მაია სირაძე

ქართველი მხატვრის 92 წლის ჰოლანდიელი მოსწავლე და ქალის პორტრეტები დედის თვალებით

269
(განახლებულია 21:08 30.09.2020)
რუბრიკაში “ქართველები უცხოეთში“ ამჯერად ჰოლანდიაში მოღვაწე ქართველ მხატვარს მაია სირაძეს წარმოგიდგენთ.

„ალბათ ჰოლანდიაში რომ არ მეცხოვრა, ჩემი შემოქმედება სხვანაირად განვითარდებოდა”, – ასე ფიქრობს ნიჭიერი ქართველი მხატვარი, ვისთვისაც ყველაფერი მაინც საქართველოში დაიწყო...

თავიდან მხოლოდ ზეთის საღებავებში ხატავდა, მერე აკრილის, აეროზოლის საღებავებით საკუთარი შერეული ტექნიკა შეიმუშავა, რის შემდეგაც მისი შემოქმედების თავყანისმცემელთა რაოდენობამ უფრო იმატა. ერთ დღესაც მის საოცარ ნახატებში სხვა ფერები და განწყობა გაჩნდა, ამის ინსპირაცია კი ტკივილი და მონატრება გახდა...

ჰოლანდიაში ბევრჯერ ჰქონდა როგორც პერსონალური, ასევე ჯგუფური გამოფენა, თანამშრომლობს სხვადასხვა ქვეყნის აუქციონებსა და გალერეებთან, რომლებიც მისი ნახატების შეძენის სურვილს წლებია გამოთქვამენ. თვლის, რომ ამ პროფესიამ მისი ცხოვრების გზა განსაზღვრა და წინა ცხოვრებაშიც მხატვარი იყო...

მაია სირაძე
მაია სირაძე

- ქალბატონო მაია, რადგან ადამიანის ისტორიის ათვლა ბავშვობიდან იწყება, თუ შეიძლება, თქვენი ბავშვობიდან გაიხსენეთ ერთი ამბავი, ყველაზე ნათელი მოგონება...

- კარგი კითხვაა, თქვენ ახლა გადამისროლეთ ბავშვობის მოგონებებში... მე და ჩემს ძმას ერთფეროვანი ბავშვობა არ გვქონდა. შეიძლება ითქვას, რომ მოგზაურობა ჩემს გენეტიკურ კოდში იყო. მამის სამსახურის გამო ხშირად ვმოგზაურობდით: თბილისი, ქუთაისი, ბათუმი, ჩერკასი (უკრაინა)... მამა ბროლზე ხატვის ინჟინერი იყო და სხვადასხვა ქარხნებში ხშირად იწვევდნენ. შეუდარებელი იყო ჩემი ცხოვრების ბათუმური წლები. მახსოვს, ჩვენი საცხოვრებელი სახლი ტბას გადაჰყურებდა, ცოტა მოშორებით დელფინარიუმი იყო, ხოლო სახლიდან 20 მეტრის დაშორებით – პატარა ზოოპარკი... ალბათ ის ზოოპარკი აღარც კი არსებობს, მაგრამ ჩემთვის ის თავგადასავლების ცენტრი იყო, თითქმის ყოველდღე მივდიოდი იქ ცხოველების სანახავად.

მაია სირაძე
მაია სირაძე

- დარწმუნებული ვარ ხატვით ბავშვობიდან დაინტერესდებოდით...

- დიახ, ხატვა ბავშვობიდან მიყვარდა. რაც თავი მახსოვს, სულ ვხატავდი, თუმცა მაშინ არც მიფიქრია, რომ მხატვრობას პროფესიად ავირჩევდი. დედამ გადაწყვიტა, რომ მერვე კლასიდან გამოვეყვანე და სწავლა თოიძის ტექნიკურ სასწავლებელში გამეგრძელებინა, მეც დავთანხმდი. იქ გობელენის ქსოვას დავეუფლე. თოიძე წითელი დიპლომით დავამთავრე. შემდეგ სამხატვრო აკადემიაში ტანსაცმლის მოდელირებაზე ჩავაბარე. აკადემიის წლები ძალიან კარგად მახსოვს, მიუხედავად ომიანობის, უშუქობის, გაყინული ხელებით ხატვისა, მაინც ბედნიერები და ხალისიანები ვიყავით. საუკეთესო მეგობრებიც მაშინ შევიძინე. მყავდა არაჩვეულებრივი ლექტორები, რომლებმაც საჭირო ცოდნა გადმოგვცეს.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- თუმცა აკადემიის შემდეგ ფერწერა და ტილოზე ზეთის საღებავებით ხატვა დაიწყეთ. როგორ იქმნება თქვენი ნახატები?

- როცა ხატვას ვიწყებ, თავდაპირველად გარკვეული იდეა მაქვს გონებაში, მაგრამ შემოქმედებითი პროცესი ჩემთვის ამოუცნობი ფენომენია, რადგან ხანდახან ხელები გონებისგან დამოუკიდებლად ქმნის ნახატს და საბოლოო ჯამში ტილოზე სულ სხვა რამ წარმოისახება ხოლმე. შედეგით თავადაც გაოცებული ვრჩები. ხასიათის მხატვარი ვარ, ხშირად ნახატი ჩემს განწყობას ჰგავს, მაგრამ დროის მოთხოვნილებებიც და კომერციული მხარეც არ უნდა დავივიწყო, ასევე დამკვეთის თუ მომხმარებლის გემოვნებაც გასათვალისწინებელია.

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- შემდეგ დაიწყო ცხოვრების ჰოლანდიური პერიოდი, ყველაზე რთულად შესაგუებელი რა იყო თქვენთვის?

- 2001 წელს მე, დედამ და ჩემმა ძმამ ემიგრაცია გადავწყვიტეთ და ჰოლანდიაში ჩამოვედით. დედას და ძმას შემდეგ საქართველოში დაბრუნება მოუწიათ, მე კი აქ დავრჩი. ყველაზე რთულად შესაგუებელი ჩემთვის დედასთან განშორება იყო. ის მომენტი, რომ ყველაზე საყვარელ ადამიანთან თითქმის 4000 კილომეტრი გაშორებს და რომ დასჭირდე, ნახევარ საათში ვერ გაჩნდები მასთან, ძალიან ძნელია.

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- ქართული ანდაზა „სადაც არის ბედი შენი, იქ მიგიყვანს ფეხი შენი“ თქვენზეც გამართლდა. მინდა გკითხოთ სიყვარულზე, რომელიც ჰოლანდიაში გეწვიათ...

- დიახ, ეს ადამიანი ჰოლანდიაში გავიცანი და შემიყვარდა, მერე ცოლად გავყევი და ოჯახი შევქმენით. ჰანსი ჰოლანდიელია და მის გამო სულ სხვა გარემოში ცხოვრება მომიწია. მეყოლა გოგონა, ანასტასია, რომელიც უკვე 14 წლისაა. ჩემთვის ძალიან რთული იყო ამ გადაწყვეტილების მიღება, რადგან, ერთი მხრივ, შეყვარებული ვიყავი და მინდოდა ჰოლანდიაში დარჩენა, მაგრამ, მეორე მხრივ, სიგიჟემდე მიყვარდა დედა და მასთან განშორება მიჭირდა. იმასაც ვაანალიზებდი, რომ ყოველთვის, როცა დავჭირდებოდი, მის გვერდით ვერ ვიქნებოდი და ეს დილემა წლების მანძილზე არ მასვენებდა.

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- თქვენთვის მხატვრობა საკუთარი არსების გამოხატვის ყველაზე მოსახერხებელი ფორმაა თუ...

- ჩემთვის ხატვა მართლაც საკუთარი არსებისა და განწყობის გამოხატვის ფორმაა. ალბათ ჰოლანდიაში რომ არ მეცხოვრა, ჩემი შემოქმედება სხვანაირად განვითარდებოდა. ვერ გეტყვით ზუსტად რა გახდა ინსპირაციის მიზეზი, მაგრამ ფაქტია, რომ აქ ჩემი სტილი და ხედვა რადიკალურად შეიცვალა და ვიგრძენი, რომ სულ სხვა ტილოებს ვქმნიდი. დრო რომ უკან დაბრუნდეს და მითხრან, შეგიძლია ნებისმიერი პროფესია აირჩიოო, მხატვრობას არანაირ ფულზე ან წარმატებაზე არ გავცვლიდი. ასე ვგრძნობ და მგონია, რომ წინა ცხოვრებაშიც მხატვარი ვიყავი.

გამოფენაზე
გამოფენაზე

- ვიცი, დღეს ჰოლანდიაში გამოფენებს აწყობთ და ბევრ კოლეგასთან გაქვთ შემოქმედებითი მეგობრობა...

- ჩემი პროფესიის მეშვეობით როგორც გამოფენებზე, ასევე გაკვეთილების ჩატარების დროს ბევრი საინტერესო ადამიანი გავიცანი. მე და ჩემი სამი კოლეგა სოციალურ ქსელებში ერთ-ერთი შემოქმედებითი ჯგუფის მოდერატორები ვართ და ეს ხელოვან ადამიანებთან კავშირების დამყარებაში გვეხმარება. ჩვენთან ბევრი მხატვარი, მოქანდაკე და ხელოვნების სხვადასხვა დარგში მოღვაწე ადამიანია გაწევრიანებული. ცოტა ხნის წინ დაახლოებით ასი წევრი უშუალოდ შევხვდით ერთმანეთს და ქალაქ ბოქსტელის მუზეუმში ერთობლივი გამოფენა მოვაწყვეთ.

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- ჰოლანდიაში ბავშვებს და მოხუცებს ხატვას ასწავლით, ფავორიტი მოსწავლე თუ გყავთ? 

- მყავს, ჩემი ფავორიტი მოსწავლე 92 წლის ქალბატონი დოორჩე კონინგია. საოცარი ქალია, მას ჩემს მეგობრად ვთვლი და მასთან შემიძლია ყველაფერზე ვისაუბრო. მაოცებს მისი ენთუზიაზმი, ბედნიერია და ძალიან უნდა რომ ხატოს. დაჟინებით ადევნებს თვალს ჩემი ფუნჯის ყოველ მოძრაობას, სწავლობს და უხარია. მიუხედავად იმისა, რომ ცხოვრებაში დიდი დარდი აქვს – მეუღლე და შვილი დაკარგა და ჯანმრთელობაც შერყეული აქვს, მაინც ცდილობს, რომ ცხოვრება რაღაცით შეივსოს. ამ ადამიანს მხატვრობა ასულდგმულებს...

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- ჰოლანდიაში აქტიური შემოქმედებითი ცხოვრება გაქვთ და, მაინც, ოდესმე თუ გინანიათ, რომ თქვენი ბედი უცხო ქვეყანას დაუკავშირეთ?

- დღემდე ვნანობ იმ წუთებს, დღეებს, წლებს, როდესაც დედაჩემის გვერდზე არ ვიყავი. ორი წლის წინ დადგა ის მომენტი, რისიც მეშინოდა – დედა გახდა ავად, ჰოლანდიაში ყოფნის დროს თავში სიმსივნე დაუდგინეს. იმედი მქონდა, რომ გადავარჩენდი, მაგრამ ვერ შევძელი, მე ის ერთი წლის წინ დავკარგე. ეს დიდი დანაკარგი, რა თქმა უნდა, მაშინ ჩემს შემოქმედებაზეც აისახა, ნახატებში ფერები შეიცვალა და ქალის ყველა პორტრეტზე მეგობრები მეუბნებოდნენ, დედაშენს ჰგავსო. ასე განზრახ არ ვხატავდი, მაგრამ ალბათ ჩემი შინაგანი ემოცია ტილოზე თავისთავად გადადიოდა. მხატვრობა ჩემი უდიდესი მეგობარია და ყველა გაჭირვების წამალი. როცა ვხატავ, ამ დროს ყველა დარდი მავიწყდება…

- საქართველო გენატრებათ?

- მენატრება... განსაკუთრებით მენატრება გაზაფხული საქართველოში და თბილისის ქუჩებში ხეტიალი, როცა ბუნება იღვიძებს. ამ დროს ჩვენი დედაქალაქი ძალიან ლამაზია. ბუნება და სიმწვანე ჰოლანდიასაც არ აკლია, მაგრამ მშობლიური მაინც სულ სხვაა…

 

269
თემები:
ქართველები უცხოეთში (85)
ირაკლი დევაძე

მაღალი შენობების მიღმა გადარჩენილი ქალაქის სული და უჩვეულოდ პუნქტუალური ბათუმელი

100
(განახლებულია 18:08 29.10.2020)
გარდა იმისა, რომ მეხუთე თაობის ბათუმელია, თავისი ბავშვობის ქალაქი გულწრფელად უყვარს, თანაც მისი წინაპრები გმირი ბათუმელები არიან და ამიტომ თავს ვალდებულადაც თვლის, რომ მასზე იზრუნოს.

ირაკლი დევაძეზე მოგახსენებთ, რომელიც მერიის მუნიციპალური სერვისების სააგენტოს დირექტორის მოადგილე, პროფესიით მუსიკათმცოდნე, ცხოვრების სტილით კი მისი თაობის ერთ-ერთი კოლორიტული ადამიანია...

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- ბატონო ირაკლი, როგორც შემოქმედებითი ადამიანი, საკუთარ თავზე რას იტყოდით, რომელი თვისების წყალობით ხართ ის, ვინც ხართ?

- საკუთარი თავის დახასიათებას იმით დავიწყებდი, რომ საოცრად პუნქტუალური ვარ, რაც ჩვენს სინამდვილეში ძალიან იშვიათი ამბავია. მე რომ ვიტყვი „9 საათი“, ეს არის 9 საათი და არა 9 საათი და 10 წუთი.

ირაკლი დევაძე ერთ-ერთი აქციის დროს
ირაკლი დევაძე ერთ-ერთი აქციის დროს

- ალბათ გიჭირთ ასეთ გარემოში ცხოვრება, სადაც პუნქტუალურობას მაინცდამაინც არ აფასებენ?

- გიდასტურებთ, ძალიან მიჭირს, იმიტომ რომ ჩვენში ეს თვისება ცოტას თუ გააჩნია. ჩემი აზრით, ამ თვისებაზეა დამოკიდებული ყველა სხვა თვისება – წესრიგი, საქმის სიყვარული და სხვა ადამიანების მიმართ პატივისცემა. ამავე დროს საშინლად მოუთმენელი ვარ, ყველაფრის უცებ გაკეთება მიყვარს. სანამ რაც ჩავიფიქრე, იმას არ გავაკეთებ, შანსი არ არის, რომ მოვეშვა. ვცდილობ ყველაფერი რაც შეიძლება სწრაფად მოვიყვანო სისრულეში.

ირაკლი დევაძე მერიის თანამშრომლებთან ერთად
ირაკლი დევაძე მერიის თანამშრომლებთან ერთად

- ბოლოს რა გახსენდებათ ისეთი, როცა საკუთარი თავით და საქმის შედეგით კმაყოფილი დარჩით?

- ბათუმელ ბავშვებს ქალაქის გარეუბანში მოვუწყვეთ თანამედროვე მოდერნიზებული სკვერი, რომლის გაკეთებას არავინ ელოდა. ეს ჩემი ინიციატივით და მეგობრების დახმარებით შევძელი. ამ სკვერის სანახავად ბათუმის მერი იყო მისული და ძალიან მოეწონა, მადლობა მას ასეთი ყურადღებისთვის. გულწრფელად მიხარია, რომ იმ უბნის ბავშვები გავახარეთ.

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- როგორც ამ ქალაქის მოყვარულ ადამიანს გკითხავთ – როგორ უნდა შეინარჩუნოს ბათუმმა თავისი თვითმყოფადობა?

- როგორც ხდება ხოლმე, ახალმა დრომ ახალი ღირებულებები და მოთხოვნები მოიტანა, ამ მხრივ არც ბათუმია გამოაკლისი. ქალაქის გარეგნული იერსახეც ახალი დროის გათვალიწინებით შეიცვალა. თუმცა ბათუმმა, მიუხედავად იმისა, რომ არქიტექტურულად იცვალა სახე, თავისი ავთენტურობა მაინც შეინარჩუნა. მისი სული ამ მაღალი შენობების მიღმა გადარჩა და უცვლელი დარჩა. მიხარია, რომ მერიაში ჩემს პოზიციაზე ყოფნის დროს საშუალება მომეცა ყველაფერი განსხვავებულად, უფრო გემოვნებიანი თვალით დამენახა და წარმომეჩინა.

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- კონკრეტულად რას გულისხმობთ?

- საერთოდ ძველისა და ახლის სინთეზს ხელოვანი ადამიანი უფრო სხვა ხარისხში აღიქვამს. ელემენტარულს გეტყვით, როდესაც რაიმე შეხვედრებია, ხელოვან ადამიანს ბევრ ხალხში ადვილად გამოარჩევ, თუნდაც ჩაცმის თავისებური სტილით, მანერებით, საუბრით. ბავშვობაში, როდესაც ვინმე მუსიკალურ სკოლას ამთავრებდა, ან რაიმე სახელოვნებო ზოგად განათლებას იღებდა, ის ბავშვიც კი გამოირჩეოდა სხვებისგან. დღეს კი ინტერნეტმა და სოციალურმა ქსელებმა ყველაფერი, ცოტა არ იყოს, გააუბრალოვა. ამიტომ ვცდილობთ პატარა ბათუმელებს ქალაქში ისეთი გარემო შევუქმნათ, რომ თანამედროვეც იყოს და სათანადო გემოვნებაც ჩამოუყალიბდეთ.

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- თქვენი აზრით, საიდან იწყება ქალაქის სიყვარული?

- ბათუმელობა, ბათუმის სიყვარული პირველ რიგში იწყება იმ სახლიდან, სადაც ცხოვრობ. სახლის სადარბაზოდანაც ჩანს მასში მცხოვრები ადამიანების კულტურა და საკუთარი ქალაქისადმი დამოკიდებულება. დარწმუნებული ვარ, თუ სახლში ერთი ადამიანი მაინც ცხოვრობს ღირსეული, ის არ დაუშვებს, რომ მისი სახლის სადარბაზო დაბინძურებული იყოს, ან უცენზურო ფრაზებით გადაჭრელებული. ქალაქი არ უნდა დააბინძურო – ეს ხომ იგივე შენი ოჯახია და შენი სახლია!

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- რომელია თქვენი საყვარელი ადგილი ბათუმში?

- საყვარელი ადგილი ბათუმში ცენტრალური პარკია, რომელთანაც მთელი ჩემი ბავშვობა, უბედნიერესი წლებია დაკავშირებული. სხვათა შორის, მე მეხუთე თაობის ბათუმელი ვარ.

- თქვენი ბაბუა ბათუმის კოლორიტი და გამორჩეული ადამიანი იყო...

- ერთ ამბავს მოგიყვებით: როცა დიდი მსახიობი აკაკი ხორავა ჩვენს ქალაქში ჩამოვიდა, მაშინ ბათუმის დრამატული თეატრის დასი შეიქმნა. მან ბევრ ადამიანს შორის ოთხი ლამაზი ბიჭი შეარჩია – ავთო მეგრელიძე, იუსუფ კობალაძე, მურად ხინიკაძე და ჩემი ბაბუა ჯემალ დევაძე. ისინი ერთად შეკრიბა და მიიწვია სუფრაზე, სადაც თამადა, რა თქმა უნდა, თავად ხორავა იყო. იმ სუფრის ამბავს ბაბუა დიდხანს იხსენებდა.

ირაკლი დევაძე
ირაკლი დევაძე

- რა არის ის, რისი წყალობითაც ბათუმი თავის სახეს არ დაკარგავს?

- ზემოთ გავიხსენე ბაბუა, რომელიც თავის სამ ძმასთან ერთად სამამულო ომში დაიღუპა. ოთხივე გმირია. ის ფაქტი, რომ მე ასეთი გმირების შთამომავალი ვარ, დამატებითი ვალდებულებაა საიმისოდ, რომ ამ ქალაქს მაქსიმალურად ბევრი რამ გავუკეთო. საერთოდ ასეთი გამორჩეული ბედის ადამიანების წყალობით შემორჩა ბათუმს ის სული, ტრადიციები და ხასიათი, რაც მას სხვა ქალაქებისგან გამოარჩევს. ჩვენ კი ეს ყველაფერი მომავალ თაობებს უნდა შევუნახოთ...

 

100
მზია წულუკიძე

„ჩვენ ეს გამოგვივიდა!“ ქართველი ემიგრანტების ჩუმად გაკეთებული სიკეთის მადლი

1465
(განახლებულია 21:30 28.10.2020)
ტრადიციულ რუბრიკაში „ქართველები უცხოეთში“ დღეს ამერიკაში მცხოვრებ ქალბატონს მზია წულუკიძეს გაიცნობთ.

„სიკეთე ჩუმად უნდა აკეთო“ – ასეთი სლოგანი აქვს ცხოვრებაში ამ ქალბატონსაც და იმ ჯგუფსაც, რომელიც მან დაარეგისტრირა სოციალურ ქსელებში და რომლის საშუალებითაც სხვების პრობლემებს რეალურად აგვარებს.

„ჩვენ ეს გამოგვივიდა! მე ამაყი ვარ ჩემი გუნდით! სულ რაღაც ორ საათში!.. ქედს ვიხრი თქვენ წინაშე ამერიკაში მყოფო ჩემო თანამემამულეებო!” – ასეთი სიტყვები დაუწერა მან იმ ჯგუფის წევრებს, რომლის სახელიცაა „ემიგრანტის დღიურები ამერიკიდან“. იმ დღეს მათ შეძლეს, რომ საქართველოში ღია ცის ქვეშ დარჩენილი ოჯახისთვის ბინის ფული შეეგროვებინათ და ადრესატისთვის გადაეგზავნათ...

ჯგუფმა, რომელიც დღეს 16 ათასზე მეტ წევრს ითვლის, ძალიან მალე მოიპოვა ნდობა და ქართველი ემიგრანტების ვირტუალური თავშეყრის საყვარელ ადგილად იქცა. ქალბატონი მზია ორგზის ემიგრანტია და ჩვენთან საუბარში საკუთარი ცხოვრების ისტორიას საკმაოდ ემოციურად გვიყვება...

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- ქალბატონო მზია, ქართველი ემიგრანტები, მგონი, თქვენს საქმიანობას უფრო კარგად იცნობენ, ვიდრე პირადად თქვენ, ამიტომ ამჯერად საკუთარ თავზე ისაუბრეთ, როგორია თქვენი ცხოვრების გავლილი გზა საქართველოდან ამერიკამდე?

- უკვე ოცი წელია, რაც ემიგრანტი ვარ. ოჯახით დაფუძნებული ვარ საფრანგეთში, კერძოდ, სტრასბურგში. ამერიკაში მხოლოდ სამი წელია ვარ. ვინ ვარ მე? – ძნელია საკუთარ თავზე საუბარი, მაგრამ შევეცდები. საქართველოს ულამაზეს კუთხეში, აჭარაში დავიბადე. მამის ნებიერა გოგომ, ამაყმა და ლიდერის თვისებებით დაჯილდოებულმა, ყოველთვის ვიცოდი ზღვარი უფროს-უმცროსს შორის. ეს სამი ადამიანის: დედის, მამის და ბებიის დამსახურებაა. ბებოსი, რომლის კარი უამრავი გაჭირვებული ადამიანისთვის მუდამ ღია იყო. სხვისთვის მუდამ ხალისიანი ქალის სამყარო სევდიანია და ეს მამის დაკარგვით გამოწვეული მოუშუშებელი სევდაა.

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- როგორია დარიგება, რომელიც მამისგან გახსოვთ და ცხოვრებას გიადვილებთ?

- ესაა მამის სიტყვები, რომელიც ყველგან თან დამყვება: „შვილო, შენ ცხოვრების რთული გზა აირჩიე, მიგრანტობა. ეცადე სხვისი ტკივილი საკუთარ ტკივილად გაიხადო და სხვისი ბედნიერებით გაიხარო!“ – მას შემდეგ ოცი წელი გავიდა. მისი ეს სიტყვები ჩემი მუდმივი თანამგზავრი გახდა. დღემდე ვფიქრობ, რომ მამის დარიგებას პინათლად ვასრულებ, რადგან მიყვარს ბედნიერი ადამიანები, რაც სტიმულს მაძლევს, რომ უკეთესი ვიყო.

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- თავის დროზე რა პროფესია აირჩიეთ?

- პროფესიით ეკონომოსტი ვარ. საქართველოში ცხოვრების დროს ბათუმის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ეკონომიკის კათედრაზე ვიმუშავე, თუმცა ახლა მრავალპროფილიანი ვარ... თქვენმა კითხვამ უნებურად ერთი ამბავი გამახსენა: მზია, რა პროფესიის ხარ? – დაინტერესდნენ ერთხელ ერთ ამერიკულ ოჯახში და მე ვუპასუხე, ეკონომისტი ვარ–მეთქი, რაზეც იქ ჩაეცინათ. როცა სიცილის მიზეზით დავინტერესდი, ასე მითხრეს – იმიტომ გამეცინა, რომ აქ ყველა ქართველი ამბობს, ექიმი ვარო. არადა, მართლა ასე გამოდის: ქართველები უდიპლომო ექიმები ვართ, ოღონდ ამას უცხოელი ვერ გაიგებს და იქნებ არცაა საჭირო. უცხოელი ვერც იმას გაიგებს, რომ წითელ ტუჩსაცხიანი ქალის მომღიმარი სახის მიღმა ტკივილია, ძალიან დიდი ტკივილი. დღემდე ასე ვართ მე და ჩემი ღიმილი – მიყვარს ყოველი ახალი დღე, მზე და ეს დალოცვილი დედამიწა...

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- ოცი წელია, რაც საფრანგეთში ცხოვრობთ, ამერიკაში რატომ აღმოჩნდით?

- ემიგრაციას ერთი დადებითი თვისება აქვს: აქ ხვდები, თუ რამდენად გყვარებია ის ადგილი, სადაც დაიბადე. როცა ყოველდღიური შეხება გაქვს მასთან, უკვე ეჩვევი და სათანადოდ ვერ აფასებ. ევროპას უკვე მივეჩვიე და მასში განსაკუთრებულს ვერაფერს ვხედავდი. ევროპაში ყველას ვედიდგულებოდი, თუ როგორი კარგი ქვეყნიდან ვარ. ვინმეს ალბათ გაუკვირდება – ევროპაში დაფუძნებულს ამერიკაში წასვლის გადაწყვეტილება რამ მიაღებინაო. ამის მიზეზი საქართველოა, რადგან სამშობლოში მყარი საფუძველი და დასაყრდენი მინდა შევიქმნა და იქ წელგამართული დავბრუნდე. ამ მიზნის 80 პროცენტი უკვე მიღწეულია...

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- გამოდის, რომ დღეს ორი ქვეყნის ემიგრანტი ხართ, შეგიძლიათ გვითხრათ, რა გასწავლათ ევროპამ და ამერიკამ?

- ევროპამ სირთულეებთან გამკლავება მასწავლა, ამერიკამ კი ფიქრს მიმაჩვია, ზოგჯერ ხმამაღლაც ვფიქრობ ხოლმე. რაც ამ ორმა ქვეყანამ ერთად მასწავლა – ეს დროის ფასი და პასუხისმგებლობის მაღალი გრძნობაა. ამერიკის ცხოვრება ურთულესია, მორალურად და ფსიქოლოგიურად უნდა იყო ძლიერი, თორემ პრობლემებს ვერ გაუძლებ, რეალობა დაგჯაბნის, ბოლოს მოგიღებს და გაგაგიჟებს... მოგენატრა? გაგიჭირდა? – ვერსად გაიქცევი! ოკეანეს ვერ გადაცურავ! ამიტომ ამერიკაში მყოფ ჩვენს თანამემამულეებს მე გმირებს ვუწოდებ, თანამედროვე გმირებს...

გია ჯაჯანიძესთან და ემიგრანტებთან ერთად
გია ჯაჯანიძესთან და ემიგრანტებთან ერთად

- რა არის მთავარი იმისთვის, რომ აქ გადარჩე?

- იმ ჩაკეტილ სივრცეში, სადაც ქართველი ემიგრანტების უმეტესობას გვიწევს მუშაობა, ჩვენ არ ვსაუბრობთ სირთულეებზე, აქ ძლიერი უნდა იყო და სულიერი სიმარტოვე უნდა დაამარცხო. თუმცა, მიუხედავად ყველაფრისა, ვგრძნობ, რომ ამერიკა უკვე შემიყვარდა თავისი უბრალოებით და ცხოვრების გიჟური რიტმით. არ ვიცი შემდეგ რა იქნება, არ ვიცი სად გადამისვრის ბედისწერა, მაგრამ მადლობელი ვარ უფლის, ამ ჩემს პატარა გულს ამდენი სიყვარულის დატევის უფლება რომ მისცა.

ქართველ ემიგრანტებთან ერთად
ქართველ ემიგრანტებთან ერთად

- სოციალურ ქსელებში თქვენ შექმენით ჯგუფი „ემიგრანტის დღიურები ამერიკიდან“, როგორ მოახერხეთ ამდენი ემიგრანტის ნდობის მოპოვება?

- ყველაზე მეტად რაც ამერიკაში მაკლდა, ადამიანებთან ურთიერთობა იყო. სწორედ ეს გახდა იმის მიზეზი, რომ ეს ჯგუფი შემექმნა. ძალიან მალე ის ემიგრანტების ვირტუალური თავშეყრის საყვარელ ადგილად გადაიქცა. დღეს ჯგუფი 16 ათასზე მეტ ადამიანს ითვლის. სიმართლე გითხრათ, ჩემთვის რაოდენობა იმდენად მნიშვნელოვანი არ არის, რამდენადაც ხარისხი, და ვაღიარებ, რომ ჯგუფმა ნდობის ხარისხს მოკლე ხანში მიაღწია. ამის დასტურია თუნდაც ის, რომ დღეს რამდენიმე საინტერესო შემოთავაზება და საქმიანი წინადადება გვაქვს. ბედნიერებაა, რომ მე ისეთი საპატიო ტიტულის მფლობელი ვარ, როგორიც ნდობაა. ხალხი ბრძენია, ვერაფერს გამოაპარებ, სიყალბეს უცებ ხედავს.

ოჯახის წევრებთან ერთად
ოჯახის წევრებთან ერთად

- თუ გახსოვთ შემთხვევა, რის შემდეგაც გადაწყვიტეთ, რომ უცხოეთში მცხოვრები ქართველები სიკეთის სახელით ერთ ჯგუფში გაერთიანებულიყვნენ?

- რა თქმა უნდა, მახსოვს, ეს იყო მომღერალ ჯაბა ბოჯგუას დასახმარებელი აქცია, როდესაც ჩემმა ჯგუფმა მთლიანად შევისყიდეთ მის დასახმარებლად გამართული საქველმოქმედო კონცერტის ბილეთები და შემდეგ ისინი ხალხს საჩუქრად დავურიგეთ.

- თქვენთვის ყველაზე გამორჩეული ამბავი რომელი იყო?

- დღემდე მახსოვს მცხეთელი ბებო, რომელიც თავისი შვილის გადასარჩენად და მისთვის წამლის საყიდლად მინდვრის  ყვავილებს ყიდდა. ის სულ რამდენიმე დღის წინ გარდაიცვალა. სამწუხაროდ, მისი ახლოს გაცნობა და გულში ჩახუტება ვერ მოვახერხე. დღემდე სულს მიფორიაქებს მისი ალალი და გულწრფელი ცრემლები. ის ჩემს ბებოს მაგონებდა და წარსულში მაბრუნებდა. მახსოვს სახლი ტყის პირას, ყოჩივარდები და თვალცრემლიანი ბებოს უკანასკნელი სიტყვები – იქნებ, აღარც კი დაგხვდე ცოცხალიო... რამდენიმე წლის შემდეგ უხმოდ ვიდექი მის საფლავთან თავჩაქინდრული და დარცხვენილი. საფლავიდან ვხედავდი იმ ტყეს, სადაც ყოჩივარდები აფეთქებულიყო და ბებოს ხმა ექოსავით მომდევდა, იქ ვერ დავბრუნდი, წარსულთან შეხვედრის შემეშინდა... ალბათ ესაა მიზეზი, რამაც ასე დამამახსოვრა ის მცხეთელი ბებო, რადგან მასში ჩემს ბებოს ვხედავდი...

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- ასეთ დროს ალბათ რთულია პასუხისმგებლობის საკუთარ თავზე აღება...

- რთულია, მაგრამ ყველა ასეთი საქმის დროს პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზე ვიღებ ხოლმე. ასე იყო დღემდე, რომ არა ერთი შემთხვევა. ჩემთვის ბედნიერების ერთ-ერთი მიზეზი სხვა ადამიანების დახმარებით გამოწვეული სიხარულის გაზიარებაა და სწორედ ესაა ჩემი გუნდის მთავარი საიდუმლო.

მზია წულუკიძე
მზია წულუკიძე

- იმედგაცრუების მომენტი თუ გახსენდებათ?

- იყო ასეთიც, როცა ვენდე, უბრალოდ და გულწრფელად. საკუთარ თავს ვუთხარი – შენ ხომ გენდობა ხალხი და, მოდი, ერთხელ შენც ენდე–მეთქი. ჰოდა, მეც ვენდე უპირობოდ და შედეგმაც არ დააყოვნა – იმედგაცრუება ვიწვნიე. მაშინ თვალებაციმციმებულ ემიგრანტებს იმედი ჩაგვიკლეს. სიხარულით ველოდით ჩვენს მიერ გახარებული ოჯახის ახალმოსახლეობით გამოწვეულ სიხარულს, მაგრამ ასე არ მოხდა... იმ ხალხს ვაპატიეთ, თუმცა ჩვენი, ემიგრანტების ძალა მაინც დავანახეთ. ემიგრანტებისა, რომლებიც ყოველგვარი წაქეზების გარეშე გაერთიანდნენ. საქართველოს გვერდში დავუდექით და ვუთხარით – ჩვენ არა ვართ ხელწამოსაკრავი და დასაკარგავი ხალხი! მართალია, გული გვატკინეს, მაგრამ მაინც არ დავნებდით!..

ალექსანდრე ზაზარაშვილთან ერთად
ალექსანდრე ზაზარაშვილთან ერთად

- ანუ თქვენი ჯგუფი კეთილი ამბების ქრონიკას ისევ აგრძელებს...

- სხვა გზა არ გვაქვს, რადგან ვიცით, რომ ვიღაც ისევ იმედით მოგვჩერებია და მარტო ვერ დავტოვებთ, ამის უფლებას სინდისი არ მოგვცემს. წლების მერე, ერთ დღესაც, როცა საკუთარ ოჯახში იმ უამრავ სამადლობელ წერილთან პირისპირ დავრჩები, შვილიშვილებს ამაყად ვეტყვი, რომ მეგობრებთან ერთად ჩემი წილი სიკეთე მეც გავიღე და რომ ცხოვრებაში ეს ყველაზე მთავარია...

 

1465
თემები:
ქართველები უცხოეთში (85)
ვლადიმირ პუტინი დამცავ კომბინეზონში

პუტინმა რუსეთში კორონავირუსზე მასობრივი ვაქცინაციის დაწყების ვადა დაასახელა

0
რუსეთი მზადაა უზრუნველყოს რუსულ ვაქცინებთან დაკავშირებული ინტელექტუალური საკუთრების გაყიდვა ან აწარმოოს ისინი უცხოელი პარტნიორების პლატფორმებზე

თბილისი, 29 ოქტომბერი — Sputnik. კორონავირუსის საწინააღმდეგო ორივე რუსული ვაქცინა უსაფრთხო და ეფექტურია, განაცხადა რუსეთის პრეზიდენტმა ვლადიმირ პუტინმა.

„რუსული ვაქცინის გამოცდები ხარვეზების გარეშე მიმდინარეობს, იმედი მაქვს, რომ მასობრივ ვაქცინაციაზე წლის ბოლოსთვის გადავალთ“, - განაცხადა სახელმწიფოს მეთაურმა.

მისი თქმით, პირველ რიგში კორონავირუსის საწინააღმდეგო რუსულ ვაქცინას რუსეთის მოქალაქეები მიიღებენ. თუმცა რუსეთი მზადაა უზრუნველყოს რუსულ ვაქცინებთან დაკავშირებული ინტელექტუალური საკუთრების გაყიდვა ან აწარმოოს ისინი უცხოელი პარტნიორების პლატფორმებზე.

პუტინმა ასევე განაცხადა, რომ რუსეთში კორონავირუსის საწინააღმდეგო ვაქცინების შექმნა მოწმობს, რომ ქვეყანაში მეცნიერება ვითარდება, საბჭოური სკოლა ცოცხალია.

ადრე ცნობილი გახდა, რომ რუსეთის მოქალაქეების მასობრივი ვაქცინაზე რუსული ვაქცინით „სპუტნიკ V" ნოემბრის ბოლოს შეიძლება დაიწყოს.

რუსეთის ჯანდაცვის სამინისტრომ აგვისტოში დაარეგისტრირა მსოფლიოში პირველი კორონავირუსის საწინააღმდეგო ვაქცინა „სპუტნიკV",  რომელიც გამალეს ეპიდემიოლოგიისა და მიკრობიოლოგიის ეროვნულ კვლევით ცენტრში შეიქმნა. ვაქცინა სამკვირიანი შუალედით პრეპარატის ორი კომპონენტის შეყვანას ითვალისწინებს. აგვისტოში იუწყებოდნენ, რომ „სპუტნიკ V“ მალე დამზადდება ასევე „რ-ფარმას“, „ბინოფარმისა“ და „ბიოკადის“ საწარმოებში.

რუსულ სამეცნიერო ცენტრ „ვექტორში“ დასრულდა SARS-CoV-2-ის საწინააღმდეგო ვაქცინის კლინიკური ცდები. როგორც „როსპოტრებნადზორის“ ხელმძღვანელმა ანა პოპოვამ განაცხადა, „ვექტორის“ ვაქცინა სახელწოდებით „ეპივაკკორონა“ კორონავირუსის საწინააღმდეგო მეორე რუსული ვაქცინა გახდება.

0
თემები:
COVID-19-ის პანდემია მსოფლიოში