ლეილა მეფარიძის სალონი

თბილისური შეხვედრები ვერაზე, ხელით შექმნილი სამყარო და ეტიკეტდამოკიდებული ადამიანები

495
(განახლებულია 20:26 03.09.2020)
დახვეწილი ნივთების მოყვარულები ქალაქში უკვე იცნობენ ვერაზე არსებულ ბუტიკს, რომლის დიასახლისი ქალბატონი ლეილა მეფარიძეა.

სალონში, გარდა იმისა, რომ ხელით შექმნილი მისი ნამუშევრები იყიდება, დროდადრო საინტერესო შეხვედრებიც იმართება. ქალბატონი ლეილა ერთდროულად ბევრი მიმართულებით მუშაობს: ხატავს, ქარგავს, ქსოვს, კერავს, მუშაობს დეკუპაჟზე, თექაზე, ბატიკაზე, ტყავზე, მეტალზე, ქვებზე, აძველებს და აახლებს ავეჯს, შექმნილი აქვს საცეკვაო ფორმები. განსაკუთრებულ სიამოვნებას რესტავრაცია ანიჭებს.

ლეილა მეფარიძე
ლეილა მეფარიძე

- ქალბატონო ლეილა, კონსერვატორია ექსპერიმენტული საგუნდო-სადირიჟორო სპეციალობით დაამთავრეთ, ეს ოჯახური ტრადიციის გავლენა იყო თუ დამოუკიდებელი არჩევანი?

- ეს რომ ოჯახის გავლენა იყო, მაშინ გავაცნობიერე, როცა მივხვდი, რომ მუსიკაზე სიარული სულაც არ ნიშნავდა მასწავლებლის „დაკრულზე სიმღერას“. შემდეგ სავაჭრო-ეკონომიკური ინსტიტუტი დავამთავრე. თუმცა ჩემი ცხოვრებისა და სულის ნაწილი ყოველთვის იყო სიმღერა, ბალეტი და ხატვა. ბავშვობაში ვხატავდი, თოჯინებს ვუკერავდი ტანსაცმელს და სხვადასხვა სუვენირს ვაკეთებდი.

ლეილა მეფარიძის ნამუშევარი
ლეილა მეფარიძის ნამუშევარი

- სალონის გახსნის იდეა როდის გაჩნდა?

- ეს იდეა წლების წინ გაჩნდა. საერთოდ, სალონის გახსნა დიდ თანხებთანაა დაკავშირებული. როდესაც გამოჩნდა შესაძლებლობა, ჩემს კოლეგასა და პარტნიორთან მარიკა ფირცხალავასთან ერთად შევიძინე პატარა ფართი, სადაც საკუთარი ნამუშევრები გამოვფინეთ. მინდა გითხრათ, რომ საოცარი სამყარო მოვაწყვეთ. აქ მარტო ხელოვნების ნიმუშები არ იყიდება, ესაა ადგილი, სადაც მეგობრებს შეუძლიათ მოვიდნენ ჩაიზე, ყავაზე და ერთმანეთს პიანინოსა და გიტარის თანხლებით ლამაზი საღამო აჩუქონ.

ეკა მამალაძესთან ერთად
ეკა მამალაძესთან ერთად

- ვიცი, ბევრი რამ გეხერხებათ და თქვენი ნაწარმის შეძენის მსურველები უცხოეთშიც არიან...

- მე ვხატავ, ვქარგავ, ვქსოვ, ვკერავ, ვძერწავ, ვმუშაობ დეკუპაჟზე, თექაზე, ბატიკაზე, ტყავზე, მეტალზე, ქვებზე, ავეჯს ვაძველებ და ვაახლებ და ა.შ. სალონში სხვადასხვა მოდელებს დამოუკიდებლად ვქმნი. ჩემი კოლეგა მინანქარზე მუშაობს და ქსოვს. ძირითადი დამკვეთები, პირველ რიგში, არიან მეგობრები და ისინი, ვისაც მოსწონს ჩემი შემოქმედება. თუმცა ამ ნივთების შეძენის მსურველები უცხოეთშიც მყავს. ძალიან ბევრ გამოფენაში მაქვს მონაწილეობა მიღებული. პერსონალური გამოფენა ორჯერ მქონდა.

სალონურ შეხვედრაზე მეგობრებთან ერთად
სალონურ შეხვედრაზე მეგობრებთან ერთად

- ვიცი, რომ ცეკვის ანსამბლები ფორმებს გიკვეთავენ, მათგან რომელ ნამუშევარს გამოარჩევდით?

- დავიწყებ იმით, რომ ცეკვის ანსამბლი „ჯორჯია" მთლიანად ჩემი შემოსილია. ახალი ესკიზები შევქმენი ცეკვებისთვის „სამაია“, „ოსური“, „ქართული“, „აჭარული“, „მხედრული“ და თავადვე შევკერე. რაჭული ცეკვის 22 კაბა ორ დღე-ღამეში შევკერე. სხვათა შორის, ასეთი ფორმები, ყაბალახები და ჩოხები არავის აცვია.  

ლეილა მეფარიძე რესტავრაციის დროს
ლეილა მეფარიძე რესტავრაციის დროს

- ძველ ნივთებს მეორე სიცოცხლეს აძლევთ, რომელ შეკვეთაზე მუშაობამ მოგანიჭათ შემოქმედებითი სიამოვნება?

- რესტავრაცია სიამოვნებას მანიჭებს. რესტავრირებას ვუკეთებ თითქმის ყველაფერს – ძველ კარადებს, მაგიდებს, სკამებს, ტანსაცმლის საკიდებს, სკამებს, სხვადასხვა აქსესუარებს. დუქანში „ძველი როიალი", რომელიც ახალ აღმაშენებელზეა, ყველაფერი საკუთარი დიზაინით შევქმენი. მოგეხსენებათ, რა დიდი მნიშვნელობა აქვს ხელოვანისთვის შემოქმედებით თავისუფლებას, იმ ადგილის მფლობელებმა მომცეს უფლება, რომ ყველა სახის სამუშაო საკუთარი გემოვნებით შემესრულებინა, ამიტომ ამისთვის მათ მადლობას ვუხდი.

ლეილა მეფარიძის ნამუშევარი
ლეილა მეფარიძის ნამუშევარი

- თქვენს სალონში ხშირად იკრიბებიან გემოვნებიანი თბილისელები, როგორია დღევანდელი ქალაქის მცხოვრებთა საერთო სტილი?

- ცნობილია, რომ მაღალი მოდა პარიზში წარმოიშვა, მაგრამ შეიძლება ისეთ ფენომენზეც ვისაუბროთ, როგორიცაა თბილისური მოდა. ეს უკანასკნელი ყოველთვის იყო რადიკალურად განსხვავებული, დარბაისელი ხალხისთვის დამახასიათებელი დახვეწილი და არისტოკრატული სტილით გამორჩეული. დღევანდელი თბილისელების სტილი და გემოვნებაც დახვეწილი, ინდივიდუალური და მაღალი დონისაა. ამიტომ ტანსაცმლის მოდელებს სპეციალურად მათთვის ვქმნი. ჩემთვის დიდი მნიშვნელობა აქვს ნამუშევრების ფერსაც, ჩემს სამყაროში ძირითადად მწვანე ფერი ჭარბობს.

ლეილა მეფარიძის ნამუშევარი
ლეილა მეფარიძის ნამუშევარი

- სხვადასხვა დროს ამ სალონის სტუმრები ცნობილი სახეები იყვნენ...

- ჯერ გეტყვით, რომ საოცარი სამეზობლო გვყავს, მათ შორის ბევრია აკადემიკოსი და მეცნიერი. სალონის სტუმრები იყვნენ თინათინ მღვდლიაშვილი, ნუნუ დუღაშვილი, ლიკა ყაზბეგი, ნანა ავალიშვილი, სალომე კორკოტაძე და სხვები. ეკა მამალაძე ჩვენს სალონში შემთხვევით მოხვდა და სიამოვნებით შეყოვნდა, ერთად ვიმღერეთ კიდეც.

ლეილა მეფარიძე სალონში
ლეილა მეფარიძე სალონში

- ფანტაზიას რომ მოუხმოთ, ძველი თბილისელებიდან ვის დაუნიშნავდით „პაემანს ვერაზე“?

- ძველ დროში თუ დავბრუნდები, თბილისელებიდან პაემანს დავუნიშნავდი იოსებ გრიშაშვილს, ლადო ასათიანს, გოგლას და გალაქტიონს, ზაქარია ფალიაშვილს, აკაკი ვასაძეს, ინოლას, იშხნელებს და ყარაჩოხელებსაც... იმ დროის ქალაქის და ქალაქელების საოცარი ნოსტალგია მაქვს. მათი ქცევის მანერები, ცხოვრების წესი, ეტიკეტისადმი დამოკიდებულება, ტრადიციები, მორალი, ურთიერთპატივისცემა დღევანდელ თბილისს ძალიან აკლია, მაგრამ, მიუხედავად ყველაფრისა, „თბილისი მაინც არის ურთიერთობა“...

ლეილა მეფარიძის სალონი
ლეილა მეფარიძის სალონი

- მანერები ახსენეთ, ვიცი, რომ საკუთარ თავს ეტიკეტზე დამოკიდებულ ადამიანს უწოდებთ...

- მიხარია და მეამაყება ეტიკეტდამოკიდებული ადამიანები და ქედს ვიხრი მათ წინაშე. განსაკუთრებით სასიხარულოა, როცა საზოგადოებაში ქცევის კოდექსს ბავშვები იცავენ. თავმოყვარეობაც ეტიკეტია. თბილისი ყოველთვის იყო ქალაქი, რომელსაც თავისი მორალური კოდექსი ჰქონდა და ამასთან ლამაზი სიგიჟეებიც ეხერხებოდა...

 

495
ნანა ხაჩიძე და ვინსენტ დელანოე

ვარსკვლავი N 282 საფრანგეთში - გიორგი შაქარაშვილის ხსოვნისთვის

61
(განახლებულია 21:05 22.09.2020)
„თქვენი მეუღლის სურვილით გიორგი შაქარაშვილის ვარსკვლავი მოიხატება და ის N282 იქნება“- ასეთი შინაარსის წერილი მიიღო  ბატონმა ვინსენტ დელანოემ ქალაქ პონტმანში (pontmain) არსებული წმინდა მარიამის სახელობის ტაძრიდან...

მასალის დასაწყისშივე გეტყვით, რომ ამ ფაქტს სიმბოლური, ადამიანური დატვირთვა აქვს. ბატონი დელანოე, რომელიც საფრანგეთის მთავრობის წევრია, 2012 წელს, საქართველოში, მართლმადიდებლად მოინათლა. მისი მეუღლე ქართველი, პროფესიით ბაქტერიოლოგი ნანა ხაჩიძე გახლავთ. ამ ბატონსა და მის სიყვარულზე საქართველოსა და ქართველების მიმართ ადრეც დავწერეთ.

ხსოვნის ვარსკვლავებით მოხატული ტაძრის ჭერი
ხსოვნის ვარსკვლავებით მოხატული ტაძრის ჭერი

ამჯერად, მისი მეუღლის ერთ ინიციატივაზე მოგახსენებთ. იმასაც გეტყვით, რომ ისინი საქართველოში ყოველ წელს ჩამოდიან და მიუხედავად კორონა ონფექციის საშიშროებისა, გამონაკლისი არც ეს წელი ყოფილა...

ნანა ხაჩიძე წმინდა მარიამის სახელობის ტაძრის წინ
ნანა ხაჩიძე წმინდა მარიამის სახელობის ტაძრის წინ

- ქალბატონო ნანა, მოგვიყევით ამ ამბის შესახებ...

- მე და ჩემი მეუღლე ყოველთვის გულისყურით ვადევნებთ ხოლმე თვალს საქართველოში მიმდინარე მოვლენებს, არც ერთი  მნიშვნელოვანი ფაქტი არ გვინდა, რომ გამოგვრჩეს. ბუნებრივია, ახალგაზრდა ფეხბურთელის, გიორგი შაქარაშვილის მკვლელობის ამბავმა ჩვენც სულით ხორცამდე შეგვძრა. იმედი მაქვს, რომ გამოძიება გამოავლენს დამნაშავეებს და ისინი საკადრისად დაისჯებიან. მოკლედ, ისე მოხდა, რომ ერთ დღეს ჩავედით ქალაქ პონტმანში, რომელიც ჩემი მეუღლის სამუშაო რეგიონში შედის. მაშინ მან ამ ქალაქთან დაკავშირებული ერთი პატარა ისტორია გაიხსენა. ეს იდეაც ამის მერე გამიჩნდა...

ნანა ხაჩიძე
ნანა ხაჩიძე

- კონკრეტულად რა ისტორიაზე საუბარი?

- ადგილობრივების გადმოცემის თანახმად, 1871 წელს, ამ ქალაქში არსებული სამლოცველოდან გამოსულ ბავშვებს, თურმე, წმინდა მარიამი გამოეცხადათ. ასეთივე ხილვა ჰქონიათ მსოფლიოს კიდევ ორ სხვა ქვეყანაში მყოფ ბავშვებსაც. ერთ დღესაც ჩემი მეუღლის და ფრანგი მხატვრის, რეჯის პერეს (REGIS PERRAY) ინიციატივით გადაწყდა, რომ აქ არსებულ ტაძარში, რაიმე შემთხვევის შედეგად დაღუპული ბავშვის სახელზე, სიმბოლურად მოხატულ ცაზე, ვარსკვლავი მიახატონ. აქ უკვე ბევრი ასეთი ვარსკვლავია, მაშინვე გამიჩნდა სურვილი, რომ იქ ჩვენი შაქარას ვარსკვლავიც ყოფილიყო...

მარიამის გამოცხადებაზე შექმნილი ფრანგული ილუსტრაცია
მარიამის გამოცხადებაზე შექმნილი ფრანგული ილუსტრაცია

- ამისთვის რა იყო საჭირო, რაიმე პროცედურაა გასავლელი?

- მეუღლემ ჩემი სურვილის შესახებ აცნობა შესაბამის პირებს და დადებითი პასუხიც მოგვივიდა. წერილში ეწერა, რომ გიორგი შაქარაშვილის ვარსკვლავი N 282 იქნება. ამ ამბავს სიმბოლური დატვირთვა აქვს და რელიგიური რიტუალი არ არის. მე და ჩემს მეუღლეს ჯვარი საქართველოში გვაქვს დაწერილი და მანამდე ის მართლმადიდებლურად მოინათლა. გიორგის ხსოვნისთვის გაკეთებული ეს უბრალო, მაგრამ ჩემი მხრიდან გაკეთებული გულწრფელი ჟესტი, ალბათ იმის გამოხატულებაა, რომ არასოდეს დაგვავიწყდეს ასეთი ნათელი სულის ბავშვები და მსგავსი საშინელი ფაქტიც აღარასოდეს განმეორდეს...

დასტურის წერილი, რომელიც მიიღო ვინსენტ დელანოემ
დასტურის წერილი, რომელიც მიიღო ვინსენტ დელანოემ

ამის შემდეგ ბატონ ვინსენტ დელანოეს ვესაუბრეთ.

- მუსიე დელანოე, ამჟამად საქართველოში იმყოფებით, ანუ კოვიდმაც არ დაგაშინათ?

- აქ შესაბამისი პროცედურების დაცვით ჩამოვედი, თუმცა ტესტის პასუხი ჩამოვიტანე, ახალი ტესტი აქაც ამიღეს და პასუხი უარყოფითი იყო. მიხარია, რომ ჩემი საქართველოში ჩამოსვლა ერთ მნიშვნელოვან ფაქტს დაემთხვა. მხედველობაში მაქვს ის, რომ როჟე დე გოლის მემკვიდრემ, ჟენევიევ დე გოლ-ანტონიოზის შვილმა, მხატვარმა ფრანსუა მარი ანტონიოზმა წინანდლის მუზეუმს საჩუქრად შარლ დე გოლის 16 წერილი და დე გოლების ოჯახის წევრების კუთვნილი ნივთები გადასცა. ეს ფაქტი ფრანგი და ქართველი ხალხის მარადიული მეგობრობის კიდევ ერთი დასტურია. ჩემს რეგიონში ყოველთვის ვცდილობ, რომ ფრანგებს საქართველოსა და ქართველების შესახებ ბევრი რამ მოვუთხრო. რაც შეეხება, ახალგაზრდა ფეხბურთელის, გიორგი შაქარაშვილის მკვლელობის ამბავს, იმედია, ქართული მართლმსაჯულება სამართლიან გადაწყვეტილებას მიიღებს და საქართველოდან, რომელიც უკვე ძალიან მიყვარს, ამიერიდან მხოლოდ კარგ ამბებს შევიტყობ...

61
სალომე ხოტივარი

მხატვარ-ილუსტრატორის „ცენზორები“ და სამი სახლი, როგორც სიმბოლური კავშირი ბავშვობასთან

555
(განახლებულია 15:23 22.09.2020)
ნიჭიერი მხატვარ-ილუსტრატორის სალომე ხოტივარის დღევანდელი საქმიანობა დასტურია იმისა, რომ ნიჭი თუ გაქვს, ადრეულ წლებში მიღებული ნათელი შთაბეჭდილებები ერთ დღეს აუცილებლად იქცევა ხელოვნებად – პერსონაჟებად, რომელთაც ქვეყნად ყველაზე მკაცრი შემფასებელი – ბავშვები ჰყავს.

ილუსტრატორობაზე თავიდანვე ოცნებობდა. მისი პირველი სერიოზული შეკვეთა გამომცემლობა „ელფის“ 200 გვერდისგან შემდგარი „ქრესტომათია" იყო. წლების მანძილზე საბავშვო დიზაინერი იყო ჟურნალში „საბავშვო კარუსელი". არაერთი საინტერესო საბავშვო პერსონაჟი შექმნა და დახატა. სამომავლოდ ბევრი საინტერესო იდეა და პროექტი აქვს.

სალომე ხოტივარი
სალომე ხოტივარი

- სალომე, იყო საბავშვო ილუსტრატორი, ალბათ გაცილებით რთულია, რადგან ამისთვის მარტო ნიჭი არ არის საკმარისი, ასეა?

- დიახ, ასეა. პირველ რიგში, საბავშვო ილუსტრატორი ვერ გახდები, თუ არ გიყვარს ბავშვები, მათთან ურთიერთობა და თამაშიც კი. რაც მთავარია, გულწრფელად უნდა შეგეძლოს მათი მოსმენა, ბავშვების მსგავსად გაიგო და იაზროვნო, რომ სწორედ ისე აღიქვა სამყარო, როგორც ისინი აღიქვამენ.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- ანუ დღეს აკეთებთ საქმეს, რომელიც გიყვართ...

- დიახ, აკადემიაში ჩაბარებაც სწორედ ამიტომ მინდოდა, რომ დავუფლებოდი პროფესიას, რომელიც ბავშვობიდან მიზიდავდა, ანუ საბავშვო ილუსტრატორობას. ჩემი ამჟამინდელი ოცნების ასრულებაში დიდი როლი დედის გარდა ბებიამ და ბაბუამ ითამაშეს. ბებო, ლიანა ციცქიშვილი ხშირად მიყვებოდა მის მიერ გამოგონილ ზღაპრებს, რომლის სიუჟეტები არასოდეს მეორდებოდა. ჩემი ფანტაზია იმ ზღაპრებით დღემდე საზრდოობს...

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- თქვენი საყვარელი ბავშვობისდროინდელი პერსონაჟი რომელი იყო?

- ეს იყო ასტრიდ ლინდგრენის პეპი გრძელი წინდა, სხვათა შორის, ბავშვობაში მეც წითური და ოდნავ ჭორფლიანი ვიყავი. კიდევ „დაჩის ზღაპრები“ და ძმები გრიმებიც ძალიან მიყვარდა. წიგნებში ილუსტრაციებს განსაკუთრებული ყურადღებით ვაკვირდებოდი. დედა თბილისში მუშაობდა. მისი გავლენაა, რომ წიგნები მიყვარდა, ჟურნალ „დილის“ თითქმის ყველა გამოშვება მქონდა. დედამ მიმიყვანა პირველად ზესტაფონში არსებულ გალერეაში, მას სხვა სახელი არ ჰქონდა, ყველა გალერეას ეძახდა. ჩემი პირველი პედაგოგი ქალბატონი ირინა ნებიერიძეა, რომელსაც დიდ პატივს ვცემ.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- პირველი სამუშაო გამოცდილება სად მიიღეთ?

- ბევრი წელი ვმუშაობდი გრაფიკულ დიზაინერად, მაგრამ ეს იძულებითი ნაბიჯი იყო. ერთ დღესაც, რვა წლის მუშაობის შემდეგ, სამუშაო ადგილი დავტოვე იმის გამო, რომ მეკეთებინა მხოლოდ და მხოლოდ ის, რაც ნამდვილად მიყვარს. საკმაოდ ბევრი წელი საბავშვო დიზაინერიც ვიყავი ჟურნალში “საბავშვო კარუსელი", რომელსაც გამომცემლობა „პალიტრა L“ უშვებს, თუმცა მივხდი, რომ ჩემი ნამდვილი სიყვარული მხოლოდ ილუსტრატორობაა.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- რომელია პირველი საბავშვო წიგნი თქვენი ილუსტრაციებით?

- ჩემი პირველი ილუსტრირებული წიგნი გამომცემლობა „ელფმა" გამოსცა, რედაქტორი თინა დიდებულიძე გახლდათ. ეს იყო პირველი გამომცემლობა, რომელმაც საკმაოდ დიდი წიგნი, 200 გვერდისგან შემდგარი “ქრესტომათია" ჩამაბარა. ჩემთვის ეს ძალიან საპასუხისმგებლო საქმე და ამ პროფესიაში გადადგმული დიდი ნაბიჯი იყო.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- ბავშვებზე თუ ტესტავთ თქვენს ნამუშევრებს?

- ბავშვების აზრი ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია და, შესაბამისად, ჩემი ნახატები მათი განხილვის გარეშე მთავარ დამკვეთამდე არასოდეს მიდის. ბავშვების შეფასება ჩემთვის მნიშვნელოვანია, ისიც, თუ რას ფიქრობენ ჩემზე. ერთხელ სხვისგან გავიგე, თუ რა აზრის არიან ჩემზე: „სალომე, დედაჩემის დაქალი, ძალიან მკაცრია, მაგრამ სამართლიანიო“. მართლაც ასეა: რამდენადაც კარგად ვარ ბავშვებთან, იმდენად არ მიყვარს ხოლმე, თუ რაიმე ზღვარს გადადიან. მე ექვსი ნათლული მყავს, ახლა მეშვიდეს ველოდები. სხვებსაც აღუნიშნავთ, რომ ბავშვებთან ურთიერთობა კარგად გამომდის. ჩემი ნათლულებიდან ბევრი გაიზარდა და დღეს თინეიჯერები არიან, პატარებს კი აინტერესებთ, რასაც ვაკეთებ.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- კონკრეტული ამბავი ხომ არ გახსენდებათ?

- მინდა ერთი გოგონა ვახსენო. წელს ზღვაზე ვიყავი მასთან ერთად და ამ გოგოს საქციელი და სიტყვები შოკში მაგდებდა. როდესაც ვმუშაობდი ჩეხოვის „კაშტანკაზე“, რომელიც „პალიტრა L“-ის გამომცემლობის შეკვეთაა, ის გოგონა სახლში მყავდა და, შეიძლება ითქვას, მისი „მითითებებით“ შევქმენი ეს გმირი, რომელიც გაახმოვანა კიდეც.

სალომე ხოტივარი
სალომე ხოტივარი

- ხშირად ილუსტრატორები ანიმაციაში გადადიან, თქვენ თუ გაგჩენიათ მსგავსი სურვილი?

- ჩემთვის როგორც ილუსტრირება, ასევე ანიმაციაზე მუშაობა ძალიან საინტერესოა. სულ ახლახან ჩავერთე ერთ-ერთ მნიშვნელოვან პროექტში, რომელზეც ღიად ჯერჯერობით ვერ ვისაუბრებ...

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- როგორ ფიქრობთ, რა მოჰყვება ადამიანს ბავშვობიდან და თქვენ შემთხვევაში რა არის ასეთი?

- ჩემ შემთხვევაში ასეთი გულწრფელობა და ბუნების სიყვარულია, იმერეთის სიყვარული. ჩემი როგორც მხატვარ-ილუსტრატორის გამოძერწვა სწორედ იქ და მაშინ დაიწყო. ამის მიზეზი ბავშვობაა, სადაც ადამიანი იზრდება და საიდანაც სულიერ საზრდოს იღებს. მე უკვე ორ წელზე მეტია, რაც აღარ მყავს ბებო, რომელიც ახალგაზრდა გარდაიცვალა და უმისობას ძლივს მივეჩვიე. სიცოცხლეში სულ მთხოვდა ხოლმე, რომ მისთვის დიდი ნახატი დამეხატა. პანდემიის დროს იმერეთში ვიყავი ჩასული და გვიან, მაგრამ მაინც შევუსრულე ბებოს თხოვნა – დავხატე სამი პატარა სახლი, რაც სიმბოლურად ნიშნავს, რომ ჩვენ სამნი ვართ: მე, დედა და ბებო...

555
ცისფერი გალერეა

„ზამთრის მხატვარი“: თბილისში გურამ დოლენჯაშვილის გამოფენა გაიხსნა

0
ეს ფერმწერი საოცრად ხატავს ზამთრის პეიზაჟებს - მისი ნახატები ერთი შეხედვით ფოტოებში შეიძლება აგერიოთ

თბილისი, 22 სექტემბერი – Sputnik. ცნობილი ქართველი გრაფიკოსის, „ზამთრის მხატვრის“ - გურამ დოლენჯაშვილის რეტროსპექტული გამოფენა დიმიტრი შევარდნაძის სახელობის ეროვნულ გალერეაში გაიხსნა.

დამთვალიერებლები შუქჩრდილის ვირტუოზული „თამაშით“ განთქმული ოსტატის სხვადასხვა ნამუშევრებს ნახავენ. დოლენჯაშვილის ნახატები, რომლებსაც ის უბრალო ფანქრით ხატავს, იმდენად რეალისტურად არის შესრულებული, რომ ბევრს ფოტოები ჰგონიათ.

„შუქჩრდილი ფანტასტიკურია, არის შეგრძნება, თითქოს მთვარის შუქი თვალს ჭრის. მის ნამუშევრებში სილამაზის სივრცეები ერთდროულად არსებობს - მაყურებელი მაკროსამყაროდან მიკროსამყაროში ხვდება, თანაც ისე, რომ სუნთქვა ჩერდება. კოსმიურად მშვენიერი ზეციდან - იმერელი გლეხის ურმამდე, თიხის ქოთნის უმცირეს ბზარამდე. ტოტებზე დადებული საოცრად რეალური თოვლიდან - კვლავ განუსაზღვრელი სიმაღლის ზეცაში, მთვარისკენ, კოსმოსში“, - წერს დოლენჯაშვილის შესახებ მოსკოველი ხელოვნებათმცოდნე რაისა ნესტერენკო.

გამოფენა 21 ოქტომბრამდე გაგრძელდება.

გურამ დოლენჯაშვილი 1943 წელს დაიბადა ქალაქ ქუთაისში, დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. საქართველოს დამსახურებული მხატვარია, რუსეთის სამხატვრო აკადემიის საპატიო აკადემიკოსი, მრავალი საერთაშორისო კონკურსის ლაურეატი. 90-იანი წლებიდან ცხოვრობდა რუსეთში, ამჟამად ცხოვრობს საქართველოში.

დოლენჯაშვილის ნამუშევრები იყო გამოფენილი სხვადასხვა ქვეყნებში: ავსტრალიაში, ავსტრიაში, ინგლისში, არგენტინაში, ბელგიაში, ბულგარეთში, უნგრეთში, ვიეტნამში, გერმანიაში, ინდოეთში, ერაყში, კვიპროსში, კუბაში, მექსიკაში, მონღოლეთში, ნიდერლანდებში, ნიკარაგუაში, პოლონეთში, რუმინეთში, აშშ-ში, გერმანიაში, საფრანგეთში, ჩეხოსლოვაკიაში, შვედეთში, შვეიცარიაში, იუგოსლავიასა და იაპონიაში.

დოლენჯაშვილის ნამუშევრები ასევე ინახება ტრეტიაკოვის გალერეაში, პუშკინის სახელობის მუზეუმში და მსოფლიოს მრავალ მუზეუმში.

0
თემები:
საქართველო და კულტურა