ვეფხია სამსონიძე

სატელევიზიო არხი „მემკვიდრეობა“ შემთხვევით მოძიებული უნიკალური კადრების ახალი სიცოცხლე

293
(განახლებულია 19:16 13.08.2020)
ჩვენს პრაგმატულ ეპოქაში, სადაც ენთუზიაზმი უკვე გაცვეთილი სიტყვა გახდა, როცა თავის საქმეზე გულწრფელად შეყვარებულ, პატრიოტ ადამიანს გადაეყრები, სურვილი გიჩნდება, რომ ის ყველას გააცნო, ხოლო ვინც იცნობს, მათ კიდევ ერთხელ შეახსენო მისი საქმიანობა.

საუბარია ტყიბულელ ჟურნალისტზე, ოპერატორსა და პოეტზე ვეფხია სამსონიძეზე. თავიდან ადგილობრივ გაზეთებში თანამშრომლობდა შტატგარეშე კორესპონდენტად. გაზეთში „ხვალინდელი დღე“ მისი 500-მდე სტატია გამოქვეყნდა. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მუშაობდა ტყიბულის ადგილობრივ ტელევიზიაში. 1997 წლიდან ტელეკომპანია „ოკრიბას“ ჟურნალისტი და ოპერატორი იყო. 1997 წელს გაიარა „ინტერნიუსის“ სემინარები და გადაწყვიტა, რომ თბილისში ყველაფერი ნულიდან დაეწყო.

მოგვიანებით პოეზიისადმი ბავშვობისდროინდელმა სიყვარულმა იჩინა თავი. 2017 წელს დაიბეჭდა მისი ლექსების კრებული „გამოიდარებს სიყვარულისთვის“.

ამჟამად მისი ინიციატივით სოციალური ქსელისა და YouTube-ის მომხმარებლებისთვის დაარსდა სატელევიზიო სტუდია „ტვ მემკვიდრეობა“. ბატონი ვეფხია იშვიათ საარქივო მასალებს ეძებს, პოულობს, ციფრულ ფორმატში გადაჰყავს და შემდეგ ინტერნეტში მაყურებელს უჩვენებს. ამ ძიებაში იშვიათ ვიდეოჩანაწერებსაც მიაგნო...

ბოლო დროს მის ჟურნალისტურ ბიოგრაფიაში სიახლეა: სულ რაღაც ათი დღის წინ აღდგა და ეთერში გავიდა 2012 წელს მერაბ ბერძენიშვილისა და რეზო ჩხეიძის ინიციატივით შექმნილი „ქართული ტვ“. ამჯერად ახალი სახეებით, საავტორო გადაცემებითა და, რაც მთავარია, ისევ ქართული სულისკვეთებით. ბატონი ვეფხია, ხელმძღვანელობის მხარდაჭერითა და თანადგომით, ამ ტელევიზიის პროფესიონალთა რიგებში მიიღეს.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- ბატონო ვეფხია, საუბარი დავიწყოთ თქვენ მიერ შექმნილი სტუდიით, რას ემსახურება ის?

- თავიდანვე გეტყვით, რომ ფაქტობრივად ნულიდან ვიწყებ იმ საქმის კეთებას, რაც აქამდე მიკეთებია. ჩემს მშობლიურ ტყიბულში, საკაბელო ტელევიზიაში ბოლომდე არ მომცეს მუშაობის საშუალება, ამიტომ ამ დრომდე დამოუკიდებლად ვაკეთებდი ყველაფერს. ნულიდან და მწირი ტექნიკით დავიწყე მუშაობა ჩემს ტყიბულელ მეგობართან მზეჭაბუკ არსენიძესთან ერთად, რომელიც ტყიბულის საქალაქო კულტურის ცენტრში მუშაობს. მას მრავალი წელია ვიცნობ. ის ამ ქალაქისთვის ძალზე მნიშვნელოვანი საარქივო მასალების მოპოვებაში დამეხმარა, რისთვისაც უდიდესი მადლობა მინდა გადავუხადო. ბევრი სირთულის გამო უკან დახევა არ მიფიქრია, რადგან ჩემთვის მთავარია ის, რასაც ვაკეთებ. კარიერისკენ სწრაფვა არასოდეს მახასიათებდა და ყოველთვის ვცდილობდი, რომ საყვარელი საქმე მშვიდად მეკეთებინა, ახლაც ასეა.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- საარქივო მასალებს როგორ მოიპოვებთ?

- საარქივო მასალების მოძიება ტყიბულიდან დავიწყე. ნელ-ნელა ამ საქმიანობის მასშტაბებს გავზრდი. ძველ მასალებს ვეძებ ყველგან და ყველასთან. საკაბელო ტელევიზიის არქივში უნიკალური კადრები შემთხვევით აღმოვაჩინე და დღემდე გაოგნებული ვარ – როგორ გადაურჩა ისინი წაშლას. ამ მასალების გამომზეურებისთვის გადავწყვიტე, რომ YouTube-ზე სატელევიზიო არხი „მემკვიდრეობა“ გამეხსნა. ამჟამად სტუდია ყოველდღე ჩემს განკარგულებაშია.

- შეგიძლიათ გაიხსენოთ ის საინტერესო საარქივო მასალები, რაც მოიძიეთ?

- მინდა გავიხსენო უნიკალური ჩანაწერი, რომელიც ჩემთან ბედნიერი შემთხვევის წყალობით მოხვდა. ეს გახლდათ 1995 წელს ვახტანგ ბოჭორიშვილთან ჩაწერილი, სასწაულით გადარჩენილი უნიკალური ვიდეო, რომლის მფლობელს წარმოდგენა არ ჰქონდა, თუ რა იყო მის სახლში. ჩემი ინიციატივით გაცოცხლდა კომპოზიტორ მარიკა კვალიაშვილის არქივიდან 1996-1997 წლებში ჩაწერილი მეგობრული შეხვედრების ფრაგმენტები, რაც ამდენი წლის მერე არავის ჰქონდა ნანახი. ერთ-ერთ მეგობრულ შეხვედრაზე განუმეორებელი მედეა ძიძიგური მღერის. ახლა მის შვილს მინდა მივაწოდო ეს კადრები, რადგან, ვიცი, ძალიან გაუხარდება. სხვა ფრაგმენტებში გიგა ლორთქიფანიძე მღერის და ჯანსუღ ჩარკვიანი თამადობს. ეს ფრაგმენტი თაკო ჩარკვიანს მივაწოდე, რითიც გაკვირვებული და გახარებული დარჩა. შემთხვევით ჩამივარდა ხელში ფრანგული დოკუმენტური ფილმის კადრები, რომელიც კასეტებზეა და 1993 წელს საფრანგეთში გამოიცა. ყოველი ასეთი აღმოჩენა ჯერ მაოგნებს და შემდეგ ბედნიერებას მანიჭებს. ასე რომ, ძიება ყოველთვის ღირს. ზოგს, შესაძლოა, შეშლილი ვეგონო აკვიატებული აზრებით, მაგრამ მე ვიცი რასაც ვაკეთებ და დარწმუნებული ვარ, რომ ახალი აღმოჩენებიც მექნება.

ირმა სოხაძესთან ერთად
ირმა სოხაძესთან ერთად

- ფაქტობრივად ძველ ჩანაწერებს ახალ სიცოცხლეს აძლევთ...

- ასე გამოდის, რადგან მოძიებული საინტერესო მასალები, რომლებიც ვიდეოკასეტებზეა, ციფრულ ფორმატზე გადაგვყავს და ამ გზით ამ ჩანაწერების გადარჩენა-განახლება ხდება. ადრე კასეტები ძვირადღირებული სიამოვნება იყო. ჩემ მიერ გადაღებული სპექტაკლი შავგულიძის თეატრში თავის დროზე ყველას გადავუწერე. ახლა, 22 წლის შემდეგ მე უნდა გამოვართვა ის რეჟისორს, რადგან მანამდე კასეტის შეძენა ვერ მოვახერხე. ბედის ირონიაა, რომ საკაბელოს არქივიც ჩემთან მოხვდა ორი ათეული წლის შემდეგ.

გოჩა ჭაბუკაიძესთან ერთად
გოჩა ჭაბუკაიძესთან ერთად

- სატელევიზიო სივრცეში გასული თქვენი საინტერესო გადაცემები გაიხსენეთ...

- დიდ ტელევიზიებსა და გაზეთებში არასოდეს მიმუშავია და სურვილიც არ მქონდა. ვიყავი ტელეკომპანია „ოკრიბას“ ჟურნალისტი და ოპერატორი. ძალიან საინტერესო იყო მუშაობა გადაცემათა ციკლზე „მონატრება“. მე ამ გადაცემის ოპერატორი ვიყავი, წამყვანი დავით ბეჟიტაშვილი იყო. უნიკალური გადაცემები მოვამზადეთ – ლეილა აბაშიძეზე, გივი ბერიკაშვილზე, თენგიზ არჩვაძეზე, დოდო ჭიჭინაძეზე, თემურ წიკლაურზე და სხვ. სხვათა შორის, ეს გადაცემები სოციალურ ქსელში გამოვაქვეყნე და მათ დიდი რეზონანსი მოჰყვა.

- სულ ახლახან „ქართული TV“-ს კოლექტივს შეუერთდით...

- დიახ, ამჟამად „ქართული TV“-ს ოპერატორი და მემონტაჟე ვარ. ეს არხი სატელიტზე სილქნეთის სისტემაში და ინტერნეტ-სივრცეში 3 აგვისტოდან გადის ეთერში. ამჟამად პროგრამებზე ვმუშაობთ, რომ დავალაგოთ ბადე ეთერში გასაშვებად. ვცდილობ გავექცე ქუჩის ინტერვიუებს, სატელევიზიო საუბრებზეც უარი ვთქვი.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- ჟურნალისტობის სურვილი ბავშვობიდან გაგიჩნდათ?

– ჟურნალისტობის სურვილი მეათე კლასში გამიჩნდა. ბავშვობა და სკოლის წლები, რომელიც ტყიბულში გავატარე, ბედნიერი დრო იყო ჩემს ცხოვრებაში. წერა მერვე კლასიდან მიყვარდა და ჩემი პირველი ჩანახატი „ტაძარი“ ჟურნალ „პიონერში“ 1983 წლის დეკემბერში დაიბეჭდა. ჟურნალის რედაქტორი ბაბულია შელია გახლდათ. ეს იყო ჩემი პირველი ჟურნალისტური ნათლობა. არ მინდა გამომრჩეს ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი ტყიბულის მეოთხე საშუალო სკოლაში, ქალბატონი ეთერ მორჩაძე, ქალაქისთვის უძვირფასესი ადამიანი და ჩემი უპირველესი გულშემატკივარი. გაზეთში „ხვალინდელი დღე“ ცნობილ პიროვნებებზე და მოვლენებზე 500-მდე სტატია მაქვს დაბეჭდილი. ისეთ მასალებს ვეძებდი, რაც არსად იყო და ძიების პროცესი ინტერესს იწვევდა ჩემში.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- გამოცემული გაქვთ ლექსების კრებული, მანამდე კი სოციალურ ქსელში ათავსებდით ლექსებს...

– ჩემი ლექსები ცხრაწლიანი პაუზის შემდეგ სოციალურ ქსელში გამოვაქვეყნე, რადგან ხალხის აზრი მაინტერესებდა. მათ ისეთი გამოხმაურება მოჰყვა, რომ არც ველოდი. ერთ-ერთმა პიროვნებამ, ბატონმა გელა ჩადუნელმა, რომელიც აუდიტორული ფირმა FMG-ს გენერალური დირექტორი გახლდათ, სურვილი გამოთქვა ჩემი ლექსების კრებული დაეფინანსებინა. ამ კრებულის სახით ჩემი 50 წლის იუბილეზე მშვენიერი საჩუქარი მივიღე. ამისთვის მისი დღემდე მადლიერი ვარ.

- კრებულს დაარქვით „გამოიდარებს სიყვარულისთვის“ და როდის დგება ასეთი დარი ადამიანის ცხოვრებაში?

- სიყვარულისთვის გამოდარება მაშინვე იწყება, როცა ადამიანი სიკეთეზე და სხვების თანადგომაზე ფიქრს და ზრუნვას იწყებს. სიკვდილს ორჯერ ისე გადავურჩი, რომ თმის ერთი ღერიც არ შემრხევია. როცა ეს გავაცნობიერე, მივხვდი, რომ ეს გადარჩენა უფლის საჩუქარი იყო. ლექსი მაქვს დაწერილი „უფლისადმი სამადლობელი“, რომელიც  ჩემს უმთავრეს სათქმელს გადმოსცემს:

მადლობა ღმერთო, სიცოცხლის რომ კვლავ მაქვს უფლება,

შემინარჩუნე აზროვნების თავისუფლება,

ძვირფას საფლავთან რომ მაღირსე სანთლის დანთება,

სულის ზეიმად ზეციერში, ლოცვად დარჩება.

დიდება ღმერთო, გულში რწმენა შემინარჩუნე,

განწირულს მრუდე გზა სავალი აღარ მარგუნე,

სიყვარულისთვის მონა ღვთისა მე ვარ შობილი,

ქარიშხლებისგან შვილი შენი გამოწრთობილი.

მადლობა ღმერთო, ვერ დაბინდდეს ჩემი გონება,

სულის სიმდიდრე ვერასოდეს აიწონება,

დიდება ღმერთო, სტრიქონებად ვანთე ხანძარი,

სიყვარულისთვის ავაშენო მინდა ტაძარი.

მადლი ზეციდან ჩემს განსაცდელს აეფარება,

სიცოცხლე უნდა დაგიტოვო აელვარებად.

შენს სადიდებლად, დარჩება და მადლიერებად,

სულის სიმტკიცედ, სათნოებად და ძლიერებად,

მადლობა ღმერთო! დიდება ღმერთო!

ცხოვრებაში ურთულესი პერიოდების მიუხედავად, ვეცადე ადამიანური სახე არ დამეკარგა და ღმერთის თანადგომით თუ ეს მოვახერხე, ბედნიერი ვარ...

 

293
სალომე ხოტივარი

მხატვარ-ილუსტრატორის „ცენზორები“ და სამი სახლი, როგორც სიმბოლური კავშირი ბავშვობასთან

322
(განახლებულია 21:25 21.09.2020)
ნიჭიერი მხატვარ-ილუსტრატორის სალომე ხოტივარის დღევანდელი საქმიანობა დასტურია იმისა, რომ ნიჭი თუ გაქვს, ადრეულ წლებში მიღებული ნათელი შთაბეჭდილებები ერთ დღეს აუცილებლად იქცევა ხელოვნებად – პერსონაჟებად, რომელთაც ქვეყნად ყველაზე მკაცრი შემფასებელი – ბავშვები ჰყავს.

ილუსტრატორობაზე თავიდანვე ოცნებობდა. მისი პირველი სერიოზული შეკვეთა გამომცემლობა „ელფის“ 200 გვერდისგან შემდგარი „ქრესტომათია" იყო. წლების მანძილზე საბავშვო დიზაინერი იყო ჟურნალში „საბავშვო კარუსელი". არაერთი საინტერესო საბავშვო პერსონაჟი შექმნა და დახატა. სამომავლოდ ბევრი საინტერესო იდეა და პროექტი აქვს.

სალომე ხოტივარი
სალომე ხოტივარი

- სალომე, იყო საბავშვო ილუსტრატორი, ალბათ გაცილებით რთულია, რადგან ამისთვის მარტო ნიჭი არ არის საკმარისი, ასეა?

- დიახ, ასეა. პირველ რიგში, საბავშვო ილუსტრატორი ვერ გახდები, თუ არ გიყვარს ბავშვები, მათთან ურთიერთობა და თამაშიც კი. რაც მთავარია, გულწრფელად უნდა შეგეძლოს მათი მოსმენა, ბავშვების მსგავსად გაიგო და იაზროვნო, რომ სწორედ ისე აღიქვა სამყარო, როგორც ისინი აღიქვამენ.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- ანუ დღეს აკეთებთ საქმეს, რომელიც გიყვართ...

- დიახ, აკადემიაში ჩაბარებაც სწორედ ამიტომ მინდოდა, რომ დავუფლებოდი პროფესიას, რომელიც ბავშვობიდან მიზიდავდა, ანუ საბავშვო ილუსტრატორობას. ჩემი ამჟამინდელი ოცნების ასრულებაში დიდი როლი დედის გარდა ბებიამ და ბაბუამ ითამაშეს. ბებო, ლიანა ციცქიშვილი ხშირად მიყვებოდა მის მიერ გამოგონილ ზღაპრებს, რომლის სიუჟეტები არასოდეს მეორდებოდა. ჩემი ფანტაზია იმ ზღაპრებით დღემდე საზრდოობს...

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- თქვენი საყვარელი ბავშვობისდროინდელი პერსონაჟი რომელი იყო?

- ეს იყო ასტრიდ ლინდგრენის პეპი გრძელი წინდა, სხვათა შორის, ბავშვობაში მეც წითური და ოდნავ ჭორფლიანი ვიყავი. კიდევ „დაჩის ზღაპრები“ და ძმები გრიმებიც ძალიან მიყვარდა. წიგნებში ილუსტრაციებს განსაკუთრებული ყურადღებით ვაკვირდებოდი. დედა თბილისში მუშაობდა. მისი გავლენაა, რომ წიგნები მიყვარდა, ჟურნალ „დილის“ თითქმის ყველა გამოშვება მქონდა. დედამ მიმიყვანა პირველად ზესტაფონში არსებულ გალერეაში, მას სხვა სახელი არ ჰქონდა, ყველა გალერეას ეძახდა. ჩემი პირველი პედაგოგი ქალბატონი ირინა ნებიერიძეა, რომელსაც დიდ პატივს ვცემ.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- პირველი სამუშაო გამოცდილება სად მიიღეთ?

- ბევრი წელი ვმუშაობდი გრაფიკულ დიზაინერად, მაგრამ ეს იძულებითი ნაბიჯი იყო. ერთ დღესაც, რვა წლის მუშაობის შემდეგ, სამუშაო ადგილი დავტოვე იმის გამო, რომ მეკეთებინა მხოლოდ და მხოლოდ ის, რაც ნამდვილად მიყვარს. საკმაოდ ბევრი წელი საბავშვო დიზაინერიც ვიყავი ჟურნალში “საბავშვო კარუსელი", რომელსაც გამომცემლობა „პალიტრა L“ უშვებს, თუმცა მივხდი, რომ ჩემი ნამდვილი სიყვარული მხოლოდ ილუსტრატორობაა.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- რომელია პირველი საბავშვო წიგნი თქვენი ილუსტრაციებით?

- ჩემი პირველი ილუსტრირებული წიგნი გამომცემლობა „ელფმა" გამოსცა, რედაქტორი თინა დიდებულიძე გახლდათ. ეს იყო პირველი გამომცემლობა, რომელმაც საკმაოდ დიდი წიგნი, 200 გვერდისგან შემდგარი “ქრესტომათია" ჩამაბარა. ჩემთვის ეს ძალიან საპასუხისმგებლო საქმე და ამ პროფესიაში გადადგმული დიდი ნაბიჯი იყო.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- ბავშვებზე თუ ტესტავთ თქვენს ნამუშევრებს?

- ბავშვების აზრი ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია და, შესაბამისად, ჩემი ნახატები მათი განხილვის გარეშე მთავარ დამკვეთამდე არასოდეს მიდის. ბავშვების შეფასება ჩემთვის მნიშვნელოვანია, ისიც, თუ რას ფიქრობენ ჩემზე. ერთხელ სხვისგან გავიგე, თუ რა აზრის არიან ჩემზე: „სალომე, დედაჩემის დაქალი, ძალიან მკაცრია, მაგრამ სამართლიანიო“. მართლაც ასეა: რამდენადაც კარგად ვარ ბავშვებთან, იმდენად არ მიყვარს ხოლმე, თუ რაიმე ზღვარს გადადიან. მე ექვსი ნათლული მყავს, ახლა მეშვიდეს ველოდები. სხვებსაც აღუნიშნავთ, რომ ბავშვებთან ურთიერთობა კარგად გამომდის. ჩემი ნათლულებიდან ბევრი გაიზარდა და დღეს თინეიჯერები არიან, პატარებს კი აინტერესებთ, რასაც ვაკეთებ.

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- კონკრეტული ამბავი ხომ არ გახსენდებათ?

- მინდა ერთი გოგონა ვახსენო. წელს ზღვაზე ვიყავი მასთან ერთად და ამ გოგოს საქციელი და სიტყვები შოკში მაგდებდა. როდესაც ვმუშაობდი ჩეხოვის „კაშტანკაზე“, რომელიც „პალიტრა L“-ის გამომცემლობის შეკვეთაა, ის გოგონა სახლში მყავდა და, შეიძლება ითქვას, მისი „მითითებებით“ შევქმენი ეს გმირი, რომელიც გაახმოვანა კიდეც.

სალომე ხოტივარი
სალომე ხოტივარი

- ხშირად ილუსტრატორები ანიმაციაში გადადიან, თქვენ თუ გაგჩენიათ მსგავსი სურვილი?

- ჩემთვის როგორც ილუსტრირება, ასევე ანიმაციაზე მუშაობა ძალიან საინტერესოა. სულ ახლახან ჩავერთე ერთ-ერთ მნიშვნელოვან პროექტში, რომელზეც ღიად ჯერჯერობით ვერ ვისაუბრებ...

სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია
სალომე ხოტივარის ილუსტრაცია

- როგორ ფიქრობთ, რა მოჰყვება ადამიანს ბავშვობიდან და თქვენ შემთხვევაში რა არის ასეთი?

- ჩემ შემთხვევაში ასეთი გულწრფელობა და ბუნების სიყვარულია, იმერეთის სიყვარული. ჩემი როგორც მხატვარ-ილუსტრატორის გამოძერწვა სწორედ იქ და მაშინ დაიწყო. ამის მიზეზი ბავშვობაა, სადაც ადამიანი იზრდება და საიდანაც სულიერ საზრდოს იღებს. მე უკვე 20 წელზე მეტია, რაც აღარ მყავს ბებო, რომელიც ახალგაზრდა გარდაიცვალა და უმისობას ძლივს მივეჩვიე. სიცოცხლეში სულ მთხოვდა ხოლმე, რომ მისთვის დიდი ნახატი დამეხატა. პანდემიის დროს იმერეთში ვიყავი ჩასული და გვიან, მაგრამ მაინც შევუსრულე ბებოს თხოვნა – დავხატე სამი პატარა სახლი, რაც სიმბოლურად ნიშნავს, რომ ჩვენ სამნი ვართ: მე, დედა და ბებო...

322
თამარ უთნელიშვილი

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: „მოსწავლეებს რეპეტიტორი რომ არ დასჭირდეთ“

1259
(განახლებულია 16:13 18.09.2020)
„როცა ბავშვებს სკოლაში მიუხარიათ და სკოლის დატოვება ეძნელებათ“ – ასე დაახასიათა ზოგადად იდეალური სკოლა თამარ უთნელიშვილმა და სწორედ ეს გახდა თავის დროზე მისი მომავალი საქმიანობის ამოსავალი.

კერძო სკოლა „თამარიონი“ თანამოაზარეებთან ერთად ქალბატონმა თამარმა გორში 1995 წელს 18 მოსწავლით გახსნა. დღეს მისი ხელმძღვანელობით ეს სკოლა სწავლების მაღალი დონით და კვალიფიციური პედაგოგებით გამოირჩევა.

თამარ უთნელიშვილი გორის უნივერსიტეტში
თამარ უთნელიშვილი გორის უნივერსიტეტში

- ქალბატონო თამარ, ბუნებრივია, დავიწყებ კითხვით – თავის დროზე პროფესიული არჩევანი რა ნიშნით გააკეთეთ?

- ყოველთვის მომწონდა და მაინტერესებდა ნებისმიერი განვითარების პროცესი, იქნებოდა ეს ტექნიკა, მედიცინა, მეცნიერება თუ სხვა რამ. ამ ინტერესის სფეროს განეკუთვნებოდა ბავშვის, როგორც გონებრივი რესურსის განვითარების პროცესიც. ვეთანხმებოდი მოსაზრებას, რომ „ბავშვის გონება სუფთა დაფაა“ და ვიღაც ბედნიერს შეუძლია იგი ძალიან მნიშვნელოვანი ჩანაწერებით შეავსოს. საბოლოოდ, თუ ეს დაფა სრულყოფილი, მნიშვნელოვანი და სასარგებლო გამოვა, ეს იქნება სწორედ „იმ ბედნიერის“ დამსახურება, ვინც ეს შეძლო. წარმოგიდგენიათ, რამხელა სიკეთეა, რამხელა მადლია იმ „ბედნიერის“ როლში ყოფნა?! ჰოდა, დღემდე ვცდილობ, ეს როლი ღირსეულად შევასრულო...

- ვინ იყო მასწავლებელი, ვინც გორის მეცხრე საშუალო სკოლაში თქვენ პიროვნებად ჩამოყალიბებაზე გავლენა იქონია?

- მუშაობისას ყოველთვის ვცდილობ ისე მოვექცე ბავშვებს და ისეთი გარემო შევუქმნა, როგორიც მინდოდა თავად მქონოდა ბავშვობაში. მოგეხსენებათ, საბჭოთა სკოლაში თავისუფალ, შემოქმედებითად დატვირთულ გარემოზე ფიქრიც კი იკრძალებოდა. თუმცა იყო ნათელი წერტილები, რომლებსაც ნათელი მასწავლებლები ქმნიდნენ და ასეთები ძალიან ცოტანი იყვნენ... დღევანდელი გადმოსახედიდან, როცა მასწავლებლების და სწავლების სტანდარტებს ვაფასებ, მხოლოდ ერთი მასწავლებელი მახსენდება, რომელიც დღევანდელ სკოლასაც დაამშვენებდა თავისი მიდგომებით, დამოკიდებულებით, შემოქმედებითი აზროვნებით, სახალისო აქტივობებით, საქმისადმი ერთგული დამოკიდებულებით და სიყვარულით. ეს ჩემი რუსული ენის მასწავლებელი როზა სტეფანიანი იყო. ახლაც მიკვირს, ამას როგორ ახერხებდა, მას ხომ არანაირი თანამედროვე ძვირადღირებული ტრენინგი არ ჰქონდა გავლილი. ამიტომ ვამტკიცებ, რომ მასწავლებლობა ნიჭი და უნარია, რომელიც ან გაქვს, ან არ გაქვს!..

ღონისძიებაზე
ღონისძიებაზე

- გამომდინარე იქიდან, რომ ფიზიკა-მათემატიკური ფაკულტეტი აირჩიეთ, შემოქმედებითი ძიების მოყვარული ბუნება გაქვთ... 

- საერთოდ, იმდენი საგანი და თემა მაინტერესებდა, რომ გამიჭირდა პროფესიის არჩევა. წერა მიყვარდა ძალიან, ჟურნალისტობაც მომწონდა, ლიტერატურასა და პოეზიაზე დღესაც „ჭკუა მეკეტება“, მასწავლებლად კი, ასე მგონია, დავიბადე. მათემატიკაში მომწონდა გზების ძიება, „გემრიელ“ ამოცანაში „გემრიელ“ გზას რომ ვიპოვიდით გაკვეთილზე, ეს იყო ჩემთვის კმაყოფილების ზენიტი. კარგი კლასი მყავდა და სულ შემოქმედებით ძიებაში ვიყავით. ბოლოს ისე გამოვიდა, რომ ძალიან ბევრი ჩემი ახლობლის გასაკვირად ფიზიკა-მათემატიკის ძალიან საინტერესო გზაზე შევდექი.

თამარ უთნელიშვილი ოჯახთან ერთად
თამარ უთნელიშვილი ოჯახთან ერთად

- რა გამოცდილება შეიძინეთ პროფესიული განვითარების ეროვნულ ცენტრში?

- მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ცენტრში მუშაობამ დიდი გამოცდილება შემძინა. ეს იყო ის სიახლეები, რაც აპრობირებულია მსოფლიოში და ჩვენ ერთად ვეძებდით ჩვენზე მორგებულ მეთოდებს. ეს იყო განათლების კორიფეებთან ურთიერთობისა და გამოცდილების გაზიარების კარგი შესაძლებლობა. მაგრამ ჩემი ტრენერობის იდეალური გამოცდილება იყო ე.წ. G-Pried (საქართველოს დაწყებითი განათლების) პროექტი, რომელიც თავისი მაღალი ორგანიზებულობით, საინტერესო პროცესუალური მიდგომებითა და რესურსებით საუკეთესოა დღემდე არსებულ საგანმანათლებლო მოდულებს შორის.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- კერძო სკოლის დაარსების იდეა როდის გაგიჩნდათ?

- კერძო სკოლის დაარსების იდეა გამიჩნდა მას შემდეგ, რაც ამის შესაძლებლობა მომეცა. მანამდე იყო ოცნება ისეთი სკოლის არსებობის შესახებ, სადაც იქნებოდა კეთილგანწყობილი, უშუალო გარემო, კვალიფიციური, საქმეზე და ბავშვებზე შეყვარებული მასწავლებლები, ბავშვების აზროვნების და შემეცნების აბსოლუტური თავისუფლება, მხიარული და საინტერესო სასწავლო პროცესი, როცა ბავშვებს სკოლაში მიუხარიათ და მერე სკოლის დატოვება ეძნელებათ.

კოლეგებთან ერთად
კოლეგებთან ერთად

- ობიექტურად რომ ვიმსჯელოთ, რით გამოირჩევა თქვენი სკოლა?

- ჩვენი სკოლა სხვა სკოლებისგან იმით გამოირჩევა, რომ ზემოთ ჩამოთვლილ პირობებს არ ვღალატობთ. გაძლიერებული ქართული ენის, მათემატიკის და უცხო ენების პროგრამა გვაქვს, მოსწავლეთა მცირე რაოდენობა, მათ მზადყოფნაზე მორგებული პროგრამები და პროფესიონალი კადრები იმის საშუალებას იძლევა, რომ ჩვენს მოსწავლეებს რეპეტიტორი არ დასჭირდეთ. გორი პატარა ქალაქია და ადვილია, რომ ამა თუ იმ ადამიანზე წარმოდგენა შეიქმნა. მასწავლებლებიც ძალიან ფრთხილად შევარჩიეთ, აუცილებელ მოთხოვნებად დავაწესეთ საგნის ცოდნა, საქმის და ბავშვების სიყვარული, სიახლის მაძიებლობის და საქმისადმი შემოქმედებითი მიდგომის უნარი.

თამარ უთნელიშვილი გადაღების დროს
თამარ უთნელიშვილი გადაღების დროს

- თქვენი ცხოვრება მთლიანად ქალაქ გორთან არის დაკავშირებული, ვირტუალური მეგზურობა რომ გაუწიოთ მკითხველს, რომელ საინტერესო ფაქტებს ახსენებდით ამ ქალაქთან დაკავშირებით, გარდა იმისა, რაც მსოფლიოში უკვე იციან?

- გორი ჩემი სახლია, მის ქუჩებში სიარულისას მგონია, რომ ჩემ ეზოში დავდივარ. აქ ყველა ერთმანეთს იცნობს და ეფერება. ქალაქში ბევრი საინტერესო და ღირსშესანიშნავი ადგილი გვაქვს, მარტო უნიკალური ქვაში ნაშენი უფლისციხე და გორის ციხე რად ღირს, ან ჩვენი ეთნოგრაფიული მუზეუმი შესანიშნავი ექსპონატებით. თუნდაც არაჩვეულებრივი ატენის ხეობა, მისი სიონი, შესანიშნავი შემოქმედი ადამიანები, ქალთა და გოგონათა ცნობილი კაპელა, ცნობილი სპორტსმენები, გორის უძველესი დრამატული თეატრი, კერამიკის მუზეუმი. ეს ხომ იაკობ გოგებაშვილის, ოთარ ჩხეიძის, მერაბ მამარდაშვილის, ეკატერინე გაბაშვილის, კირიონ II-ის, ნიკო სამადაშვილის, ნიკო ლომოურის, ანტონ ფურცელაძის, ივანე მაჩაბლის, ნიკო კეცხოველის, სულხან ცინცაძის, ილიკო სუხიშვილის მშობელი მხარეა... მეტი რა ქნას ამ პატარა ქალაქმა?!.

 

1259
სალომე ზურაბიშვილი

საქართველოს პრეზიდენტის ოთხი პრინციპი: რაზე ისაუბრა ზურაბიშვილმა გაეროში

7
თავის ვიდეომიმართვაში პრეზიდენტი ზურაბიშვილი შეეხო მშვიდობის, ეკოლოგიის, ჯანდაცვისა და განათლების პრობლემებს

თბილისი, 21 სექტემბერი – Sputnik. საქართველოს პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა გაერო-ს დაარსებიდან 75-ე წლისთავზე სიტყვით გამოსვლისას დაასახელა ოთხი საფუძველი, რომელზეც დგას „მომავალი, რომელიც ჩვენ გვსურს“.

გაერო თავის იუბილეს კორონავირუსის პანდემიით შექმნილი სიტუაციის ფონზე აღნიშნავს. წევრი ქვეყნების ლიდერები რიგრიგობით გამოდიოდნენ სიტყვით ვიდეომიმართვების ფორმატში, რომელთა მთავარი გზავნილი იყო მომავლის ხედვა, განსაკუთრებით ამ რთულ პერიოდში.

პრეზიდენტის თქმით, პირველი საფუძველი არის მშვიდობა.

„მაშინ, როცა მსოფლიოში ახალი პარადიგმები იქმნება, მოვიდა დრო, შევიმუშაოთ ახალი ხედვა და გამოსავლები, რათა შეიცვალოს გაუსაძლისად „გაყინული“ მდგომარეობა. მშვიდობა და განვითარება წინსვლის ერთადერთი გზაა“, - განაცხადა ზურაბიშვილმა.

მეორე საფუძველია - „სიცოცხლისუნარიანი პლანეტა“.

„ჩვენ ყველა მომსწრენი გავხდით, თუ როგორი პოზიტიური გავლენა ჰქონდა ჩაკეტვებს ჩვენს გარემოზე და შეცვალა ჩვენი აღქმა... ჩვენ, როგორც პატარა ქვეყანა, ვფიქრობთ, რომ იმის მიუხედავად ახდენს თუ არა ჩვენი ქმედებები გავლენას გლობალურ სურათზე, მაინც შეგვიძლია, ვითამაშოთ ექსპერიმენტული, თუმცა სამაგალითო როლი საერთო სტრატეგიის ფორმირებაში“, - ხაზგასმით აღნიშნა ზურაბიშვილმა.

მესამე საფუძველია - „ინკლუზიური და ჯანსაღი საზოგადოება“.

„კორონავირუსის გავრცელებამ ყველა გამოაფხიზლა. საქართველომ დროულად უპასუხა პანდემიას და შეძლო მოწყვლად მოსახლეობაზე გავლენის მინიმიზაცია. ეს შესაძლებელი გახდა საზოგადოებას, სამედიცინო ავტორიტეტებსა და სახელმწიფოს შორის შექმნილი „ნდობის სამკუთხედისა“ და საერთაშორისო პარტნიორებთან მჭიდრო თანამშრომლობის მეშვეობით“, - განაცხადა ზურაბიშვილმა.

და მეოთხე საფუძველი, უკიდურესი, მაგრამ, პრეზიდენტის თქმით, არა უკანასკნელი - „განათლებული მოქალაქეები კულტურულად განვითარებულ საზოგადოებაში“.

„მიუხედავად ინფორმაციის სანდოობის მიმართულებითა და უსაფრთხოების კუთხით არსებული საფრთხეებისა, ინტერნეტის განვითარებამ ახალი შესაძლებლობები შექმნა განათლების, კულტურისა და კრეატიული ზრდის მიმართულებით“, - განაცხადა პრეზიდენტმა.

გაერო შეიქმნა მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებისა და გაძლიერების, თანამშრომლობის განვითარების მიზნით. ის მოწოდებულია წარმოადგენდეს ერების შეთანხმებული მოქმედებების ცენტრს საერთო მიზნების მიღწევის გზაზე. გაეროს წესდება ძალაში შევიდა 1945 წლის 24 ოქტომბერს, მისი წევრი 193 სახელმწიფოა.

7
თემები:
საქართველოს პრეზიდენტი