გოჩა სახვაძე ლიტერატურულ სალონში

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: „სკოლაში ქართული ენის გრამატიკას დავაბრუნებდი“

803
(განახლებულია 12:50 31.08.2020)
დღევანდელ პრაგმატულ ეპოქაში, სადაც ყველა და ყველაფერი ტექნიკურ პროგრესს ექვედებარება, თითქოს გულწრფელი გრძნობებისა და სენტიმენტებისთვის ადგილი აღარ დარჩა.

ბატონი გოჩა სახვაძე უკვე 34 წელია, რაც თბილისის 176-ე საჯარო სკოლის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელია, შეიძლება ითქვას, საყვარელი მასწავლებელიც. ამაში ისიც არ უშლის ხელს, რომ ინტერნეტთან ურთიერთობას პრინციპულად არ აპირებს...

იმისთვის, რომ ქართული ლიტერატურა და თავისუფალი აზროვნება შეაყვაროს ბავშვებს, სკოლაში გახსნა ლიტერატურული სალონი, რომელიც წლებია ბავშვებს საოცარ შეხვედრებს უწყობს. სალონს უკვე სტუმრობდა ბევრი ქართველი მწერალი და პოეტი, რომელთან შეხვედრაც მოსწავლეებს მთელი ცხოვრების მანძილზე გაჰყვება.

„ჩვენი სალონი, რამდენი სასიამოვნო წუთი გაგვიტარებია მაგ ოთახში მოსწავლეებს, გოჩა მასწ. თქვენი წყალობით“-ხათუნა გოშაძე.

გოჩა სახვაძე
photo: courtesy of Gocha Sakhvadze
გოჩა სახვაძე

„ამ სალონთან გვაკავშირებს ჩვენი ბავშვობის ტკბილი და უდარდელი წლები, გოჩა მასს..“-ელზა ბერაძე.

„დღეს ნოსტალგიური დღეა, ჩემი ბავშვობის წლები და ამ ოთახში გატარებული დრო.“- ანა კაპანაძე.

დარწმუნებული ვართ, რომ ასე ფიქრობს მისი ყველა მოსწავლე. ისიც გავიგეთ, რომ პანდემიის დღეებში „გოჩა მასწი“ თურმე ფეხით გადიოდა საკმაოდ დიდ მანძილს, რომ მოსწავლეებისთვის საჭირო ლიტერატურა ადგილზე მიეტანა... დანარჩენს საუბრიდან შეიტყობთ.

- ბატონო გოჩა, ჩემი აზით, იქ ხართ, სადაც უნდა იყოთ... სკოლაში მუშაობის პირველი დღე თუ გახსოვთ?

- სკოლაში1986 წლიდან ვმუშაობ. დღეს, ამ წლების გადასახედიდან ცხოვრებას რომ ვუკვირდები, მართლა მგონია, რომ ჩემი საქმე ვიპოვე. სკოლიდან რომ გამიშვა, ალბათ სამი წელიც ვერ ვიცოცხლებ... პირველი გაკვეთილი დღემდე მახსოვს: მეცხრე პირველში მქონდა. ისე ვკანკალებდი, რომ ტუჩებს თავი ვერ მოვუყარე. საბოლოოდ ნორმალურად ჩატარდა. მას შემდეგ, დამიჯერებთ?-რვა წელი, ქარსა თუ წვიმაში, სიცხესა თუ სიცივეში, შემოდგომასა თუ ზამთარში, სკოლის ჭიშკართან, ყოველ დილით ველოდი ჩემს სადამრიგებლო კლასს, გულში ვიკრავდი თითოეულ ბავშვს და მერე ერთად ავდიოდით საკლასო ოთახში...

კოლეგებთან ერთად
photo: courtesy of Gocha Sakhvadze
კოლეგებთან ერთად

-  ისე, თუ გიფიქრიათ, მასწავლებელი რომ არა, ვინ გახდებოდით?

- მე მსახიობობა მინდოდა. სხვათაშორის წყალტუბოს თეატრში სამი სპექტაკლი მაქვს ნათამაშევი. მახსოვს, კულტურის განყოფილების გამგემ  მითხრა: ლიმიტს გაძლევ, წადი, თბილისში თეატრალურზე ჩააბარე, თუ არადა, ისევ დაგვიბრუნდი, მიგიღებთო. დედის რჩევა იყო, რომ  ინჟინერ-მშენებელი გამოვსულიყავი, ჩემი და კი-მასწავლებელი, დღეს ჩემი ძმა საგზაო ინჟინერია, მე-მასწავლებელი. სასწაულია ცხოვრება... მასწავლებლობაზე არც  მაშინ მიფიქრია როდესაც ჩემმა ძვირფასმა ლექტორმა, ლეო კვაჭაძემ გამიშვა სკოლაში, დისერტაციისთვის თუნდაც 6 საათი მაინც გჭირდებაო. ჰოდა, იმ დღის მერე რამდენი ექვსი საათი გავიდა, ვინ მოთვლის?..

მოსწავლეებთან ერთად
photo: courtesy of Gocha Sakhvadze
მოსწავლეებთან ერთად

- იმისთვის, რომ ლიტერატურა შეაყვაროთ ბავშვებს ლიტერატურული სალონი გახსენით...

- ბავშვებთან პირველ რიგში, პოეზიის და ზოგადად მწერლობის სიყვარულით სავსე მივედი. მალე სკოლის ლიტერატურული წრის ხელმძღვანელი გავხდი. პირველივე წელს ძალიან შემოქმედი ახალგაზრდობა დამხვდა სკოლაში. ისინი ხშირად დამყავდა სხვადასხვა უმაღლეს სასწავლებლებში, მწერალთა სახლში, პოეზიის საღამოებზე... ერთ დღესაც მაშინდელმა „პუშკინელებმა“ ბავშვებს სიურპრიზი მოუწყევს და ჩვენი ლექსების კრებული დაბეჭდეს. იცით, რა თვალები ჰქონდათ?- არასოდეს დამავიწყდება. სულ მთხოვდნენ და მეც ვურჩევდი ხოლმე მათ სხვადასხვა მწერლის წიგნებს და ისინიც კითხულობდნენ.

ოჯახურ გარემოში
photo: courtesy of Gocha Sakhvadze
ოჯახურ გარემოში

- დღემდე არ სარგებლობთ ინტერნეტით და ამის გამო გაჯეტების თაობასთან ხომ არ გჭირთ ურთიერთობა?

-თქვენ წარმოიდგინეთ, არაფერიც არ მიჭირს, მაგ ინტერნეტის გამო დღეს ბავშვებს წიგნი ვერ შეაყვარეს...

- წიგნების წაკითხვა ინტერნეტშიც შეიძლება...

- ინტერეტში წაკითხული წიგნის არაფერი მწამს, რა აუცილებელია თვალები დაითხაროს?! თანაც, ერთ წუთში იმდენი სისულელე  ამოუვარდებათ და ყურადღებას მაინც სხვა რამეზე გადაიტანენ. ახლა ჩემს შვილიშვილებსაც ვაყვარებ წიგნს. ბიჭს, რომელიც ჯერ პატარაა, უკვე 14 წიგნი აქვს წაკითხული, გოგოს ჯერჯერობით ერთნახევარი წავაკითხე. რაც შეეხება, ინტერნეტს, როცა კომპიუტერი მჭირდება, ხან რძალი მეხმარება, ხან შვილი. 

სკოლის იუბილეზე
photo: courtesy of Gocha Sakhvadze
სკოლის იუბილეზე

- თქვენი ნება რომ იყოს, რას ამოიღებდით პროგრამიდან და რას შეიტანდით მასში?

- იცით, რომ ქართული ენის გრამატიკა სკოლებში აღარ ისწავლება? არადა, როგორი საჭიროა! აი, მას დავაბრუნებდი. რაც შეეხება, ლიტერატურას, თუ სადმე პატრიოტული თემა იყო (მაგალითად „ელგუჯა“, „აჩრდილი“ და ბევრი სხვა) ყველაფერი ამოიღეს, ჰოდა, მათ დავაბრუნებდი აუცილებლად.

- მასწავლებელი, რომელიც ლექსებს წერს, ზედმეტად სენტიმენტალური ხომ არ არის მათთვის?

- პოეტურობის გამო არა, ზოგადად სენტიმენტალური და მეოცნებე ადამიანი ვარ. სხვათა შორის ჩემს ლექსებს და ნოველებს მოსწავლეებს არასოდეს ვუკითხავ, არც კოლეგებს, თუ რომელიმეს ციტირება დამჭირდა, ავტორს არ ვასახელებ. ჩემი ლექსებიდან ყველა ჩემია და იმდენად ძვირფასი, რომ მათგან ვერც ერთ გამოვარჩევ. თუმცა ამჯერად ერთს გაგაცნობთ, ეს ლექსი ჩემს ქალიშვილს, ეკას მივუძღვენი.

ჭრელ-ჭრელი გაზაფხული

შემოდგომა ხვავრიელი,

ტრფობის ბანგით დაბანგული

ქალი-მრავალჟამიერი.

შემოსული ზეცის სხივით

და მუხთალი, როგორც წერო.

მოალერსე ზეფირივით

ქალი, მართლაც ბედისწერა.

თრთოლა ლერწმის, თოში ყინვის

მოღუღუნე, როგორც მტრედი.

ვნება შეყვარებულ ირმის,

სილბო თუთიყუშის მკერდის.

სიხარული მირიადი

მონატრება ძველი ჰანგის.

მზერა ფურის, სიდიადე

ამპარტავან ფარშევანგის.

შემოდგომა ხვავრიელი

ფიროსმანის დახატული

ქალი -მრავალჯამიერი,

ქალი-ჭრელი გაზაფხული...

- ბავშვებთან ურთიერთობამ რა გასწავლათ?

- მათთან ურთიერთობამ ცხოვრება მასწავლა... იცით, რა თბილი, ტკბილი და სუფთაა ბავშვი? მახსოვს, ერთხელ მითხრეს: მასწ, ადრე ბოლომდე გენდობოდით, ყოველთვის ფერად სათვალეებს გვარგებდით და  სინამდვილეში ეგრე არ ყოფილაო. იმ დღიდან მოყოლებული სულ ვცდილობ, რომ სიკეთესთან ერთად ცუდიც, ბოროტიც დავანახო, რომ გარჩევა შეძლონ და არ გაუჭირდეთ... თუმცა ბოლომდე მაინც არ მინდა, რომ ასე იფიქრონ. სამწუხარო რეალობაა, მაგრამ ხშირად მხოლოდ თვალებს ვენდობით და სულ ტყუილად... ბრძოლას კი ყოველთვის აქვს აზრი, ასე რომ, წინ, ახალყოილნო!..

803
თამარ უთნელიშვილი

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: „მოსწავლეებს რეპეტიტორი რომ არ დასჭირდეთ“

562
(განახლებულია 16:13 18.09.2020)
„როცა ბავშვებს სკოლაში მიუხარიათ და სკოლის დატოვება ეძნელებათ“ – ასე დაახასიათა ზოგადად იდეალური სკოლა თამარ უთნელიშვილმა და სწორედ ეს გახდა თავის დროზე მისი მომავალი საქმიანობის ამოსავალი.

კერძო სკოლა „თამარიონი“ თანამოაზარეებთან ერთად ქალბატონმა თამარმა გორში 1995 წელს 18 მოსწავლით გახსნა. დღეს მისი ხელმძღვანელობით ეს სკოლა სწავლების მაღალი დონით და კვალიფიციური პედაგოგებით გამოირჩევა.

თამარ უთნელიშვილი გორის უნივერსიტეტში
თამარ უთნელიშვილი გორის უნივერსიტეტში

- ქალბატონო თამარ, ბუნებრივია, დავიწყებ კითხვით – თავის დროზე პროფესიული არჩევანი რა ნიშნით გააკეთეთ?

- ყოველთვის მომწონდა და მაინტერესებდა ნებისმიერი განვითარების პროცესი, იქნებოდა ეს ტექნიკა, მედიცინა, მეცნიერება თუ სხვა რამ. ამ ინტერესის სფეროს განეკუთვნებოდა ბავშვის, როგორც გონებრივი რესურსის განვითარების პროცესიც. ვეთანხმებოდი მოსაზრებას, რომ „ბავშვის გონება სუფთა დაფაა“ და ვიღაც ბედნიერს შეუძლია იგი ძალიან მნიშვნელოვანი ჩანაწერებით შეავსოს. საბოლოოდ, თუ ეს დაფა სრულყოფილი, მნიშვნელოვანი და სასარგებლო გამოვა, ეს იქნება სწორედ „იმ ბედნიერის“ დამსახურება, ვინც ეს შეძლო. წარმოგიდგენიათ, რამხელა სიკეთეა, რამხელა მადლია იმ „ბედნიერის“ როლში ყოფნა?! ჰოდა, დღემდე ვცდილობ, ეს როლი ღირსეულად შევასრულო...

- ვინ იყო მასწავლებელი, ვინც გორის მეცხრე საშუალო სკოლაში თქვენ პიროვნებად ჩამოყალიბებაზე გავლენა იქონია?

- მუშაობისას ყოველთვის ვცდილობ ისე მოვექცე ბავშვებს და ისეთი გარემო შევუქმნა, როგორიც მინდოდა თავად მქონოდა ბავშვობაში. მოგეხსენებათ, საბჭოთა სკოლაში თავისუფალ, შემოქმედებითად დატვირთულ გარემოზე ფიქრიც კი იკრძალებოდა. თუმცა იყო ნათელი წერტილები, რომლებსაც ნათელი მასწავლებლები ქმნიდნენ და ასეთები ძალიან ცოტანი იყვნენ... დღევანდელი გადმოსახედიდან, როცა მასწავლებლების და სწავლების სტანდარტებს ვაფასებ, მხოლოდ ერთი მასწავლებელი მახსენდება, რომელიც დღევანდელ სკოლასაც დაამშვენებდა თავისი მიდგომებით, დამოკიდებულებით, შემოქმედებითი აზროვნებით, სახალისო აქტივობებით, საქმისადმი ერთგული დამოკიდებულებით და სიყვარულით. ეს ჩემი რუსული ენის მასწავლებელი როზა სტეფანიანი იყო. ახლაც მიკვირს, ამას როგორ ახერხებდა, მას ხომ არანაირი თანამედროვე ძვირადღირებული ტრენინგი არ ჰქონდა გავლილი. ამიტომ ვამტკიცებ, რომ მასწავლებლობა ნიჭი და უნარია, რომელიც ან გაქვს, ან არ გაქვს!..

ღონისძიებაზე
ღონისძიებაზე

- გამომდინარე იქიდან, რომ ფიზიკა-მათემატიკური ფაკულტეტი აირჩიეთ, შემოქმედებითი ძიების მოყვარული ბუნება გაქვთ... 

- საერთოდ, იმდენი საგანი და თემა მაინტერესებდა, რომ გამიჭირდა პროფესიის არჩევა. წერა მიყვარდა ძალიან, ჟურნალისტობაც მომწონდა, ლიტერატურასა და პოეზიაზე დღესაც „ჭკუა მეკეტება“, მასწავლებლად კი, ასე მგონია, დავიბადე. მათემატიკაში მომწონდა გზების ძიება, „გემრიელ“ ამოცანაში „გემრიელ“ გზას რომ ვიპოვიდით გაკვეთილზე, ეს იყო ჩემთვის კმაყოფილების ზენიტი. კარგი კლასი მყავდა და სულ შემოქმედებით ძიებაში ვიყავით. ბოლოს ისე გამოვიდა, რომ ძალიან ბევრი ჩემი ახლობლის გასაკვირად ფიზიკა-მათემატიკის ძალიან საინტერესო გზაზე შევდექი.

თამარ უთნელიშვილი ოჯახთან ერთად
თამარ უთნელიშვილი ოჯახთან ერთად

- რა გამოცდილება შეიძინეთ პროფესიული განვითარების ეროვნულ ცენტრში?

- მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ცენტრში მუშაობამ დიდი გამოცდილება შემძინა. ეს იყო ის სიახლეები, რაც აპრობირებულია მსოფლიოში და ჩვენ ერთად ვეძებდით ჩვენზე მორგებულ მეთოდებს. ეს იყო განათლების კორიფეებთან ურთიერთობისა და გამოცდილების გაზიარების კარგი შესაძლებლობა. მაგრამ ჩემი ტრენერობის იდეალური გამოცდილება იყო ე.წ. G-Pried (საქართველოს დაწყებითი განათლების) პროექტი, რომელიც თავისი მაღალი ორგანიზებულობით, საინტერესო პროცესუალური მიდგომებითა და რესურსებით საუკეთესოა დღემდე არსებულ საგანმანათლებლო მოდულებს შორის.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- კერძო სკოლის დაარსების იდეა როდის გაგიჩნდათ?

- კერძო სკოლის დაარსების იდეა გამიჩნდა მას შემდეგ, რაც ამის შესაძლებლობა მომეცა. მანამდე იყო ოცნება ისეთი სკოლის არსებობის შესახებ, სადაც იქნებოდა კეთილგანწყობილი, უშუალო გარემო, კვალიფიციური, საქმეზე და ბავშვებზე შეყვარებული მასწავლებლები, ბავშვების აზროვნების და შემეცნების აბსოლუტური თავისუფლება, მხიარული და საინტერესო სასწავლო პროცესი, როცა ბავშვებს სკოლაში მიუხარიათ და მერე სკოლის დატოვება ეძნელებათ.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- ობიექტურად რომ ვიმსჯელოთ, რით გამოირჩევა თქვენი სკოლა?

- ჩვენი სკოლა სხვა სკოლებისგან იმით გამოირჩევა, რომ ზემოთ ჩამოთვლილ პირობებს არ ვღალატობთ. გაძლიერებული ქართული ენის, მათემატიკის და უცხო ენების პროგრამა გვაქვს, მოსწავლეთა მცირე რაოდენობა, მათ მზადყოფნაზე მორგებული პროგრამები და პროფესიონალი კადრები იმის საშუალებას იძლევა, რომ ჩვენს მოსწავლეებს რეპეტიტორი არ დასჭირდეთ. გორი პატარა ქალაქია და ადვილია, რომ ამა თუ იმ ადამიანზე წარმოდგენა შეიქმნა. მასწავლებლებიც ძალიან ფრთხილად შევარჩიეთ, აუცილებელ მოთხოვნებად დავაწესეთ საგნის ცოდნა, საქმის და ბავშვების სიყვარული, სიახლის მაძიებლობის და საქმისადმი შემოქმედებითი მიდგომის უნარი.

თამარ უთნელიშვილი გადაღების დროს
თამარ უთნელიშვილი გადაღების დროს

- თქვენი ცხოვრება მთლიანად ქალაქ გორთან არის დაკავშირებული, ვირტუალური მეგზურობა რომ გაუწიოთ მკითხველს, რომელ საინტერესო ფაქტებს ახსენებდით ამ ქალაქთან დაკავშირებით, გარდა იმისა, რაც მსოფლიოში უკვე იციან?

- გორი ჩემი სახლია, მის ქუჩებში სიარულისას მგონია, რომ ჩემ ეზოში დავდივარ. აქ ყველა ერთმანეთს იცნობს და ეფერება. ქალაქში ბევრი საინტერესო და ღირსშესანიშნავი ადგილი გვაქვს, მარტო უნიკალური ქვაში ნაშენი უფლისციხე და გორის ციხე რად ღირს, ან ჩვენი ეთნოგრაფიული მუზეუმი შესანიშნავი ექსპონატებით. თუნდაც არაჩვეულებრივი ატენის ხეობა, მისი სიონი, შესანიშნავი შემოქმედი ადამიანები, ქალთა და გოგონათა ცნობილი კაპელა, ცნობილი სპორტსმენები, გორის უძველესი დრამატული თეატრი, კერამიკის მუზეუმი. ეს ხომ იაკობ გოგებაშვილის, ოთარ ჩხეიძის, მერაბ მამარდაშვილის, ეკატერინე გაბაშვილის, კირიონ II-ის, ნიკო სამადაშვილის, ნიკო ლომოურის, ანტონ ფურცელაძის, ივანე მაჩაბლის, ნიკო კეცხოველის, სულხან ცინცაძის, ილიკო სუხიშვილის მშობელი მხარეა... მეტი რა ქნას ამ პატარა ქალაქმა?!.

 

562
მერაბ მამარდაშვილი

მერაბ მამარდაშვილი 90: ტოტალური აზროვნების სიმარტივე

289
(განახლებულია 16:58 15.09.2020)
ადამიანი სპონტანურად უერთდება იმას, რაც მას ჰპირდება, რაღაცად გაგხდიო, ყოველგვარი მუშაობისა და მუყაითობის გარეშე. ამ ცდუნებამ კარგი ნაყოფი გამოიღო როგორც საბჭოთა კავშირში, ასევე სხვაგან...

დღეს უდიდეს ქართველ მოაზროვნეს, ფილოსოფოს მერაბ მამარდაშვილს 90 წელი შეუსრულდებოდა. გთავაზობთ დიდი მოაზროვნის გამონათქვამებს „Sputnik–საქართველოს“ სერიიდან „აზრების ფოიერვერკი".

მერაბ მამარდაშვილი — ქართველი ფილოსოფოსი, მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. მამარდაშვილის ფილოსოფიურმა და საგანმანათლებლო მოღვაწეობამ სსრკ-ში დამოუკიდებელი ფილოსოფიური აზრის ჩამოყალიბებაში უზარმაზარი როლი შეასრულა.

მერაბ მამარდაშვილი
მერაბ მამარდაშვილი

მამარდაშვილის ფილოსოფიის საყრდენს წარმოადგენდა ცნობიერების ფენომენი და მისი მნიშვნელობა ადამიანის ჩამოყალიბებაში. ის მიიჩნევდა, რომ ნამდვილი ფილოსოფია მიზნად ისახავს ცვალებად სამყაროში ადამიანის მიერ სტაბილურობის მოპოვებას.

მამარდაშვილი 1930 წელს დაიბადა გორში. მან 1954 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. 1968-1987 წლებში იყო სამეცნიერო ჟურნალი „ვოპროსი ფილოსოფიის" მთავარი რედაქტორის მოადგილე, მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი და რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის მოსკოვის ფილოსოფიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი.

1987-1990 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წერეთლის სახელობის ფილოსოფიის ინსტიტუტის ბუნებისმეტყველების ფილოსოფიის განყოფილების გამგე და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. სხვადასხვა დროს ლექციებს კითხულობდა გერმანიაში, საფრანგეთსა და სხვა ქვეყნებში.

1990 წლის 25 ნოემბერს 60 წლის ქართველი ფილოსოფოსი მოსკოვის აეროპორტში გულის შეტევით გარდაიცვალა. ის თბილისში გამოფრენას აპირებდა.

• თქვენ, ალბათ, ვერ წარმოიდგენთ, რა მიმზიდველი და დამარწმუნებელია ტოტალიტარული აზროვნების სიმარტივე. ის თხევადი საწამლავივითაა, რომელიც ბევრად უფრო ეფექტურად მოქმედებს, ვიდრე ცენზურა თუ ავტორების დევნა. ის შიგნიდან გღრღნის. ის შიგნიდან იჭრება ტვინში და ეს ძალზე მომხიბლავია. რეალურად გიზიდავს. საიდან მოდის ეს ხიბლი? იქიდან, რომ ასეთი აზროვნება ნებას იძლევა, თავი ჭკვიანი გეგონოს, დაიჯერო, რომ ყველაფერი გესმის, თავზე ყოველგვარი ძალდატანების გარეშე. ზოგადად ადამიანი ზარმაცია, ამიტომ ის სპონტანურად უერთდება იმას, რაც მას ჰპირდება, რაღაცად გაგხდიო, ყოველგვარი მუშაობისა და მუყაითობის გარეშე. ამ ცდუნებამ კარგი ნაყოფი გამოიღო როგორც საბჭოთა კავშირში, ასევე სხვაგანაც.

• ადამიანი იწყება ღირსებიდან და მას მხოლოდ საკუთარი ღირსების გავლით შეუძლია ჭეშმარიტად გააცნობიეროს თავი ამა თუ იმ ერის შვილად! ქართველობა არ არის ბიოლოგიური მოცემულობა – ეს არის ნება, იყო ქართველი, ნება კი რაინდული ღირსების ფენომენია და მე თუ არ მაქვს ის, რამდენიც არ უნდა ინებოს ერმა თუ ბერმა, მე ვერც კაცი ვიქნები და ვერც ქართველი!

ბატონობას მიჩვეული უბატონოდ ვეღარ გაძლებს...>>

• ადამიანი აღზრდის ობიექტი კი არ არის, არამედ ადამიანი არის განვითარების სუბიექტი.

• შეგიძლია ისე მოკვდე, რომ ვერასოდეს აღმოაჩინო, რა იყო შენი გრძნობა. ეს შენი გრძნობა იყო, შენი, მაგრამ ის ვერ იგრძენი; ფიქრი შენი იყო, მაგრამ შენ ის ვერ იფიქრე; გამოცდილება შენი იყო, მაგრამ ამ გამოცდილებიდან აზრი ვერ გამოიტანე. ასე და ამგვარად, გამოცდილება მეორდება, თითქოს შენი ცხოვრება მარადიულად ღეჭავს ერთსა და იმავე ნაჭერს ისე, რომ ვერც ერთხელ ვერ გადაყლაპა იგი…

• ყველაზე დიდი ტყუილი შეიძლება აღმოჩნდეს ზუსტად სიმართლე, ნათქვამი ისეთ სიტუაციაში, როცა მისი დაჯერება შეუძლებელია…

• ადამიანებს უნდა მიეცეთ საშუალება, თავად გაირბინონ აზრის დასაწყისსა და დასასრულს შორის არსებული შინაგანი სივრცე. გრძნობები უნდა დაკრისტალდეს ზოგადკაცობრიულობამდე. უნდა გარდავიქმნათ შიგნიდან და არა გარედან. არ შეიძლება ადამიანს გარედან მიენიჭოს ღირსების, სინდისისა და პატიოსნების გრძნობა.

სიბრძნე სამართლიანობის გარეშე და უდიდესი თავისუფლების შედეგი - ტირანია>>

• ყველაზე საშიში მტერი ჩვენ გარეთ კი არ არის, არამედ ჩვენშია ჩაბუდებული.

• ჩემთვის დამოუკიდებლობა პირველი და აბსოლუტური, სადღეისო მიზანია. ოღონდ იმიტომ კი არა, რომ უბრალოდ დამოუკიდებლები ვიყოთ, არამედ იმიტომ, რომ დავინახოთ ჩვენი თავი და შევქმნათ სიტუაცია, სადაც ჩვენი რეალური პრობლემები გამოჩნდება. ამ პრობლემის გადაწყვეტის პირობა კი შინაგანი გათავისუფლებაა. ე.ი. ჩვენ გვჭირდება გათავისუფლება არა მხოლოდ იმპერიისგან, არამედ ჩვენივე ცხოვრების გარკვეული შინაგანი პრინციპისგან.

• ჩვენ იმდენ ხანს ვთვლემდით, ისე გავიყინეთ, რომ დღეს ხელახლა უნდა ვისწავლოთ სიცოცხლის გარჩევა სიკვდილისგან, ოცნებისა – რეალობისგან. ქართველებმა უნდა იმუშაონ საკუთარ თავზე, განდევნონ უვიცობა და ისტორიული წყვდიადი მათ ზნეში, საქმიანობაში რომ დაგროვდა. საბჭოურად დაპატარავებულებმა დავკარგეთ პოლიტიკის შეგრძნების უნარი, აღარ ვიცით, როგორ ვიცხოვროთ რთულ საზოგადოებაში.

• ბევრჯერ ვყოფილვარ მოწმე, ძლიერნი ამა სოფლისანი სახელმწიფოს, ნაციისა და საზოგადოების სახელით როგორ თრგუნავენ აზროვნებას. სომხების, ოსებისა და აფხაზების ღირსების დაცვა – შენი, ქართველის ღირსების დაცვაა. მე მათთან ვცხოვრობდი და ვცხოვრობ, არავის აქვს უფლება ამით ჩემში ქართველობის გრადუსი გაზომოს.

„სიბრძნის სიმფონია" - ჰერმან ჰესე - სიბერე>>

• არ შეიძლება არსებობდეს ეროვნული იდეალი, თუ მასში ჩადებული არ არის ადამიანის თავისუფლება.

• ჩვენ გვჭირდება გათავისუფლება არა მხოლოდ იმპერიისგან, არამედ ჩვენივე ცხოვრების გარკვეული შინაგანი პრინციპებისგან.

• მტრის ხატი — ესაა დამანგრეველი ფსიქიკური ძალა, იმიტომ რომ მტერი კი არ იწვევს ეჭვს, ეჭვი შობს მტერს. ეჭვი ჯერ უსაგნოდ არსებობს. ეჭვი ჩემი უძლურებაა — მე მეშინია ყველაფრის, როცა უძლური ვარ. მტერი არის განსხეულება იმისა, რაც ჩემშივეა ფესვგადგმული, როგორც უძლურება.

• ფილოსოფია — ესაა განსჯა სიკვდილის შესახებ.

• სწორედ იმიტომ, რომ არ შეგვიძლია ვიყოთ ღმერთები, შეგვიძლია ვიყოთ ზნეობრივი, სწორედ იმიტომ, რომ არის დანაშაულის სისავსე, შეგვიძლია ვიყოთ პასუხისმგებლებიანი, ესე იგი, თავისუფალი.

ცივილიზაციის ჯებირები და ხელფეხშეკრული თავისუფლება...>>

• არჩევანის პრობლემას თავისუფლების პრობლემასთან არანაირი კავშირი არ აქვს. თავისუფლება — ეს ფენომენია, რომელსაც ადგილი აქვს იქ, სადაც არანაირი არჩევანი არაა. თავისუფლება არის რაღაც, რაც თავის თავშივე მოიცავს აუცილებლობას… რაღაც, რაც თავისი თავის აუცილებლობას წარმოადგენს, არის კიდეც თავისუფლება.

• ფილოსოფიაში თავისუფლებას შინაგანი აუცილებლობა ეწოდება. თავისი თავის აუცილებლობა.

289
ტესტირება კორონავირუსზე

ლაგოდეხში კორონავირუსი ორ მცირეწლოვან ბავშვს დაუდასტურდა

0
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ველისციხეში საველე სამედიცინო კარავი მოეწყო, სადაც მოქალაქეებს თერმოსკრინინგი უტარდებათ

თბილისი, 19 სექტემბერი – Sputnik. კახეთის რეგიონში კორონავირუსის ორი ახალი შემთხვევა დაუდასტურდა, იუწყება საზოგადოებრივი მაუწყებლის პირველი არხი დაავადებათა კონტროლისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული ცენტრის კახეთის განყოფილების უფროსზე, ნელი ხიზანიშვილზე დაყრდნობით.

ხიზანიშვილის განცხადებით, „კოვიდ-19“ ლაგოდეხში მცხოვრებ მცირეწლოვან ბავშვებს დაუდასტურდათ.

მათი გადაყვანა თბილისში, სპეციალიზებულ კლინიკაში იგეგმება.

ნელი ხიზანიშვილის ინფორმაციით, ბავშვების ჯანმრთელობის მდგომარეობა სტაბილურია და მათ სიცოცხლეს საფრთხე არ ემუქრება.

კორონავირუსის გამოვლენის პრევენციული ღონისძიებების ფარგლებში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ველისციხეში საველე სამედიცინო კარავი მოეწყო, სადაც მოქალაქეებს თერმოსკრინინგი უტარდებათ. ხიზანიშვილის ინფორმაციით, რეგიონში 34 ინფიცირებულია.

რეგიონის მასშტაბით მოქმედ სამ საკარანტინო ზონაში 122 ადამიანი რჩება, ხოლო თვითიზოლაციაში კი 171 მოქალაქე.

თბილისის ინფექციური საავადმყოფოს სამედიცინო დირექტორის, მარინა ეზუგბაიას მონაცემებით, კახეთის რეგიონში დღეს კორონავირუსის სამი ახალი შემთხევა გამოვლინდა.

საქართველოში COVID-19-ით ინფიცირებულთა უმრავლესობა უსიმპტომოა ან მსუბუქი სიმძიმისაა >>

პარასკევს კახეთის რეგიონში კორონავირუსის ერთი ახალი შემთხვევა დაფიქსირდა.

საქართველოში ახალი კორონავირუსით დაავადებულთა რაოდენობა ბოლო დღე-ღამეში 187-ით გაიზარდა და 3306-ს მიაღწია, გამოჯანმრთელებულთა რაოდენობას 46 ადამიანი შეემატა. ამ დროისათვის სულ გამოჯანმრთელდა 1481 ადამიანი. გარდაიცვალა – 19, კარანტინის რეჟიმში იმყოფება 5014, ხოლო სტაციონარებში ექიმების დაკვირვების ქვეშ 836 პაციენტია.

0
თემები:
COVID-19 საქართველოში