თამარ უთნელიშვილი

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: „მოსწავლეებს რეპეტიტორი რომ არ დასჭირდეთ“

2077
(განახლებულია 16:13 18.09.2020)
„როცა ბავშვებს სკოლაში მიუხარიათ და სკოლის დატოვება ეძნელებათ“ – ასე დაახასიათა ზოგადად იდეალური სკოლა თამარ უთნელიშვილმა და სწორედ ეს გახდა თავის დროზე მისი მომავალი საქმიანობის ამოსავალი.

კერძო სკოლა „თამარიონი“ თანამოაზარეებთან ერთად ქალბატონმა თამარმა გორში 1995 წელს 18 მოსწავლით გახსნა. დღეს მისი ხელმძღვანელობით ეს სკოლა სწავლების მაღალი დონით და კვალიფიციური პედაგოგებით გამოირჩევა.

თამარ უთნელიშვილი გორის უნივერსიტეტში
თამარ უთნელიშვილი გორის უნივერსიტეტში

- ქალბატონო თამარ, ბუნებრივია, დავიწყებ კითხვით – თავის დროზე პროფესიული არჩევანი რა ნიშნით გააკეთეთ?

- ყოველთვის მომწონდა და მაინტერესებდა ნებისმიერი განვითარების პროცესი, იქნებოდა ეს ტექნიკა, მედიცინა, მეცნიერება თუ სხვა რამ. ამ ინტერესის სფეროს განეკუთვნებოდა ბავშვის, როგორც გონებრივი რესურსის განვითარების პროცესიც. ვეთანხმებოდი მოსაზრებას, რომ „ბავშვის გონება სუფთა დაფაა“ და ვიღაც ბედნიერს შეუძლია იგი ძალიან მნიშვნელოვანი ჩანაწერებით შეავსოს. საბოლოოდ, თუ ეს დაფა სრულყოფილი, მნიშვნელოვანი და სასარგებლო გამოვა, ეს იქნება სწორედ „იმ ბედნიერის“ დამსახურება, ვინც ეს შეძლო. წარმოგიდგენიათ, რამხელა სიკეთეა, რამხელა მადლია იმ „ბედნიერის“ როლში ყოფნა?! ჰოდა, დღემდე ვცდილობ, ეს როლი ღირსეულად შევასრულო...

- ვინ იყო მასწავლებელი, ვინც გორის მეცხრე საშუალო სკოლაში თქვენ პიროვნებად ჩამოყალიბებაზე გავლენა იქონია?

- მუშაობისას ყოველთვის ვცდილობ ისე მოვექცე ბავშვებს და ისეთი გარემო შევუქმნა, როგორიც მინდოდა თავად მქონოდა ბავშვობაში. მოგეხსენებათ, საბჭოთა სკოლაში თავისუფალ, შემოქმედებითად დატვირთულ გარემოზე ფიქრიც კი იკრძალებოდა. თუმცა იყო ნათელი წერტილები, რომლებსაც ნათელი მასწავლებლები ქმნიდნენ და ასეთები ძალიან ცოტანი იყვნენ... დღევანდელი გადმოსახედიდან, როცა მასწავლებლების და სწავლების სტანდარტებს ვაფასებ, მხოლოდ ერთი მასწავლებელი მახსენდება, რომელიც დღევანდელ სკოლასაც დაამშვენებდა თავისი მიდგომებით, დამოკიდებულებით, შემოქმედებითი აზროვნებით, სახალისო აქტივობებით, საქმისადმი ერთგული დამოკიდებულებით და სიყვარულით. ეს ჩემი რუსული ენის მასწავლებელი როზა სტეფანიანი იყო. ახლაც მიკვირს, ამას როგორ ახერხებდა, მას ხომ არანაირი თანამედროვე ძვირადღირებული ტრენინგი არ ჰქონდა გავლილი. ამიტომ ვამტკიცებ, რომ მასწავლებლობა ნიჭი და უნარია, რომელიც ან გაქვს, ან არ გაქვს!..

ღონისძიებაზე
ღონისძიებაზე

- გამომდინარე იქიდან, რომ ფიზიკა-მათემატიკური ფაკულტეტი აირჩიეთ, შემოქმედებითი ძიების მოყვარული ბუნება გაქვთ... 

- საერთოდ, იმდენი საგანი და თემა მაინტერესებდა, რომ გამიჭირდა პროფესიის არჩევა. წერა მიყვარდა ძალიან, ჟურნალისტობაც მომწონდა, ლიტერატურასა და პოეზიაზე დღესაც „ჭკუა მეკეტება“, მასწავლებლად კი, ასე მგონია, დავიბადე. მათემატიკაში მომწონდა გზების ძიება, „გემრიელ“ ამოცანაში „გემრიელ“ გზას რომ ვიპოვიდით გაკვეთილზე, ეს იყო ჩემთვის კმაყოფილების ზენიტი. კარგი კლასი მყავდა და სულ შემოქმედებით ძიებაში ვიყავით. ბოლოს ისე გამოვიდა, რომ ძალიან ბევრი ჩემი ახლობლის გასაკვირად ფიზიკა-მათემატიკის ძალიან საინტერესო გზაზე შევდექი.

თამარ უთნელიშვილი ოჯახთან ერთად
თამარ უთნელიშვილი ოჯახთან ერთად

- რა გამოცდილება შეიძინეთ პროფესიული განვითარების ეროვნულ ცენტრში?

- მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ცენტრში მუშაობამ დიდი გამოცდილება შემძინა. ეს იყო ის სიახლეები, რაც აპრობირებულია მსოფლიოში და ჩვენ ერთად ვეძებდით ჩვენზე მორგებულ მეთოდებს. ეს იყო განათლების კორიფეებთან ურთიერთობისა და გამოცდილების გაზიარების კარგი შესაძლებლობა. მაგრამ ჩემი ტრენერობის იდეალური გამოცდილება იყო ე.წ. G-Pried (საქართველოს დაწყებითი განათლების) პროექტი, რომელიც თავისი მაღალი ორგანიზებულობით, საინტერესო პროცესუალური მიდგომებითა და რესურსებით საუკეთესოა დღემდე არსებულ საგანმანათლებლო მოდულებს შორის.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- კერძო სკოლის დაარსების იდეა როდის გაგიჩნდათ?

- კერძო სკოლის დაარსების იდეა გამიჩნდა მას შემდეგ, რაც ამის შესაძლებლობა მომეცა. მანამდე იყო ოცნება ისეთი სკოლის არსებობის შესახებ, სადაც იქნებოდა კეთილგანწყობილი, უშუალო გარემო, კვალიფიციური, საქმეზე და ბავშვებზე შეყვარებული მასწავლებლები, ბავშვების აზროვნების და შემეცნების აბსოლუტური თავისუფლება, მხიარული და საინტერესო სასწავლო პროცესი, როცა ბავშვებს სკოლაში მიუხარიათ და მერე სკოლის დატოვება ეძნელებათ.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- ობიექტურად რომ ვიმსჯელოთ, რით გამოირჩევა თქვენი სკოლა?

- ჩვენი სკოლა სხვა სკოლებისგან იმით გამოირჩევა, რომ ზემოთ ჩამოთვლილ პირობებს არ ვღალატობთ. გაძლიერებული ქართული ენის, მათემატიკის და უცხო ენების პროგრამა გვაქვს, მოსწავლეთა მცირე რაოდენობა, მათ მზადყოფნაზე მორგებული პროგრამები და პროფესიონალი კადრები იმის საშუალებას იძლევა, რომ ჩვენს მოსწავლეებს რეპეტიტორი არ დასჭირდეთ. გორი პატარა ქალაქია და ადვილია, რომ ამა თუ იმ ადამიანზე წარმოდგენა შეიქმნა. მასწავლებლებიც ძალიან ფრთხილად შევარჩიეთ, აუცილებელ მოთხოვნებად დავაწესეთ საგნის ცოდნა, საქმის და ბავშვების სიყვარული, სიახლის მაძიებლობის და საქმისადმი შემოქმედებითი მიდგომის უნარი.

თამარ უთნელიშვილი გადაღების დროს
თამარ უთნელიშვილი გადაღების დროს

- თქვენი ცხოვრება მთლიანად ქალაქ გორთან არის დაკავშირებული, ვირტუალური მეგზურობა რომ გაუწიოთ მკითხველს, რომელ საინტერესო ფაქტებს ახსენებდით ამ ქალაქთან დაკავშირებით, გარდა იმისა, რაც მსოფლიოში უკვე იციან?

- გორი ჩემი სახლია, მის ქუჩებში სიარულისას მგონია, რომ ჩემ ეზოში დავდივარ. აქ ყველა ერთმანეთს იცნობს და ეფერება. ქალაქში ბევრი საინტერესო და ღირსშესანიშნავი ადგილი გვაქვს, მარტო უნიკალური ქვაში ნაშენი უფლისციხე და გორის ციხე რად ღირს, ან ჩვენი ეთნოგრაფიული მუზეუმი შესანიშნავი ექსპონატებით. თუნდაც არაჩვეულებრივი ატენის ხეობა, მისი სიონი, შესანიშნავი შემოქმედი ადამიანები, ქალთა და გოგონათა ცნობილი კაპელა, ცნობილი სპორტსმენები, გორის უძველესი დრამატული თეატრი, კერამიკის მუზეუმი. ეს ხომ იაკობ გოგებაშვილის, ოთარ ჩხეიძის, მერაბ მამარდაშვილის, ეკატერინე გაბაშვილის, კირიონ II-ის, ნიკო სამადაშვილის, ნიკო ლომოურის, ანტონ ფურცელაძის, ივანე მაჩაბლის, ნიკო კეცხოველის, სულხან ცინცაძის, ილიკო სუხიშვილის მშობელი მხარეა... მეტი რა ქნას ამ პატარა ქალაქმა?!.

 

2077
ნინო კვესიტაძე

უთხარით ადამიანებს, რომ ისინი გიყვართ ხელოვნება და სიყვარული საუკეთესო იმუნოსტიმულატორია

320
(განახლებულია 20:19 27.10.2020)
დიპლომირებული ექიმია, მაგრამ სწორედ პროფესიით მუშაობის დროს გადაწყვიტა, რომ რადიკალურად განსხვავებული საქმიანობაც ასევე წარმატებით აეთვისებინა...

ექიმი-ონკოლოგი ნინო კვესიტაძე ხატავს და ქსოვილის დიზაინზე მუშაობს. ამ ეტაპზე ძალიან ბევრი საინტერესო ნამუშევარი დაუგროვდა, თუმცა გამოფენა ჯერჯერობით არ ჰქონია. სურვილი აქვს, რომ ოცნების ნახატი, რომელშიც მისი ყველაზე ღრმა განცდები ჩანს, ქსოვილზე გადაიტანოს...

ნინო კვესიტაძე
ნინო კვესიტაძე

- ქალბატონო ნინო, როგორ ახდა თქვენი ბავშვობის ოცნება – „დამეხატა ყველაფერი, რასაც ვხედავდი და ვგრძნობდი“?

- ძალიან ბედნიერი და ხალისიანი ბავშვობა მქონდა. ბავშვობის ოცნება ნამდვილად ამიხდა, თუმცა დღემდე მაინც გარკევეული კომპლექსი მაქვს. რატომღაც მეგონა, ვერასოდეს დავხატავდი. ძალიან მგრძნობიარე ბავშვი ვიყავი, ყოველთვის გაცილებით მეტს ვგრძნობდი, ვიდრე გამოვხატავდი. ბავშვობის შემდეგ სამყაროს ისევ ისე ვგრძნობ და ეს უდიდეს სიამოვნებას მანიჭებს. დროის სიმცირის გამო ადამიანებთან ურთიერთობა ნაკლებად მაქვს, თუმცა ისინი დღეს უფრო მეტად მიყვარს, ვიდრე ოდესმე მიყვარდა...  

ნინო კვესიტაძე
ნინო კვესიტაძე

- საკმაოდ მგრძნობიარე პიროვნება ხართ, ექიმის პრაგმატული პროფესია რატომ აირჩიეთ?

- ექიმობა, ქირურგობა ჩემი არჩევანი და მშობლების დიდი სურვილიც იყო. ონკოლოგიურში მუშაობა ინსტიტუტის დასრულების შემდეგ დავიწყე. იქ 16 წელი ვიმუშავე და საკუთარ პროფესიაზე უარი არასოდეს მითქვამს. აქვე გეტყვით, რომ ონკო-პროქტოლოგობა ქალისთვის უმძიმესი არჩევანია. ონკოლოგიაში მუშაობის დროს უფრო ფსიქოლოგიურად მიჭირდა, ვიდრე ფიზიკურად, რადგან სიმსივნით დაავადებული ადამიანები ძალიან ცუდ მდგომარეობაში არიან. გარდა იმისა, რომ, არსებული რეალობიდან გამომდინარე, ფინანსური პრობლემები აქვთ, როდესაც იგებენ ასეთი მძიმე დაავადება აქვთ, აბსოლუტურად უმწეოები ხდებიან.

ნინო კვესიტაძის შემოქმედება
ნინო კვესიტაძის შემოქმედება

- ალბათ ასეთ დროს მარტო ექიმი-ონკოლოგი არ ხართ და ფსიქოლოგობაც გიწევთ...

- თუ ამ ადამიანებს სიტყვით არ დაეხმარები, მკურნალობას შედეგი არ მოაქვს. რაღაც პერიოდის შემდეგ მივხვდი, რომ ასე ცხოვრება აღარ შემეძლო. იმდენი ადამიანი მოდიოდა ჩემთან და ტიროდა თავისი გაჭირვების გამო, რომ არ ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებინა... იცოდა რა ჩემი სიტუაცია, ერთხელ ჩემმა მეგობარმა შემომთავაზა, წამოდი, დაგეხმარები და გობელენს მოგაქსოვინებ, ოღონდ მანამდე ხატვის წრეზე იარეო. ვუთხარი, ხატვა არ შეიძლია–მეთქი, მაგრამ მაინც გავყევი.

ნინო კვესიტაძის შემოქმედება
ნინო კვესიტაძის შემოქმედება

- ვისი დახმარებით აღმოჩნდით ხელოვნების სამყაროში?

- ჩემი ხატვის პედაგოგი იყო ბატონი მურმან იამანიძე, რომელმაც მითხრა, შენ დაჯექი და რა შეგიძლია და რა არა, ამას მე ვნახავო. მეც დავიწყე ხატვა და დავინახე, რომ რაღაცები აშკარად გამომდიოდა. მერე იყო პერიოდი, როცა ყველაფერს დავანებე თავი და ხატვა აღარ გამიგრძელებია. თუმცა გვიან ისევ მივუბრუნდი. მანამდე შევხვდი ქალბატონ მანანა ძიძიკაშვილს, რომლის დახმარებითაც ბევრი რამ გავაკეთე. დავდიოდი ეკა სირაძესთან, რომელიც უნიჭიერესი ადამიანია, სამი წელი ფერწერაზე თენგიზ სოსელიასთანაც ვიარე.

ნინო კვესიტაძის შემოქმედება
ნინო კვესიტაძის შემოქმედება

- ალბათ ქსოვილზე ხატვა გაცილებით რთულია, არა?

- დიახ, ეს საქმე ძალიან შრომატევადი და მძიმეა. აქვე ვიტყვი, რომ ქსოვილის დიზაინი რომ ავითვისე და შევიყვარე, ეს ქალბატონების მანანა ძიძიკაშვილის და ეკა სირაძის დამსახურებაა. დღეს ყველა ტიპის ქსოვილზე ვმუშაობ. ძალიან მინდა, რომ ჩემი ოცნების ნახატი, რომელშიც ჩემი ყველაზე ღრმა განცდები ჩანს, ქსოვილზე გადმოვიტანო.

- ანუ ისე მოხდა, ერთი პროფესია რომ აითვისეთ, შემდეგ სხვა პროფესიაში „ცხოვრება“ თავიდან დაიწყეთ...

- კი, ბატონო, ასე გამოვიდა. ექიმების წრე უფრო კონსერტავორიულია, ხელოვნება კი ისეთი სფეროა, სადაც ნამუშევრების საშუალებით შეგიძლია მთელი შენი შინაგანი სამყარო და ემოციები გამოავლინო. ხატვამ ჩემს ძირითად პროფესიაზეც იმოქმედა დადებითად და ბევრი რამ სხვა თვალით დამანახა. მივხვდი, რომ საკუთარი შინაგანი ემოციების გამოტანა აუცილებელია...

ნინო კვესიტაძის შემოქმედება
ნინო კვესიტაძის შემოქმედება

- ემოციებში არ უნდა შევიზღუდოთ?

- არა, რადგან ნებისმიერ შემთხვევაში ესაა სტრესი ორგანიზმისთვის, როცა რაიმეს კეთება გინდა და ვერ აკეთებ, ეს იმუნიტეტსაც აქვეითებს. თუმცა ემოციებიცაა და ემოციებიც, რა თქმა უნდა, ადამიანს მოეთხოვება, თავშეკავებული იყოს დასაშვებ ნორმამდე. თუმცა დადებითი ემოციების გამოხატვის დროს თავისუფალი უნდა იყოს. რაც შეეხება უარყოფით ემოციებს, ვფიქრობ, ყველა ადამიანმა გარკვეულწილად უნდა აიცილოს ის თავიდან, რადგან არ არსებობს სიმართლე, რომელიც ყველაზე ცუდ ემოციასაც კი ამართლებს.

ნინო კვესიტაძის შემოქმედება
ნინო კვესიტაძის შემოქმედება

- ახლა შემოდგომაა და მის სილამაზეს ყველა შემოქმედებითი ბუნების ადამიანი ორმაგად შეიგრძნობს...

- სულ ახლახან მესტიაში ვიყავი, იქაურობა საოცრად ლამაზია. მგონი, ბუნება თავად არის ხატვის საუკეთესო მასწავლებელი, რადგან მას ყველაზე უკეთ შეუძლია სამყაროში არსებული ფერთა პალიტრა გადმოსცეს. მე, როგორც ექიმი, იმასაც გეტყვით, რომ შემოდგომის სვანეთი საუკეთესო იმუნოსტიმულატორია, იქიდან პოზიტიური შეგრძნებებით სავსე ჩამოვედი.

ნინო კვესიტაძის შემოქმედება
ნინო კვესიტაძის შემოქმედება

- საკმაოდ დაძაბულია ფონი, რაშიც დღეს გვიწევს ცხოვრება, როგორი იქნება თქვენი რჩევები?          

- მე გირჩევთ, რომ იყოთ მშვიდად, ყველაფერს გადავიტანთ, არ არის საჭირო ზედმეტი ნერვიულობა, რომელიც იმუნიტეტს აქვეითებს და უფრო დიდ ფსიქოლოგიურ სტრესს აყენებს ადამიანს, ვიდრე თავად ეს ვირუსი. ბუნებასთან კონტაქტიც ამის ერთ-ერთი აუცილებელი პირობაა, რადგან მისგან საკმაოდ დიდ დადებით ემოციას ვიღებთ. ყველას უნდა ჰქონდეს უნარი, რომ მეორე ადამიანი გააბედნიეროს. უთხარით ადამიანებს, რომ ისინი გიყვართ, რომ ლამაზად გამოიყურებიან, რომ ძალიან საყვარლები და წარმატებულები არიან - ეს მათ რეალურ ბედნიერებას ანიჭებს...

 

320
ხათუნა გამჯაშვილი

„კოშკებზე ნუ დაძვრები, შარს არ გადაეყარო!“ როცა სამშობლოს სიყვარული საქმიდან იწყება

564
(განახლებულია 19:40 26.10.2020)
მან კარგად იცის, რომ პატრიოტიზმი ზედმეტ ხმაურს ვერ იტანს, ამიტომ საქმეს ჩუმად, უხმაუროდ, მაგრამ დიდი სიყვარულით აკეთებს...

ქალბატონი ხათუნა გამჯაშვილი ნორიოს ისტორიულ-ეთნგრაფიული მუზეუმის უფროსი სპეცილისტია. სოფელში ყველამ იცის, რომ საინტერესო, ძველი ნივთების გამო მან შეიძლება თავი საფრთხეშიც ჩაიგდოს. საამისოდ არც ის აბრკოლებს, რომ ფაქტობრივად სიმბოლურ ხელფასზე მუშაობს...

ხათუნა გამჯაშვილი
ხათუნა გამჯაშვილი

- ქალბატონო ხათუნა, როდის გაგიჩნდათ ძველი ნივთებისადმი სიყვარული?

- რაც თავი მახსოვს, ცხოვრებაში ძირითადად შემოქმედებით ვიყავი დაკავებული, ვმღეროდი და ვუკრავდი. სკოლიდანვე სახელმწიფო ანსამბლში ვცეკვავდი. დავამთვრე შოთა რუსთაველის სახელობის 112-ე ექსპერიმენტული საშუალო სკოლა, რომელიც ნაძალადევშია. ძველი ნივთები ბავშვობიდან მიყვარს. მახსოვს, ერთხელ დავინახე, რომ მეზობელს თავადების ნაქონი, ჭადრაკის ძველი მაგიდა უნდა გადაეგდო. ისე დამენანა ის მაგიდა გადასაგდებად, რომ ვთხოვე, მაჩუქე–მეთქი. როცა მაჩუქა, საკუთარი ხელით გავაშალაშინე, გავლაქე. ძველი ნივთების შეგროვების სურვილიც იქიდან გამიჩნდა.

ხათუნა გამჯაშვილი ღონისძიებაზე ნორიოში
ხათუნა გამჯაშვილი ღონისძიებაზე ნორიოში

- თავიდან ნორიოს კულტურის სახლში მუშაობდით?

- დიახ, 1996 წლიდან კულტურის სახლში ვმუშაობდი, ჯერ საზოგადოებრივ საწყისებზე, მერე შტატში ჩამსვეს. იცით, როგორი გზა გავიარე? - ყველაფერს მხოლოდ საკუთარი დამსახურებით მივაღწიე. ნორიოს კულტურის სახლში ბევრი წრე იყო: აერობიკის, სიმღერის, ხატვის, ფოლკლორის. აქ იყო ასევე ცეკვის დიდი ანსამბლი, რომელიც 1983 წელს ჩამოყალიბდა. ჩვენი ბავშვები წარმატებით დაგვყავდა ფესტივალებზე, სადაც ლაურეატებიც გახდნენ. მოკლედ, სოფელში კულტურული ცხოვრება ყვაოდა.

ხათუნა გამჯაშვილი მუზეუმის სტუმრებთან ერთად
ხათუნა გამჯაშვილი მუზეუმის სტუმრებთან ერთად

- მუზეუმში როგორ აღმოჩნდით?

- მუზეუმში 2007 წლიდან გადავედი. ამის მიზეზი სუბიექტური იყო: კულტურის სახლის დირექტორი ცოტა რთული პიროვნება გახლდათ და უბრალოდ იძულებული გავხდი, რომ საყვარელ საქმეზე უარი მეთქვა. როცა კულტურის სახლში გააუქმეს ლოტბარის შტატი, ამის მერე ის ადამიანი, ლოტბარი, მუზეუმში მოხვდა და მას ძველი ნივთების მოძიებაში საკუთარი სურვილით ვეხმარებოდი. მერე გარდაბნის ცენტრალური მუზეუმის ფილიალად გვაქციეს. ჩვენი დირექტორი ბატონი შადურ შუკვანია, რომელმაც დააფასა ჩემი შრომა და მუზეუმში ამიყვანა. დღეს ჩვენ ვართ გარდაბნის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის ფილიალი, ანუ ნორიოს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი.

ხათუნა გამჯაშვილი -  ნორიოს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის უფროსი სპეციალისტი
ხათუნა გამჯაშვილი - ნორიოს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის უფროსი სპეციალისტი

- თავიდან საკუთარი ინიციატივით იტვირთეთ ეს ფუნქცია?

- ასე გამოდის, და მერე ყველამ დაინახა, რომ მუზეუმს ანგარებით კი არა, მხოლოდ ენთუზიაზმით ვეხმარებოდი. ერთხელ ხმამაღლა გამოვაცხადე, კულტურის სახლს თავი უნდა დავანებო–მეთქი. არადა, მაშინ სხვადასხვა წრეებში 70 ბავშვი მყავდა. ამის მერე კულტურის სახლშიც დამტოვეს და მუზეუმშიც კურატორად დამნიშნეს. აქ ანაზღაურების გამო არ ვარ, ხელფასი სიმბოლური მაქვს, მაგრამ მართლა მიყვარს ჩემი საქმე და ეს სიყვარული მაძლებინებს.

ხათუნა გამჯაშვილი და ნუგზარ კვაშალი
ხათუნა გამჯაშვილი და ნუგზარ კვაშალი

- ექსპონატებს როგორ ეძებთ?

- დავდივარ ხოლმე სოფელში ოჯახ-ოჯახ და ძველ ნივთებს ვეძებ. ნორიოში ერთი ძველი, ნახევრად ჩამონგრეული სახლი იყო. როცა ფანჯრიდან შიგნით შევიხედე, ჭერზე ძველი ჭაღი დავინახე და საინტერესოდ მომეჩვენა. რა მექნა? ისე მინდოდა, რომ შევძვერი იმ სახლში და ჭაღი გამოვიტანე. არადა, შეიძლებოდა ჭერი თავზე დამცემოდა. დღეს ის მუზეუმის ექსპონატია. იმ სახლიდან სხვა ნივთებიც გამოვიტანე.

ხათუნა გამჯაშვილი
ხათუნა გამჯაშვილი

- მოსახლეობა რამდენად გეხმარებათ?

- როცა დაინახეს, როგორ დავდივარ კარდაკარ, ვეძებ ამ ნივთებს და მერე ისინი მუზეუმში გადამაქვს და ვუფრთხილდები, თავად ჩაერთვნენ ამ საქმეში და დღეს თავისი სურვილით მოაქვთ ნივთები – ქალაქმნები, სამოვრები, ხურჯინები, ამას წინათ ძველი ვარცლი მომიტანეს... ნორიოში მიწას რომ ამუშავებდნენ, იქიდან ბრინჯაოს შუბის წვერები ამოიყარა. ისინი იმდროინდელია, როცა სოფელში ლეკიანობა იყო. მუზეუმში გვაქვს ლეკური ხმალი, რომელიც ერთ ოჯახში ჰქონდათ და მერე მუზეუმს საჩუქრად გადმოსცეს... ერთხელ რიყეზე ჩამოინგრა ხევი, სადაც აღმოჩნდა ერთი ვიწროყელიანი ქვევრი, რომელიც, სავარაუდოდ, მე-18 საუკუნისაა.

ნორიოს ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში
ნორიოს ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში

- ამ სოფელში ბევრი ძველი ციხე-სიმაგრეა, რა მდგომარეობაშია ისინი?

- დიახ, აქ ბევრი ციხე-სიმაგრე და კოშკი გვაქვს. აქაური ციხე-გალავნები ერეკლე მეფის დროინდელია და ისინი შველას ითხოვს. ახლა სწორედ იმაზე დავდივარ, რომ იქნებ რომელიმე ძველი ციხე-გალავანი აღვადგენინო. მინდა, რომ ყველაფერი, რაც გვაქვს, უკეთ გამოვაჩინო, რადგან ნორიოს ისტორიული სოფლის სტატუსი აქვს მინიჭებული.

- ნორიოში ისტორიული გვარის ხალხი თუ ცხოვრობს?

- ჩვენთან ბადრიძეების ისტორიული გვარი ცხოვრობდა და აქ ამ გვარის კოშკია. კომუნისტებმა ეს გვარი გადაასახლეს. თუმცა, ერთ დღესაც უკან დაბრუნდნენ. ამ გვარის წინაპარი მეფის კარზე მსახურობდა და ნიჭიერი და განათლებული ადამიანი იყო. ამ ოჯახიდან ახლა მხოლოდ ერთი ადამიანია დარჩენილი და, სამწუხაროდ, ისიც უშვილოა. ის ბადრიძეების კოშკში ცხოვრობს. დღეს მათი საგვარეულო კოშკი დაზიანებულია.

ხათუნა გამჯაშვილი და გივი სიხარულიძე ნორიოს ისტორიულ-ეთოგრაფიულ მუზეუმში
ხათუნა გამჯაშვილი და გივი სიხარულიძე ნორიოს ისტორიულ-ეთოგრაფიულ მუზეუმში

- თქვენს მუზეუმს სხვადასხვა დროს ცნობილი ადამიანები სტუმრობდნენ...

- გარდაბნის ცენტრალურმა ბიბლიოთეკამ და ჩვენმა ფილიალმა ჩაატარეს ღონისძიება „წარმატებული ადამიანები“, რომელზეც ბევრი ცნობილი ადამიანი მოვიწვიეთ. მე ღონისძიების წამყვანი ვიყავი. როდესაც მათ გაიგეს ამ მუზეუმის შესახებ, დაინტერესება გამოთქვეს და გვეწვივნენ. სტუმრებს შორის იყვნენ ფოტოხელოვანი გურამ წიბახაშვილი, ანსამბლ „ივერიას“ სოლისტი ნუგზარ კვაშალი, მსახიობი გივი სიხარულიძე და სხვები.

- ქალბატონო ხათუნა, საიდან იწყება თქვენთვის სამშობლოს სიყვარული?

- საქართველოს სიყვარული ამ სოფლიდან და ჩემი საქმიდან იწყება. ახლობლები სულ მსაყვედურობენ – შენი ჭირიმე, ხელფასი გაქვს და დაეტიე შენ ადგილზე, კოშკებზე ნუ დაძვრები ამხელა ქალი, შარს არ გადაეყაროო, მაგრამ მე სხვანაირად არ შემიძლია! ძალიან მიყვარს ეს საქმე და მინდა, რომ ჩემი სოფლისთვის რაღაც მაინც გავაკეთო. ახლა იმისთვის ვიბრძვი, რომ მე თუნდაც ჩამომართვან ეს სამსახური, ოღონდ სოფელში მოვიდეს ისეთი პატრიოტი ადამიანი, რომელიც აქ არსებულ ისტორიულ ციხე-კოშკებს აღადგენს და მიხედავს...

 

564
ავტობუსის კონტროლიორი

თბილისში კორონავირუსი ავტობუსის კონტროლიორს დაუდასტურდა

0
თბილისის სატრანსპორტო კომპანიაში აცხადებენ, რომ ავტობუსის კონტროლიორი, რომელსაც კორონავირუსი დაუდასტურდა, თვითიზოლაციაში იმყოფებოდა

თბილისი, 27 ოქტომბერი — Sputnik. თბილისში ავტობუსის კონტროლიორს კორონავირუსი დაუდასტურდა, იუწყება თბილისის სატრანსპორტო კომპანია.

თბილისის სატრანსპორტო კომპანიაში აცხადებენ, რომ ავტობუსის კონტროლიორი, რომელსაც კორონავირუსი დაუდასტურდა, თვითიზოლაციაში იმყოფებოდა.

მათი თქმით, კონტროლიორს მგზავრებთან შეხება არ ჰქონია, ის ათი დღის განმავლობაში თვითიზოლაციაში იმყოფებოდა.

„კონტროლიორები მუშაობენ განრიგით, ის არ მუშაობდა, როცა თავი იგრძნო შეუძლოდ, ათი დღის განმავლობაში იმყოფებოდა თვითიზოლაციაში. ამ პერიოდში მან ჩაიტარა ტესტირება და დაუდასტურდა ვირუსი. მას არ ჰქონია შეხება არც თანამშრომლებთან და არც მგზავრებთან. რამდენადაც ვიცი, მისი მდგომარეობა ამჟამად დამაკმაყოფილებელია“, – აცხადებენ სატრანსპორტო კომპანიაში.

სექტემბრის დასაწყისიდან საქართველოში მკვეთრად იმატა კორონავირუსით ინფიცირებულთა რაოდენობამ. ბოლო დღეებში ყოველდღიურმა მაჩვენებელმა თითქმის 2000-ს მიაღწია.

საქართველოში ბოლო დღე–ღამეში კორონავირუსით დაავადებულთა რაოდენობა 1824-ით გაიზარდა და 32127-ს მიაღწია. სულ გამოჯანმრთელდა 12632 ადამიანი, გარდაიცვალა – 238.

საქართველოში კორონავირუსით ინფიცირების პირველი შემთხვევა 26 თებერვალს დაფიქსირდა.

0
თემები:
COVID-19 საქართველოში