ქეთი ჯიშკარიანი

ბასკეთის უნივერსიტეტის ქართველი სტუდენტი და პირობა, რომელიც მას ბასკებმა ჩამოართვეს  

1456
(განახლებულია 16:34 24.06.2020)
რუბრიკაში „ქართველები უცხოეთში“ ბასკეთში მცხოვრები ოცი წლის ქართველი გოგოს, ქეთი ჯიშკარიანის საინტერესო ისტორიას გაგაცნობთ.

აქტიურ დამოუკიდებელ ცხოვრებას ქეთი ჯერ კიდევ ბავშვობიდან მიეჩვია. მშობლიური ენის მიმართ ყოევლთვის განსაკუთრებული დამოკიდებულება ჰქონდა, ამიტომ ფილოლოგიის პროფესიას დაეუფლა. რვა წლის ასაკიდან წერს და იბეჭდება სხვადასხვა პერიოდულ გამომცემლობაში. მოგვიანებით რეპორტაჟებს აკეთებდა ტელეკომპანია “რიონის” საბავშვო გადაცემაში. აქტიურად იყო ჩართული მერიის ახალგაზრდული ცენტრის ფუნქციონირებაში. აწყობდა საღამოებს, ატარებდი ტრენინგებს, ორგანიზებას უწევდა ლიტერატურულ და სხვა საგანმანათლებლო პროექტებს.

ქეთი ჯიშკარიანი
ქეთი ჯიშკარიანი

ოცი წლის ასაკში ჩავიდა ბასკეთში და დღეს ორი წელია, რაც ქალაქ ვიტორია-გასტეიზის უნივერსიტეტის გეოგრაფიისა და ტერიტორიული დაგეგმარების ფაკულტეტის მეორე კურსის სტუდენტია.

ამასთან ქეთი ემიგრანტ ბავშვებს -კანადაში, საფრანგეთში, ინგლისში, ესპანეთში, რუსეთში, ნიდერლანდებსა და გერმანიაში ქართულ ენას ონლაინ ასწავლის. ამისთვის მან საინტერესო სააზროვნო თამაშობებით, თანამედროვე სტანდარტებზე აწყობილი სპეციალური პროგრამა შეადგინა. მის მოსწავლეებს შორის უცხოელებიც არიან.

რას აპირებს სამომავლოდ და შედის თუ არა მის გეგმებში საქართველოში დაბრუნება-ამას მასალიდან შეიტყობთ.

ქეთი ჯიშკარიანი
ქეთი ჯიშკარიანი

- ქეთი, როგორი იყო შენი ცხოვრება ოც წლამდე?

- ბავშვობასთან საოცარი მოგონებები მაკავშირებს. რუსეთში, ქალაქ მოსკოვში დავიბადე, ოთხ წლამდე იქ ვიზრდებოდი. დედა ასოცირებული პროფესორია, მან სამსახური ვერ დატოვა და საქართველოში წამოვედით. მამა მთავარი ინჟინერი იყო ერთ-ერთი ცნობილი კომპანიის და ჩვენთან ერთად წამოსვლა ვერ შეძლო. შემდეგ სამსახური შესთავაზეს ქუთაისში, სადაც ცენტრალური ტერიტორიის მთლიანი რეკონსტრუქცია იყო დაგეგმილი, ისიც დათანხმდა. მას შემდეგ საქართველოშია, ამიტომ ჩემს აღზრდაში დედის როლი უფრო დიდია. ის ყოველთვის ცდილობდა ჩემში პატარაობიდან დამოუკიდებლობისა და თავისუფალი აზროვნების ჩანერგვას.

ქეთი ჯიშკარიანი ესპანელ მეგობართან ერთან
ქეთი ჯიშკარიანი ესპანელ მეგობართან ერთან

- რამდენი წლის ასაკში დაიწყე წერა და შემოქმედებითი საქმიანობა?

- შვიდი წლის ვიყავი, როცა დავიწყე ლექსებისა და ჩანახატების წერა. რვა წლის ვიყავი, როდესაც გამოცხადდა კონკურსი წიგნში „ქუთაისო ჩემო“ მოსახვედრად. უნდა დაგვეწერა ლექსი ქუთაისზე, საუკეთესოს გამოაქვეყნებდნენ. იმ კონკურსში ჩემი ლექსი შეარჩიეს, თუ არ ჩავთვლით სხვადასხვა პატარა კონკურსებს, ეს ჩემთვის პირველი წარმატება იყო და აქედან დაიწყო წარმატებების სერია. რაც, უფრო გამომდიოდა რაიმე, მით უფრო მეტი მინდოდა. როგორც ყველაზე პატარა მონაწილე ინტერვიუსათვის დამიბარეს ტელეკომპანია „რიონში“. გადაცემა პირდაპირ ეთერში იყო. მას კარგად გავუმკლავდი და მოწონებაც დავიმსახურე. გადაცემის შემდეგ დედამ გადაწყვიტა საბავშვო სტუდია “რიონულაში“ დამეწყო სიარული, სადაც ვამზადებდი რეპორტაჟებს. ამბიციური ბავშვი ვიყავი: ხან მერთან მინდოდა ჩამეწერა ინტერვიუ, ხანაც ქალაქის გუბერნატორთან. სკოლაშიც ყოველთვის გამოვირჩეოდი აქტიურობით: ვუძღვებოდი ჩემ მიერ ორგანიზებულ საღამოებს, ვატარებდი ტრენინგებს, ორგანიზებას ვუწევდი ლიტერატურულ და საგანმანათლებლო პროექტებს. განსაკუთრებით მაბედნიერებდა, როდესაც საქველმოქმედო საღამოებს ვუწევდი ორგანიზებას.

ქეთი ჯიშკარიანი
ქეთი ჯიშკარიანი

- აქედან გამომდინარე, ვფიქრობ, ოცი წლის გოგოს დამოუკიდებელი ცხოვრების დაწყება უცხოეთშიც არ გაგიჭირდებოდა...

- მიუხედავად იმისა, რომ დამოუკიდებელ ცხოვრებას მიჩვეული ვიყავი,  მშობლებს მაინც ეშინოდათ უცხოეთში ჩემი მარტო გაშვება. ესპანეთზე არჩევანი იმიტომ შევარჩიეთ, რომ ბასკეთში ჩემი ბიძა ცხოვრობს. მინდოდა ბასკეთის უნივერსიტეტში ჩაბარება, რომელიც საკმაოდ პრესტიჟულია და შესაბამისად იქ მოხვედრაც რთულია. თუმცა ეს შევძელი და ახლა მეორე კურსზე ვარ. პირველი წელი საკმაოდ ძნელი იყო, რადგან ესპანური ენა კარგად არ ვიცოდი, თანაც აქ სრულიად განსხვავებული საგანმანათლებლო სისტემა დამხვდა. დამოუკიდებელი ცხოვრების დაწყება არ გამიჭირდა ვინაიდან პატარაობიდან შეჩვეული ვარ. უბრალოდ ძნელია ოჯახისა და მეგობრებისგან შორს ყოფნა. ახალ გარემოსთან და უცხო კულტურასთან შეგუება ცოტა უჩვეულოა, თუმცა საინტერესო. ბიძასთან ვცხოვრობ და ის ყველაფერში მეხმარება. ბასკურ ენას რაც შეეხება, დღემდე არ ვიცი. ძალიან რთულია, ისევე როგორც ქართული უცხოელებისთვის. უნივერსიტეტში ესპანურ ენას ვიყენებ, ბასკურ სიტყვებს მხოლოდ ინტერესის გამო ვსწავლობ.

ქეთი ჯიშკარიანი
ქეთი ჯიშკარიანი

- ქართველებს და ბასკებს ოდითგან ამსგავსებდნენ ერთმანეთს, ბასკეთში რამდენად იციან საქართველოსა და ამ მსგავსების შესახებ?

- დიახ, ქართველებსა და ბასკებს დიდი ხნის ნათესაობრივი ურთიერთობა გვაქვს. ეს აქ იციან და პატივს სცემენ ამ ფაქტს. ყოველთვის მეკითხებიან საქართველოს, ქართული ენისა და კულტურის შესახებ. შემდეგ, მთხოვენ ხოლმე, რომ ქართული სიტყვები ვასწავლო. ბასკურში ბევრი სიტყვაა, რომლებიც ერთმანეთს ჰგავს. მაგალითად ერი -ჰერრი-სოფელს, ქვეყანას ნიშნავს. მახსოვს პირველად რომ დავინახე წარწერა “Guria” გამიკვირდა, თანაც, გამიხარდა. მართალია, ის ბარი ქართველის აღმოჩნდა, მაგრამ წარწერა ჩვენს გურიას არ აღნიშნავს, ქართულად ამ სიტყვას„ჩვენის“ მნიშვნელობა აქვს. საინტერესოა, რომ ქალაქ ბილბაოში არის მთა, რომელიც ნისლში არ ჩანს და მას “არჩანდა“ ჰქვია. ამას გარდა სხვა უამრავი საერთოს პოვნა შეგვიძლია, იგივე კულტურასა და ტრადიციებში.

ქეთი ჯიშკარიანი
ქეთი ჯიშკარიანი

- ზოგადად ხასიათში თუ აისახება მსგავსება?

 - ბასკები ჩვენნაირი ფეთქებადი ერია, უყვართ გართობა და ჩვენსავთ აქვთ უამრავი დღესასწაული, რომლებიც ძალიან მომწონს. ისინი პატივს სცემენ საკუთარ და სხვის ტრადიციებს. დღესასწაულებზე იცვამენ ტრადიციულ ეროვნულ სამოსს, რომელიც ულამაზესია და რაღაცით წააგავს კიდეც ქართულს. ბასკებსაც ძალიან უყვართ ღვინო და ჩვენს მსგავსად ღვინის დაყენების განსაკუთრებული რიტუალი აქვთ. ისინი ყოველთვის გამოხატავენ საქართველოში მოგზაურობის სურვილს. მოსწონთ ქართული სამზარეულო. სხვათა შორის, ბასკებსაც აქვთ მჭადისა და ხარჩოს მსგავსი კერძები, თუმცა ჩვენი ხარჩო უფრო განსხვავებულია ქართული სანელებლებიდან გამომდინარე. მსგავსება ფოლკლორშიცაა. ჩემთვის განსაკუთრებით ემოციური და საამაყო იყო, როდესაც ცნობილი გახდა, რომ ბასკეთის უნივერისიტეტის პროფესორმა, ბასკური ენის აკადემიკოსმა, ბატონმა ხაბიერ კინტანამ, ქართული ენიდან ბასკურად „ვეფხისტყაოსანი” თარგმნა.

ქეთი ჯიშკარიანი
ქეთი ჯიშკარიანი

- ვიცი, რომ საკუთარი სურვილით, ქართველი ემიგრანტების ბავშვებს ქართულს ასწავლი...

- დიახ, ჩემი მოსწავლეები ემიგრანტი ქართველების შვილები არიან. მათ ქართულს ონლაინ ვასწავლი: კანადაში, საფრანგეთში, ინგლისში, ესპანეთში, რუსეთში, ნიდერლანდებსა და გერმანიაში. ქართველი მოსწავლეების მომზადება იმიტომ დავიწყე, რომ ძალიან მინდა ემიგრანტ ბავშვებს ქართული ენის მიმართ უფრო დიდი ინტერესი ჰქონდათ. მართალია, აქ გახსნილია სკოლები, სადაც შეუძლიათ ისწავლონ ქართული, თუმცა ეს მაინც ვალდებულებაა და ამას გულით არ უდგებიან. ონლაინ სწავლება, სადღაც სამი თვეა დავიწყე და იმაზე კარგი გამოხმაურება მქონდა, ვიდრე მოველოდი. გადავწყვიტე იმ ხერხებით, როგორც მე შემაყვარეს ქართული ენა მათაც შევაყვარო. ამიტომ შევადგინე თანამედროვე სტანდარტებზე აწყობილი სპეციალური პროგრამა საინტერესო სააზროვნო თამაშებით, რომ სწავლის პროცესი სასიამოვნო გავხადო. მყავს ისეთი მოსწავლეები, რომელთა ან დედაა უცხოელი ან მამა და მინდა გითხრათ, რომ არაჩვეულებრივად ითვისებენ. როდესაც დავალებად ვაძლევ ამა თუ იმ თემის დაწერას ძალიან გულისამაჩუყებელ ნამუშევრებს მახვედრებენ. მინდა, რომ მათში დამოუკიდებელი აზროვნების განვითარებას შევუწყო ხელი.

ქეთი ჯიშკარიანი
ქეთი ჯიშკარიანი

- ბასკებს შორის ფავორიტი მოსწავლე თუ გყავს?

- მყავს ფავორიტი, ჩემი მეგობარი ბასკი გოგონა, რომელიც აქცენტის გარეშე იმეორებს რთულ ქართულ სიტყვებს. ასევე მაქვს ურთიერთობა ჩემ ქალაქში ერასმუსის პროგრამის სტუდენტებთან, შეკრებებზე ყოველთვის მთხოვენ ხოლმე, რომ ქართულად რაღაც ახალი ვასწავლო. მათ პირობაც დამადებინეს, როდესაც საქართველოში წავალ ისინიც თან წავიყვანო, რადგან აღფრთოვანებულები არიან რაჭაში არსებული, ჩემი სოფელ გოგოლათით, რომელიც საოცრად მენატრება.

- გაიხსენე რაიმე ანდაზა ან გამოთქმა, რომელსაც ერთნაირი შინაარსი აქვს ბასკურად და ქართულად...

- სიმართლე გითხრათ, მართლა ბევრი საერთო შინაარსის მქონე ანდაზა და გამონათქვამი გვაქვს, მაგრამ მე მივაგენი ზუსტად იდენტურს, ესაა-  „ტყუილს მოკლე ფეხები აქვს”- რომლის ბასკური ვერსიაც ასე  ჟღერს: „Gezurrak hanka motzak“ ხოლო ესპანურად - “La mentira (tiene) piernas cortas".

- შეგიძლია გაგვანდო რაზე ოცნებობ?

- ოცნებები არ მაქვს, მხოლოდ მიზნებს ვისახავ ხოლმე. რადგან ვთვლი, რომ ოცნება აბსტრაქტულია და მისი ახდენის შანსი უფრო ნაკლებია ვიდრე მიზნის მიღწევის. პირველ რიგში, ვაპირებ ბაკალავრიატის, შემდეგ მაგისტრატურის სოციალურ- პოლიტიკურ მეცნიერებათა ან საერთაშორისო ურთიერთობების განხრით წარმატებით დასრულებას. მომავალ წელს ვაპირებ „ახალგაზრდა ელჩების“ კონკურსში მონაწილეობის მიღებას, ვიმედოვნებ, რომ გავიმარჯვებ და ხელს შევუწყობ საქართველოს პოპულარიზაციას ესპანეთში. აქვე, ვსარგებლობ შემთხვევით და დედას მინდა ვუთხრა დიდი მადლობა, რადგან ის საუკეთესოა და ჩემთვის თავისი შესაძლებლობების მაქსიმუმს იყენებს. თუკი აქამდე  რამეს მივაღწიე ან მომავალში მივაღწევ - ყველაფერი მისი დამსახურებაა.

- საქართველოში დაბრუნებას როდის აპირებ?

- ძირითადად კარიერულ წინსვლაზე ვარ ორიენტირებული, მინდა სწავლა მალე დავასრულო, რომ საქართველოში დავბრუნდე და აქ მიღებული ცოდნა და გამოცდილება მაქ გამოვიყენო. ძალიან მინდა სულ მცირე წვლილი მაინც შევიტანო ქართველი ხალხის ცხოვრების უკეთესობისაკენ შეცვლაში. ყოველთვის თვალს ვადევნებ საქართველოში მიმდინარე მოვლენებს. მიხარია, რომ ის ვითარდება და ქვეყნის ინფრასტრუქტურა და იერსახე უკეთესობისკენ იცვლება, მაგრამ იმდენი გაჭირვებული მოხუცი და სამსახურის გარეშე დარჩენილი ახალგაზრდაა, რომ ვთვლი მათ განსაკუთრებით სჭირდებათ ჩვენი დახმარება და ხელშეწყობა იმისთვის, რომ ბედნიერები იყვნენ...

 

1456
თემები:
ქართველები უცხოეთში (81)
გიული გიორგაძე

ნამდვილი ამბავი იმაზე თუ „ბეთჰოვენმა რა ჰქმნა“?  

19
(განახლებულია 14:44 29.09.2020)
იყო დრო, როდესაც ჩვენში ბავშვები მუსიკაზე „მოდის“ გამო დაჰყავდათ და მუსიკალურ შვიდწლედს იძულებით ამთავრებინებდნენ. შედეგი სავალალო იყო: უმრავლესობა მუსიკაზე გულს იცრუებდა...

დღეს სხვა სიტუაციაა და ამ საკითხისადმი დამოკიდებულებაც საბედნიეროდ, შეიცვალა. თანაც, მოგეხსენებათ, თანამედროვე ბავშვს, ვერც აიძულებ, რომ სურვილის გარეშე რაიმე შეისწავლოს. ყველა შემთხვევაში, მასწავლებლის როლი განმსაზღვრელია. კარგმა პედაგოგმა შეიძლება ისე იმოქმედოს, რომ ბავშვს გამები, სოლფეჯიო და კლასიკური მუსიკაც შეაყვაროს და ამასთან, დახვეწილი გემოვნებაც ჩამოუყალიბოს...

ასეთი პედაგოგების რიცხვშია გიული გიორგაძეც, რომელსაც საჯარო სკოლასა და საბავშვო მუსიკალურ სტუდიაში მუშაობის დიდი გამოცდილება აქვს, დღეს ის კერძო გაკვეთილებს ატარებს. 

გიული გიორგაძე
გიული გიორგაძე

- ქალბატონო გიული, თავის დროზე, სავარაუდოდ, მუსიკის კარგი მასწავლებელი გყავდათ...

- დიახ, ჩემი პირველი მასწავლებელი, საოცარი ადამიანი ლიანა ფირალიშვილი იყო. ის უდიდესი მოთმინებითა და სიყვარულით მიხსნიდა და მასწავლიდა ნოტებს, მანვე მაზიარა ბგერების ჰარმონიას. თუმცა ლმობიერი პიროვნება გახლავთ, ამას ხელი არ შეუშლია იმაში, რომ მკაცრი და მომთხოვნიც ყოფილიყო, რაც ჩემი აზრით, აუცილებელია წარმატების მისაღწევად. ჩვენ დღემდე ვმეგობრობთ. ჩემი პირადი მაგალითიდან გამომდინარე, უკვე ვიცი, რომ მასწავლებელი უდიდეს როლს ასრულებს მოსწავლის გემოვნების ჩამოყალიბებასა და მის განვითარებაში.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- ოჯახური გარემოც არანაკლებ მნიშვნელოვანია, თქვენს მაგალითაზე რას იტყვით?

- მართლაც ასეა, მე დედა პედაგოგი მყავს. ღრმა ბავშვობაში, შესაძლებელია, პირველ რიგში, სწორედ მან იქონია გავლენა, რომ მუსიკით დავინტერესებულიყავი და მომავალი პროფესიაც ამის გათვალისწინებით ამერჩია. სერიოზული მუშაობა და შეხება მქონდა მუსიკასთან მაშინაც, როცა ნიჭიერთა ათწლედში ვსწავლობდი.

- ბავშვი რომ მუსიკით დააინტერესო, ამოსავალი მაინც რა არის?

- მთავარი ფაქტორი, რომ მოსწავლე მუსიკით დააინტერესო ისაა, რომ დაანახო თავად როგორ გიყვარს მუსიკალური ხელოვნება და საქმე, რომელსაც აკეთებ. მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ბავშვი არ  დაძაბო და მას სიმშვიდისა და კეთილგანწყობის განცდა შეუქმნა, რათა მან შენს გაკვეთილზე და ინსტრუმენტთან თავი კომფორტულად იგრძნოს. ბავშვს მცირე ასაკიდან უნდა მოვასმენინოთ გემოვნებიანი მუსიკა, რათა კარგი გემოვნება ჩამოვუყალიბოთ.

მუსიკალური სკოლის კოლექტივთან ერთად
მუსიკალური სკოლის კოლექტივთან ერთად

- ალბათ რეპერტუარსაც აქვს მნიშვნელობა...

- დიახ, რეპერტუარის შედგენა საკმაოდ რთული და შრომატევადი საქმეა, რადგან გასათვალისწინებელია ბავშვის უნარ-შესაძლებლობები და დროც, რაც თანამედროვე ბავშვებს ძალიან ცოტა აქვს. სამწუხაროდ დღევანდელმა რეალობამ და ყოფითმა პრობლემებმა ბავშვების ინტერესი უკანა პლანზე გადაწია, ამიტომ ძალიან მიხარია, როცა მშობელი მაინც ახერხებს, რომ დაინტერესებული ბავშვი მუსიკაზე ატაროს. მოსწავლის ნებისმიერი, თუნდაც მცირე წარმატება და სიხარული მასწავლებლისთვის უდიდესი ბედნიერებაა. ამიტომ, ჩემი მოსწავლეების ყველა გამოსვლა უკვე წარმატებად მიმაჩნია.

ხელოვან-მეთოჯინეებთან ერთად
ხელოვან-მეთოჯინეებთან ერთად

- ხშირად მსმენია, რომ საკმაოდ რთულია საბავშვო სიმღერების წერა, თუმცა ქართველებს, საბედნიეროდ, ბევრი კარგი საბავშვო კომპოზიტორი გვყავს...

- დიახ, საქართველოში საბავშვო სიმღერების ბევრი კარგი ავტორია. შესაბამისად, რთულია გამოარჩიო და მოსწავლეს რომელიმე კონკრეტული ავტორი შესთავაზო. ამიტომ მირჩევნია ერთად მოვუსმინოთ ამა თუ იმ სიმღერას და ის ბავშვის მოთხოვნისა და გემოვნების შესაბამისად შევარჩიო. ამით რა თქმა უნდა, ბავშვსაც სწავლისადმი უფრო მეტ ენთუზიაზმსა და ინტერესს უჩენ. არსებობს ასეთი გამოთქმა: „ბავშვისთვის რომ წერო, უნდა წერო უფროსებისთვის, მაგრამ უფრო კარგად“. თანამედროვე ბავშვის მრავალფეროვანი ფანტაზიის დაკმაყოფილება არაა მარტივი ამბავი.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- მუსიკალური სამყარო სავსეა თანმდევი საოცარი ამბებით, რაიმე თუ გახსენდებათ?

- თქვენს კითხვაზე ერთი ახალი ამბავი გამახსენდა. მე მყავს არაჩვეულებრივი მოსწავლე, ძალიან ნიჭიერი, მაგრამ ცოტა უცნაური ბავშვი, გიორგი ოდიკაძე, რომელიც ბავშვობაში, ძილის წინ, თურმე, ყოველთვის ერთ რომელიღაც მუსიკას უსმენდა. ის მუსიკა ჩამონტაჟებული იყო მის საწოლზე და როგორც კი წვებოდა დასაძინებლად, ისიც ავტომატურად ირთვებოდა. გიორგიმ მითხრა, რომ ის მელოდია დღემდე ახსოვს და ენატრება. ერთხელაც ბავშვმა, რომელიც  შვიდი წლისაა, იმ მუსიკის დაკვრა მოინდომა, მისი თქმით, ეს ძალიან ლამაზი მუსიკა იყო. დავიწყეთ „ამოცნობა“ თუ რომელ მუსიკაზეა საუბარი. მე რამდენიმე ნაწარმოები შევასრულე და ერთ მათგანზე, მან უცებ სიხარულით წამოიძახა: აი, ეს  სწორედ ეს მუსიკააო! მოკლედ ამოიცნო თავისი ბავშვობის მუსიკა და ორივე ბედნიერები ვიყავით.

მეგობრეთან ერთად
მეგობრეთან ერთად

- და რა მუსიკაზეა საუბარი?

 - ის აღმოჩნდა ბეთჰოვენის „ელიზე“!.. ამის მერე მან სიხარულით და მონდომებით შეისწავლა ეს ნაწარმოები და სულ რაღაც, ორიოდე გაკვეთილში უკვე კარგად უკრავდა. აი, ასეთი უცნაური ბიჭი და ამბავია. ამ ბავშვს სამი წლის ასაკიდან ვიცნობ. სხვათა შორის, პანდემიამდე იგი ცალი ხელით დაკვრაში ვამეცადინე. როდესაც დისტანციურ სწავლებაზე გადავედით, მან ორი ხელით დაკვრა, უჩემოდ, დამოუკიდებლად ისწავლა. რანაირად მოახერხა, ვერ ვხვდები. ასეა, როცა მუსიკა გიყვარს, ის სასწაულებს ჩაგადენინებს...

- თქვენთვის რა იყო მუსიკა ან სიმღერა, რაც თქვენს ბავშვობასთან ასოცირდება?

- ჩემთვის მუსიკის აღქმა ქართული საბავშვო სიმღერებით იწყება. ბავშვობიდან გამოვარჩევდი არაჩვეულებრივი კომპოზიტორის, მერი დავითაშვილის სიმღერას „ეს საწყალი კურდღელი", რომელსაც თავად ვასრულებდი და ძალიან მიყვარდა. საერთოდ მუსიკა ჩემთვის არსებობის წყაროა, ის მეხმარება ცხოვრებას მრავალი ფერი მივანიჭო ან სულ სხვა ფორმით დავინახო. რეალური სამყაროს აღქმა საკმაოდ რთულია მუსიკის გარეშე...

19
ხათუნა ფაიქიძე

ემიგრანტი ქალის წერილები: სიტყვა მოსამსახურე არ ნიშნავს, რომ ვინმეს უნდა დაემონო

298
(განახლებულია 21:25 28.09.2020)
ემიგრანტი ქალები – ჩვენი დროის ჩვეულებრივი გმირები, საკუთარ მხრებზე რომ გადაიტანეს ქვეყნის ყველაზე რთული პერიოდი. ასეა დღესაც...

სამშობლოდან შორს მყოფები, უცხოეთში პიროვნულ რეალიზებას მაინც ახერხებენ. როგორც ჩანს, მათ ოპტიმიზმს და სიცოცხლის სიყვარულს ყოფითი პრობლემები ვერაფერს აკლებს. ვინ იცის, იქნებ ჩვენი გადარჩენის საიდუმლოც ამაშია...

ეს ღია გზავნილი ქუთაისელ ხათუნა ფაიქიძეს ეკუთვნის. პროფესიით იურისტი, ერთ დღესაც იძულებული გახდა, რომ სხვა ემიგრანტების მსგავსად უცხოეთში გადახვეწილიყო და ოდესღაც საოცნებო ქვეყანაში სამუშაოდ ჩასულიყო...

ხათუნა ფაიქიძე
ხათუნა ფაიქიძე

დავიბადე ქუთაისში, არაჩვეულებრივი ბავშვობა მქონდა. წარჩინებით დავამთავრე 33-ე საშუალო სკოლა. თავიდანვე ძალიან აქტიური ვიყავი და დღემდე ასეთი ვარ. მინდოდა იურისტი გამოვსულიყავი. როცა ვაბარებდი, საკმაოდ დიდი კონკურსი იყო და მე 30 კაცს შორის მოვხვდი. სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი დავამთავრე. 90-იან წლებში, როცა სახელმწიფო სისტემა ჩამოიშალა, პროფესიული ზრდისთვის არანაირი ასპარეზი აღარ არსებობდა, ამიტომ სხვების მსგავსად იძულებული გავხდი ემიგრაციაში წავსულიყავი. უცხო ქვეყანაში ადაპტირება ძალიან რთულია, იძულებული ხარ, რომ სხვა ქვეყნის ყოფა, ადათ-წესები და კანონები აითვისო. დღეს ზუსტად ვიცი, რომ ემიგრანტ ქალზე ძლიერი დუნიაზე არავინაა…

ხათუნა ფაიქიძე
ხათუნა ფაიქიძე

თუმცა იმასაც გეტყვით, რომ აქ ყოფნა იმდენად არ გამჭირვებია, ალბათ იმიტომ, რომ ყოველთვის მომწონდა იტალია და იტალიელები. ბავშვობაში ძალიან მიყვარდა იტალიური ფილმები, მსახიობები და მომღერლები. მახსოვს, დამშვიდობების დროს ბავშვები როგორ ვამბობით – „ჩაო-კაკაო!" მაშინ რას წარმოვიდგენდი, რომ გავიდოდა დრო და იტალიაში ვიცხოვრებდი.

აქ წამოსვლის დროს ჩემთვის ერთადერთი სირთულე ის იყო, რომ ჩემი შვილის, პატარა ნინიას დატოვება გამიჭირდა. ბევრი ვეცადე და დღეს ჩემი შვილი, რომელიც უკვე 17 წლისაა, ჩემსავით იტალიის ბინადარია. უკვე მეთხუთმეტე წელი დაიწყო, რაც ფლორენციაში ვარ.

ხათუნა ფაიქიძე
ხათუნა ფაიქიძე

ადამიანების უმრავლესობა გამუდმებით ფიქრობს იმაზე, რაც მოხდა, ან იმაზე, რისი შეცვლა სურთ ან ვინ შეიძლება ყოფილიყვნენ. წარსულს ვერ დავაბრუნებთ, მომავალი კი ჯერ არ დამდგარა, ამიტომ მეტი უნდა ვიფიქროთ აწმყოზე და მისი ყოველი წუთი უნდა შევიგრძნოთ.

თავისუფლება მიყვარს, მჯერა, რომ თავისუფლება საკუთარი თავის ფლობაშია და არა ვინმეს ან რამის მორჩილებაში. მიყვარს ყოფნა ყველგან, სადაც სიცოცხლე, სინათლე და სიყვარულია. აქ ერთ ოჯახში ვმუშაობ და სიტყვა მოსამსახურე არ მაშინებს, ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ თავი უნდა დახარო და ვინმეს დაემონო. უბრალოდ, შენი საქმე უნდა შეასრულო კეთილსინდისიერად და პატიოსნად, რადგან არანაირი შრომა სამარცხვინო არ არის, თავაწეულმა უნდა იარო...

ხათუნა ფაიქიძე
ხათუნა ფაიქიძე

არ მიყვარს ფარისეველი, მატყუარა და მოღალატე ხალხი, რადგან ვთვლი, რომ ვინმემ ერთხელ თუ გიღალატა, აუცილებლად გიღალატებს მეორედ და მესამედაც და ეს უფრო მტკივნეული იქნება...

იტალიაში, როცა საშუალება მაქვს, სულ ვმოგზაურობ. ფლორენციაში უკვე მაქვს საყვარელი ადგილები, მათ შორისაა პონტე ვეკიო (Ponte vecchio), შუა საუკუნეების დროინდელი ხიდი მდინარე არნოზე. ამბობენ, რომ ეს ხიდი თავიდან რომაელებს აუგიათ, 1333 წელს ხანძრის შედეგად დაიწვა. შემდეგ ხიდი, უკვე ქვის, ხელახლა ააგეს. თურმე, 1944 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დროს მისმა სილამაზემ ჰიტლერზეც მოახდინა გავლენა და ამიტომ ხიდი მაშინ კიდევ ერთხელ გადარჩა.

ხათუნა ფაიქიძე
ხათუნა ფაიქიძე

რაც შეეხება ჩემს ოცნებას, მინდა, რომ საქართველო ვიხილო გამთლიანებული და ძლიერი და იქ მარტო ბედნიერი ადამიანები ცხოვრობდნენ. ბევრი ჩანაფიქრი მაქვს, მაგრამ პროფესიულ კარიერაზე, სამწუხაროდ, აღარაფერს ვამბობ, უკვე დავაგვიანე...

ცხოვრება გრძელდება და მჯერა: სანამ ცოცხალი ხარ, ღმერთის და ადამიანის იმედი არ უნდა დაკარგო და შენი გზა ღირსეულად უნდა გაიარო. შესაძლოა მოვიდეს დრო და ჩემს პროფესიულ განვითარებაზე აქ, იტალიაშიც ვიფიქრო. ნათქვამია – ვერასოდეს დაინახავ ცისარტყელას, თუ მუდამ ძირს იხედებიო...

 

298
ავარია

ავარია ავტობანზე: არიან დაღუპულები და დაშავებულები

0
(განახლებულია 15:57 29.09.2020)
შემთხვევის გამო ავტობანის აღნიშნულ მონაკვეთზე დასავლეთ საქართველოდან თბილისის მიმართულებით მოძრავი ტრანსპორტის მოძრაობა შეფერხდა

თბილისი, 11 სექტემბერი — Sputnik. თბილისი-სენაკი ლესელიძის საავტომობილო მაგისტრალის გორის მონაკვეთზე ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად ორი ახალგაზრდა მამაკაცი დაიღუპა, იუწყება ტელეკომპანია Rustavi 2.

სოფელ შავშვებთან ავარია დაახლოებით ერთი საათის წინ მოხდა. 

 გავრცელებული ინფორმაციით, ავტობანზე მოძრავი „ნისანის“ მარკის ჯიპი ტრაილერს შეეჯახა. ორი მამაკაცი ადგილზე დაიღუპა, ორი კი მძიმე დაზიანებებით საავადმყოფოებში გადაიყვანეს. 

შემთხვევის ადგილზე მობილიზებულია საპატრულო პოლიციისა და „სასწრაფო დახმარების“ ეკიპაჟები.

ავტოსაგზაო შემთხვევის გამო ავტობანის აღნიშნულ მონაკვეთზე დასავლეთ საქართველოდან თბილისის მიმართულებით მოძრავი ტრანსპორტის მოძრაობა შეფერხდა. საპატრულო პოლიცია ავტობანზე მოძრავ მძღოლებს შემოვლითი გზით სარგებლობისკენ მოუწოდებს.

გამოძიება 276-ე მუხლის მერვე ნაწილით მიმდინარეობს, რაც ტრანსპორტის მოძრაობის უსაფრთხოების ან ექსპლუატაციის წესის დარღვევას გულისხმობს, რამაც ორი ან მეტი ადამიანის სიცოცხლის მოსპობა გამოიწვია.

0
თემები:
შემთხვევები საქართველოში