მარი მაჭარაშვილი

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის „ვფიქრობ, რომ ცხრა კლასის განათლება საკმარისია“

575
(განახლებულია 20:29 25.06.2020)
„სკოლა ის რთული სამყაროა, სადაც სუსტები არ არსებობენ, სადაც აუცილებელია თავდაუზოგავი შრომა პიროვნული და პროფესიული ზრდა-განვითარებისთვის” – ასე ფიქრობს თბილისის ზურაბ იარაჯულის სახელობის N106 საჯარო სკოლის მასწავლებელი მარი მაჭარაშვილი.

პროფესიით ფიზიკოსს, შემოქმედებითი ბუნება მოსწავლეებთან, ზოგადად, ადამიანებთან ურთიერთობას უადვილებს. ტექნიკური განათლება კი პრობლემებზე ორიენტირებაში და მათი გადაწყვეტის გზების ძიებაში ეხმარება. თვლის, რომ სასკოლო სისტემაში ბევრი რამაა შესაცვლელი და მათ ამ ინტერვიუშიც კონკრეტულად მიმოიხილავს.

წერა პედაგოგიურ საქმიანობამდე დაიწყო. წერს ლექსებს და პროზაულ ნაწარმოებებს, რომელთაგან რამდენიმე დაიბეჭდა გაზეთ „ლიტერატურულ საქართველოში“, ინტერნეტ-გაზეთში „არა მხოლოდ პოეზია“, ჟურნალებში „ანეული“ და „წმინდა ნინოს ჯვარი”. მისი ლექსები პოეზიის ახალ ანთოლოგიაშია შესული.

მარი მაჭარაშვილი
photo: courtesy of Mari Matcharashvili
მარი მაჭარაშვილი

- ქალბატონო მარი, რადგან ფიზიკოს-ლირიკოსთა კატეგორიაში გადიხართ, საკუთარ თავზე მხატვრულად როგორ მოყვებოდით ამბავს?

-  მე ვარ ქალი, დედა, მეუღლე, მეგობარი და მასწავლებელი და ყველა ამ როლს პასუხისმგებლობით ვეკიდები და კარგად ვართმევ თავს. ბავშვობა გავატარე იმერეთის ერთ-ერთ მაღალმთიან სოფელში. სადაც არ უნდა ვიცხოვრო, ვგრძნობ, რომ ჩემი ფესვები იქაა და ამაყი ვარ. არ მიყვარს მოწყენილობა და სიბნელე, არ ვინაგვიანებ სულს ბოღმით, შურით, სხვისი განკითხვით, ან რთული და მძიმე ფიქრებით. მიყვარს და მიხარია სიცოცხლე. მიყვარს სიცოცხლე ჩემში, ჩემი შვილების და მეუღლის თვალებში. არ შემიძლია ადამიანების გულის ტკენა, მათი ჩიხში მომწყვდევა და იმ საზოგადოებაში ყოფნა, სადაც თავს კომფორტულად არ ვგრძნობ. მაკვირვებენ ადამიანები, რომლებიც გამუდმებით მომხვეჭელობაზე ფიქრობენ, ხვალინდელი დღის გეგმებს აწყობენ და ზუსტად იციან, რას გააკეთებენ ერთი კვირის მერე. მებრალებიან ადამიანები, რომლებიც სხვის ცხოვრებას იმდენად დიდ დროს უთმობენ, რომ საკუთარი ხელიდან ეცლებათ. ვინახავ მხოლოდ ლამაზ მოგონებებს, რომელთაც სულის თაროზე ვაწყობ. მწამს ერთი ღმერთის და ნამდვილი სიყვარულის, რომელიც მხოლოდ ერთხელ მოდის ცხოვრებაში...

კოლეგებთან
photo: courtesy of Mari Matcharashvili
კოლეგებთან

- ასეთმა შემოქმედებითმა პიროვნებამ ფიზიკოსობა რატომ აირჩიეთ?

- მახსოვს დამრიგებლის სიტყვები ბოლო ზარზე, როცა ყველა მოსწავლეს გვკითხა სად ვაბარებდით და ჩემიც გაიგო, მითხრა – მეგონა ფილოლოგიურს აირჩევდი, ძალიან მეცოდები, რადგან ეგ პროფესია შენი არაა და გაგიჭირდებაო. ახლა ვაცნობიერებ მის სიტყვებს. მეოთხე კურსზე ვიყავი, როცა დავქორწინდი ჩემ თანასოფლელ ბიჭზე, რომელსაც წლები ვუყვარდი. უკვე ორი შვილი (გოგო და ბიჭი) წამოზრდილი მყავდა, როცა პირველი სამსახურის შანსი გაჩნდა. ეს იყო კერძო სკოლა “კანდელი“, სადაც მათემატიკის მასწავლებელი სჭირდებოდათ. სწორედ იქიდან იწყება ჩემი „მოწამვლა“ ამ საქმიანობით. იქ რამდენიმე წელი ვიმუშავე და შემდეგ პატარას გამო დავანებე თავი.

- რადგან ამ პროფესიით მოიწამლეთ, შესაბამისად, კიდევ გაგიჩნდებოდათ სკოლაში დაბრუნების სურვილი...

მარი მაჭარაშვილი მოსწავლეებთან ერთად
photo: courtesy of Mari Matcharashvili
მარი მაჭარაშვილი მოსწავლეებთან ერთად

- დიახ, როცა ჩემი პატარა წამოიზარდა, ისევ დავიწყე სამსახურის ძებნა. რეზიუმე გავამზადე და ახლომდებარე სკოლაში წავიღე, და აქაც გამიმართლა. მახსოვს, როცა სკოლაში მივედი, ფოიეში ხელოსნები სკოლის შიდა ფასადს ღებავდნენ. მითხრეს, დირექტორი არ არისო. ერთ-ერთმა ხელოსანმა, როცა ჩემი მისვლის მიზეზი გაიგო, რამდენიმე კითხვა დამისვა. მე გულწრფელად ვპასუხობდი მის კითხვებს. შემდეგ რეზიუმე გამომართვა და დამპირდა, დირექტორს გადავცემო. უხალისოდ წამოვედი, იმედი არც მქონდა. მახსოვს, კვირა დღე იყო, რომ დამირეკეს, დირექტორი გიბარებსო. წარმოიდგინეთ ჩემი გაოცება, როცა კაბინეტში შესულს ის ხელოსანი დამხვდა, ვინც რეზიუმე გამომართვა. მივხვდი, რომ ადამიანი, რომელსაც ასე თამამად ვესაუბრე, დირექტორი ყოფილა. ეს იყო ჩემი ყველაზე დიდი გამართლება, დიდი გამოცდაც და შანსიც პროფესიულ საქმიანობაში. ადამიანმა ასე უბრალო გასაუბრებით ირწმუნა ჩემი და ახლა საჭირო იყო ამ ნდობის გამართლება. მალე ახალბედა მასწავლებლისთვის თანმდევი ბევრი პრობლემის წინაშე აღმოვჩნდი, თუმცა შემდგომ პრობლემები შესაძლებლობად იქცა, რომელთა დაძლევამაც დროთა განმავლობაში ბევრი სიხარული და წარმატება მომიტანა.

მარი მაჭარაშვილი მოსწავლეებთან ერთად
photo: courtesy of Mari Matcharashvili
მარი მაჭარაშვილი მოსწავლეებთან ერთად

- მოსწავლეებთან ურთიერთობაში რა თვისებები გეხმარებათ?

- არასდროს გამჭირვებია ბავშვებთან ურთიერთობა, საერთოდ არ მახსენდება რთული ბავშვი, რომელიც ჩემს პიროვნულ ღირსებას შეურაცხყოფდა და განსაკუთრებული ზომების მიღება დამჭირდებოდა. ალბათ იმიტომ, რომ ძალიან მიყვარს ისინი. მასწავლებელმა უნდა შეძლოს თითოეული მოსწავლის განწყობის ამოცნობა, მიხვდეს მის პრობლემას, გააჩნდეს თანაგანცდის უნარი. თუ მასწავლებელს ეს თვისებები არ გააჩნია და მხოლოდ თვის ბოლოს ელოდება, რომ ხელფასი აიღოს, მას გაუჭირდება ბავშვებთან ურთიერთობა. ბავშვები ჩვენზე კარგი ფსიქოლოგები არიან, ისინი ზუსტად ხვდებიან, მათ მიმართ მასწავლებლის დამოკიდებულება რამდენად გულწრფელია.

მარი მაჭარაშვილი
photo: courtesy of Mari Matcharashvili
მარი მაჭარაშვილი

- „რას შევცვლიდი სასკოლო სისტემაში“ – თუ გიფიქრიათ ამაზე?

- სასკოლო სისტემაში ბევრი რამაა შესაცვლელი, მე რამდენიმე მათგანს გამოვყოფ, რაც პირადად მეხება. პირველი: შეიძლება ძველმოდურია, მაგრამ სასკოლო ფორმების საკითხს მოვაწესრიგებდი და მკაცრად გავაკონტროლებდი. სკოლა უნდა იყოს ის დაწესებულება, სადაც მოსწავლეც და მასწავლებელიც უნდა იცნობოდეს და შეხედვისთანავე უნდა გაგიჩნდეს მათ მიმართ მოკრძალება. მეორე საკითხი – ინფრასტრუქტურაა. მოსწავლეებმა რომ სრულფასოვანი განათლება მიიღონ, ამისთვის აუცილებელია ჰქონდეთ ისეთი სასწავლო გარემო, სადაც თავს ნამდვილ მოსწავლეებად იგრძნობენ. სკოლებში არ არის მოწესრიგებული ინფრასტრუქტურა. მერამდენე წელია ვიხვეწებით კომპიუტერებს, რვა კომპიუტერზე 30 მოსწავლე მოდის, რაც ქაოსს იწვევს გაკვეთილზე. მიუხედავად იმისა, რომ კომპიუტერული მეცნიერება ასე განვითარდა და მასზე მოთხოვნა მაღალია, სკოლებში საერთოდ არ ექცევა ყურადღება ამ საგანს, სახელმძღვანელო წიგნიც კი არ არსებობს. მორიგი პრობლემა სკოლებში, მათ შორის ჩვენთანაც, სპორტული დარბაზის არარსებობაა. სად გაგონილა სპორტის გაკვეთილები საკლასო ოთახში, ან რამდენად ნორმალურია მუსიკის გაკვეთილები პიანინოს გარეშე და კომპიუტერის გაკვეთილები კომპიუტერის გარეშე?! მესამე: ქაღალდომანია. ბევრ დროს ვკარგავთ რაღაც ფურცლების შევსება–მზადებაში წლის განმავლობაში, რომელსაც არავინ კითხულობს. ეს ფუჭი შრომა და თავის მოტყუებაა. მასწავლებელი მთლიანად გადართული უნდა იყოს გაკვეთილის ხარისხზე და არ უნდა კარგავდეს დროს ამ ფურცლებზე.

- მე ვიცი, რომ სკოლაში 12-წლიან სწავლასთან დაკავშირებითაც საკუთარი მოსაზრება გაქვთ, რაც რეპეტიტორების პრობლემას მოხსნიდა...

- ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი საკითხია. მე ვფიქრობ, რომ ცხრა კლასის განათლება საკმარისია მოსწავლისთვის, რომ ყველა საგანში ზოგადი ცოდნა ჰქონდეს. ამ ასაკის მოსწავლეს უკვე მეტ-ნაკლებად გაცნობიერებული აქვს ვინ უნდა გამოვიდეს და მშობელი ამის მერე იწყებს რეპეტიტორების ძებნას. ამას მოჰყვება ის, რომ მაღალ კლასებში მოსწავლეები გაკვეთილებს აცდენენ, განსაკუთრებით იმ დღეებს, როცა მათთვის საჭირო საგნები არ აქვთ, ან უარესი – არ უსმენენ იმ მასწავლებელს, რომელი საგანიც არ სჭირდებათ. ეს კი ძალიან შეურაცხმყოფელია მასწავლებლისთვის.

- გამოსავალს რაში ხედავთ?

- ჩემი აზრით, უმჯობესია მეათე კლასის გასაგრძელებლად მოსწავლეებს არჩევანის უფლება ჰქონდეთ. ისინი უნდა ირჩევდნენ იმ კონკრეტულ საგნებს, რაც სჭირდებათ მისაღებ გამოცდებზე და მხოლოდ ამ საგნებს ახმარდნენ დროს და ენერგიას. მომდევნო სამი წელი მხოლოდ ეს საგნები უნდა ისწავლონ გაძლიერებულად და ამაში ხელი უნდა შეუწყოს მასწავლებელმა. ამით მშობლებს ყველაზე დიდ პრობლემას, რეპეტიტორების პრობლემას მოვუხსნით და მოსწავლეც არ აარიდებს სკოლას თავს, რადგან მის მიერ არჩეულ საგნებს ისწავლის. სწავლას მეტი პასუხისმგებლობით მოეკიდება და ცოდნასაც გამოიყენებს.

- რას შეადარებდით სკოლას, მასწავლებლისთვის რა სამყაროა ეს?

- სკოლა ის რთული სამყაროა, სადაც სუსტები არ არსებობენ. მასწავლებლობა ურთულესი პროფესიაა, სადაც აუცილებელია თავდაუზოგავი შრომა და ძალისხმევა პიროვნული და პროფესიული ზრდა-განვითარებისთვის, რადგან მასწავლებელს უჭირავს მთავარი ბერკეტი, რაც მომავალი თაობის პიროვნებად ჩამოყალიბებაში აუცილებელია. დღეს ცხოვრება სკოლისა და მოსწავლების გარეშე ვერ წარმომიდგენია. ერთხელ ჩემმა მოძღვარმა მითხრა, იძულებით სწავლას მახსოვრობის უნარი არ გააჩნია, ასე რომ, ასწავლე სიყვარულით და უფალი გაგიკვალავს გზას წარმატებისკენ ბრძოლაშიო...

 

575
მარიამ მაჩალაძე

„სამშობლოში ყოფნის თავისუფლება”, ანუ როგორ გახდა ყოფილი ემიგრანტი ფერმერი

1317
(განახლებულია 22:33 21.01.2021)
ჩვენი პერიოდული რუბრიკა „დაბრუნებულები“ გაცნობთ მათ, ვინც დაბრუნდა სამშობლოში და აქ შეძლო საკუთარი საქმიანობა წამოეწყო.

მათ რიცხვშია პროფესიით მუსიკოსი მარიამ მაჩალაძე. მისი ისტორია ასეთია: ემიგრაციიდან დაბრუნებულმა წყალტუბოს რაიონის სოფელ პატრიკეთში მეურნეობა მოაწყო და ფერმერი გახდა.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

მარიამს სოციალურ ქსელებში აქვს ჯგუფი „სოფლის მეურნეობის განვითარება“, სადაც ხშირად აქვეყნებს საკუთარი საქმიანობის ამსახველ ფოტო- და ვიდეომასალას. სულ ახლახან ქართველი ემიგრანტების ყურადღებაც მიიქცია...

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- მარიამ, პანდემიის პირობებში სოციალური ქსელების მეშვეობით მსურველებს აქტიურად აცნობთ დამწყები ფერმერის ცხოვრებასა და საქმიანობას, ბევრი გამოხმაურება გაქვთ?

- დიახ, მე როგორც საქართველოში, ასევე უცხოეთში მცხოვრები ბევრი ადამიანი მეხმიანება. საკუთარ გვერდზე ჩემი საქმიანობის ამსახველ ვიდეოებსა და ფოტოებს ხშირად ვდებ. ვაჩვენებ როგორ ვშრომობ სოფელში და როგორია დამწყები ფერმერის ცხოვრება. ამით ვცდილობ ახალგაზრდობას მაგალითი ვუჩვენო და დავარწმუნო იმაში, რომ თუ მოინდომებენ, სოფლად შეიძლება ცხოვრება და საქმის კეთება.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- თქვენმა აქტიურობამ ამერიკაში მცხოვრები ქართველი ემიგრანტების ყურადღებაც მიიქცია, „ლაივ“ ჩართვაც ჰქონდათ თქვენთან...

- დიახ, პირველად შემამჩნია ამერიკაში მყოფმა ქალბატონმა მზია წულუკიძემ, რომელსაც ემიგრატების დიდი ჯგუფი აქვს და პირდაპირი ჩართვა მომიწყო. ჩემ შესახებ მას ახლობლებმა უამბეს, აქედან გაჩნდა იდეა, რომ ემიგრანტებისთვის პირადად მომეთხრო ყველაფერი. პროფესიით მუსიკოსი ვარ, მაგრამ ამ პროფილით არასდროს მიმუშავია. 2012 წელს მუშაობა ერთ-ერთ ქართულ არხზე დავიწყე ჟურნალისტად, შემდეგ მოვყევი შემცირებაში და სამსახურიდან გამათავისუფლეს.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- საკუთარი მეურნეობა როგორ დაიწყეთ?

- სამი წლის წინ გავყიდე პირადი ნივთები, ყველაფერი, რაც მქონდა და იმ ფულით საქონელი შევიძინე. ისინი გამრავლდნენ და ახლა მყავს ბოცვრები, ათი ბოჩოლა და სპეციალური ჯიშის ღორები, რომელთაც ვამრავლებ. მანამდე ოცი ფრთოსანი მყავდა, რომელიც უკვე დავყიდე. მაქვს ასევე სამი მოქმედი სათბური, სადაც ბოსტნეული მომყავს. სათბურებისთვის საჭირო თანხის ნახევარი მქონდა, მაგრამ საკმარისი არ იყო, ამიტომ სესხი ავიღე ბანკიდან და ამით ავაშენე.

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- რომელ საათზე იწყება თქვენი დილა?

- ახლა რვის ნახევარზე ვდგები, ზაფხულში ექვსზე მიწევს ხოლმე ადგომა. მანამდე ბავშვების გამო ვიღვიძებდი ადრე. როცა იტალიაში ვიყავი, ჩემი სამუშაო დღე შვიდ საათზე იწყებოდა, ამიტომ ექვსზე ვიღვიძებდი. ყველაფერი მიჩვევაზეა, ბოლო 13 წელი ასე ვარ...

მარიამ მაჩალაძე მამასთან ერთად
მარიამ მაჩალაძე მამასთან ერთად

- სანამ დამწყები ფერმერი გახდებოდით ემიგრაცია გამოიარეთ...

- იტალიაში 2015 წელს ჩავედი, ეს ქვეყანა იმიტომ ავირჩიე, რომ იქ ბევრი ახლობელი მყავდა. დახმარების გარეშე უცხოეთში სამუშაოს პოვნა ძნელია. იტალიაში ძალიან რთული ცხოვრება გავიარე, ძნელია, როდესაც არ იცი ენა, არ იცნობ უცხო ქვეყნის წეს-ჩვეულებებს, ადგილობრივ კანონებსა და ცხოვრების სტილს, მაგრამ დროთა განმავლობაში ყველაფერს ეჩვევი. პირველ ხანებში ოჯახში მოხუცის მომვლელად ვიმუშავე, შემდეგ სასტუმროში.

მარიამ მაჩალაძე საქმიანობის დროს
მარიამ მაჩალაძე საქმიანობის დროს

- რა გახდა აქ დაბრუნების მიზეზი, ანუ უცხოეთში ყველაზე უფრო რთულად გადასალახი რა აღმოჩნდა თქვენთვის?

- სანამ იქ აღმოვჩნდებოდი, ვერასდროს წარმოვიდგენდი, თუ რა მძიმე ფსიქოლოგიური პრობლემები აქვთ იქ მყოფ ქართველებს. ყველანაირად შეზღუდული ხარ და ფაქტობრივად თავისუფლება გაქვს წართმეული, რადგან სხვისი ცხოვრებით ცხოვრობ. ძნელია ფსიქოლოგიურად გაუწონასწორებელ ადამიანებთან მუშაობა, ღამეების თენება და მუდმივი დაძაბულობა. როცა მარტო ვრჩებოდი, მონატრება მკლავდა, განსაკუთრებით შვილები მენატრებოდა, ყოველღამ მათ ფოტოებს ვეფერებოდი. ემიგრანტობა ფიზიკურ ზიანს იმდენად არ გაყენებს, რამდენადაც ფსიქოლოგიურად გთრგუნავს...

მარიამ მაჩალაძე ქალიშვილთან ერთად
მარიამ მაჩალაძე ქალიშვილთან ერთად

- თქვენი რჩევები როგორი იქნება?

- ყველას, ვინც გადაწყვეტს, რომ უცხოეთში სამუშაოდ გაემგზავროს, ვურჩევ საკუთარი თავი ფსიქოლოგიურად წინასწარ შეამზადოს და აქედანვე გაძლიერდეს. პირველ რიგში ელემენტარული, სასაუბრო უცხო ენა შეისწავლონ. სხვა ქვეყანაში რამდენი ახლობელიც არ უნდა დაგხვდეს, ძნელია ვინმეს იმედად ყოფნა, რადგან ყველას თავისი პრობლემები აქვს. კიდევ, მოთმინება და საკუთარი ემოციების კონტროლი უნდა შეძლონ, სხვანაირად გაუჭირდებათ….

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- პირადად თქვენ რა გასწავლათ ემიგრაციამ?

- ბევრი რამ მასწავლა. საკუთარ ქვეყანაში ბევრი ისეთი რამ დავაფასე, რასაც მანამდე ყურადღებას არ ვაქცევდი. პირველ რიგში ესაა სამშობლოში ყოფნის თავისუფლება, შემდეგ ოჯახის წვერების სიყვარული, ქართული სტუმართმოყვარეობა, მეგობრობა და, რაც მთავარია, შვილებისა და მშობლის ურთიერთობები. ევროპაში ეს ყველაფერი, ფაქტობრივად, დაკარგულია, იქ შვილი რომ დედასთან სტუმრად მივიდეს, საამისოდ მისგან ნებართვა წინასწარ უნდა აიღოს… როცა დედას სიმსივნე დაემართა, მაშინ რაც ვიშოვე, სულ სავადმყოფოებში გადავიხადე. შვიდი წელი ვიწვალეთ, მაგრამ, სამწუხაროდ, ვერ ვუშველე...

მარიამ მაჩალაძე
მარიამ მაჩალაძე

- ვიცი, რომ მარტოხელა დედა ხართ...

- დღეს უკვე დარწმუნებული ვარ იმაში, რომ ქალზე ძლიერი სამყაროში მართლა არ არსებობს, მით უმეტეს, როცა მარტოხელა დედა ხარ. შვილების გამო ასჯერ ძლიერი და მოტივირებული ხდები და გამოსავალს, თუ მოინდომებ, ყველა სიტუაციიდან მოძებნი, ეს მე საკუთარი ცხოვრებითაც დავამტკიცე...

 

1317
თორნიკე ნინიკაშვილი

როგორ შეცვალა „გლოვოს" კურიერის ცხოვრება ნაპოვნმა საფულემ და სოციალურმა ქსელმა

2104
(განახლებულია 19:47 21.01.2021)
შემთხვევა, რომელმაც ახალგაზრდა ადამიანის ცხოვრება სრულიად შეცვალა, 4 იანვარს მოხდა. „გლოვოს“ თანამშრომელმა თორნიკე ნინიკაშვილმა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს ფულით სავსე საფულე იპოვა.

არც უფიქრია, მაშინვე მფლობელის ძებნა დაიწყო. პოსტი ფეისბუქ-გვერდზე გამოაქვეყნა და ამას რაც მოყვა, თორნიკე თავად მოგიყვებათ:

თორნიკე ნინიკაშვილი
თორნიკე ნინიკაშვილი

- ჩვეულებრივი სამუშაო დღე იყო, ვასრულებდი ჩემ მოვალეობას. დავტოვე შეკვეთა მომხმარებელთან და უკან ვბრუნდებოდი. როცა „სითი მოლთან“ მოვედი, დავინახე ძირს დაგდებული საფულე. ფული, ბარათები, პირადობის მოწმობა – ყველაფერი იქ იყო. თავიდან გადავწყვიტე პოლიციაში მიმეტანა, მაგრამ ასე რომ მოვქცეულიყავი, ფაქტიურად მთელი დღე იქ უნდა გამეტარებინა და მუშაობას ვეღარ შევძლებდი. ამიტომ ფეისბუქზე დავწერე პოსტი, რომ ვეძებდი საფულის მფლობელს.

დავხურე ფეისბუქი და გავაგრძელე მუშაობა. დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ, როცა კვლავ გავხსენი სოციალური ქსელი, თვალებს არ დავუჯერე, იმდენი გაზიარება ჰქონდა პოსტს. საბედნიეროდ, მალევე ვიპოვეთ პატრონი. ძალიან აფორიაქებული და განერვიულებული იყო. როცა მოვიდა, გახარებული ჩამეხუტა და დიდი სითბო მაგრძნობინა, საოცარი მადლიერება გამოხატა. სახლშიც მიმიპატიჟა მისმა ოჯახმა. თუმცა, მგონი, მე მასზე უფრო გახარებული ვიყავი, რომ ასე გავაბედნიერე ადამიანი.

რამდენიმე მეგობარმა პოსტზე შინაგან საქმეთა სამინისტრო მონიშნა. როცა საფულე მფლობელს დავუბრუნე, ბევრი მწერდა სამინისტროდან და მადლობას მიხდიდნენ ჩემი საქციელის გამო, პატრულის თანამშრომლები მაჩერებდნენ გზაზე და ხელს მართმევდნენ. ჩემს მშობლებს ყველა სიყვარულით ხვდებოდა რაიონში და ისინიც უბედნიერესები იყვნენ.

თორნიკე ნინიკაშვილი
თორნიკე ნინიკაშვილი

- ცოტა თქვენ შესახებაც მოგვიყევით...                                             

- დავიბადე და გავიზარდე ზესტაფონის რაიონში, ალავერდში. ვერ ვიტყვი, რომ ფუფუნებაში ვიზრდებოდი. პირიქით, გვიჭირდა, მაგრამ ყველაზე დიდი სიმდიდრე, თბილი და მოსიყვარულე ოჯახი მყავდა. სკოლას რომ ვამთავრებდი, რეპეტიტორებთან მომზადების საშუალება არ გვქონდა, ჩემი ძალებით ჩავირიცხე ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში, იურიდიულ ფაკულტეტზე და თბილისში გადმოვბარგდი. სამწუხაროდ, გრანტი ვერ ავიღე. იმ დროს ჩემს ოჯახს მატერიალური პრობლემები ჰქონდა. დღე ვსწავლობდი, ღამე ვმუშაობდი. ძალიან მიჭირდა, მაგრამ როგორღაც ვახერხებდი. თუმცა, ბევრი მცდელობის მიუხედავად, უსახსრობის გამო სწავლის შეწყვეტა მომიხდა. ამჟამად სტატუსი მაქვს შეჩერებული. ვმუშაობ „გლოვოში“ კურიერად.

- როგორ შეცვალა ამ ამბავმა თქვენი ცხოვრება?

- აი, ამას კი ნამდვილად არ ველოდი. ვერც კი წარმოვიდგენდი ამდენი ადამიანის სითბოს, სიყვარულს, დაფასებას თუ დავიმსახურებდი. წარმოუდგენელი ამბავი ხდებოდა ჩემს ფეისბუქზე. უამრავი ადამიანი მწერდა, უამრავი საჩუქარი მივიღე. 1650-ლარიანი ფეხსაცმელი მაჩუქეს, რომელზეც ჩემი ფინანსური მდგომარეობიდან გამომდინარე ვერც ვიოცნებებდი. ისეთი საჩუქარია, ფეხზე ჩასაცმელად არც მემეტება.

ყველაზე მეტად, იცით, რამ გამაბედნიერა? საოცარმა ადამიანებმა ჩამირიცხეს თანხა და სრულად მომიგროვდა სწავლის საფასური. უბედნიერესი ვარ, რომ გავაგრძელებ და შევძლებ სწავლის დამთავრებას. უკვე მივწერე უნივერსიტეტის ადმინისტრატორს, მასაც ძალიან გაუხარდა და სულ მალე მოვაგვარებთ ყველა დეტალს.

მე მაშინ ამ ყველაფერზე არც მიფიქრია, მხოლოდ იმ ადამიანზე  ვფიქრობდი, ვინც ეს საფულე დაკარგა. ერთი სული მქონდა მეპოვა, ვიცოდი როგორ იდარდებდა, რა დღეში იქნებოდა... ცოტა ფული ნამდვილად იდო იმ საფულეში, ამასთან ყველა საბუთი და ბარათი. ბედნიერი ვარ, რომ მომცა უფალმა საშუალება, სიხარული მეჩუქებინა ჩემთვის სრულიად უცხო ადამიანისთვის...

2104
ტურისტული სფეროს თანამშრომლების საპროტესტო აქცია

მთავრობას კოვიდშეზღუდვების მოსახსნელად 48 საათი მისცეს: თბილისში პროტესტი გრძელდება

42
(განახლებულია 19:02 24.01.2021)
როგორც ტურიზმის საინიციატივო ჯგუფის წარმომადგენელმა, ალექსანდრე გიორგიძემ განაცხადა, პანდემიის გამო ტურიზმის სფერო მძიმე სიტუაციაში აღმოჩნდა, ამიტომ ისინი ხელისუფლებისგან კონკრეტულ ნაბიჯებს ელოდებიან.

თბილისი, 24 იანვარი – Sputnik. თუ საქართველოს მთავრობა 48 საათის განმავლობაში არ წარმოადგენს კონკრეტულ გეგმას შეზღუდვების დაუყოვნებლივ მოხსნასთან დაკავშირებით, მომიტინგეები კანონის ფარგლებში რადიკალურ ქმედებებზე გადავლენ, ამის შესახებ ტურიზმის საინიციატივო ჯგუფის წარმომადგენელმა, ალექსანდრე გიორგიძემ განაცხადა.

22 იანვარს უწყებათშორისმა საკოორდინაციო საბჭომ 1 თებერვლიდან ქვეყანაში მოქმედი შეზღუდვების ეტაპობრივი მოხსნის გადაწყვეტილება მიიღო. თუმცა ამ ეტაპზე ტურიზმის, მათ შორის, სამთო-სათხილამურო კურორტების გახსნა არ იგეგმება და არსებული შეზღუდვები კვლავ ძალაში რჩება. მთავრობის გეგმის მიხედვით, ზამთრის კურორტები მუშაობას 1 მარტიდან განაახლებენ.

აღნიშნულმა გადაწყვეტილებამ ტურიზმის სფეროს წარმომადგენელთა უკმაყოფილება გამოიწვია.

„სფერო, რომელიც არის ერთი წელი გაჩერებული და მთავარი შემომტანი იყო ქვეყნის ბიუჯეტის, დაახლოებით 25-27 პროცენტამდე ავსებდა ჩვენი ქვეყნის დოვლათს, ეს სფერო არის სრულიად გაჩერებული. ზარალი ძალიან მარტივად დათვლადია და ყველაზე ცუდი ის არის, რომ პერსპექტივაც არ ჩანს, როგორ გავიხსნებით“, - განაცხადა ალექსანდრე გიორგიძემ.

გიორგიძის განცხადებით, ტურისტული სექტორი ითხოვს, რეგულაციების სრული დაცვით გაიხსნას საზღვრები და მთის კურორტები.

ამასთან, როგორც გიორგიძემ აღნიშნა, ნოემბერ-დეკემბერის თვეში დაახლოებით 1200 კომპანია გაკოტრდა, ხოლო 350 000-მდე ადამიანი, რომლებიც ტურიზმში იყვნენ დასაქმებული, უმუშევრად არიან დარჩენილი.

„მილიონზე მეტი ადამიანია ქვეყანაში შიმშილობის ზღვარზე და ამის ფონზე სახელმწიფო არ გვაძლევს გამომუშავების საშუალებას. უნდა გაიხსნას, სხვა გამოსავალი არ არის, თორემ ჩვენ გაზაფხული გვექნება ძალიან მძიმე და კიდევ რამდენიმე თვე რომ არ იმუშაოს სფერომ, ეს ნიშნავს დიდ სოციალურ აფეთქებას“, - განაცხადა გიორგიძემ.

კორონავირუსის პანდემიის გამო დაწესებული შეზღუდვები სულ უფრო მეტ უკმაყოფილებას იწვევს. დღეს ოპოზიციური პარტია „ნაციონალური მოძრაობის“ აქტივისტებმა უკვე განაცხადეს, რომ არ დაემორჩილებიან არსებულ შეზღუდვებს და კომენდანტის საათის დაწყების შემდეგ, 21:00 საათზე რუსთაველის გაზმირზე სეირნობას მოაწყობენ.

საქართველოში ზამთრის კურორტებზე ტურისტული სეზონი, ჩვეულებრივ, დეკემბრის დასაწყისში იხსნება და მარტის ბოლომდე გრძელდება. შესაბამისად, წლევანდელი სეზონი ოთხჯერ უფრო ხანმოკლე იქნება და მხოლოდ ერთი თვით შემოიფარგლება.

ტურისტული სექტორი, რომელშიც დაახლოებით 150 ათასი ადამიანია დასაქმებული, კორონავირუსის პანდემიის გამო ყველაზე მეტად დაზარალდა.

„ნაციონალური მოძრაობის“ აქტივისტები დღეს კომენდანტის საათის დროს რუსთაველზე ისეირნებენ >>

საკოორდინაციო საბჭოს გადაწყვეტილებით, 28 ნოემბრიდან ბაკურიანის, გუდაურის, გოდერძისა და მესტიის სათხილამურო კურორტებზე სპეციალური შეზღუდვები დაწესდა. კერძოდ, სასტუმროების გამოყენება დასაშვებია მხოლოდ საკარანტინო სივრცეების მოსაწყობად. გაჩერებულია სათხილამურო ტრასებისა და სათხილამურო საბაგიროების ფუნქციონირება.

42