ეთო ბოკელავაძე

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: კომფორტის ზონაში განვითარება არ ხდება

624
(განახლებულია 20:52 19.06.2020)
დარწმუნებულია, რომ სრულფასოვანი ბედნიერება მადლიერებით იწყება. ცდილობს ყველა განსაცდელი ისე მიიღოს, როგორც პიროვნული ზრდისთვის საჭირო ცხოვრებისეული გაკვეთილი.

ახალგაზრდა პედაგოგსა და მწერალზე ეთო ბოკელავაძეზე საუბარი გვინდა დავიწყოთ იმ წერილის ამონარიდით, რომელიც სკოლა „ქორალის" მოსწავლეებმა გაუგზავნეს მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს საკონკურსო ჟიურის.

„ის ჩვენთვის მასწავლებლისა და ადამიანის იდეალია, რომელსაც გვინდა მივბაძოთ. ძალიან ვაფასებთ მის შრომას, თუმცა ყოველთვის სათანადოდ ვერ ვახერხებთ მადლიერების გამოხატვას. ვფიქრობთ, საქართველოში მოსწავლეებს არ აქვთ იმის ფუფუნება, რომ ეთო მასწავლებლის მსგავსი მასწავლებელი ჰყავდეთ, ხოლო მასწავლებლებს – მისი მსგავსი თანამშრომელი. სკოლაში არ დადის ადამიანი, რომელსაც ეთო მასი არ უყვარს. სამი წლის წინ ჩვენ ის „ყველაზე მეგობრული მასწავლებლის“ პირველი ხარისხის სიგელით დავაჯილდოვეთ“.

ამგვარი ჟესტი ალბათ ქვეყანაზე არსებულ ყველა ჯილდოს გადაწონის. პედაგოგის პროფესიაში 21 წლის ასაკიდანაა. ამჟამად თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული ლექტორია. წერს ლექსებს, რომანებს, ნოველებს და მოთხრობებს.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- ქალბატონო ეთო, ამბობენ, ადამიანი ისაა, რაც ბავშვობაში ჩამოყალიბდაო. როგორი ბავშვობა გქონდათ და ცხოვრებაში თუ დაგეხმარათ სხვა ბავშვების უკეთ გაგებაში?

- თბილისში დავიბადე და გავიზარდე, ვსწავლობდი წმინდა ანთიმოზ ივერიელის სახელობის 166-ე საჯარო სკოლაში, პარალელურად – მუსიკალურ შვიდწლედში ფორტეპიანოს მიმართულებით. ჩემი ბავშვობა ზუსტად ისეთივე იყო, როგორიც ალბათ ბევრი 90-იანელის, თავისი პლუსებით და მინუსებით. დადებითი იმაში გამოიხატება, რომ იმ დრომ ცოცხალი ურთიერთობებისა და ჯანსაღი ცხოვრების წესის მნიშვნელობაში დამარწმუნა, მინუსებმა კი რთულ სიტუაციებთან სწრაფი ადაპტირება, მოთმინება, ამტანობა და დაბრკოლებების იუმორით გადალახვა მასწავლა. ალბათ ის, რაც ყველაზე მეტად მომყვება ბავშვობიდან, არის ღრმა რწმენა იმისა, რომ არ არსებობს გამოუვალი მდგომარეობა და ადამიანს ყოველთვის შეუძლია ნებისმიერი არასასურველი სიტუაცია თავის სასიკეთოდ შეცვალოს.

- ბავშვობიდან მოყოლებული საკმაოდ აქტიური შემოქმედებითი ცხოვრება გქონდათ...

- დიახ, საკმაოდ აქტიური ბავშვი ვიყავი, მიყვარდა ხელოვნება და ხელოვანი ადამიანები. მუსიკალური შვიდწლედის გარდა ვცეკვავდი – ჯერ ანსამბლ “არგოში", შემდეგ კი რეხვიაშვილებთან. ერთხელ ბატონმა რობერტ ბარძიმაშვილმაც შემარჩია თავისი გუნდისთვის. თუმცა, 90-იანი წლების პირობები არ იძლეოდა იმის საშუალებას, რომ ყველა ჩანაფიქრი და სურვილი განგეხორციელებინა. ბავშვობის აუხდენელი სურვილები ზრდასრულ ასაკში ავისრულე და პირველ რიგში საკუთარ თავს დავუმტკიცე, რომ არასდროს არის გვიან მიაღწიო იმას, რაც გულით გსურს.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- პროფესიული არჩევანი როგორ გააკეთეთ?

- ეს საკმაოდ ადრეულ ასაკში მოხდა. სკოლაში განსაკუთრებულად მიყვარდა ისტორია, რაც ჩემი აწ გარდაცვლილი მასწავლებლის იზოლდა ბერძენიშვილის დამსახურება იყო. სკოლის დასრულების შემდეგ 16 წლის ასაკში ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის სტუდენტი გავხდი. ეს საკმაოდ დიდი გამოწვევა იყო ჩემს ცხოვრებაში: არასრულწლოვანი აღმოვჩნდი ზრდასრულთა სამყაროში, იმავე სტატუსითა და პასუხისმგებლობებით. უნივერსიტეტის კარიბჭის ზღურბლზე მდგარს ცოტა მაშინებდა „დიდების სამყარო“, არ ვიცოდი, როგორ მიმიღებდნენ, როგორ დავძლევდი საუნივერსიტეტო პროგრამას, შევძლებდი თუ არა ადაპტაციას, მე ხომ ხშირად მიმეორებდნენ, რომ „ბავშვი" ვიყავი. თუმცა გულწრფელ მონდომებასა და შრომას ხომ იცით, რაც შეუძლია? – თუ მოინდომებ, მთებს გადადგამ.

- ყველაზე დიდი სტიმული რა გახდა?

- ყველაზე მეტად ჩემს აღმზრდელ ბებიას ეთერ ამირეჯიბს სჯეროდა ჩემი. ალბათ სტიმულიც ის გახდა, რომ ხშირად მახსენებდა ჩვენს სახელოვან წინაპრებს, რომლებმაც თავიანთი წვლილი შეიტანეს ჩვენი ქვეყნის სამეცნიერო, სამხედრო და სამწერლობო ცხოვრებაში და გამუდმებით მიმეორებდა, არ დაგავიწყდეს, ვისი გორისა ხარო. ეს სიტყვები იქცა ჩემთვის უდიდეს მოტივაციად. თავდაუზოგავ შრომას კი ყოველთვის მოაქვს თვალსაჩინო შედეგი. უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში ჩემი აკადემიური მიღწევების საფუძველზე რამდენჯერმე გავხდი ჯერ ფაკულტეტის, შემდეგ უნივერსიტეტის, შოთა რუსთაველის საქართველოს ეროვნული სამეცნიერო ფონდისა და საქართველოს პრეზიდენტის სტიპენდიანტი. მაგისტრატურის დამთავრების შემდეგ სწავლა დოქტორანტურის საფეხურზე განვაგრძე.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- როდის დაიწყეთ პედაგოგიური საქმიანობა და მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს კონკურსზე როდის წარგადგინეს? 

- ამ პროფესიაში 21 წლის ასაკიდან ვარ. უნივერსიტეტში დასაქმების შემდეგ სკოლიდან არ წამოვსულვარ, რადგან ვთვლიდი, რომ ჩემს აღსაზრდელებს ვჭირდებოდი. მე და ჩემი მოსწავლეები და სტუდენტები ყოველთვის გვერდში ვუდგავართ ერთმანეთს, ჩვენი ცხოვრების ყველა მნიშვნელოვან ეტაპზე. მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს კონკურსზე შარშან წარმადგინეს. ვერ აგიღწერთ, რამდენად დიდი იყო ჩემი მოსწავლეებისა და სტუდენტების სიხარული და მხარდაჭერა. ალბათ ვერც ერთი კონკურსი და ვერანაირი შედეგი ვერ მომიტანდა იმ ბედნიერებას, რაც მათ მომანიჭეს. დღემდე შენახული მაქვს წერილი, რომელიც მოსწავლეებმა ჟიურის მისწერეს. ეს უძვირფასესი სახსოვარი ცხოვრების ბოლომდე გამყვება.

სიგელი, რომელიც ეთო ბოკელავაძეს მოსწავლეებმა გადასცეს
სიგელი, რომელიც ეთო ბოკელავაძეს მოსწავლეებმა გადასცეს

- ახალ თაობასთან ურთიერთობისას რა საიდუმლოს მიაგენით?

- ესაა გულწრფელი სიყვარული, რაც ყველაზე ცნობილი საიდუმლოა დედამიწაზე და ყველა თაობისთვის მნიშვნელოვანი. გულწრფელი სიყვარულით იწყება ყველაფერი, მაგრამ იმისთვის, რომ მოზარდებმა შეგიყვარონ, პირველ რიგში ისინი თავად უნდა გიყვარდეს. ყოველთვის ზუსტად გრძნობენ მასწავლებლის გულწრფელობასაც და ხელოვნურობასაც. მოზარდებისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, რომ გრძნობდნენ, მათ ნამდვილად უსმენენ და ენდობიან. ყველაზე მეტად ბავშვებს საკუთარი თავის რწმენა და მოტივაცია სჭირდებათ. ვფიქრობ, ეს არის ფუნდამენტი, რომელზეც მასწავლებელმა ნებისმიერი საგნის სწავლება უნდა დააშენოს.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- რა უშლის მოზარდს წარმატების მიღწევაში?

- ხშირად მოზარდები არ იცნობენ საკუთარ შესაძლებლობებს, არ სჯერათ საკუთარი თავის და წარუმატებლობის პირველივე შემთხვევისას ფარ-ხმალს ყრიან. უყალიბდებათ დაბალი თვითშეფასება და სწავლის კი არა, ზოგჯერ ცხოვრების აზრსაც ვეღარ ხედავენ. არადა, თითოეულ მათგანში იმალება გენიოსი, უნიკალური ინდივიდი, რომელსაც უსაზღვრო პოტენციალი გააჩნია. რეალურად, „ყველა ბავშვი არის ვარსკვლავი" და ჩვენ, პედაგოგებმა უნდა ვიზრუნოთ იმაზე, რომ მათ იბრწყინონ. ვთვლი, რომ ამით უნდა იწყებოდეს პედაგოგიკა.

- შარშან ბელგრადში იყავით მიწვეული, რა მიმართულების კონფერენცია იყო?

- ეს გახლდათ საერთაშორისო კვლევების ასოციაციისა (ISA, აშშ) და ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპის საერთაშორისო კვლევების ასოციაციის (CEEISA) გაერთიანებული საერთაშორისო კონფერენცია, სახელწოდებით International Relations in the Age of Anxiety, რომელიც სერბეთში, ბელგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩატარდა. კონფერენცია ეძღვნებოდა დაძაბულობის პერიოდში საერთაშორისო ურთიერთობების საკითხის ირგვლივ მსოფლიო მასშტაბით ჩატარებული კვლევების და სამეცნიერო გამოცდილების ურთიერთგაზიარებას. მასში მონაწილეობას იღებდნენ ოქსფორდის, კემბრიჯის, ჩიკაგოს, მერილენდის, კოპენჰაგენის, ბრიუსელის და ა.შ. ცნობილი უნივერსიტეტების წარმომადგენლები. კონფერენციამ და ხსენებული უნივერსიტეტების პროფესურასთან და ახალგაზრდა მეცნიერებთან მუშაობამ კიდევ ერთი საინტერესო, მნიშვნელოვანი გამოცდილება შემძინა პროფესიულ საქმიანობაში.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

 - თქვენი მოხსენება რას ეხებოდა?

- ჩემი მოხსენება ეხებოდა საქართველოსა და რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიების სამშვიდობო მისიას ცივი ომის  პერიოდში. უდიდესი პასუხისმგებლობა და, ცხადია, ამაღელვებელიც იყო მსოფლიოს მაღალკვალიფიციური, აკადემიური საზოგადოების წინაშე საქართველოს წარდგენა. ეს არის შემთხვევა, როდესაც შენი მოხსენების თითოეულ სიტყვას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. თუმცა, აშშ-ის, დიდი ბრიტანეთის, გერმანიის, საფრანგეთის, დანიის, შვედეთის, ავსტრალიის, ისრაელის, სერბეთის პროფესურის მხრიდან ჩემი მოხსენებისა და ჩემი ქვეყნისადმი უაღრესად დადებითი გამოხმაურებების შემდეგ ისეთი გახარებული მოვაბიჯებდი ბელგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხეივანში, რომ მეგონა მსოფლიო ჩემპიონატი მოვიგე. ყველაზე მეტად ის მომენტი მიყვარს, როდესაც აცხადებენ: Eter Bokelavadze, Georgia! – სამი სიტყვა და უსაზღვრო პასუხისმგებლობა. ამ პასუხისმგებლობასთან ერთად კი დიდი სიხარულიც, რადგან იმ წუთებში ყველაზე ამაყი ვარ...

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- რაც შეეხება შემოქმედებას, როდის წერთ და ხშირად რა ხდება მათი წერის საბაბი?

- წერისთვის საბაბი ძირითადად ძლიერი შთაბეჭდილებები და განცდები ხდება, გამოგონილ ამბებზე იშვიათად ვწერ. ჩემი ნოველების, მოთხრობებისა თუ რომანების პერსონაჟები უმეტესად რეალური პიროვნებები არიან, მათთვის დამახასიათებელი ფსიქოლოგიური პორტრეტითა და განვლილი ცხოვრების გზით. როდესაც პატარა ვიყავი, ცხოვრებისეულ განსაცდელებს უფრო მძაფრად აღვიქვამდი და ეს ჩემს ძველ ლექსებსაც ეტყობა, თუმცა ახლა ვერ ვიტყვი, რომ სევდა ხშირად და მარტივად მერევა. გაცნობიერებული მაქვს, რომ შემთხვევით არც ერთი განსაცდელი არ შემოდის ადამიანის ცხოვრებაში და ყველა მათგანს თავისი როლი აქვს ადამიანის პიროვნულ ზრდასა და გაძლიერებაში. კომფორტის ზონაში განვითარება არ ხდება. სწორედ ამიტომ ვცდილობ პოზიტიურად შევხედო და მადლიერებით მივიღო ყველა განსაცდელი, როგორც ჩემი ზრდისთვის საჭირო ცხოვრებისეული გაკვეთილი.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- გაგვაცანით თქვენი რომელიმე მოთხრობიდან ამონარიდი...

- მაშინ ეს იყოს ამონარიდი მოთხრობიდან "შემოდგომის ცა": „შემოდგომის ცას იმაზე მეტი ფერი აქვს, ვიდრე ცისარტყელას, თუმცა, არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ცისარტყელაშიც მხოლოდ ერთ ფერს ამჩნევენ და ცდილობენ, მეცნიერულად დაგისაბუთონ, რომ ფერები ილუზიაა“.

- რა გეხმარებათ ცხოვრების და ადამიანების უკეთ შეცნობაში?

- ცხოვრების შეცნობაში ადამიანებზე დაკვირვება მეხმარება. ადამიანისმცოდნეობა კი ყველაზე საინტერესო სფეროა ჩემთვის. ნებისმიერი მახასიათებელი – სიტყვა, ხმა, ქმედება, სხეულის ენა ბევრს მიამბობს ხოლმე მათზე. ჩემი ცხოვრების განმავლობაში დაგროვილმა გამოცდილებამ იმაში დამარწმუნა, რომ ადამიანი სამყაროს გვირგვინია, შემოქმედის ყველაზე გენიალური ქმნილება, თავისუფალი ნებითა და შემოქმედებითი ბუნებით აღჭურვილი. გასაოცარი, უნიკალური არსება, ამოუწურავი შინაგანი რესურსებითა და უნიკალური შესაძლებლობებით, რომელიც იდენტურად არასდროს არავისში მეორდება, მათ შორის არც საკუთარ შვილში, რადგან ისიც, თავის მხრივ, უნიკალურია. ადამიანის განსაკუთრებულობა და უნიკალურობა კი თავისთავად ნიშნავს იმას, რომ არავინ არის ვინმეზე ნაკლები ან მეტი. ყველას თავისი შესაძლებლობები და ცხოვრების გზა აქვს და ყოველთვის არსებობს რაღაც, რაც თითოეულ ადამიანს სხვებზე უკეთ გამოსდის. „მხოლოდ მას ვერ დაეწევა ვერავინ, ვინც საკუთარ გზაზე მიდის..." ყველას ვუსურვებ საკუთარი თავის შეცნობას, სიყვარულს, რეალიზებასა და სრულფასოვან ბედნიერებას, რომელიც, თავის მხრივ, მადლიერებით იწყება... 

 

624
შეყვარებულები

ქალი ქორწინებამდე პროვოკატორია, ქორწინების შემდეგ...

295
(განახლებულია 16:48 09.07.2020)
უცოლო მამაკაცმა ერთმნიშვნელოვნად უფრო მეტი იცის ქალების შესახებ, ვიდრე ცოლიანმა. სხვაგვარად ისიც უკვე ცოლიანი იქნებოდა...

აზრების ფოიერვერკი" წარმოგიდგენთ ჰენრი ლუის მენკენის მოსაზრებებს.

ჰენრი ლუის მენკენი (Henry Louis Mencken, 1880-1956) ამერიკელი ჟურნალისტი, ესეისტი, სატირიკოსი; როგორც ფრენსის სკოტ ფიცჯერალდმა აღნიშნა, „ადამიანი, რომელმაც ამერიკული ლიტერატურისთვის ყველაზე მეტი გააკეთა".

თუ ვინმეს მართლა უყვარდი და გიღალატა, იცოდე, იგი ამას უშენოდ ვერ შეძლებდა…>>

ჰენრი ლუის მენკენმა დაამთავრა ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლა „ბალტიმორის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი". ეწეოდა ჟურნალისტურ მოღვაწეობას, ხოლო ლიტერატურულ მოღვაწეობას – ძირითადად მეოცე საუკუნის პირველ ოცწლეულში. მისი მთავარი ნაშრომებია: „ჯორჯ ბერნარდ შოუ. პიესები", „წინასიტყვაობათა წიგნი", „ცრურწმენები", „შენიშვნები დემოკრატიის შესახებ".

მან თავი გამოიჩინა, როგორც ბრწყინვალე ჟურნალისტმა და დააარსა ჟურნალი „ამერიკენ მერკური". ის ცნობილია, როგორც „ბალტიმორელი ბრძენი“ (Sage of Baltimore), ასევე „ბალტიმორის ანტიქრისტე". ის მეოცე საუკუნის პირველი ნახევრის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან მწერლად მიიჩნევა.

რაც არ უნდა ბედნიერი იყოს ქალი ქორწინებაში, მაინც ყოველთვის კმაყოფილებით ამჩნევს, რომ არიან ამ ქვეყნად მამაკაცები, რომლებიც ისურვებდნენ, რომ ის გათხოვილი არ ყოფილიყო...

უცოლო მამაკაცმა ერთმნიშვნელოვნად უფრო მეტი იცის ქალების შესახებ, ვიდრე ცოლიანმა. სხვაგვარად ისიც უკვე ცოლიანი იქნებოდა.

ძნელი დასაჯერებელია, რომ ადამიანი სიმართლეს გეუბნებათ, როცა იცით, რომ თქვენ მის ადგილზე მოიტყუებოდით.

სიყვარული – წამება, უსიყვარულობა – სიკვდილი>>

მამაკაცი ეძებს ისეთ ვინმეს, რომლის წინაშეც მას სიამაყე შეუძლია. ქალი ეძებს მხარს, რომელსაც მიეყრდნობა...

როცა ქალი ქმარს სიტყვაზე ენდობა, ის ეჭვის საბაბს იძლევა.

უსამართლობის გადატანა შედარებით ადვილია. რაც ნამდვილად გვაყენებს ტკივილს - ეს სამართლიანობაა.

სიყვარული - ეს წარმოსახვის გამარჯვებაა გონებაზე.

მამაკაცი თავისი ბუნებით პოლიგამიურია. ერთი ქალი მისით ყოველთვის მანიპულირებს, ხოლო მეორე – კისერზე აზის.

სიყვარულში ბედნიერების უდიდესი საიდუმლოა – გიხაროდეს, რომ მასზე სხვა დაქორწინდა.

იდეალისტი – ეს არის ადამიანი, რომელიც, როცა აღმოაჩენს, რომ ვარდს კომბოსტოზე უკეთესი არომატი აქვს, მიდის დასკვნამდე, რომ ვარდისგან უკეთესი სუპი გაკეთდება.

მამაკაცები ბევრად უკეთესად ცხოვრობენ, ვიდრე ქალები. პირველ რიგში, ისინი გვიან ირთავენ ცოლს; მეორეც – ადრე კვდებიან.

სიყვარული – არა რაოდენობა, არამედ ხარისხი, რომელიც არ იზომება>>

ერთადერთი ნამდვილად ბედნიერი ადამიანები – ეს გათხოვილი ქალები და უცოლო მამაკაცები არიან.

ქალებს არ უყვართ მორცხვი მამაკაცები. კატებს არ უყვართ ფრთხილი თაგვები.

ქალები და მამაკაცები ერთ საკითხში თანხმდებიან: ორივენი არ ენდობიან ქალებს.

წარსულის წინაშე თავი დახარე, მომავლის წინაშე – სახელოები აიკაპიწე.

საყვარელი – მსხვერპლი ნომერი ორი.

ფსიქოთერაპია – ესაა მეცნიერება, რომელიც ამბობს, რომ პაციენტი, დიდი ალბათობით, გამოჯანმრთელდება, მაგრამ სამუდამოდ დარჩება ჩამოყალიბებული იდიოტი.

ქველმოქმედება და პატრიოტიზმი – მთავარი თვისებებია ამერიკელისა, რომელსაც რამის გაყიდვა სურს.

პატარძალი საკურთხეველთან: „როგორც იქნა! როგორც იქნა!“. სიძე: „უკვე ძალიან გვიანია! ძალიან გვიანი!“

ქალი ქორწინებამდე – პროვოკატორია; ქორწინების შემდეგ – ჟანდარმი.

მთელი ფილოსოფია, არსებითად, მიდის იმ აზრამდე, რომ ერთი ფილოსოფოსი ცდილობს დაამტკიცოს, რომ ყველა დანარჩენი ფილოსოფოსი სახედარია. ის, ჩვეულებრივ, ამას ახერხებს, უფრო მეტიც, ის დამაჯერებლად ამტკიცებს, რომ თვითონაც სახედარია.

შენთან ერთად. შენ წინააღმდეგ. უშენოდ...>>

რა ცოტაა საჭირო იმისთვის, რომ ცხოვრება აუტანელი გახადო! კენჭი ფეხსაცმელში, ტარაკანი მაკარონში, ქალის სიცილი!

ქმრები არასდროს ხდებიან კარგი; ისინი, უბრალოდ, გამოცდილებას იძენენ.

ჯენტლმენი – ესაა ადამიანი, რომელიც სიმართლეს ასიდან სულ ცოტა ოცდაათ შემთხვევაში ლაპარაკობს.

ყოველ წესიერ ადამიანს რცხვენია იმ მთავრობისა, რომლის მმართველობის დროსაც ცხოვრობს.

უცოლო – ეს ისაა, რომელსაც უნდა ცოლის შერთვა და თან, ამავე დროს, უხარია, რომ უცოლოა.

დემოკრატია – თეორია, რომლის შესაბამისად ორი ქურდი მოიპარავს ნაკლებს, ვიდრე ერთი; სამი – ნაკლებს, ვიდრე ორი; ოთხი – სამზე ნაკლებს და ასე, უსასრულობამდე.

სინდისი შინაგანი ხმაა, რომელიც გვაფრთხილებს, რომ ვიღაც გვითვალთვალებს.

სიმართლე ისეთი რამაა, რომელსაც, ასე თუ ისე, ვინმეს დისკრედიტირება შეუძლია...

გაზეთი – საშუალება, რომ უვიცი ადამიანები მეტად უვიცნი გახდნენ, ხოლო შეშლილნი – უფრო შეშლილნი.

იმედი – შეუძლებლის პათოლოგიური რწმენაა.

რატომ თხოვდება ქალი მეორედ და რატომ ქორწინდება მეორედ მამაკაცი>>

ჯოჯოხეთი – ადგილი, სადაც ათ მცნებას კანონი დევნის.

მამაკაცი შეიძლება სულელი იყოს, მაგრამ ამის თაობაზე ეჭვი არ ეპარებოდეს – მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ უცოლოა.

ქმარი – ესაა ადამიანი, რომელსაც სულ თვალი უნდა ადევნო; კისრის ზომა – 16, საყელოს – 15,5.

ეჭვიანობა – თვალსაზრისი, რომლის თანახმად, ცუდი გემოვნებით მხოლოდ თქვენ არ გამოირჩევით.

მსახიობი – ადამიანი, რომელსაც ხის ფეხი უფრო უშლის ხელს, ვიდრე ხის თავი.

დემოკრატია – ესაა მეცნიერება და ხელოვნება, მართო მაიმუნების გალიისგან შემდგარი ცირკი.

დემოკრატია – ეს მხოლოდ ოცნებაა: ის ზღაპრული არკადიის, სანტა კლაუსისა და სამოთხის გვერდით დგას.

უზენაესი – კომედიანტი, რომლის მაყურებელს სიცილისა ეშინია.

ძალაუფლება – ღმერთისგან, იერარქია – ძალაუფლებისგან.

პურიტანობა – შიში, რომ ვიღაც სადღაც შეიძლება ბედნიერი იყოს.

კანონიერი, ნაკურთხი მრუშობა და წუთებად აკინძული ცხოვრება>>

ცუდად იფიქრო მოყვასზე – ცოდვაა, მაგრამ არა მგონია, რომ შეცდომა იყოს.

უცოლოებს ხანდახან სინდისი ქენჯნის. ცოლიანებს ამისთვის ცოლები ჰყავთ. „მე ჩემი ქმრის სინდისი ვარ“.

295
თემები:
აზრების ფოიერვერკი: ცნობილი ადამიანების ბრძნული გამონათქვამები
სალომე გოგოლაძე

იტალიაში დადგმული ქართული სპექტაკლი, ანუ „შემინახეთ ჩემი წილი საქართველო“

437
(განახლებულია 13:38 09.07.2020)
დღევანდელ რუბრიკაში „ქართველები უცხოეთში“ ამჯერად იტალიაში მცხოვრებ მწერალს სალომე გოგოლაძეს გაგაცნობთ.

პროფესიით ფილოლოგია, გაიარა ჟურნალისტიკის კურსი. სხვადასხვა დროს მისი ნაწარმოებები გამოიცა ლიტერატურულ ჟურნალ-გაზეთებში – „ლიტერატურა და ხელოვნება“, „მწერლის გაზეთი“, „ნუგეში“, „ანეული“, „ლიტერატურული საქართველო“. 2010 წელს გამოიცა მისი წიგნი „თამაში მარგალიტებით“. მისი ნაწარმოები „ანგელოზის დაბადება“ მეოცე საუკუნის ქართველ თანამედროვე მწერალთა ანთოლოგიაშია შესული. 

წერა არ შეუჩერებია იტალიაშიც, სადაც 2013 წლიდან ცხოვრობს. უცხოეთში მის ნაწერებში განსხვავებული თემები და ემოცია ჩნდება. სამშობლოში აქტიურად იღებს მონაწილეობას და იმარჯვებს სხვადასხვა კონკურსებში. მაგალითად, ლიტერატურულ კონკურსზე „ემიგრანტის წერილი 2017“ მისი მოთხრობა „კლანდესტინი“ საუკეთესოდ დასახელდა. 2018 წელს რევაზ ინანიშვილის სახელობის „ერთი მოთხრობის კონსკურსის“ გამარჯვებული გახდა. მოთხრობებისა და ნოველების გარდა წერს ლექსებს და საბავშვო ნაწარმოებებს, აქვეყნებს წერილებს ცნობილი ადამიანების შემოქმედებაზე. 2019 წელს დაიბეჭდა სალომე გოგოლაძის პოეტური კრებული „თავისუფლება სამოთხის ჩიტებს“ და პროზაული „მგლის ცოლის ჩანაწერები“.

არც ისე დიდი ხნის წინ მწერლის მოთხრობების მიხედვით იტალიაში დაიდგა ემიგრანტულ თემაზე შექმნილი მისივე პიესა Terra Nostra („ჩვენი მიწა“), რომლის პიესის ავტორიცა და რეჟისორიც თავად გახლდათ.

სალომე გოგოლაძე
სალომე გოგოლაძე

- ქალბატონო სალომე, საკუთარი ამბის თხრობას, როგორც წესი, ბავშვობიდან იწყებენ, თქვენ რას მოგვიყვებით?

- რა უნდა მოგიყვეთ? - ყველაფერს ჩემი ნაწარმოებები ჰყვებიან. რასაც ვწერ, ჩემი ცხოვრების ანარეკლია, მტკივნეული და სათუთი მოგონებაა. დავიბადე თბილისში, უაღრესად განათლებული ადამიანების ოჯახში. საუცხოო, თბილი მოგონებები მაკავშირებს ბავშვობასთან. დედას ძალიან უყვარდა ლიტერატურა და სახლში კარგი ბიბლიოთეკა გვქონდა. მახსოვს, ის სულ მიკითხავდა ძილის წინ წიგნებს. ჩემი ბავშვობა სიცოცხლითა და  სიყვარულის ემბაზით სავსე წყაროს ჰგავს. როცა ძალიან მიჭირს ხოლმე, ქვეცნობიერად ისევ მივდივარ იმ წყაროსთან, დახავსებულ, ქვიან ადგილზე, საიდანაც წვეთ-წვეთად მორაკრაკებს ჩემი სულის მკურნალი ენერგია... და ვითვლი მოგონებებს სულის ფსკერზე დარჩენილი სველი კენჭებივით.

სალომე გოგოლაძე
სალომე გოგოლაძე

- მაშინ ახლა იმ კენჭებივით სათითაოდ „გადავარჩიოთ“ მოგონებები, რომლებიც თქვენს შემოქმედებას დღემდე კვებავს...

- თბილისზე უფრო კარგად მახსოვს ჩემი საყვარელი სოფელი იმერეთის უმშვენიერეს მხარეში, სადაც ზაფხულობით არდადეგებზე ჩავდიოდი. ამიტომ პირველად იმერეთს გავიხსენებ. წარმოიდგინეთ უზარმაზარი კლდეები, გარშემო შემოჯარული ლურჯი მთები. რაჭის ქედი, საწალიკის მთის თეთრი მწვერვალები და ულურჯესი ცის კაბადონი. კლდეებზე გადმომდინარე ჩანჩქერები და მათ შორის დაკიდებული ბეწვის ხიდი, რომელიც დღემდე შემორჩა. გაზაფხულზე საუცხოო ფერის სურნელოვანი ყვავილებით ირთვებოდა გარემო, სადაც თეთრი ჟასმინი ჭარბობდა – გეგონება კლდეებმა მარმაშიანი კაბები ჩაიცვესო. ივნისში ველურ ყაყაჩოთა გუნდი შეესეოდა ხოლმე ფერდობებს და გამაბრუებელი სურნელი დგებოდა. კლდის თავზე უძველესი ციხის ნანგრევი იდგა, სულ მეგონა, თითქოს ამ კლდის ძირში ჩემმა წინაპარმა უდიდესი საიდუმლო დაფლა. ამ სილამაზის მაცქერალი როგორ შეიძლებოდა გულგრილი ვყოფილიყავი...

სალომე გოგოლაძე
სალომე გოგოლაძე

- ალბათ თქვენი ბავშვობის პერსონაჟებიც ასე ლამაზად დაგამახსოვრდათ...

- წარმოიდგინეთ ლამაზი, კოხტა იმერული სახლი და მწვანე ბალახით დაფარული ეზო - ასეთი იყო გარემო, სადაც ბავშვობა გავატარე. საყვარელი ბებია და ბაბუა, გულთბილი, სტუმართმოყვარე მასპინძლები. მუდამ შრომაში გართული ჩემი მოხუცები. ბაბუაჩემმა განძად დამიტოვა თავისი ნიჭიერება, რომელსაც დღემდე მზესავით დავატარებ, როგორც ძვირფას საჩუქარს. ყველაზე მეტად მე მესმოდა ამ ბრძენი მოხუცის, რომელსაც მთელი ცხოვრება აწვალებდა ნიჭი, წვავდა და ფერფლავდა საკუთარი „მე“. ეს ნიჭი შუა მკის ან თოხნის დროს მიატოვებინებდა საქმეს და ოფლში გახვითქულს საწერად დასვამდა... პოეტი იყო ჩემი დიდი ბებიაც და მეც ასე მეღვრებოდა პოეზიის მადლი, რომელსაც მთელი არსებით ვისრუტავდი. ბებიამ ისეთი თხრობა იცოდა, რომ მეგონა ზანზალაკები ირხეოდნენ მისი ხმის იოგებიდან. მიყვებოდა უძველეს ზღაპრებს, თქმულებებს, იგავებს და მეც წარმოსახვაში ხან ობოლი გოგო ვიყავი, ხან ტყეში დაკარგული, ბუდ გადაქცეული სეითო ბიჭი. ეს ყველაფერი ისე მიძლიერება ფანტაზიისა და აღქმის უნარს, რომ შემდეგში ჩემი ლამაზი სულიერი სამყარო შევქმენი...

სალომე გოგოლაძის წიგნი
სალომე გოგოლაძის წიგნი

- ალბათ არც სხვა ბავშვებს ჰგავდით?

- დიახ, მართლა არ ვგავდი სხვა ბავშვებს, რომლებიც ლამაზ ჩასაცმელზე და თოჯინებზე ოცნებობდნენ. იდუმალი ბავშვი ვიყავი, მუდამ დაფიქრებული და შორეთს მომზირალი. ძალიან ბევრს ვკითხულობდი და ჩემი გონება ყველაფერს ერთბაშად ისრუტავდა. ჩემი თავის ძებნაში ხან ხატვა დავიწყე, ხან ცეკვა, ხან სიმღერა, მაგრამ ვგრძნობდი, რომ სულ სხვა რამ მაწუხებდა, რაღაც უფრო ღრმა და ღვთიური. ერთხელაც მზის თვალებში ცქერისას ჩემი პირველი ლექსი დაიბადა, რომელიც დედას გავანდე. დედა მიხვდა რაც მაწუხებდა და ჩემ უცნაურ დაბადებას სიხარულით შეხვდა. ჩემი შემოქმედებითი უნარის გაღვივებაში უდიდესი წვლილი მიუძღვის აგრეთვე ჩემი ქართული ენის მასწავლებელს, ქალბატონ მაყვალა გოგოჭურს. სკოლამ განსაკუთრებული ბავშვების სიაში ჩამწერა და მიმავლინა ჟურნალისტთა სკოლაში, სადაც ორი წლის განმავლობაში უნიჭიერესი ადამიანი ნოდარ ტაბიძე მასწავლიდა. მახსოვს მისი ლექციები და საუბრის დინჯი ტონი. მალე მივხვდი, რომ მე არ მქონდა ის სითამამე, რაც, მისი აზრით, ჟურნალისტს უნდა ჰქონოდა, მორიდებული და წყნარი ბავშვი ვიყავი. ლექსებს რომ ვწერდი, ამასაც დიდი ხანი ვერ ვამხელდი.

სალომე გოგოლაძის წიგნი
სალომე გოგოლაძის წიგნი

- იტალიაში, სადაც 2013 წლიდან ხართ, საქართველოში დაწყებული შემოქმედებითი საქმიანობა არ შეგიწყვეტიათ, ეს ალბათ ნაწილობრივ მაინც გეხმარებათ ნოსტალგიასთან გასამკლავებლად...

- ემიგრაცია ის ადგილია, სადაც სულიერ ძალებს ეყრდნობი და არსებობას ისე აგრძელებ. სწორედ ეს ძალა გეხმარება გაუძლო დიდ მონატრებას, ტკივილსა და მარტოობას. აქედან სულ სხვა თვალით უყურებ შენს სამშობლოს, აქ აღმოაჩენ ვინ არიან შენი ნამდვილი მეგობრები და უყვარხარ თუ არა შენს ახლობლებს, ნათესავებს... უცნაურია, მაგრამ ემიგრაციაში შეძენილი უცხო ადამიანები უფრო ახლობლები ხდებიან ხოლმე შენთვის, ვიდრე შორს მყოფი, ერთ დროს უახლოესი ადამიანები. ემიგრაცია არის ადგილი, სადაც ადამიანის სულის წიაღში ახალი ძალა იღვიძებს. ბევრმა ადამიანმა აქ დაიწყო წერა, ზოგმა ხატვა, ზოგმა ხელსაქმე. ქართველის ფენომენი ამოუწურავია. კარგია, როცა ქართველს აქვს თავის წარმოჩენის, პირველობის სურვილი, მაგრამ არის მეორე მხარე – რა დონის შემოქმედებას ქმნის?.. მე ვფიქრობ, ლექსს არ სჭირდება გადამეტებული მოკაზმვა და მორთვა, როგორც ლამაზ ქალს არ უნდა ზედმეტი სამკაული და ფერუმარილი.

სალომე გოგოლაძის წიგნი
სალომე გოგოლაძის წიგნი

- დღემდე აქტიურად იბეჭდებით საქართველოში, რომელია სამშობლოდან მიღებული ძვირფასი ჯილდო?

- ვცდილობ, არ დავავიწყდე მკითხველს, ინერნეტ-სამყაროში მყავს ჩემი მკითხველი, მაგრამ სულ სხვაა, როცა ღირებულ ჟურნალ-გაზეთებში გბეჭდავენ და შენს ქვეყანაში კიდევ ახსოვხარ ხალხს. ეს ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან ძალიან ბევრი მართლა ნიჭიერი ადამიანია წამოსული საზღვარგარეთ, რაც მნიშვნელოვანი დანაკარგია საქართველოსთვის. ეს ადამიანები თავის ქვეყანაში უნდა შრომობდნენ და ქმნიდნენ. ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი შეფასება იყო ემირგანტთა კონკურზე მიღებული ჯილდო „მეკეში“, რომელიც გადმომეცა როგორც პირველი ადგილის მფლობელს.

ემირგანტთა კონკურსზე მიღებული ჯილდო - „მეკეში“
ემირგანტთა კონკურსზე მიღებული ჯილდო - „მეკეში“

- მაინტერესებს, თქვენი ნაწარმოები „თამაში მარგალიტებით“ სიმბოლურად ცხოვრების დიდი თამაშის ნაწილია?

- დიახ, ეს სათაური სიმბოლურია და ცხოვრების მარგალიტებს გულისხმობს. დროთა განმავლობაში უამრავი შემთხვევა და მოგონება ილექება გონების ფსკერზე როგორც თვითნაბადი მარგალიტი. ამ წიგნში მარტო პროზა არ არის, მასში ლექსებიცაა. ის მაშინ გამოიცა, როცა აქტიურად ვთანამშრომლობდი ჟურნალთან „ლიტერატურა და ხელოვნება“.  ამ პერიოდში ბევრი საინტერესო შემოქმედი გავიცანი, რამაც დიდი კვალი დატოვა ჩემს ცხოვრებაში. ასეთია ჟურნალის დამაარსებელი, ბატონი ვაჟა ოთარაშვილი, ასევე მაიკო მიქაია, ტარიელ ხალხელაური, დავით შემოქმედელი, დავით წერედიანი, ედუარდ უგულავა, როი აბუსერიძე, გენრი დოლიძე და ბევრი სხვა.

სალომე გოგოლაძე
სალომე გოგოლაძე

- ანთოლოგიაში შესულია თქვენი „ანგელოზის დაბადება“, მინდა გკითხოთ, ვინ არიან მიწაზე მოარული ანგელოზები?

- ვინ არიან მიწაზე მოარული ანგელოზები? - ადამიანები, რომლებიც ცდილობენ დარჩნენ ადამიანებად და უანგაროდ აკეთონ სიკეთე. თანამედროვე ადამიანი მარტოსული და ობოლია, ხელოვნება კი, როგორც სიბნელეში ანთებული  სანთელი, ისე უნათებს გზას მარტოსულებს. ჩემი მოთხრობაც ამ შინაარს ატარებს და იმაზეა, თუ როგორ იზრდება ადამიანი და ემატება თვალისაწიერი. იმაზეა, რომ ადამიანი ადამიანისთვის არის დღე...

სალომე გოგოლაძე
სალომე გოგოლაძე

- უცხოეთში დაიდგა ემიგრანტულ თემაზე შექმნილი თქვენი პიესა Terra Nostra, რომლის რეჟისორიც თავად ხართ, სად შედგა პრემიერა?

- ჩემივე მოთხრობების მიხედვით შექმნილი ეს პიესა დაიდგა იტალიაში, როდესაც დაიბეჭდა ჩემი მესამე წიგნი „მგლის ცოლის ჩანაწერები“. წიგნის პრეზენტაცია და პიესის პრემიერა ერთად შედგა. ამ წიგნში შესული მოთხრობები გავაერთიანე და პიესა დავწერე. პიესა ყველა ემიგრანტისთვის ახლობელ და მტკივნეულ თემებზეა. პრემიერა შედგა 6 იანვარს იტალიის ქალაქ ბარის თეატრის მცირე დარბაზში, სადაც ქართველი ემიგრანტები მოვიდნენ. შეიძლება ითქვას, მსგავსი ფაქტი ემიგრაციის ისტორიაში ჯერ არ ყოფილა. სპექტაკლმა უდიდესი წარმატება მოიპოვა და მასზე დიდხანს საუბრობდნენ. იყო ბევრი ცრემლი და გულწრფელი აღფრთოვანება.

- ვინ მონაწილეობდა სპექტაკლში და ვინ გაგიწიათ დახმარება?

- თავიდან ბევრ სირთულეს წავაწყდით, რადგან ხელშეწყობა არავის მხრიდან არ გვქონდა. არ იყო სარეპეტიციო დარბაზი, ამიტომ პიესის უდიდესი ნაწილი სცენაზე რეპეტიციის გარეშე მოვამზადეთ. ცოცხალ რეპეტიციებზე მოგვიანებით გადავედით. მინდა აუცილებლად ვახსენო ბარში მოღვაწე ქალბატონი რუსუდან ქობულაძე, რომელმაც უსასყიდლოდ დაგვითმო საკუთარი ფართი, რომ ცოცხალი რეპეტიციები ჩაგვეტარებინა. მხოლოდ ბოლო დღეს მოგვეცა საშუალება, რომ რეპეტიცია სცენაზე გაგვევლო. მინდა გამოვყო რამდენიმე ნიჭიერი მსახიობი – მთავარი როლის შემსრულებელი მარიკა სამანიშვილი, რომელმაც დამაჯერებელად განასახიერა თავისი გმირი. ასევე ბებია გრაციელას როლის შემსრულებელი ნატალია შავაძე, ერთ-ერთი მთავარი როლის შემსრულებელი ირმა ბაზერაშვილი, სპექტალში ასევე მონაწილეობდნენ ხათუნა აბულაძე, ჯანინა ხერგიანი, სოფიკო კოპალიანი და სხვები. სპექტაკლისთვის მოწვეული გვყავდა იტალიელი ოპერატორი, რომელიც გადაღების მომენტში ისე შეიჭრა ემოციებში, მიუხედავად იმისა, რომ არ ესმოდა ქართული, ჩვენთან ერთად ატირდა. სპექტაკლი არ იყო მხოლოდ ტრაგედიაზე აწყობილი, მასში იუმორიც იყო, რადგან არ მინდოდა მაყურებლისთვის მძიმე საყურებელი ყოფილიყო.

სალომე გოგოლაძის ვაჟი ლევან კვენეტაძე ეროვნული ბიბლიოთეკის დარბაზში დედისკუთვნილი ჯილდოს მიღების დროს
სალომე გოგოლაძის ვაჟი ლევან კვენეტაძე ეროვნული ბიბლიოთეკის დარბაზში დედისკუთვნილი ჯილდოს მიღების დროს

- სპექტაკლი ყველა ქართველისთვის მტკივნეულ ემიგრაციის თემაზეა...

- იცით, რა არის ემიგრაცია? - ეს უამრავი დანგრეული ოჯახია, დაკარგული თაობები, გარდაცვლილი ადამიანები, რომელთაც სიკვდილის წინ სამშობლოს ნაგლეჯი ენატრებათ. ემიგრაცია ქართველი კაცის ტკივილი, ცოლის და დედის ნაწვალები ფული და შვილის მონობაა. ეს ტრეფიკინგი, დაუსრულებელი პატიმრობა და დაუფასებელი შრომაა. კიდევ – მონატრება და იმის შიშია, ვაითუ დავავიწყდი, იქნებ არ ვახსოვარ... თუ ამ ყველაფერს გაუძლებ ადამიანი და, ბოლოს და ბოლოს, დაბრუნდები ნანატრ ქვეყანაში, მაშინ მართლა ძლიერი ხარ!..

სალომე გოგოლაძის სპექტაკლის აფიშა
სალომე გოგოლაძის სპექტაკლის აფიშა

- თქვენი აზრით, რა არის ის, რაც ქართველს ვერასოდეს მოსწყვეტს საკუთარ ფესვებს?

- ბოლომდე ამოუხნელია კავშირი, რაც ქართველს აქვს სამშობლოსთან. არც ერთი ერის წარმომადგენელს არ გააჩნია ასეთი უცნაური დამოკიდებულება. როგორც ბავშვს დედის გარეშე არ შეუძლია ყოფნა, ისე ქართველს - საკუთარი ქვეყნის გარეშე. ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს კი არ ცხოვრობ, უსულოდ დადიხარ. სუნთქვა გიჭირს და ელოდები დროს, როდის გაგიშვებენ ყელში მოჭერილ ხელებს. მერვე წელია აქ ვარ და ჯერ არ მიგრძვნია სიხარული, როცა გაზაფხული მოდის, ან როცა ახალი წელი დგება, როცა ჩემი დაბადების დღე ახლოვდება... პატარა სიხარულის ნაპერწკლები ჩემი მეგობრებია, რომლებიც ცოტა, მაგრამ მყავს და ვიცი, როცა გამიჭირდება, გვერდით დამიდგებიან. სიცოცხლის ძალას ჩემი მეუღლე და შვილები მაძლევენ. გადის დრო და ითვლი წლებს, როდის შეძლებ აქედან გაღწევას. მანამდე კი... სხვებთან ერთად დგახარ და შორიდან უყურებ ყველაფერს, რაც შენს ქვეყანაში ხდება და ღრიალებ: შემინახეთ, შემინახეთ ჩემი წილი საქართველო!..

 

437
თემები:
ქართველები უცხოეთში
რთველი კახეთში

გარანტიები მევენახეებისთვის, ანუ სოლიდარობა სუბსიდირების სახით

0
(განახლებულია 09:36 10.07.2020)
სახელმწიფო ქართველ მევენახეებს 60 მლნ ლარის ოდენობის სუბსიდიას გამოუყოფს და თუ საჭირო გახდება, ყურძნის შესყიდვაშიც ჩაერთვება

თბილისი, 10 ივლისი – Sputnik. ქართველი მევენახეებისთვის შეიქმნა გარანტიები, რომ მათი საქმიანობა დაფასდეს და მათ შეძლონ 2020 წლის სეზონის ნაკლებად მძიმედ გადატანა, განაცხადა ბრიფინგზე გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის მინისტრმა ლევან დავითაშვილმა.

პრემიერმა მევენახეებს მიმართა - სახელმწიფო არ დაგივიწყებთ>>

ქართული მეღვინეობა კორონავირუსის პანდემიისა და ქვეყნებს შორის სავაჭრო ოპერაციების შემცირების გამო ზარალდება. საქართველოდან ღვინის მიწოდება ბოლო წლებში პირველად შემცირდა: „საქსტატის“ მონაცემებით, მიმდინარე წლის პირველ ხუთ თვეში ღვინის ექსპორტი 11,3%–ით დაეცა.

მინისტრის განცხადებით, მსხვილი კომპანიები, რომლებიც ერთ ტონაზე მეტი „რქაწითელის“ ან „კახური მწვანეს“ გადამუშავებას შეძლებენ, სახელმწიფოსგან ერთ კილოგრამზე 30 თეთრის ოდენობის სუბსიდიას მიიღებენ, თუ მათი ფასი მინიმუმ 80 თეთრი იქნება. სამინისტროში სპეციალური სამუშაო ჯგუფი იმუშავებს, რომელიც კოორდინირებას გაუწევს სამუშაო პროცესს, რათა მევენახეებმა და ფერმერებმა რიგებისა და პრობლემების გარეშე ჩააბარონ თავიანთი პროდუქცია.

„ის, რომ ჩვენ ასეთი გარანტიები შევქმენით ქართველი მევენახე-ფერმერებისთვის, ვფიქრობ, არის ძალიან მნიშვნელოვანი მიღწევა და სოლიდარობა, რადგან ეს არის ქართველი გადასახადების გადამხდელების მიერ აკუმულირებული თანხები. ანუ ეს არის სოლიდარობა მევენახე-ფერმერებისთვის, რათა მათი საქმიანობა წელს დაფასდეს და 2020-ის სეზონი ნაკლებად მძიმედ გაიარონ“, – განუცხადა დავითაშვილმა ჟურნალისტებს.

უფრო ადრე საქართველოს პრემიერ–მინისტრმა გიორგი გახარიამ განაცხადა, რომ მთავრობა ქართული ყურძნის ჯიშების „რქაწითელისა" და „კახური მწვანის" სუბსიდირებას განახორციელებს.

პრემიერის თქმით, ფერმერული საქმიანობის სტიმულირება მთავრობის ანტიკრიზისული გეგმის ერთ-ერთი მიზნობრივი მიმართულებაა.

მთავრობის გადაწყვეტილებით, წელს ყურძნის მოსავლის სუბსიდირებაზე 60 მლნ ლარი დაიხარჯება.

გასულ წელს საქართველოში 271 ტონა ყურძენი მოიკრიფა.

0
თემები:
ღვინის კულტურა და მეღვინეობა