი ვალდებულებაა საიმისოდ, რომ ამ ქალაქს მაქსიმალურად ბევრი რამ გავუკეთო. საერთოდ ასეთი გამორჩეული ბედის ადამიანების წყალობით შემორჩა ბათუმს ის სული, ტრადიციები და ხასიათი, რაც მას სხვა ქალაქებისგან გამოარჩევს. ჩვენ კი ეს ყველაფერი მომავალ თაობებს უნდა შევუნახოთ...

 

116
მზია წულუკიძე

„ჩვენ ეს გამოგვივიდა!“ ქართველი ემიგრანტების ჩუმად გაკეთებული სიკეთის მადლი

1574
(განახლებულია 21:30 28.10.2020)
ტრადიციულ რუბრიკაში „ქართველები უცხოეთში“ დღეს ამერიკაში მცხოვრებ ქალბატონს მზია წულუკიძეს გაიცნობთ.

„სიკეთე ჩუმად უნდა აკეთო“ – ასეთი სლოგანი აქვს ცხოვრებაში ამ ქალბატონსაც და იმ ჯგუფსაც, რომელიც მან დაარეგისტრირა სოციალურ ქსელებში და რომლის საშუალებითაც სხვების პრობლემებს რეალურად აგვარებს.

„ჩვენ ეს გამოგვივიდა! მე ამაყი ვარ ჩემი გუნდით! სულ რაღაც ორ საათში!.. ქედს ვიხრი თქვენ წინაშე ამერიკაში მყოფო ჩემო თანამემამულეებო!” – ასეთი სიტყვები დაუწერა მან იმ ჯგუფის წევრებს, რომლის სახელიცაა „ემიგრანტის დღიურები ამერიკიდან“. იმ დღეს მათ შეძლეს, რომ საქართველოში ღია ცის ქვეშ დარჩენილი ოჯახისთვის ბინის ფული შეეგროვებინათ და ადრესატისთვის გადაეგზავნათ...

ჯგუფმა, რომელიც დღეს 16 ათასზე მეტ წევრს ითვლის, ძალიან მალე მოიპოვა ნდობა და ქართველი ემიგრანტების ვირტუალური თავშეყრის საყვარელ ადგილად იქცა. ქალბატონი მზია ორგზის ემიგრანტია და ჩვენთან საუბარში საკუთარი ცხოვრების ისტორიას საკმაოდ ემოციურად გვიყვება...

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- ქალბატონო მზია, ქართველი ემიგრანტები, მგონი, თქვენს საქმიანობას უფრო კარგად იცნობენ, ვიდრე პირადად თქვენ, ამიტომ ამჯერად საკუთარ თავზე ისაუბრეთ, როგორია თქვენი ცხოვრების გავლილი გზა საქართველოდან ამერიკამდე?

- უკვე ოცი წელია, რაც ემიგრანტი ვარ. ოჯახით დაფუძნებული ვარ საფრანგეთში, კერძოდ, სტრასბურგში. ამერიკაში მხოლოდ სამი წელია ვარ. ვინ ვარ მე? – ძნელია საკუთარ თავზე საუბარი, მაგრამ შევეცდები. საქართველოს ულამაზეს კუთხეში, აჭარაში დავიბადე. მამის ნებიერა გოგომ, ამაყმა და ლიდერის თვისებებით დაჯილდოებულმა, ყოველთვის ვიცოდი ზღვარი უფროს-უმცროსს შორის. ეს სამი ადამიანის: დედის, მამის და ბებიის დამსახურებაა. ბებოსი, რომლის კარი უამრავი გაჭირვებული ადამიანისთვის მუდამ ღია იყო. სხვისთვის მუდამ ხალისიანი ქალის სამყარო სევდიანია და ეს მამის დაკარგვით გამოწვეული მოუშუშებელი სევდაა.

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- როგორია დარიგება, რომელიც მამისგან გახსოვთ და ცხოვრებას გიადვილებთ?

- ესაა მამის სიტყვები, რომელიც ყველგან თან დამყვება: „შვილო, შენ ცხოვრების რთული გზა აირჩიე, მიგრანტობა. ეცადე სხვისი ტკივილი საკუთარ ტკივილად გაიხადო და სხვისი ბედნიერებით გაიხარო!“ – მას შემდეგ ოცი წელი გავიდა. მისი ეს სიტყვები ჩემი მუდმივი თანამგზავრი გახდა. დღემდე ვფიქრობ, რომ მამის დარიგებას პინათლად ვასრულებ, რადგან მიყვარს ბედნიერი ადამიანები, რაც სტიმულს მაძლევს, რომ უკეთესი ვიყო.

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- თავის დროზე რა პროფესია აირჩიეთ?

- პროფესიით ეკონომოსტი ვარ. საქართველოში ცხოვრების დროს ბათუმის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ეკონომიკის კათედრაზე ვიმუშავე, თუმცა ახლა მრავალპროფილიანი ვარ... თქვენმა კითხვამ უნებურად ერთი ამბავი გამახსენა: მზია, რა პროფესიის ხარ? – დაინტერესდნენ ერთხელ ერთ ამერიკულ ოჯახში და მე ვუპასუხე, ეკონომისტი ვარ–მეთქი, რაზეც იქ ჩაეცინათ. როცა სიცილის მიზეზით დავინტერესდი, ასე მითხრეს – იმიტომ გამეცინა, რომ აქ ყველა ქართველი ამბობს, ექიმი ვარო. არადა, მართლა ასე გამოდის: ქართველები უდიპლომო ექიმები ვართ, ოღონდ ამას უცხოელი ვერ გაიგებს და იქნებ არცაა საჭირო. უცხოელი ვერც იმას გაიგებს, რომ წითელ ტუჩსაცხიანი ქალის მომღიმარი სახის მიღმა ტკივილია, ძალიან დიდი ტკივილი. დღემდე ასე ვართ მე და ჩემი ღიმილი – მიყვარს ყოველი ახალი დღე, მზე და ეს დალოცვილი დედამიწა...

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- ოცი წელია, რაც საფრანგეთში ცხოვრობთ, ამერიკაში რატომ აღმოჩნდით?

- ემიგრაციას ერთი დადებითი თვისება აქვს: აქ ხვდები, თუ რამდენად გყვარებია ის ადგილი, სადაც დაიბადე. როცა ყოველდღიური შეხება გაქვს მასთან, უკვე ეჩვევი და სათანადოდ ვერ აფასებ. ევროპას უკვე მივეჩვიე და მასში განსაკუთრებულს ვერაფერს ვხედავდი. ევროპაში ყველას ვედიდგულებოდი, თუ როგორი კარგი ქვეყნიდან ვარ. ვინმეს ალბათ გაუკვირდება – ევროპაში დაფუძნებულს ამერიკაში წასვლის გადაწყვეტილება რამ მიაღებინაო. ამის მიზეზი საქართველოა, რადგან სამშობლოში მყარი საფუძველი და დასაყრდენი მინდა შევიქმნა და იქ წელგამართული დავბრუნდე. ამ მიზნის 80 პროცენტი უკვე მიღწეულია...

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- გამოდის, რომ დღეს ორი ქვეყნის ემიგრანტი ხართ, შეგიძლიათ გვითხრათ, რა გასწავლათ ევროპამ და ამერიკამ?

- ევროპამ სირთულეებთან გამკლავება მასწავლა, ამერიკამ კი ფიქრს მიმაჩვია, ზოგჯერ ხმამაღლაც ვფიქრობ ხოლმე. რაც ამ ორმა ქვეყანამ ერთად მასწავლა – ეს დროის ფასი და პასუხისმგებლობის მაღალი გრძნობაა. ამერიკის ცხოვრება ურთულესია, მორალურად და ფსიქოლოგიურად უნდა იყო ძლიერი, თორემ პრობლემებს ვერ გაუძლებ, რეალობა დაგჯაბნის, ბოლოს მოგიღებს და გაგაგიჟებს... მოგენატრა? გაგიჭირდა? – ვერსად გაიქცევი! ოკეანეს ვერ გადაცურავ! ამიტომ ამერიკაში მყოფ ჩვენს თანამემამულეებს მე გმირებს ვუწოდებ, თანამედროვე გმირებს...

გია ჯაჯანიძესთან და ემიგრანტებთან ერთად
გია ჯაჯანიძესთან და ემიგრანტებთან ერთად

- რა არის მთავარი იმისთვის, რომ აქ გადარჩე?

- იმ ჩაკეტილ სივრცეში, სადაც ქართველი ემიგრანტების უმეტესობას გვიწევს მუშაობა, ჩვენ არ ვსაუბრობთ სირთულეებზე, აქ ძლიერი უნდა იყო და სულიერი სიმარტოვე უნდა დაამარცხო. თუმცა, მიუხედავად ყველაფრისა, ვგრძნობ, რომ ამერიკა უკვე შემიყვარდა თავისი უბრალოებით და ცხოვრების გიჟური რიტმით. არ ვიცი შემდეგ რა იქნება, არ ვიცი სად გადამისვრის ბედისწერა, მაგრამ მადლობელი ვარ უფლის, ამ ჩემს პატარა გულს ამდენი სიყვარულის დატევის უფლება რომ მისცა.

ქართველ ემიგრანტებთან ერთად
ქართველ ემიგრანტებთან ერთად

- სოციალურ ქსელებში თქვენ შექმენით ჯგუფი „ემიგრანტის დღიურები ამერიკიდან“, როგორ მოახერხეთ ამდენი ემიგრანტის ნდობის მოპოვება?

- ყველაზე მეტად რაც ამერიკაში მაკლდა, ადამიანებთან ურთიერთობა იყო. სწორედ ეს გახდა იმის მიზეზი, რომ ეს ჯგუფი შემექმნა. ძალიან მალე ის ემიგრანტების ვირტუალური თავშეყრის საყვარელ ადგილად გადაიქცა. დღეს ჯგუფი 16 ათასზე მეტ ადამიანს ითვლის. სიმართლე გითხრათ, ჩემთვის რაოდენობა იმდენად მნიშვნელოვანი არ არის, რამდენადაც ხარისხი, და ვაღიარებ, რომ ჯგუფმა ნდობის ხარისხს მოკლე ხანში მიაღწია. ამის დასტურია თუნდაც ის, რომ დღეს რამდენიმე საინტერესო შემოთავაზება და საქმიანი წინადადება გვაქვს. ბედნიერებაა, რომ მე ისეთი საპატიო ტიტულის მფლობელი ვარ, როგორიც ნდობაა. ხალხი ბრძენია, ვერაფერს გამოაპარებ, სიყალბეს უცებ ხედავს.

ოჯახის წევრებთან ერთად
ოჯახის წევრებთან ერთად

- თუ გახსოვთ შემთხვევა, რის შემდეგაც გადაწყვიტეთ, რომ უცხოეთში მცხოვრები ქართველები სიკეთის სახელით ერთ ჯგუფში გაერთიანებულიყვნენ?

- რა თქმა უნდა, მახსოვს, ეს იყო მომღერალ ჯაბა ბოჯგუას დასახმარებელი აქცია, როდესაც ჩემმა ჯგუფმა მთლიანად შევისყიდეთ მის დასახმარებლად გამართული საქველმოქმედო კონცერტის ბილეთები და შემდეგ ისინი ხალხს საჩუქრად დავურიგეთ.

- თქვენთვის ყველაზე გამორჩეული ამბავი რომელი იყო?

- დღემდე მახსოვს მცხეთელი ბებო, რომელიც თავისი შვილის გადასარჩენად და მისთვის წამლის საყიდლად მინდვრის  ყვავილებს ყიდდა. ის სულ რამდენიმე დღის წინ გარდაიცვალა. სამწუხაროდ, მისი ახლოს გაცნობა და გულში ჩახუტება ვერ მოვახერხე. დღემდე სულს მიფორიაქებს მისი ალალი და გულწრფელი ცრემლები. ის ჩემს ბებოს მაგონებდა და წარსულში მაბრუნებდა. მახსოვს სახლი ტყის პირას, ყოჩივარდები და თვალცრემლიანი ბებოს უკანასკნელი სიტყვები – იქნებ, აღარც კი დაგხვდე ცოცხალიო... რამდენიმე წლის შემდეგ უხმოდ ვიდექი მის საფლავთან თავჩაქინდრული და დარცხვენილი. საფლავიდან ვხედავდი იმ ტყეს, სადაც ყოჩივარდები აფეთქებულიყო და ბებოს ხმა ექოსავით მომდევდა, იქ ვერ დავბრუნდი, წარსულთან შეხვედრის შემეშინდა... ალბათ ესაა მიზეზი, რამაც ასე დამამახსოვრა ის მცხეთელი ბებო, რადგან მასში ჩემს ბებოს ვხედავდი...

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- ასეთ დროს ალბათ რთულია პასუხისმგებლობის საკუთარ თავზე აღება...

- რთულია, მაგრამ ყველა ასეთი საქმის დროს პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზე ვიღებ ხოლმე. ასე იყო დღემდე, რომ არა ერთი შემთხვევა. ჩემთვის ბედნიერების ერთ-ერთი მიზეზი სხვა ადამიანების დახმარებით გამოწვეული სიხარულის გაზიარებაა და სწორედ ესაა ჩემი გუნდის მთავარი საიდუმლო.

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- იმედგაცრუების მომენტი თუ გახსენდებათ?

- იყო ასეთიც, როცა ვენდე, უბრალოდ და გულწრფელად. საკუთარ თავს ვუთხარი – შენ ხომ გენდობა ხალხი და, მოდი, ერთხელ შენც ენდე–მეთქი. ჰოდა, მეც ვენდე უპირობოდ და შედეგმაც არ დააყოვნა – იმედგაცრუება ვიწვნიე. მაშინ თვალებაციმციმებულ ემიგრანტებს იმედი ჩაგვიკლეს. სიხარულით ველოდით ჩვენს მიერ გახარებული ოჯახის ახალმოსახლეობით გამოწვეულ სიხარულს, მაგრამ ასე არ მოხდა... იმ ხალხს ვაპატიეთ, თუმცა ჩვენი, ემიგრანტების ძალა მაინც დავანახეთ. ემიგრანტებისა, რომლებიც ყოველგვარი წაქეზების გარეშე გაერთიანდნენ. საქართველოს გვერდში დავუდექით და ვუთხარით – ჩვენ არა ვართ ხელწამოსაკრავი და დასაკარგავი ხალხი! მართალია, გული გვატკინეს, მაგრამ მაინც არ დავნებდით!..

ალექსანდრე ზაზარაშვილთან ერთად
ალექსანდრე ზაზარაშვილთან ერთად

- ანუ თქვენი ჯგუფი კეთილი ამბების ქრონიკას ისევ აგრძელებს...

- სხვა გზა არ გვაქვს, რადგან ვიცით, რომ ვიღაც ისევ იმედით მოგვჩერებია და მარტო ვერ დავტოვებთ, ამის უფლებას სინდისი არ მოგვცემს. წლების მერე, ერთ დღესაც, როცა საკუთარ ოჯახში იმ უამრავ სამადლობელ წერილთან პირისპირ დავრჩები, შვილიშვილებს ამაყად ვეტყვი, რომ მეგობრებთან ერთად ჩემი წილი სიკეთე მეც გავიღე და რომ ცხოვრებაში ეს ყველაზე მთავარია...

 

1574
თემები:
ქართველები უცხოეთში
სასწრაფო დახმარება

სისხლიანი ავტოავარია გორთან: დაიღუპა 5 დაშავდა 11 ადამიანი

0
(განახლებულია 08:16 30.10.2020)
ავტოკატასტროფა გვიან ღამით მოხდა. დაშვებულები კლინიკა „გორმედში“ გადაიყვანეს, რამდენიმე მათგანის მდგომარეობა მძიმეა, ერთი დაშვებული თბილისში გადაჰყავთ.

თბილისი, 30 ოქტომბერი – Sputnik. დასავლეთი–აღმოსავლეთის ავტომაგისტრალზე, გორთან ახლოს მომხდარი ავტოავარიის შედეგად ხუთი ადამიანი დაიღუპა, 11 კი დაშავდა, ნათქვამია შსს–ს განცხადებაში. 

 „2020 წლის  30 ოქტომბერს, თბილისი-სენაკი-ლესელიძის საავტომობილო გზის 77-ე კილომეტრზე, დასავლეთის მიმართულებით, თურქული სანომრე ნიშნებით მოძრავი სატვირთო ავტომანქანა „დაფი“ სამგზავრო მიკროავტობუსს შეეჯახა“, – ნათქვამია განცხადებაში.

წინასწარი ინფორმაციით, მიკროავტობუსის ხუთი მგზავრი შემთხვევის ადგილზე დაიღუპა, ხოლო 11 ადამიანმა სხეულის სხვადასხვა ხარისხის დაზიანება მიიღო.

მომხდარ ფაქტზე  გამოძიება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 276-ე მუხლის მერვე ნაწილით დაიწყო.

პირველი არხის ინფორმაციით, სამგზავრო მიკროავტობუსი, რომელსაც „ნაციონალური მოძრაობის" მხარდამჭერები დედაქალაქში გამართული აქციის შემდეგ სამეგრელოში მიჰყავდა, თბილისიდან ზუგდიდში ბრუნდებოდა.

ავტოკატასტროფა გორში გვიან ღამით მოხდა. დაშვებულები კლინიკა „გორმედში“ გადაიყვანეს, რამდენიმე მათგანის მდგომარეობა მძიმეა, ერთი დაშვებული თბილისში გადაჰყავთ.

0
თემები:
შემთხვევები საქართველოში