ნიკა ჭიკაიძე

„წლების წინ ამაზე საუბარი ჩემთვის მტკივნეული იქნებოდა"

1095
(განახლებულია 22:23 11.08.2020)
როცა „დედამიწის ნახევარი შეშლილია, ნახევარიც, ალბათ, მალე შეიშლება“, ის „საკუთარი მერნებიდან“ გამოდის იმიტომ, რომ „სამყაროს საიდუმლო აღასრულოს“...

ეს ახალგაზრდა ნიჭიერი პოეტი ნიკა ჭიკაიძეა თავისი ამბიციური სათქმელით. პოეზიის მოყვარულები მას უკვე კარგად იცნობენ. საკუთარი ლექსების კრებული, სახელწოდებით „21-ე განთიადი“ 2018 წელს გამოსცა. 25 წლის ასაკში მწერალთა კავშირის წევრი გახდა. დაახლოებით ორ კვირაში თავისი საუკეთესო ლექსების კრებულის „ქრისტეთი“ გამოშვებას გეგმავს. წერს რომანს, რომელსაც, მისივე სიტყვებით, „პირველი სიტყვიდან უკანასკნელ სიტყვამდე გრძნობს“...

ნიკა ჭიკაიძე
ნიკა ჭიკაიძე

- ნიკა, როგორ ფიქრობთ, მცხეთაში - ამ ქართულ წმინდა ქალაქში დაბადებამ და ცხოვრებამ თქვენს ბედსა და ნიჭზე გავლენა მოახდინა?

- ვფიქრობ, რაც ადამიანში დევს, საბოლოო ჯამში მაინც ის გამოვლინდება, თუნდაც ამგვარი მოსაზრება ამ შემთხვევაში ლიტერატურულ საქმიანობას მივაკუთვნოთ. რა თქმა უნდა, მცხეთაში დაბადებამ და აქაურმა გარემო-პირობებმა ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. თუმცა გადამწყვეტ მნიშვნელობას, ვფიქრობ, გარემო მაინც არ წარმოადგენს. პოეზია ღმერთისგან ნაბოძები ნიჭია, რომელიც ამავე დროს უდიდეს პასუხისმგებლობას და ხშირად თავგანწირვასაც მოითხოვს. ქართველებს გვყავს სწორედ ერთი ასეთი თავგანწირული პოეტი - ნიკოლოზ ბარათაშვილი, რომლის გარეშეც წარმოუდგენელია დღევანდელი ქართული პოეზია და ურომლისოდაც კაცმა არ იცის, ვინ იქნებოდა გალაქტიონი და დღეს როგორი პოეზია გვექნებოდა. საერთოდ წმინდა ქალაქში ცხოვრება და მოღვაწეობა უფლისგან დიდი ჯილდოა და ამავდროულად დიდი პასუხისმგებლობაც. მინდა გითხრათ, რომ ჩემთვის მცხეთა ის ქალაქია, მსოფლიოს ვერც ერთ ქალაქს რომ ვერ შევადარებ და ვერც ვამჯობინებ.

ნიკა ჭიკაიძე
ნიკა ჭიკაიძე

- მოზარდობის დროს დაწერილი პირველი თქვენი ლექსი თუ გახსოვთ?

- ზუსტად არ მახსოვს - ცამეტი, თუ თოთხმეტი წლის ვიყავი, როდესაც პირველი ლექსი დავწერე, რომელიც არა სიყვარულზე, არამედ პატრიოტულ მოტივზე შეიქმნა. მახსოვს, სკოლიდან სახლში ვბრუნდებოდი საზოგადოებრივი ტრანსპორტით, როდესაც ამ ლექსზე მუზა მეწვია.

- ძირითადად პატრიოტულ თემაზეა თქვენი ლექსები...

- როდესაც ლექსს ვწერ, რა თემაზეც არ უნდა იყოს, ყოველთვის ვცდილობ, რომ გულწრფელად და დამაჯერებლად გადმოვცე სათქმელი. ლიტერატურა დამაჯერებლობაა... რაც შეეხება თემატიკას, პოეზიაში მრავალფეროვნება მიყვარს ყველაზე მეტად. მრავალფეროვნება როგორც თემატიკის, ასევე ვერსიფიკაციის თვალსაზრისით. ჩემი მკითხველი გარკვეულწილად იცნობს ჩემ შემოქმედებას, თუმცა, რა თქმა უნდა, არა ბოლომდე. რადგან, ჯერ კიდევ მრავალი ლექსი მაქვს მათთვის გასაცნობი.

ნიკა ჭიკაიძე
ნიკა ჭიკაიძე

- ძალიან ბევრს მოსწონს თქვენი ლექსი „გიორგი სააკაძე“:

„ვიძახი, როდესაც იმ დღეებს ვაჯამებ:

დიდება მარტყოფს და სირცხვილი ბაზალეთს!

ვიდრემდი განგვკითხავს სიკვდილის სამკვიდრო,

მტერს გადავურჩებით - სამშობლო არ გვინდობს...

არ ვიცი, რა უცნობ წლებს გადმოენარცხე,

დრო უცხო მიწაზეც დღემდე არ გაცხოვნებს

და თუკი წარსულში გმირად არ შეგრაცხეთ,

მაშ, ნუღარც მომავლის ღალატით გაცხოვრებთ...

ეს სტროფებია ამ ლექსიდან, რთულია, მაგრამ თქვენ მოახერხეთ და დღემდე საკამათო ისტორიულ პიროვნებაზე ასეთი მართალი და ემოციური ლექსი დაწერეთ...

-  ეს ლექსი გიორგი სააკაძეზე 2018 წელს დავწერე. სააკაძის პიროვნება ბევრისთვის მართლაც საკამათო ამბავს წარმოადგენს - ერთნი გმირს ხედავენ მის პიროვნებაში, მეორენი კი სამშობლოს მოღალატეს. არის საზოგადოების გარკვეული (მაგრამ მცირე ნაწილი), ვინც მის საქმიანობას ობიექტურად აფასებს. პირადად ჩემთვის გიორგი სააკაძე დიდი ქართველი მამულიშვილია. რა თქმა უნდა, არსებობს ისტორიაში ის შავი ლაქები, რაზეც მისი პიროვნების მოწინააღმდეგენი ხშირად ხაზს უსვამენ, მაგრამ ვფიქრობ, ასეთი მაგალითები მის დიდ ქართველობას მაინც ვერაფრით დააკნინებს. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, საკუთარი შვილი შესწირა სამშობლოს მსხვერპლად! განა შეიძლება, რომ ასეთ ადამიანს მოღალატე ვუწოდოთ?! ამიტომ ვცდილობდი, რომ ეს ლექსი ობიექტური გამომსვლოდა და არა რადიკალური. ვფიქრობ, მკითხველიც შესანიშნავად მიმიხვდა ამას და ლექსიც არაჩვეულებრივად შეაფასა...

ნიკა ჭიკაიძე
ნიკა ჭიკაიძე

- რაზეა რომანი, რომელსაც ახლა წერთ და მისი ფინალი თუ იცით უკვე?

- რაც შეეხება რომანს, გეტყვით, რომ შექმნის პროცესში ვარ და ფინალამდე ჯერ კიდევ ბევრი მიკლია. თუმცა შესანიშნავად ვგრძნობ იმას, თუ როგორ განვითარდება რომანში შემდგომი მოვლენები. ჯერ კიდევ დაწყებულიც არ მქონდა წერა, როდესაც პირველი სიტყვიდან უკანასკნელ სიტყვამდე ვგრძნობდი ამ რომანს. არ მინდა წინასწარ ვისაუბრო იმაზე, თუ რა თემაზე ვწერ და როგორი პერსონაჟები მყავს. რამდენიმე ამონარიდი მაქვს საჯაროდ შეთავაზებული მკითხველისთვის (ძირითადად მონოლოგების სახით), თუმცა ეს მხოლოდ იმისთვის გავაკეთე, რომ ჩემეულ ენასა და შეხედულებაზე გარკვეულწილად წარმოდგენა შევუქმნა. ამ ყოველივეს გამხელით, შესაძლოა, რომანს გარკვეულწილად მკითხველის თვალში ინტერესი დავუკარგო, მაგრამ გეტყვით იმას, რომ ძალიან საინტერესო და მრავალფეროვან ნაწარმოებს შემოგთავაზებთ.

თენგო ხუციშვილთან ერთად
თენგო ხუციშვილთან ერთად

- გალაკტიონი რომ შეგხვედროდათ სიცოცხლეში, რას ჰკითხავდით?

- გალაკტიონი ჩემი უსაყვარლესი პოეტია ნიკოლოზ ბარათაშვილთან ერთად. მასთან რომ შეკითხვის დასმის შესაძლებლობა მომცემოდა, პირველ რიგში ვკითხავდი – როგორ შექმენით ასეთი ღვთაებრივი პოეზია?!

- სიმშვიდე თუ ფორიაქი და რატომ?

- რა თქმა უნდა, სიმშვიდე! რადგან უფალიც ამას გვეუბნება: „მშვიდ ვარ და მდაბალ გულითა". ადამიანის დანიშნულებაც ხომ სწორედ ღმერთთან მსგავსებაში მდგომარეობს. რა თქმა უნდა, ცხოვრება გარკვეულწილად ფორიაქსაც ითვალისწინებს, რადგან სამყაროში არაფერია აბსოლუტური, მაგრამ მიუხედავად ამისა, უნდა ვეცადოთ, რომ მშვიდობა შევინარჩუნოთ საკუთარ შინაგანში, რადგან ყოველგვარი ემოცია გულიდან მომდინარეობს...

- ემოციური ადამიანები სიზმრებსაც ემოციურს ხედავენ, სიზმარში თუ დაგიწერიათ ლექსი?

- ლექსი სიზმარში ბევრჯერ შემიქმნია, თუმცა ის ცხადში ვერც ერთხელ ვერაფრით ვერ გავიხსენე.

- მეცნიერებამ სიყვარული ფსიქიკურ აშლილობად აღიარა, თქვენ რას ფიქრობთ?

- ჩემთვის სიყვარული ღვთაებრივი გრძნობაა, რომელიც შეუძლებელია ფსიქიკურ აშლილობად წარმოვიდგინო. ვფიქრობ, შეყვარებულ პოეტს აუცილებლად ეწვევა მუზა, რომელიც თავისას ათქმევინებს. მქონდა ასეთი პერიოდიც და დღევანდელი გადმოსახედიდან ვგრძნობ მხოლოდ სასიამოვნო მოგონებას და არა ტკივილს. წლების წინ ამაზე საუბარი ჩემთვის მტკივნეული იქნებოდა...

- როგორი უნდა იყოს „ის“, რომელსაც შეიყვარებთ?

- რთულია ამ კითხვაზე პასუხის შეუცდომლად გაცემა, რადგან შესაძლოა გითხრათ, გოგო ასეთი და ასეთი უნდა იყოს, რომ შემიყვარდეს–მეთქი, მაგრამ ვიცი, ამ შემთხვევაში არ ვიქნები მართალი. რადგან უნაკლო და ჩემი შეხედულებით იდეალური ქალი, ალბათ, სამყაროში არც არსებობს. მაგრამ შემიძლია სამი სიტყვით ზოგადად აგიწეროთ ამგვარი ადამიანის სურათი: პატიოსანი, ნიჭიერი და ლამაზი. სწორედ ასეთი გოგო დგას ახლოს ჩემ სულიერებასთან.

- რაზე ოცნებობს 25 წლის პოეტი?

- ძალიან ბევრ რამეზე ვოცნებობ - როგორც პირადზე, ასევე საზოგადოზე. ვოცნებობ: გაერთიანებულ, ეკონომიკურად ძლიერ და სამართლიან საქართველოში ცხოვრებაზე. ვოცნებობ, რომ ადამიანებს ერთმანეთი გვიყვარდეს, პატივს ვცემდეთ ერთიმეორის პიროვნებას და ვაფასებდეთ ერთურთის ნიჭიერებას... რაც შეეხება პირად ოცნებებს, ვოცნებობ იმაზე, რომ ღირებული ლიტერატურა შევქმნა. ასევე იმაზე, რომ ვიპოვო ცხოვრებაში გოგო, რომელსაც ვეყვარები და რომელსაც შევიყვარებ...

 

1095
დიმიტრი ლეკვეიშვილი

დიმიტრი ლეკვეიშვილის „ტარატურა“- ანუ იმპროვიზაციები მუსიკასა და ცხოვრებაში  

218
(განახლებულია 15:15 26.09.2020)
ამ ეტაპზე თავს ჯაზის მუსიკოსად თვლის, მაგრამ დარწმუნებულია, რომ ნამდვილი პროფესიონალი ცხოვრების მანძილზე მარტო ერთი ჟანრით არ უნდა შემოიფარგლოს.

დიმიტრი ლეკვეიშვილმა მუსიკალურ სამყაროში სხვადასხვა ეტაპები გაიარა. თავიდან ფოლკლორით დაიწყო, შეისწავლა სხვადასხვა მუსიკალურ ინსტრუმენტზე დაკვრა, იყო ფოლკ-ანსამბლების წამყვანი მუსიკოსი. 19 წლისას საკუთარი ეთნო-ბენდი ჰყავდა. სცენაზე ცნობილ მომღერლებთან ერთად გამოდიოდა. თუმცა ყველაფერი რადიკალურად მას შემდეგ შეიცვალა როცა მის ცხოვრებაში გაჩნდა ჯაზი...

მალე მუსიკის მოყვარულების წინაშე წარდგება ახალი საავტორო პროექტით, რომელიც პერფორმანსულ-გასართობ პროგრამას მოიცავს.

დიმიტრი ლეკვეიშვილი
დიმიტრი ლეკვეიშვილი

- დიმიტრი, საუბარი ბავშვობიდან დავიწყოთ. ჩვენში სამწუხაროდ მუსიკის გაკვეთილებს ბავშვები არ წყალობენ და ხშირად ამის მიზეზი მასწავლებელია, თქვენ შემთხვევაში, როგორ იყო საქმე?

- როცა მეორე კლასში ვიყავი სმენით ვაწყობდი ქართულ სიმღერებს და ფორტეპიანოზე შემიყვანეს. დაახლოებით ერთ წელში გამოვედი, თუმცა ის კლასი ფრიადზე დავამთავრე. ამის მიზეზი ის იყო, რომ ნოტები და მარტო კლასიკური მუსიკა, ანუ რაღაც ჩარჩოში მოქცევა ვერ ავიტანე. მუსიკის მასწავლებელი ბრწყინვალე სპეციალისტი იყო, მაგრამ მე სურვილი გამიჩნდა, რომ საკუთარი ინტერპრეტაციით დამეკვრა. ამის მიზეზს ახლა, 25 წლის მერე მივაგენი, რადგან დღეს ჯაზ-შემსრულებელი ვარ, ნებისმიერ ინსტრუმენტზე, რასაც და როგორც მინდა თავისუფლად ვუკრავ.

- თუმცა ნოტების ცოდნა აუცილებელია...

- რა თქმა უნდა, მუსიკოსი თუ ხარ, ნოტების ცოდნა, ყველა ვარიანტში, საჭიროა, ესაა შენი ანბანი, მაგრამ მარტო ნოტებზე დამოკიდებულება ჩემთვის თავიდანვე მიუღებელი იყო. ეს მომენტი უფრო ნათლად გამოიკვეთა წლების მანძილზე, როდესაც ჩემთან პროფესიული გამოცდილება მოვიდა.

გადაცემაში სტუმრად ამერიკის ერთ-ერთ ტელეარხზე
გადაცემაში სტუმრად ამერიკის ერთ-ერთ ტელეარხზე

- სანამ ჯაზთან „მიხვედით“- რა ეტაპები გაიარეთ?

- სანამ ჯაზთან მივედი ცხოვრებაში სხვადასხვა ეტაპები გავიარე.  თავიდან ხალხური მუსიკალური ინსტრუმენტების სწავლა დავიწყე. ვუკრავდი სხვადასხვა ფოლკ-ანსამბლში, მათ შორის იყო „ზარები“, „ივერონი“. სხვების თქმით, ერთ-ერთი წამყვანი მუსიკოსი ვიყავი. 19 წლის ასაკში საკუთარი ეთნო-ბენდი მყავდა. მაშინ გარკვეული დროის მანძილზე, ჯაზი არ ვიცოდი რა იყო, მაგრამ მე ჩემს მუსიკას ვეძებდი...

- ალბათ უფრო საკუთარ თავს მუსიკაში...

- დიახ, ზუსტად ეგრე იყო... იმ პერიოდში სხვადასხვა ჟანრის მუსიკალურ ნაწარმოებს ვუსმენდი. შემდეგ ჩემი გონება, შესაძლებლობები და განვითარება იმ დონეზე მივიდა, რომ მუსიკის ეს ჟანრი კარგად აღვიქვი და ჯაზიც მაშინ შემიყვარდა. გადავწყვიტე-მორჩა, ჯაზურ მუსიკას უნდა ვუსმინო, ის უნდა შევისწავლო და გავერკვიო, რა ხდება მეთქი...

გოსპელის მუსიკოსებთან ერთად
გოსპელის მუსიკოსებთან ერთად

- პირველად როდის გაგიჩნდათ ამგვარი აზრი, თუ გახსოვთ?

- კარგად  მახსოვს... ერთხელ ჩემმა აწ გარდაცვლილმა მეგობარმა, პიანისტმა ნოდარ გასიტაშვილმა, რომელიც 21 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ოსკარ პიტერსონის მუსიკალური კომპოზიცია გამომიგზავნა. სწორედ ეგ გახდა ჩემთვის გარდამტეხი, რომ ჯაზი საბოლოოდ შემყვარებოდა. ამის მერე საქსოფონისტების მოსმენა დავიწყე.

- ვიცი, რომ სხვადასხვა მუსიკალურ ინსტრუმენტზე უკრავთ...

- 15 წელი აქტიურად ვუკრავდი ფანდურზე, სალამურზე, გიტარაზე.. თუმცა მთელი ცხოვრება მინდოდა საქსაფონზე დაკვრა მესწავლა. გავიკითხე მასწავლებელი და სწავლა დავიწყე. მალე ათწლედში ჯაზის ფაკულტეტი გაიხსნა და იქ ჩავაბარე. ამ დროს შევიძინე ბასიც და ისიც შევისწავლე, ერთ წელიწადში კონსერვატორიის ჯაზის ფაკულტეტზე მოვხვდი. ამ პერიოდში ბასით სხვადასხვა ანსამბლებში ვუკრავდი. კონსერვატორიის ბოლო კურსზე ვიყავი, როცა ჯაზის მასტერ-კლასები გავიარე. მალე, ამერიკაში, ინტერნაციონალურ ჯაზ-ფესტივალზე მიგვიწვიეს.

დიმიტრი ლეკვეიშვილი
დიმიტრი ლეკვეიშვილი

- ჯაზის სამშობლოში ყოფნამ რაიმე შეცვალა თქვენს მუსიკალურ გემოვნებაში?

- ეს იყო 2017 წელი, ამერიკაში სულ რაღაც ორი კვირა ვიყავით, მაგრამ ეს ორი კვირა ჩემთვის იმდენად მნიშვნელოვანი იყო, რომ ოც წელს უდრის. ეს იყო ინტერნაციონალური ფესტივალი. წარმოიდგინეთ, ყოველ დღე სხვადასხვა ეროვნების მუსიკოსებს ვუსმენდი და მათთან მქონდა ურთიერთობა-ამან როგორც მუსიკოსი, ძალიან გამზარდა და კიდევ ერთხელ დამარწმუნა იმაში, რომ ჯაზი-ჩემი მუსიკაა. თანაც, ფესტივალის ჯაზის საღამოზე გამოვედი და დავუკარი. იქ საოცარი გარემო იყო და არაჩვეულებრივი მუსიკოსები იყვნენ.

ნონსტოპთან და მაკა ზამბახიძესთან  ერთად სტუდიაში
"ნონსტოპთან" და მაკა ზამბახიძესთან ერთად სტუდიაში

- როგორ ფიქრობთ, ჯაზი ის მუსიკაა, სადაც საბოლოოდ „ჩასახლდით“, თუ ფიქრობთ, რაღაც დროის მერე პრიორიტეტებს შეიცლით?

- ამ ეტაპზე ჯაზ-შესმრულებელი ვარ, მაგრამ ზოგადად არ მომწონს, როცა მუსიკისოები მხოლოდ კლასიკით შემოიფარგლებიან, ან მხოლოდ ფოლკ-მუსიკით. ჯაზმენებშიც არსებობს ასეთი, ცოტა არ იყოს, „სექტანტური“ დამოკიდებულება, მათთვის მუსიკაში მარტო ჯაზია და მეტი არაფერი.

-ეთანხმებით ამ მოსაზრებას?

-  ერთი მხრივ, ვეთანხმები, მაგრამ მეორე მხრივ, არა... ჯაზი -მუსიკის უმაღლესი საფეხურია, მაგრამ ჩემთვის პირადად ცალკე არსებობს ჯაზი და საერთოდ მუსიკა, ერთ მიმართულებაზე არ ვარ ჩაციკლული. როცა პრეტენზია გაქვს მუსიკოსობაზე, ეს იმას ნიშნავს, რომ მუსიკალურ სამყაროს წარმოადგენ. აუცილებელია, რომ მუსიკოსმა თავი არა რომელიმე ერთ ჟანრში, არამედ, ზოგადად მუსიკაში დაიმკვიდროს. ბოლოს, ორ წელზე მეტია, რაც ვიყავი ბენდში „ნონსტოპი”, რომლის სოლისტები მაკა ზამბახიძე და ლელა წურწუმია არიან. ახლა ამ ბენდიდან მოვდივარ, რადგან საავტორო პროექტს ვიწყებ.

- შეგიძლიათ გვითხრათ, რა პროექტზეა საუბარი?

- ესაა საავტორო პროექტი, სახელად „ტარატურა“, რომელიც მოიცავს სახელოვნებო, პერფორმანსულ -გასართობ პროგრამას, ასევე იგეგმება სხვადასხვა მინი-პროექტებიც. სიტყვა „ტარატურა“ ძველქართულია და სწრაფად მოლაპარაკე ადამიანს ნიშნავს. ის სულხან-საბას ლექსკონიდან ამოვიღეთ. ამ შემთხვევაში მას ასეთი ახსნა აქვს: ჩვენ ადამიანებთან პერფორმანსით და მუსიკით ვსაუბრობთ და ამგვარი საუბრები გვინდა, რომ ხშირი იყოს და სწრაფად მივაწოდოთ.

- ვიცი, რომ ხშირად მოგზაურობთ და ზაფხულში, სვანეთში ველოსიპედით ასულხართ, მართალია?

- დიახ, ასეა, ძალიან მაგარი მოგზაურობა გამოვიდა. შარშან, მესტიაში ერთ ეთნო ბენდში ვუკრავდი. მე და აკარდეონისტს მოგვინდა ველოსიპედებით გასეირნება და გადავწყვიტეთ უშგულში ველოსიპედით ასვლა. ჯამში 90კმ გამოვიდა, საღამოს კი სცენაზე გამოვედით და დავუკარით.

- ანუ თავადაც ასეთი ხართ-ტარატურა-ანუ სწრაფად მოაზროვნე და აქტიური ადამიანი ...

- აქტიური ტიპი ვარ, მთელი ბავშვობა კალათბურთზე და სპორტის სხვა სახეობებზე დავდიოდი. დღეს ვცდილობ არ გავჩერდე და პროფესიულ განვითარებაში აქტიურად ვიყო ჩართული. მუსიკოსი დროს არ უნდა ჩამორჩეს და სანამ არის, სცენა და ადამიანებთან მუსიკით საუბრის საშუალება მაქსიმაურად უნდა გამოიყენოს...

218
მარიამ ბაქანიძე

„გიჟმაჟი გენები არ მაძლევს მოდუნების საშუალებას”- მარიამ ბაქანიძის პოეტური დაბადება    

743
(განახლებულია 19:04 24.09.2020)
საკმაოდ ემოციური ადამიანია, შემოქმედებითი ნიჭის წყალობით ლექსებს ერთი ამოსუნთქვით წერს. ზოგჯერ ისეც ხდება, რომ უკვე გამოქვეყნებულ ლექსს სხვებთან ერთად კითხულობს. მისი სათქმელი ზედაპირული არასოდესაა და რასაც ამბობს, ყველაფრის მიღმა დიდი ხნის ნაფიქრი და განცდილი აზრია...

ასეთია მარიამ ბაქანიძე, პოეტი, რომელსაც „წამების აქარიშხლება” უყვარს. კარიერაზე არასოდეს უფიქრია, მისთვის მთავარი დღემდე ოჯახი, პოეზია და სამშობლოა. ოთხი შვილის დედას გამოცემული აქვს პოეტური კრებული „დაბადება“, ამჟამად მუშაობს მეორეზე, რომელშიც  გურულ მოტივებზე დაწერილი ლექსები და ნოველები შევა.

პირველი პოეზიის საღამო სამების ახალგაზრდულ ცენტრში ჰქონდა, შემდეგ კავკასიურ სახლში, მოსწავლე-ახალგაზრდობის სასახლესა და ლიტერატურულ კაფეში. აქვს საოცარი იუმორის გრძნობა და ამიტომაც მისი სახალისო პოეზია ხალხში ისეთივე პოპულარულია, როგორც მისი საოცარი ლირიკა...

მარიამ ბაქანიძე
მარიამ ბაქანიძე

- ქალბატონო მარიამ, როგორია თქვენი ისტორია, ის, რამაც თქვენი ცხოვრების გზა განსაზღვრა?

- დავიბადე ოზურგეთის რაიონის სოფელ თხინვალში, ტრადიციულ ქართულ ოჯახში. ამავე სოფლის საჯარო სკოლა დავამთავრე. სტუდენტიც სკოლის დამთავრებთანავე გავხდი და ამასთანავე, გავხდი დედაც. აი, ამ უკანასკნელმა ამბავმა ჩემი ცხოვრება ბედნიერებით „ამოატრიალა". უკვე ოცდაოთხი წლის ასაკში ოთხი შვილის დედა ვიყავი. რაოდენ გასაკვირიც უნდა იყოს, კარიერული წინსვლისთვის არასოდეს მიბრძოლია. ჩემთვის მთავარი იყო, რომ ქალ-ვაჟისა და საოცარი ტყუპი გოგოს ახალგაზრდა დედა ვიყავი. პროფესიით ბიოლოგმა, ექიმ-ლაბორანტად სულ სამი თვე ვიმუშავე და მერე ისევ შვილებს დავუბრუნდი.

პოეზიის საღამოზე კავკასიურ სახლში
პოეზიის საღამოზე "კავკასიურ სახლში"

 - როდის მიხვდით, რომ პოეზია თქვენი ცხოვრების აზრია?

- ეს დაახლოებით ათი წლის წინ ვიგრძენი, როცა დიდი წყვეტის შემდეგ პირველი ლექსი „დ ა ბ ა დ ე ბა" დავწერე. ეს ლექსი სამჯერ წავიკითხე და ვთქვი: ნაბიჯები ჩემი - ნება შენი, უფალო!.. მე ვიბრძვი, სულ ვიბრძვი და ეს დასტურია იმისა, რომ პოეზიაა აზრიც და არსიც ჩემი მყოფობის.

მარიამ ბაქანიძე
მარიამ ბაქანიძე

- თქვენს ერთ ლექსში ამბობთ:

„ვერასდროს ვერ ვიტყვი, რომ

არ ვარ პოეტი!

რომ ჩემი რითმები მზის გულზე ლღვებიან,

მიგრძვნია...

როგორ კრთის ცის მთებზე მუზები

და გონის სისრულეს რა მძაფრად ელიან“- ასეთი თავდაჯერება როდის იგრძენით?

- ეს მოხდა მთაწმინდაზე გამართული ლიტერატურული კონკურსის დროს, მაშინ სიტყვებით: რადიო, ბარგი, ბეტონი, ლანჩა, ჭანჭური, ჩიხი, ჭაობი, ხალიჩა, დრაკონი, ბარძაყი, ჟირაფი - დავწერე ექსპრომტი, რომელიც თავადაც მომეწონა. აი, მაშინ ვთქვი: დიახ, მე პოეტი ვარ!..

მარიამ ბაქანიძე
მარიამ ბაქანიძე

- ჩვეულებრივი ბავშვი არ იქნებოდით...

- შეიძლება... ერთი უცნაური ოცნება მქონდა: პატარაობიდან წარმოვიდგენდი ჩემს თავს მოკრძალებულ, სუფთა ოთახში, სადაც იდგა საწერი მაგიდა და გარშემო წიგნებით გადავსებული თაროები იყო. კიდევ, იმ ოთახში უამრავი ფურცელი იყო და საწერ-კალამი, სამელნე, რომელშიც მწვანე მელანი „ესხა“. მსგავსი რამ სიზმრადაც მინახავს, ოღონდ, სიზმარში ბუხარიც ენთო ოცნების ოთახში და მე ჭაღარა მოხუცი ვიყავი. ისე მენატრება ის სიზმარი, სულ მინდა, რომ კიდევ დამესიზმროს...

მარიამ ბაქანიძე
მარიამ ბაქანიძე

-ალბათ განსაკუთრებულია ბავშვობა, რომელიც გურიას უკავშირდება…

-  მთელი ცხოვრება ვმადლობ უფალს იმისთვის, რომ ქართველად მომავლინა. გურია ჩემი პატარა სამოთხეა, გურულები -მისი ბინადარნი. ერთხელ ვიხმურე: გურულობა თლათ ჯვარას ტუზია კაროლით მეთქი. ჩემი გურული გენები-გიჟმაჟია და არ მაძლევს მოდუნების საშუალებას, სხვას რომ ჰგონია რაღაც დამთავრდაო, აი, ზუსტად მაშინ ვიწყებ მე...

მარიამ ბაქანიძე
მარიამ ბაქანიძე

- თქვენს ერთი საოცარ ლექსს არაჩვეულებრივად კითხულობს პატარა ლუკა შუბითიძე...

- ეს ლექსი ლუკასთვის მის მასწავლებელს შეურჩევია. ეს ვიდეო შემთხვევით ვნახე და ძალიან მომეწონა. ტელეგადაცემის შემდეგ დამიკავშირდა ამ ბავშვის დედა და მადლობა გადამიხადა, ამ ლექსმა ლუკა პოპულარული გახადა და მისგან ლექსების კრებულს ნამდვილად იმსახურებთო.

- რაიმე ამბავი ხომ არ გახდა ლექსის დაწერის წინაპირობა?

- დაწერილი მაქვს ლექსი „მოკტა კირილე ბაბუა” და ამ ლექსის ისტორია ასეთია: მოკტა საწყალი კირილე ბაბუა და თრიაქით გაბრუებულმა მესაფლავეებმა თქვეს: ეყოფა ძამა, კოტია, ამაში კირილე კი არა, კამეჩი ჩეეტევა და პაწა პერეკოსადაც თუ წევიდა, უცფათ არ გვიჩივლოს საბჭოშიო... ჰოდა, ამეიტანეს კირილე და არ ჩეეტია საფლავში. ამ შემთხვევას მივუძღვენი ლექსი "მოკტა კირილე ბაბუა", რომელიც ასე მთავრდება:

ძვლივსღა დამარხეს კირილე

და მიაყარეს გოროხი,

მესაფლავეებს სირცხვილით

ეხურათ გვიმბრის ბოხოხი.

გაახაზირეს ქელეხი....

სული უხსენეს კირილეს,

გადაავიწყდათ საფლავზე რა გულიანად იცინეს.

ასეა წუთი-სოფელი,

გაგვინაპირებს სულ ყველას,

ტირილს სიცილი მოჰყვება

და მწუხარებას დალხენა.

- იშვიათია, რომ ერთი პოეტი ასე ერთნაირად კარგად რომ წერდეს ლირიულ და იუმორისტულ ლექსებს, თქვენ მათ შორის ხართ...

 - მადლობა. ეს იმიტომ, რომ გაუსაძლისად მტკივა, როგორც ქართველს და ამავდროულად უზომოდ მიყვარს -როგორც ქართველს…

მეგობრებთან ერთად
მეგობრებთან ერთად

- „წარსული ნალებს აჭედებდა ოფლიან მერნებს,

მხრებს ატოლებდა პაპის ჩოხას კავკასიონი.

არ დაიჩოქებს!

წამოდგება ქართველი ფეხზე

და გამოსტაცებს “ორპირ ღამეს"

“ქორფა ალიონს"

არ შეიძლება მთა-წმინდაზე ახსენო ღმერთი

და...

ცრემლით სავსე "თიხის ქვევრი" მტერთან დალიო! -ეს სტროფი თქვენი ლექსიდანაა, სამშობლო რა არის თქვენთვის, რა ასოციაციები გიჩნდებათ?

 - ნება მომეცით, ამ კითხვაზე ისევ ლექსით გიპასუხოთ...

„ზეცა მზეს იფარებს ოქროს კრეტსაბელით,

სიღრმე სიბრძნის ჭაში გადამალულია.

მრავალ ენაზეა ლოცვა აღვლენილი,

მაგრამ ზეცის კლიტე ჩემი ქართულია!

აი, ესაა ჩემთვის სამშობლო. არა ეროვნული განწყობა კი გიგანტური ხაფანგია, რომელშიც სატყუარად კეთილდღეობაა, ფარჩა -სულის წილ. ფესვიდან კენწერომდე მანძილი ტოლია „მანძილისა" დაბადებიდან კვლავ დაბადებამდე...

მარიამ ბაქანიძე
მარიამ ბაქანიძე

- საინტერესოა, თავად როგორ გააცნობდით უცნობ ადამიანს მარიამ ბაქანიძეს?  

- მარიამი არის ადამიანი, რომელსაც: უყვარს წამების აქარიშხლება და წუთის შეკვრა ძეწნის სიმშვიდით. მარიამი არის ადამიანი, რომელსაც არ იზიდავს ზედაპირი და ცდილობს სილამაზე, სიმართლე და შეიძლება ხსნაც სიღრმიდან ამოქაჩოს. მარიამმა არ იცის როგორი შეგრძნებაა როცა გძულს. მისთვის ღირსეული - დიდია, უღირსი კი - საბრალო...

 

743
თბილისი

ამირან გამყრელიძე: თბილისში კორონავირუსის ინფექცია აქტიურად არ ცირკულირებს

0
(განახლებულია 14:41 28.09.2020)
საქართველოში ახალი კორონავირუსით დაავადებულთა რაოდენობა ბოლო დღე-ღამეში 298-ით გაიზარდა და 5552-ს მიაღწია, გამოჯანმრთელდა  2054  ადამიანი, გარდაიცვალა 31 პაციენტი.

 

თბილისი, 28 სექტემბერი – Sputnik.  ამ დროისთვის თბილისში კორონავირუსის ინფექცია აქტიურად არ ცირკულირებს, განაცხადა საქართველოს დაავადებათა კონტროლისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული ცენტრის ხელმძღვანელმა ამირან გამყრელიძემ. 

გამყრელიძის განცხადებით, თბილისის იუსტიციის სახლთან კორონავირუსზე უფასო ტესტირების ჩასატარებლად მოწყობილ სპეციალურ სივრცეში, რომელიც 23 სექტემბერს გაიხსნა,  PCR–ტესტი 990–მდე ადამიანს ჩაუტარდა და პასუხი მხოლოდ შვიდ შემთხვევაში იყო დადებითი.

ტესტირების მიზანი თბილისში კორონავისურის ინფექციის გავრცელების ინტენსივობის გაზომვა იყო.

გამყრელიძის განმარტებით, მიუხედავად დღეს არსებული ეპიდვითარებისა,  აჭარის მსგავსად სხვა რეგიონებში კარვების განთავსება არ იგეგმება.

 „თბილისში იუსტიციის სახლთან ტესტის ჩატარება სამი დღის განმავლობაში ნებისმიერ პირს შეეძლო. ტესტი 988 ადამიანს ჩაუტარდა და მხოლოდ შვიდ შემთხვევაში მივიღეთ დადებითი პასუხი.  შეგვიძლია ვთქვათ, რომ თბილისში ჯერჯერობით ინფექციის აქტიური ცირკულაცია არ გვაქვს. რაც შეეხება 1,8 ათას პედაგოგს, რომელთაც აჭარაში მოგზაურობის ისტორია ჰქონდათ,  ვირუსი 14 მასწავლებელს აღმოჩნდა.  ყველაზე მეტი  შემთხვევა კი  გურიის რეგიონში დაფიქსირდა “, – განაცხადა გამყრელიძემ.

მისი თქმით, აჭარის ტერიტორიის გარეთ დაფიქსირებული შემთხვევების უმეტესობა რეგიონთან არის დაკავშირებული.

საქართველოში ბოლო 24 საათში გამოვლენილი კორონავირუსის 298 ახალი შემთხვევიდან 175 აჭარას უკავშირდება. რაც შეეხება სხვა რეგიონებს, მაჩვენებლები ასეთია:  32 – იმერეთი, 32 – თბილისი, 16 – გურია, 14 – სამეგრელო–ზემო სვანეთი, 11– სამცხე–ჯავახეთი, 7 – ქვემო ქართლი, 4 – კახეთი, 1 – შიდა ქართლი.

ამ დროისთვის საქართველოში ახალი კორონავირუსით დაავადებულთა რაოდენობამ 5552-ს მიაღწია, გამოჯანმრთელდა 2054  ადამიანი, გარდაიცვალა 31 პაციენტი.

საქართველოში კორონავირუსის პირველი შემთხვევა 26 თებერვალს დაფიქსირდა.

0
თემები:
COVID-19 საქართველოში