ეთო ბოკელავაძე

კლასგარეშე საკითხავი მასწავლებლებისთვის: კომფორტის ზონაში განვითარება არ ხდება

915
(განახლებულია 20:52 19.06.2020)
დარწმუნებულია, რომ სრულფასოვანი ბედნიერება მადლიერებით იწყება. ცდილობს ყველა განსაცდელი ისე მიიღოს, როგორც პიროვნული ზრდისთვის საჭირო ცხოვრებისეული გაკვეთილი.

ახალგაზრდა პედაგოგსა და მწერალზე ეთო ბოკელავაძეზე საუბარი გვინდა დავიწყოთ იმ წერილის ამონარიდით, რომელიც სკოლა „ქორალის" მოსწავლეებმა გაუგზავნეს მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს საკონკურსო ჟიურის.

„ის ჩვენთვის მასწავლებლისა და ადამიანის იდეალია, რომელსაც გვინდა მივბაძოთ. ძალიან ვაფასებთ მის შრომას, თუმცა ყოველთვის სათანადოდ ვერ ვახერხებთ მადლიერების გამოხატვას. ვფიქრობთ, საქართველოში მოსწავლეებს არ აქვთ იმის ფუფუნება, რომ ეთო მასწავლებლის მსგავსი მასწავლებელი ჰყავდეთ, ხოლო მასწავლებლებს – მისი მსგავსი თანამშრომელი. სკოლაში არ დადის ადამიანი, რომელსაც ეთო მასი არ უყვარს. სამი წლის წინ ჩვენ ის „ყველაზე მეგობრული მასწავლებლის“ პირველი ხარისხის სიგელით დავაჯილდოვეთ“.

ამგვარი ჟესტი ალბათ ქვეყანაზე არსებულ ყველა ჯილდოს გადაწონის. პედაგოგის პროფესიაში 21 წლის ასაკიდანაა. ამჟამად თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული ლექტორია. წერს ლექსებს, რომანებს, ნოველებს და მოთხრობებს.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- ქალბატონო ეთო, ამბობენ, ადამიანი ისაა, რაც ბავშვობაში ჩამოყალიბდაო. როგორი ბავშვობა გქონდათ და ცხოვრებაში თუ დაგეხმარათ სხვა ბავშვების უკეთ გაგებაში?

- თბილისში დავიბადე და გავიზარდე, ვსწავლობდი წმინდა ანთიმოზ ივერიელის სახელობის 166-ე საჯარო სკოლაში, პარალელურად – მუსიკალურ შვიდწლედში ფორტეპიანოს მიმართულებით. ჩემი ბავშვობა ზუსტად ისეთივე იყო, როგორიც ალბათ ბევრი 90-იანელის, თავისი პლუსებით და მინუსებით. დადებითი იმაში გამოიხატება, რომ იმ დრომ ცოცხალი ურთიერთობებისა და ჯანსაღი ცხოვრების წესის მნიშვნელობაში დამარწმუნა, მინუსებმა კი რთულ სიტუაციებთან სწრაფი ადაპტირება, მოთმინება, ამტანობა და დაბრკოლებების იუმორით გადალახვა მასწავლა. ალბათ ის, რაც ყველაზე მეტად მომყვება ბავშვობიდან, არის ღრმა რწმენა იმისა, რომ არ არსებობს გამოუვალი მდგომარეობა და ადამიანს ყოველთვის შეუძლია ნებისმიერი არასასურველი სიტუაცია თავის სასიკეთოდ შეცვალოს.

- ბავშვობიდან მოყოლებული საკმაოდ აქტიური შემოქმედებითი ცხოვრება გქონდათ...

- დიახ, საკმაოდ აქტიური ბავშვი ვიყავი, მიყვარდა ხელოვნება და ხელოვანი ადამიანები. მუსიკალური შვიდწლედის გარდა ვცეკვავდი – ჯერ ანსამბლ “არგოში", შემდეგ კი რეხვიაშვილებთან. ერთხელ ბატონმა რობერტ ბარძიმაშვილმაც შემარჩია თავისი გუნდისთვის. თუმცა, 90-იანი წლების პირობები არ იძლეოდა იმის საშუალებას, რომ ყველა ჩანაფიქრი და სურვილი განგეხორციელებინა. ბავშვობის აუხდენელი სურვილები ზრდასრულ ასაკში ავისრულე და პირველ რიგში საკუთარ თავს დავუმტკიცე, რომ არასდროს არის გვიან მიაღწიო იმას, რაც გულით გსურს.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- პროფესიული არჩევანი როგორ გააკეთეთ?

- ეს საკმაოდ ადრეულ ასაკში მოხდა. სკოლაში განსაკუთრებულად მიყვარდა ისტორია, რაც ჩემი აწ გარდაცვლილი მასწავლებლის იზოლდა ბერძენიშვილის დამსახურება იყო. სკოლის დასრულების შემდეგ 16 წლის ასაკში ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის სტუდენტი გავხდი. ეს საკმაოდ დიდი გამოწვევა იყო ჩემს ცხოვრებაში: არასრულწლოვანი აღმოვჩნდი ზრდასრულთა სამყაროში, იმავე სტატუსითა და პასუხისმგებლობებით. უნივერსიტეტის კარიბჭის ზღურბლზე მდგარს ცოტა მაშინებდა „დიდების სამყარო“, არ ვიცოდი, როგორ მიმიღებდნენ, როგორ დავძლევდი საუნივერსიტეტო პროგრამას, შევძლებდი თუ არა ადაპტაციას, მე ხომ ხშირად მიმეორებდნენ, რომ „ბავშვი" ვიყავი. თუმცა გულწრფელ მონდომებასა და შრომას ხომ იცით, რაც შეუძლია? – თუ მოინდომებ, მთებს გადადგამ.

- ყველაზე დიდი სტიმული რა გახდა?

- ყველაზე მეტად ჩემს აღმზრდელ ბებიას ეთერ ამირეჯიბს სჯეროდა ჩემი. ალბათ სტიმულიც ის გახდა, რომ ხშირად მახსენებდა ჩვენს სახელოვან წინაპრებს, რომლებმაც თავიანთი წვლილი შეიტანეს ჩვენი ქვეყნის სამეცნიერო, სამხედრო და სამწერლობო ცხოვრებაში და გამუდმებით მიმეორებდა, არ დაგავიწყდეს, ვისი გორისა ხარო. ეს სიტყვები იქცა ჩემთვის უდიდეს მოტივაციად. თავდაუზოგავ შრომას კი ყოველთვის მოაქვს თვალსაჩინო შედეგი. უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში ჩემი აკადემიური მიღწევების საფუძველზე რამდენჯერმე გავხდი ჯერ ფაკულტეტის, შემდეგ უნივერსიტეტის, შოთა რუსთაველის საქართველოს ეროვნული სამეცნიერო ფონდისა და საქართველოს პრეზიდენტის სტიპენდიანტი. მაგისტრატურის დამთავრების შემდეგ სწავლა დოქტორანტურის საფეხურზე განვაგრძე.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- როდის დაიწყეთ პედაგოგიური საქმიანობა და მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს კონკურსზე როდის წარგადგინეს? 

- ამ პროფესიაში 21 წლის ასაკიდან ვარ. უნივერსიტეტში დასაქმების შემდეგ სკოლიდან არ წამოვსულვარ, რადგან ვთვლიდი, რომ ჩემს აღსაზრდელებს ვჭირდებოდი. მე და ჩემი მოსწავლეები და სტუდენტები ყოველთვის გვერდში ვუდგავართ ერთმანეთს, ჩვენი ცხოვრების ყველა მნიშვნელოვან ეტაპზე. მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს კონკურსზე შარშან წარმადგინეს. ვერ აგიღწერთ, რამდენად დიდი იყო ჩემი მოსწავლეებისა და სტუდენტების სიხარული და მხარდაჭერა. ალბათ ვერც ერთი კონკურსი და ვერანაირი შედეგი ვერ მომიტანდა იმ ბედნიერებას, რაც მათ მომანიჭეს. დღემდე შენახული მაქვს წერილი, რომელიც მოსწავლეებმა ჟიურის მისწერეს. ეს უძვირფასესი სახსოვარი ცხოვრების ბოლომდე გამყვება.

სიგელი, რომელიც ეთო ბოკელავაძეს მოსწავლეებმა გადასცეს
სიგელი, რომელიც ეთო ბოკელავაძეს მოსწავლეებმა გადასცეს

- ახალ თაობასთან ურთიერთობისას რა საიდუმლოს მიაგენით?

- ესაა გულწრფელი სიყვარული, რაც ყველაზე ცნობილი საიდუმლოა დედამიწაზე და ყველა თაობისთვის მნიშვნელოვანი. გულწრფელი სიყვარულით იწყება ყველაფერი, მაგრამ იმისთვის, რომ მოზარდებმა შეგიყვარონ, პირველ რიგში ისინი თავად უნდა გიყვარდეს. ყოველთვის ზუსტად გრძნობენ მასწავლებლის გულწრფელობასაც და ხელოვნურობასაც. მოზარდებისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, რომ გრძნობდნენ, მათ ნამდვილად უსმენენ და ენდობიან. ყველაზე მეტად ბავშვებს საკუთარი თავის რწმენა და მოტივაცია სჭირდებათ. ვფიქრობ, ეს არის ფუნდამენტი, რომელზეც მასწავლებელმა ნებისმიერი საგნის სწავლება უნდა დააშენოს.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- რა უშლის მოზარდს წარმატების მიღწევაში?

- ხშირად მოზარდები არ იცნობენ საკუთარ შესაძლებლობებს, არ სჯერათ საკუთარი თავის და წარუმატებლობის პირველივე შემთხვევისას ფარ-ხმალს ყრიან. უყალიბდებათ დაბალი თვითშეფასება და სწავლის კი არა, ზოგჯერ ცხოვრების აზრსაც ვეღარ ხედავენ. არადა, თითოეულ მათგანში იმალება გენიოსი, უნიკალური ინდივიდი, რომელსაც უსაზღვრო პოტენციალი გააჩნია. რეალურად, „ყველა ბავშვი არის ვარსკვლავი" და ჩვენ, პედაგოგებმა უნდა ვიზრუნოთ იმაზე, რომ მათ იბრწყინონ. ვთვლი, რომ ამით უნდა იწყებოდეს პედაგოგიკა.

- შარშან ბელგრადში იყავით მიწვეული, რა მიმართულების კონფერენცია იყო?

- ეს გახლდათ საერთაშორისო კვლევების ასოციაციისა (ISA, აშშ) და ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპის საერთაშორისო კვლევების ასოციაციის (CEEISA) გაერთიანებული საერთაშორისო კონფერენცია, სახელწოდებით International Relations in the Age of Anxiety, რომელიც სერბეთში, ბელგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩატარდა. კონფერენცია ეძღვნებოდა დაძაბულობის პერიოდში საერთაშორისო ურთიერთობების საკითხის ირგვლივ მსოფლიო მასშტაბით ჩატარებული კვლევების და სამეცნიერო გამოცდილების ურთიერთგაზიარებას. მასში მონაწილეობას იღებდნენ ოქსფორდის, კემბრიჯის, ჩიკაგოს, მერილენდის, კოპენჰაგენის, ბრიუსელის და ა.შ. ცნობილი უნივერსიტეტების წარმომადგენლები. კონფერენციამ და ხსენებული უნივერსიტეტების პროფესურასთან და ახალგაზრდა მეცნიერებთან მუშაობამ კიდევ ერთი საინტერესო, მნიშვნელოვანი გამოცდილება შემძინა პროფესიულ საქმიანობაში.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

 - თქვენი მოხსენება რას ეხებოდა?

- ჩემი მოხსენება ეხებოდა საქართველოსა და რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიების სამშვიდობო მისიას ცივი ომის  პერიოდში. უდიდესი პასუხისმგებლობა და, ცხადია, ამაღელვებელიც იყო მსოფლიოს მაღალკვალიფიციური, აკადემიური საზოგადოების წინაშე საქართველოს წარდგენა. ეს არის შემთხვევა, როდესაც შენი მოხსენების თითოეულ სიტყვას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. თუმცა, აშშ-ის, დიდი ბრიტანეთის, გერმანიის, საფრანგეთის, დანიის, შვედეთის, ავსტრალიის, ისრაელის, სერბეთის პროფესურის მხრიდან ჩემი მოხსენებისა და ჩემი ქვეყნისადმი უაღრესად დადებითი გამოხმაურებების შემდეგ ისეთი გახარებული მოვაბიჯებდი ბელგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხეივანში, რომ მეგონა მსოფლიო ჩემპიონატი მოვიგე. ყველაზე მეტად ის მომენტი მიყვარს, როდესაც აცხადებენ: Eter Bokelavadze, Georgia! – სამი სიტყვა და უსაზღვრო პასუხისმგებლობა. ამ პასუხისმგებლობასთან ერთად კი დიდი სიხარულიც, რადგან იმ წუთებში ყველაზე ამაყი ვარ...

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- რაც შეეხება შემოქმედებას, როდის წერთ და ხშირად რა ხდება მათი წერის საბაბი?

- წერისთვის საბაბი ძირითადად ძლიერი შთაბეჭდილებები და განცდები ხდება, გამოგონილ ამბებზე იშვიათად ვწერ. ჩემი ნოველების, მოთხრობებისა თუ რომანების პერსონაჟები უმეტესად რეალური პიროვნებები არიან, მათთვის დამახასიათებელი ფსიქოლოგიური პორტრეტითა და განვლილი ცხოვრების გზით. როდესაც პატარა ვიყავი, ცხოვრებისეულ განსაცდელებს უფრო მძაფრად აღვიქვამდი და ეს ჩემს ძველ ლექსებსაც ეტყობა, თუმცა ახლა ვერ ვიტყვი, რომ სევდა ხშირად და მარტივად მერევა. გაცნობიერებული მაქვს, რომ შემთხვევით არც ერთი განსაცდელი არ შემოდის ადამიანის ცხოვრებაში და ყველა მათგანს თავისი როლი აქვს ადამიანის პიროვნულ ზრდასა და გაძლიერებაში. კომფორტის ზონაში განვითარება არ ხდება. სწორედ ამიტომ ვცდილობ პოზიტიურად შევხედო და მადლიერებით მივიღო ყველა განსაცდელი, როგორც ჩემი ზრდისთვის საჭირო ცხოვრებისეული გაკვეთილი.

ეთო ბოკელავაძე
ეთო ბოკელავაძე

- გაგვაცანით თქვენი რომელიმე მოთხრობიდან ამონარიდი...

- მაშინ ეს იყოს ამონარიდი მოთხრობიდან "შემოდგომის ცა": „შემოდგომის ცას იმაზე მეტი ფერი აქვს, ვიდრე ცისარტყელას, თუმცა, არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ცისარტყელაშიც მხოლოდ ერთ ფერს ამჩნევენ და ცდილობენ, მეცნიერულად დაგისაბუთონ, რომ ფერები ილუზიაა“.

- რა გეხმარებათ ცხოვრების და ადამიანების უკეთ შეცნობაში?

- ცხოვრების შეცნობაში ადამიანებზე დაკვირვება მეხმარება. ადამიანისმცოდნეობა კი ყველაზე საინტერესო სფეროა ჩემთვის. ნებისმიერი მახასიათებელი – სიტყვა, ხმა, ქმედება, სხეულის ენა ბევრს მიამბობს ხოლმე მათზე. ჩემი ცხოვრების განმავლობაში დაგროვილმა გამოცდილებამ იმაში დამარწმუნა, რომ ადამიანი სამყაროს გვირგვინია, შემოქმედის ყველაზე გენიალური ქმნილება, თავისუფალი ნებითა და შემოქმედებითი ბუნებით აღჭურვილი. გასაოცარი, უნიკალური არსება, ამოუწურავი შინაგანი რესურსებითა და უნიკალური შესაძლებლობებით, რომელიც იდენტურად არასდროს არავისში მეორდება, მათ შორის არც საკუთარ შვილში, რადგან ისიც, თავის მხრივ, უნიკალურია. ადამიანის განსაკუთრებულობა და უნიკალურობა კი თავისთავად ნიშნავს იმას, რომ არავინ არის ვინმეზე ნაკლები ან მეტი. ყველას თავისი შესაძლებლობები და ცხოვრების გზა აქვს და ყოველთვის არსებობს რაღაც, რაც თითოეულ ადამიანს სხვებზე უკეთ გამოსდის. „მხოლოდ მას ვერ დაეწევა ვერავინ, ვინც საკუთარ გზაზე მიდის..." ყველას ვუსურვებ საკუთარი თავის შეცნობას, სიყვარულს, რეალიზებასა და სრულფასოვან ბედნიერებას, რომელიც, თავის მხრივ, მადლიერებით იწყება... 

 

915
ლელა სარიშვილი

კლასგარეშე საკითხავი პედაგოგებისთვის: მადლობას ვუხდი უფალს, რომ მასწავლებელი მქვია...

1165
(განახლებულია 21:18 26.02.2021)
„მიხარია, როცა გაკვეთილზე ჩემი მოსწავლეების სითბოთი და სიყვარულით სავსე თვალები შემომციცინებს“ – ეს სუფსელი პედაგოგის ლელა სარიშვილის სიტყვებია...

თავდაპირველად პედაგოგობა გრიგოლეთში დაწყებითი კლასის მოსწავლეებისთვის მათემატიკის სწავლებით დაიწყო. შემდეგ იყო სასულიერო სემინარია და რელიგიის მასწავლებელი გახდა. იყო სუფსის კულტურის განყოფილების ხელმძღვანელიც და მისი ინიციატივით არაერთ საქველმოქმედო ღონისძიებას ჩაეყარა საფუძველი.

საბოლოოდ ბავშვობის ოცნება აისრულა – ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი გახდა და ამჟამად საყვარელ საგანს წყალწმინდის სკოლის ბავშვებს ასწავლის.

ლელა სარიშვილი
ლელა სარიშვილი

- ქალბატონო ლელა, როგორი მოსწავლე იყავით თავად და პედაგოგის პროფესია ბავშვობის ოცნება იყო თუ დრომ მოიტანა?

- კარგი მოსწავლე ვიყავი. ძალიან მიყვარდა კლასგარეშე ლიტერატურის კითხვა და სკოლიდან დაბრუნებული ლიტერატურის კითხვას გაკვეთილების შესწავლამდე შევუდგებოდი ხოლმე. როცა საღამოს სამსახურიდან დაბრუნებული დედა ან მამა ცხრილის მიხედვით ყველა გაკვეთილს ჩაიბარებდა, მეორე დღის გაკვეთილების შესწავლას ვიწყებდი. მერე გადავშლიდი საკუთარ საკლასო ჟურნალს, ვითომ გაკვეთილს ვხსნიდი, „ვაყოლებდი“ მოსწავლეებს და ხან ერთი მასწავლებლის როლს ვთამაშობდი, ხან მეორისას და ცოდნასთან ერთად დიდ სიამოვნებასაც ვიღებდი.

ბავშვობიდან ვოცნებობდი გავმხდარიყავი პედაგოგი და ბედნიერი ვარ, რომ ეს ოცნება ავიხდინე.

თბილისის ტექნიკურ უნივერსიტეტში ინჟინერ-პედაგოგის დიპლომის მიღების შემდეგ ერთი წელი ვიმუშავე ჩემი რაიონის კოლეჯში, შემდეგ, 1992 წლიდან – გრიგოლეთის დაწყებით კლასში მათემატიკის მასწავლებლად.

მოსწავლეებთან ერთად
მოსწავლეებთან ერთად

- სასულიერო სემინარიაც დაამთავრეთ...

- 1995 წელს სწავლა განვაგრძე ბათუმის სასულიერო სემინარიაში. მაშინ სემინარიის რექტორი მეუფე დიმიტრი იყო. მისი ლოცვა-კურთხევით ხშირად ჩამოვდიოდი მშობლიურ სკოლაში და გაკვეთილების შემდეგ მოსწავლეებს ვუტარებდი რელიგიის გაკვეთილებს. შემდეგ რელიგია, როგორც საგანი შემოვიდა სკოლაში და მას 2020 წლამდე ვასწავლიდი. 2020 წლის იანვრიდან, განათლების სამინისტროს გადაწყვეტილებით, სკოლებში რელიგიის სწავლება შეწყდა. აღსანიშნავია, რომ წლების განმავლობაში მხოლოდ სუფსის საჯარო სკოლა ინარჩუნებდა რელიგიის ისტორიის საათებს.

მეგობართან ერთად
მეგობართან ერთად

- იყო 21-ე საუკუნის თაობის მასწავლებელი – არც ისე ადვილია, მაგრამ ალბათ გაცილებით რთულია მათ რელიგია ასწავლო და ღმერთის არსი განუმარტო...

- მეტად საპასუხიმგებლო იყო რელიგიის გაკვეთილის ჩატარება, რადგან გაკვეთილზე მართლმადიდებელი ქრისტიანი ბავშვების გარდა სხვა სარწმუნოების მოსწავლეებიც ისხდნენ. რაც შეეხება ღმერთის არსს, პირველ გაკვეთილზე ბავშვებს დაფაზე მზეს ვუხატავდი და ვეუბნებოდი, რომ ღმერთი – წმინდა სამებაა და ის ისევე განუყოფელია, როგორც მზე, მზის სხივი, სინათლე და სითბო, რომელიც მზის სხივს დედამიწაზე ჩამოაქვს. ის სიცოცხლეს ანიჭებს ყველაფერს. მზის დისკო – მამა ღმერთია, სხივი – ძე ღმერთი, სინათლე და სითბო – სულიწმინდა. ამის მერე ვუხსნიდი, რომ დედამიწაზე, მართლმადიდებელი ქრისტიანების გარდა, ცხოვრობენ სხვა სარწმუნოების მიმდევრები: მაჰმადიანები, იუდეველები, ინდუიზმის მიმდევრები... შემდეგ სიკეთესა და კაცთმოყვარეობაზე ვესაუბრებოდი. ვიცი, რომ ჩემს მოსწავლეებს ძალიან სწყდებათ გული, რომ რელიგიის გაკვეთილი აღარ უტარდებათ. ჩვენ ათი წლის მანძილზე ვიღებდით მონაწილეობას საპატრიარქოსთან არსებული ახალგაზრდული ცენტრის მიერ გამოცხადებულ ინტელექტუალურ კონკურსში „ჩვენ ვსწავლობთ ბიბლიას".

მეგობართან ერთად
მეგობართან ერთად

- ვიცი, რომ თქვენ აისრულეთ დიდი ხნის ოცნება და დღეს ქართულის მასწავლებელი ხართ...

- ეს იყო 2019 წლის ზაფხულში, როცა მასწავლებლის პროფესიული განვითარების სქემამ საშუალება მომცა, რომ გამოცდა ჩამებარებინა როგორც პროფესიულ უნარებში, ასევე ამეხდინა ბავშვობის ოცნებაც და ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი გავმხდარიყავი. როცა გამოცდები ჩავაბარე, იმ დროს წყალწმინდის საჯარო სკოლამ ქართულის მასწავლებლის ვაკანსია გამოაცხადა. მადლობა სკოლის დირექციას, ქალბატონ ნანი ჯიქიასა და რუსუდან ზოიძე-მეგრელიშვილს, რომ ქართულის მასწავლებლად ამიყვანეს და სამი კლასი ჩამაბარეს. ჩემი მშობლიური სუფსის საჯარო სკოლის შემდეგ, ცოტაც არ იყოს, წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა სხვა სკოლის მასწავლებელი ვყოფილიყავი, მაგრამ, ღვთის შეწევნით, ახლა მეორე სოფელში დიდი სიყვარულით მივიჩქარი. მიხარია, როცა გაკვეთილზე ჩემი მოსწავლეების სითბოთი და სიყვარულით სავსე თვალები შემომციცინებს.

ლელა სარიშვილი კოლეგებთან ერთად
ლელა სარიშვილი კოლეგებთან ერთად

- წლების განმავლობაში თქვენ სუფსის კულტურის სახლის დირექტორიც იყავით, რით იყო ის დრო გამორჩეული? 

- კულტურის სახლის დირექტორი 2008-2019 წლებში ვიყავი და ეს ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვანი პერიოდია. დირექტორის თანამდებობა საკუთარი ნებით დავტოვე, რადგან არჩევანის წინაშე დავდექი და ბავშვობის ოცნებამ სძლია. იმ დროს ხშირად ვატარებდით საქველმოქმედო ღონისძიებებს კულტურის სახლის გვერდით არსებული ყოველთა წმინდას ტაძრის სარემონტო სამუშაოების ხელშესაწყობად, ასევე სოციალურად დაუცველი ოჯახების ბავშვებისა თუ ავადმყოფი ბავშვების დასახმარებლად. ერთ-ერთ ასეთ საქველმოქმედო ღონისძიებაში კულტურის სახლის თანამშრომლებისა და თანაკლასელების თანადგომით რაიონის სკოლებმა და საზოგადოების გარკვეულმა ნაწილმა მიიღეს მონაწილეობა. მახსოვს, 17 წლის გოგონას, ქეთი სურმანიძეს როგორ ვაგრძნობინეთ, რომ მარტო არ იყო და მშობლების გარდა მასზე ჩვენც ვზრუნავდით. სცენაზე თვალცრემლიანი ქეთი იდგა და მადლობას იხდიდა თანადგომის გამო, რომელმაც იმის იმედი დაუბრუნა, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა.

ლელა სარიშვილი გაკვეთილზე
ლელა სარიშვილი გაკვეთილზე

- რაიმე განსხვავებული გზით ხომ არ ცდილობთ, რომ თქვენმა მოსწავლეებმა ლიტერატურა შეისწავლონ და შეიყვარონ?

- მოსწავლეებმა ესა თუ ის ნაწარმოები უკეთ რომ გაიგონ, საამისოდ მათი გმირების ხასიათს უნდა ჩაწვდნენ. ამიტომ რომელიმე ლიტერატურული ნაწარმოების განხილვის დროს კონკრეტულ პერსონაჟზე ვმსჯელობთ. მოსწავლეებს ვთავაზობ, გაიხსენონ საკუთარი ამბავი - მსგავსი რამ ჩვენც ხომ არ გადაგვხდენია? როგორ მოვიქცეოდით მსგავსს სიტუაციაში? დიდ ყურადღებას ვუთმობ კლასგარეშე ლიტერატურას, გამოცხადებული გვაქვს კონკურსი „ყველაზე კარგი მკითხველი". წაკითხული მოთხრობების შემდეგ ერთმანეთს შთაბეჭდილებებს ვუზიარებთ, ვწერთ თავისუფალ თხზულებებს, ესეებს და ერთმანეთს ვაცნობთ.

ლელა სარიშვილი მეგობართან ერთად
ლელა სარიშვილი მეგობართან ერთად

- გაკვეთილი თქვენთვისაც თავისებური სცენაა?

- ასეა. გაკვეთილიც ერთგვარი სცენაა, სადაც მოსწავლეთა სახით სხვადასხვა მაყურებელი გიცქერის და გისმენს და ეს სპექტაკლი მათთვის საინტერესოდ უნდა „ითამაშო“. ყველა ბავშვში უნდა მოძებნო ის კეთილი მარცვალი, რომელიც ყველაზე სუსტ მოსწავლესაც აგრძნობინებს, რომ მას მეტი შეუძლია. აუცილებელია, რომ კლასში სუფევდეს ჰარმონია, ურთიერთპატივისცემა და ბავშვებს ერთმანეთის ნიჭის დანახვა და აღიარება შეეძლოთ.

რთული, მეტად რთული და საპასუხისმგებლოა, რომ კარგი მასწავლებელი იყო. ღვთის შეწევნით, მუხლჩაუხრელი ვშრომობ, რომ ყველა გაკვეთილი განსხვავებულად საინტერესო, სახალისო და შემოქმედებითი იყოს. მუხლზე დაჩოქილი ვუხდი მადლობას უფალს იმისთვის, რომ მასწავლებელი მქვია...

 

1165
ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამოსი

მინანქარში გაცოცხლებული „ვეფხისტყაოსანი", ანუ რა ხდება, როცა ხელოვნება სულის ნაწილი ხდება

145
(განახლებულია 19:32 26.02.2021)
დიზაინერი ნათია არველაძე არაერთი უნიკალური, ძალზე შთამბეჭდავი კოლექციის ავტორია და თითოეული პროექტით ისტორიას აცოცხლებს.

მისი ერთ-ერთი განსაკუთრებული პროექტია „ვეფხისტყაოსნის“ თემაზე შესრულებული მინანქრის სამკაული, რომელსაც საზოგადოებაში რეზონანსული გამოხმაურება მოჰყვა. გარდა ამისა, ქალბატონი ნათია მუშაობს ტანსაცმლის დიზაინზე. მისი ყველა ნამუშევარი არის ექსკლუზიური და არასოდეს მეორდება.

ნათია არველაძე
ნათია არველაძე

- გაეცანით ჩვენს მკითხველს...

- ჩემი ინტერესი ხელოვნების მიმართ ადრეულ პერიოდში გამოვლინდა. ხატვა, აქსესუარები, ტანსაცმელი - ყოველთვის მიტაცებდა. ამიტომაც ჩავაბარე თბილისის სახელწიფო სამხატვრო აკადემიაში, შემდეგ კი უნივერსიტეტში, ხელოვნების ისტორიის ფაკულტეტზე. თავისი თვითმყოფადობით ქართული კულტურა ყოველთვის აღფრთოვანებას იწვევდა ჩემში. მსურდა თვითონ შემექმნა რაღაც, რითიც გამოვხატავდი ჩემს დამოკიდებულებას და სიყვარულს. ასე გაჩნდა ქართულ ბაზარზე ბრენდი „მართა“, რომელიც უკვე 12 წელია არსებობს.

ნათია არველაძე
ნათია არველაძე

- სამკაულების შექმნით როდის დაინტერესდით? როგორ შეისწავლეთ და რამდენად საინტერესო იყო ეს პროცესი თქვენთვის?

- სამკაული ყოველთვის მაინტერესებდა, თუმცა იმისთვის, რომ კოლექცია შექმნა, საკმაო ცოდნა, თანხები და რისკია საჭირო. 2016 წელს მონაწილეობა მივიღე თბილისის მოდის კვირეულში და ასე შეიქმნა პირველი და ჩემთვის უსაყვარლესი კოლექცია ტანსაცმლისა და სამკაულის, რომლის ინსპირაცია იყო ქართველ მეფეთა შესამოსელი და უძველესი ოქრომჭედლობა. სამკაული შევასრულეთ ურთულესი ტექნიკით, რომელიც თვითონ მოვიფიქრე. ამ ყველაფერს დიდი შრომა და ნებისყოფა სჭირდებოდა, რაშიც გვერდით მედგა ჩემი ატელიეს არაჩვეულებრივი პროფესიონალთა გუნდი. ეს იყო რაღაც დიდი და საინტერესო გზის დასაწყისი.

ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამოსი
photo: courtesy of Atelier MARTA
ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამოსი

- რა ტექნიკით ქმნით სამკაულს და რა ეტაპებს გადიხართ, სანამ ნივთი დასრულებულ სახეს მიიღებს?

- დროთა განმავლობაში გადავედი მინანქრის ტექნიკაზე, რომელსაც გამოხატვის მეტი შესაძლებლობები აქვს.

ჩემთვის მთავარია იდეა, რომელიც შთამაგონებს, აღმაფრთოვანებს, მიკარგავს მოსვენებას და ტვინში იწყება სრული ქაოსი და ამ ქაოსიდან ნელ-ნელა ჩნდება, იკვეთება ფორმები, რასაც შინაგანად ვგრძნობ. ესკიზებს ვქმნი მანამდე, სანამ არ გამოიძერწება სასურველი ფორმა. შემდეგ მოდის უკვე შესრულების ტექნიკური მხარე, რაც ასევე რთული და საინტერესოა.

ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამკაული
ვეფხისტყაოსნის თემაზე შექმნილი სამკაული

- თქვენთვის, როგორც ქალისთვის, რასთან ასოცირდება ლამაზი სამკაული?

- ლამაზი სამკაული ისაა, რომელსაც იხდენს ადამიანი, რომელიც ორგანულადაა შერწყმული ხასიათთან, ინდივიდუალურობასთან.

ზოგადად, სამკაული, ჩემი აზრით, ესაა თვითგამოხატვის საუკეთესო საშუალება. სამკაულით შეიძლება გახდე რომანტიკულიც, მეოცნებეც, ვინტაჟურიც და რევოლუციონერიც.

ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამკაული
ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამკაული

- ყველაზე რთული და საპასუხისმგებლო ნამუშევარი გაიხსენეთ...

- ერთ-ერთ რთულ ნამუშევრად ჩემს შემოქმედებაში მივიჩნევ კოლექციას „ვეფხისტყაოსანი", რომელზეც ვიმუშავე საკმაოდ მოკლე დროში და შევქმენი სცენები ნაწარმოებიდან. ეს იყო ძალიან საპასუხისმგებლო, რადგან ფაქტიურად პირველად ხდებოდა „ვეფხისტყაოსნის" დასურათება სამკაულში. საკმაოდ დიდი მოწონება ხვდა წილად და, ვფიქრობ, ადრე თუ გვიან ისევ მივუბრუნდები ამ თემას.

ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამოსი
ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამოსი

- სამკაულის გარდა ქმნით ტანსაცმლის დიზაინს. რით არის თქვენი სამოსი გამორჩეული და იგრძნობა თუ არა ნამუშევრებში თქვენი ხელწერა?

- თავიდან, როდესაც ტანსაცმლის შექმნა დავიწყე, ესეც ქართულ კულტურასთან იყო დაკავშირებული. მსურდა ტაძრის კედლებზე გამოსახული მეფეთა და დიდებულთა შესამოსელი თანამედროვე სახით და დიზაინით გადმომეცა. ძალიან შთამბეჭდავი გამოვიდა. მაგრამ ასეთი ნამუშევრები სპეციფიკურ მიდგომას მოითხოვს, ვიწრო წრეზეა გათვლილი და შესრულებაც ძვირადღირებულია. ამიტომ, სამწუხაროდ, ხშირად ვერ ვქმნი.

ჩემს ატელიეში ამჟამად ფუნქციონირებს მუდმივი „შოურუმი“, სადაც ჩვენს მომხმარებელს ვთავაზობთ სხვადასხვა თანამედროვე სტილის სამოსს. შესრულებულია უმაღლესი ხარისხით, რაც დღეს საკმაოდ იშვიათია.

ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამკაული
ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამკაული

- რთული იყო ქართულ ბაზარზე სახელის მოხვეჭა და თავის დამკვიდრება? რა სირთულეების დაძლევა მოგიხდათ?

- ქართულ და ნებისმიერ ბაზარზე თავის დამკვიდრება – ესაა ურთულესი გზა. მთავარია მიზნისკენ სწრაფვა, დაუღალავი შრომა, უწყვეტი ძალისხმევა, მიზანსწრაფულობა. არაერთგზის მოგვიწევს გავიაროთ სირთულეების ქარცეცხლში და სწორედ მაშინ არ უნდა დანებდე. ესაა წარმატების გასაღები. დღეს, როცა წარსულს გადავხედავ, ვფიქრობ, რა ძალით ვუმკლავდებოდი ამ გამოწვევებს. მაგრამ მგონია, ესაა ყველაზე ძლიერი განცდა - სურვილი თვითგამოხატვისა. მერე რაღაცნაირად თავისთავად მოდის ინტერესიც და წარმატებაც.

ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამკაული
ნათია არველაძის დიზაინით შექმნილი სამკაული

- სამომავლოდ რა გეგმები გაქვთ?

- ამჟამად ვმუშაობ სამკაულის ახალ კოლექციაზე, წესით, საკმაოდ საინტერესო უნდა გამოვიდეს, რადგან შესრულების მხრივაც გარკვეული სიახლეები იქნება.

 

145
ტესტირება კორონავირუსზე

COVID-19 საქართველოში 1 მარტის მონაცემები

0
(განახლებულია 10:52 01.03.2021)
ბოლო 24 საათში ჩატარებული კვლევა ტესტით - 17.947. დადებითობის მაჩვენებელი: დღიური - 0,89%, ბოლო 14 დღის - 1,9%, ბოლო 7 დღის - 1,44%

თბილისი, 1 მარტი – Sputnik. საქართველოში ახალი კორონავირუსით დაავადებულთა რაოდენობა ბოლო დღე-ღამეში 160-ით გაიზარდა და ინფიცირებულთა საერთო რიცხვმა 270.918-ს მიაღწია. ინფორმაცია საქართველოს მთავრობის სპეციალურ ვებ-გვერდზე stopcov.ge განახლდა.

ამ დროისათვის სულ გამოჯანმრთელდა 265.523  ადამიანი (ბოლო 24 საათში – 409), გარდაიცვალა – 3.520  (ბოლო 24 საათში – 10), კარანტინის რეჟიმშია 253, სტაციონარებში ექიმების დაკვირვების ქვეშ 1.510 პაციენტი, ხოლო კოვიდ–სასტუმროებში 154 ადამიანი იმყოფება. 

ბოლო 24 საათში ჩატარებული კვლევა ტესტით - 17.947, მათ შორის ანტიგენის სწრაფი ტესტით - 13.244, PCR ტესტით - 4703.

დადებითობის მაჩვენებელი: დღიური - 0,89%, ბოლო 14 დღის - 1,9%, ბოლო 7 დღის - 1,44%.

საქართველოში კორონავირუსის პირველი შემთხვევა 2020 წლის 26 თებერვალს დაფიქსირდა.

0
თემები:
კორონავირუსი საქართველოში: ბოლო ცნობები