თამარ საგინაშვილი

  კარგად ყოფნის ხელოვნება ანუ „ბოსტან-არტი“ და „ველნესი კახურად"

420
(განახლებულია 08:38 17.05.2020)
ბოლო დროს მსოფლიოში სულ უფრო პოპულარობას იხვეჭს ახალი მიმდინარეობა, თანამედროვე ცხოვრების ახლებური სტილი, თუ გნებავთ, კულტურა, რომელსაც ველნესი ეწოდება. უფრო მარტივად რომ ვთქვათ, ესაა ჯანმრთელი ცხოვრების წესის კონცეფცია.

Wellness ინგლისური ტერმინია და მომდინარეობს „Be well“ -დან, რაც კარგად ყოფნას ნიშნავს. როდესაც ჯანმრთელი ფსიქიკის, მენტალობისა და პოზიტიური განწყობის შენარჩუნება არსებული სტრესული სიტუაციის ფონზე უფრო გართულდა, ადამიანმა ცხოვრების გაუმჯობესების ახალი გზების ძიება დაიწყო. საამისოდ კაცობრიობამ შეიმუშავა ბევრი ისეთი კონცეფცია, რომელიც სიცოცხლის ხარისხს ბევრად უკეთესს გახდიდა. ველნესი - ეს ტერმინი 1959 წელს ამერიკელმა ექიმმა, ჰალბერტ დანიმ დაამკვიდრა. მანვე შეიმუშავა ჯანმრთელი ცხოვრების პრინციპები, ანუ შეიძლება ითქვას, რომ ეს გარკვეულად, კარგად ყოფნის ხელოვნებაცაა. საინტერესოა, როგორ მორეგება ველნესი ქართულ მენტალობას?..

ჟურნალისტი, ქოუჩი და წიგნის „სამასმეერთე მილიონერი“ ავტორი, თამარ საგინაშვილი ერთი მათგანია, ვინც საქართველოში ველნესის პრინციპებზე დაყრდნობით და ამ მიმართულებით, ველნეს-კლუბის და ველნეს ტურების ფორმატით პრაქტიკულად მუშაობს.

თამარ საგინაშვილი
თამარ საგინაშვილი

- ქალბატონო თამარ, თავად როგორ აღმოაჩინეთ ველნესი?

 -ველნესმა, როგორც ახალმა მიმართულებამ, 50-იან წლებში, თავდაპირველად პროფესიონალურ წრეებში გამოიწვია ინტერესი, შემდეგ ფართო პოპულარობა მოიპოვა ამერიკულ საზოგადოებაში, ევროპაში 90-იან წლებიდან გახდა პოპულარული. ველნესის აღმოჩენამდე ჩემთვის მთავარ საკითხს პიროვნული ზრდა წარმოადგენდა. თუმცა ხელს გვიშლიდა ის რომ, როცა ადამიანები პიროვნული ზრდით არიან დაკავებული, დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ მენტალურ და ფსიქოლოგიურ მხარეს და სხეულის მნიშვნელობას სათანადოდ ვერ აფასებენ, შესაბამისად, არც აქცევენ ყურადღებას. ამიტომ დიდხანს ვეძებდი რაიმე კომპლექსურ მიდგომას, რომელიც ადამიანს დაეხმარებოდა ერთდროულად აღედგინა ფიზიკური, მენტალური და ფსიქიკური სიჯანსაღე. მე ჩემი გამოცდილებით მივედი ასეთი კომპლექსური მიდგომის აუცილებლობამდე, სისტემაც შევქმენი, რომელსაც თავად ვიყენებ გაჯანსაღების და ენერგიულობისთვის, გონების, ემოციების და სხეულის ჰარმონიაში მოსაყვანად. მოგვიანებით აღმოვაჩინე, რომ ასეთი მიმდინარეობა დიდი ხანია არსებობს და მას ველნესი ქვია. ზოგადად, ჩემს ცხოვრებაში პიროვნული ზრდაც, ფსიქოლოგიაც, ველნესიც პირადი პრობლემებიდან გამომდინარე მოვიდა.

თამარ საგინაშვილი
თამარ საგინაშვილი

- ანუ ჯანმრთელობის პრობლემები გქონდათ?

- დიახ, მე დისკოზი მქონდა და საკმაოდ დიდი ხანი ლოგინად ვიყავი ჩავარდნილი. ვერანაირ პროგნოზს ვერ აკეთებდნენ. ოპერაციას ვერ გავრისკავდი. ვიცნობდი ბევრს, ვინც ოპერაცია გაიკეთა, მაგრამ ამას რეალურად არანაირი შედეგი არ მოყოლია. ბოლოს მირჩიეს გამაჯანსაღებელი-ფსიქოლოგიური მეთოდი-ეს იყო ნორბეკოვის სასწავლო-გამაჯანსაღებელი სისტემა, სადაც ფსიქოლოგიური მუშაობაც მოიაზრება და ვარჯიშებიც. მას მერე გამოვჯანმრთელდი, ჩემი ფიზიკური ტკივილიც დავძლიე. შემდეგ კი დავწერე წიგნი, რომელიც პირველი ქართული წიგნი-ტრენინგია პიროვნული ზრდის თემაზე. მისი სახელწოდებაა „სამასმეერთე მილიონერი“ .

ველნეს ტურის ჯგუფის წევრებთან ერთად
ველნეს ტურის ჯგუფის წევრებთან ერთად

- და ვინ არის სამასმეერთე მილიონერი?

- საქმე ისაა, რომ ნორბეკოვს გამაჯანსაღებელი სისტემის გარდა ჰქონდა თავისი მილიონერების კლუბი, სადაც იმ პერიოდისთვის 300 მილიონერი შედიოდა. ვინ იქნება სამასმეერთე? არ ვიცი, იქნებ, რომელიმე თქვენი მკითხველიც აღმოჩნდეს. ჩემთვის მილიონერობა არ განისაზღვრება თანხის რაოდენობით ანგარიშზე, კეთილდღეობა მხოლოდ ფული არ არის, ეს არის ერთიანი და მოსიყვარულე ოჯახი, ჯანმრთელობა, საყვარელი საქმე, რომელსაც ადამიანებისთვის სიკეთე მოაქვს და რასაკვირველია, შემოსავალიც. ასეთი ადამიანი ჩემთვის, პირდაპირი მნიშვნელობით, მდიდარია, ამიტომ სიტყვა მილიონერი ჩემს წიგნში ბრჭყალების გარეშეა. წიგნს ძალიან დიდი გამოხმაურება მოჰყვა, უცხო ადამიანები დღემდე მწერენ თუ როგორ შეიცვალა მათი ცხოვრება წიგნის წაკითხვის შემდეგ.

ველნეს ტურის ჯგუფის წევრებთან ერთად
ველნეს ტურის ჯგუფის წევრებთან ერთად

- ველნეს-ტურები, როლებსაც თქვენ აწყობდით, კლასიკური გაგებით მხოლოდ მოგზაურობა არ იყო?

- როცა იმ დასკვნამდე მივედი, რომ ველნესი ყველაზე იდეალური ვარიანტია, ამ „ჯადოსნურ“ მიმართულებაზე გადავეწყვე. სანამ კორონა აღმოჩნდებოდა, შაბათ-კვირაობით ველნეს-ტურებს ვაწყობდი ბათუმში, უფრო ადრე რამდენჯერმე საზღვარგარეთ ვიყავით სამოგზაუროდ, ონლაინ ველნეს-კლუბიც მაქვს, ჩემი მეორე წიგნიც სწორედ ველნესის თემაზე იქნება. ეს იყო გაცნობიერებული მოგზაურობა, ტურიზმი და თან მუშაობა საკუთარ თავზე, რაშიც დიდი ხალისით ერთვებოდნენ ჩემი მსმენელ-მოგზაურები. სახალისო სავარჯიშოები და დავალებები ჯერ კიდევ აეროპორტიდან იწყებოდა. დროს ტყუილად არ ვაცდენდით, როცა ქუჩაში დავდიოდით ჯგუფის წევრებს იქაც რაღაც დავალებები ჰქონდათ. ყველაფერს კონკრეტული მიზნით ვაკთებდით და კონკრეტულ შედეგებსაც ვიღებდით. მე ძირითადად ქალებთან ვმუშაობდი, ადრე ქალების კლუბიც მქონდა. ქალებისთვის მთავარი პრობლემაა საკუთრი შესაძლებლობების რეალიზების და ოჯახის შეთავსება ისე, რომ არც ერთი არ დაზარალდეს. ეს სერიოზული გამოწვევაა ჩვენი ეპოქის ქალებისთვის. ჩემი მთავარი ფასეულობა ოჯახია, მე ხუთი შვილი მყავს და სამი შვილიშვილი, ახლა მეოთხეს ველოდები. ეს ჩემი ყველაზე დიდი სიმდიდრეა.

მიწაზე მუშაობის დროს
მიწაზე მუშაობის დროს

- რა არის ყველაზე კარგი თერაპია თქვენთვის იზოლაციის დროს?

 - ამ იზოლაციაში ყოფნისას გამახსენდა, რომ ყვავილები მიყვარდა და საკუთრ მეურნეობაზეც ხშირად მიოცნებია. მომწონს ლამაზად ჩაწიკწიკებული ბოსტნეული, ბაღჩეული, დეკორატიული ელემენტებით და ყვავილებით გაფორმებული. ამიტომ სოფელში ბოსტანიც გავაკეთე და უამრავი რამ დავთესე, თან როგორც აქტიური მოტივატორი, ჩემს საქმიანობაზე ვუყვებოდი მეგობრებს ფეისბუქზე და მოტივაციას ვაძლევდი. როცა მწერდნენ: თქვენი ეშხით ხვნა-თესვა დავიწყეო, ან ყვავილები დავრგე პაწაწუნა ეზოშიო- ძალიან მიხაროდა. ბუნებასთან, მიწასთან აქტიური ურთიერთობა ბუნებრივი თერაპიაცაა, ტრენაჟორებიც, სპაც და სოლარიუმიც- ყველაფერი ერთად. მთელი კორონობა გურჯაანის რაიონის სოფელ კოლაგში მუშაობით ვიყავი დაკავებული. მთავარი, რაც ვისწავლე ამ წლების განმავლობაში არის ის, რომ გამოსავალი ყოველთვის არსებობს. წუწუნს, გაბრაზებას და ნერვების აშლას აზრი არ აქვს, მიზეზები საკუთრ თავში უნდა ეძებო, იპოვო და შეცვალო. მაშინ წუწუნის მიზეზი ნაკლებად იქნება ცხოვრებაში.

ჯგუფის წევრებთან ერთად
ჯგუფის წევრებთან ერთად

- ქართულ რეალობას როგორ მოერგო ველნესი?

-ერთადერთი პრობლემა ისაა, რომ ველნესს ქართული შესატყვისი ვერ მოვუძებნე. სხვა მხრივ, მშვენივრად ერგება. ახლა ვმუშაობ პროექტებზე: "ველნესი კახურად" და "ბუნება შენს სახლში". ანუ ველნესს ახალ მიმართულებას ვამატებ, ესაა „ველნესი კახურად," რომელსაც მალე დავაანონსებ და როგორც კი ნორმალურად გადაადგილების საშუალება იქნება, განვახორციელებ კიდეც. ადრე თუ ჩვენი ტურები ბუნებაში ყოფნა და იქ ვარჯიში თუ სხვა აქტივობების, ველნეს-პროგრამის განხორციელება იყო, ახლა ბუნებასთან ურთიერთობა იქნება მთავარი ხაზი, ანუ პირდაპირი გაგებით ურთიერთობა, როდესაც შენ და ბუნება ერთიანი ხართ, ის შენთვის, შენ - მისთვის .მაგალითად,“ბოსტნის ველნესი“- ხუმრობის გარეშე, ველნესია და თან ხელოვნების დონეზე შეიძლება აიყვანო. მე ამას „ბოსტან-არტი“ დავარქვი: ჩემს დასთან ერთდ ასევე ვიწყებთ პროექტს "ბუნება შენს სახლში" -ესაა კედელზე მოწყობილი ბუნების ვერტიკალური კუთხეები ბავშვებისა და დიდებისთვის. ბავშვებს შეეძლებათ დათესონ, მოიყვანონ, მოუარონ ყვავილებს და ბოსტნეულს, იქვე ექნებათ პატარა იარაღები და თვითეული მცენარის მოვლის დეტალურად გაწერილი წესები.

თამარ საგინაშვილი
თამარ საგინაშვილი

-შეგიძლიათ ჩვენს მკითხველებს მისცეთ რაიმე ზოგადი რჩევა, რომელიც ყველაზე მეტად ამართლებს?

-რჩევის მიღება სხვისგან იშვიათად რომ ვინმეს უყვარდეს, ამიტომ მხოლოდ საკუთარ თავზე ვიტყვი. ნებისმიერ სიტუაციაში მადლობელი ვარ ყველაფრის, რაც ხდება და ზუსტად ვიცი, რომ თუ რამე ისე არ ხდება, როგორც მე მინდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩემთვის ასე უფრო უკეთესია. ანუ საჭიროა მადლიერება და მიმღებლობა ყველაფრისა, რაც ხდება. ქრისტიანობა ამ ყველაფერს გვასწავლის. ამიტომ როცა არ ვიცი ხოლმე როგორ მოვიქცე, უბრალოდ ვენდობი უფალს და სამყაროს, დარწმუნებული ვარ, ყველაფერი ისე იქნება, როგორც ჩემთვისაა უკეთესი. კიდევ ერთი შეუცვლელი ინგრედიენტი - სიყვარული, უპირობო სიყვარული, რომლის გარეშე არაფერი არსებობს არც ბედნიერება და არც კეთილდღეობა...

 

420
მაია სირაძე

ქართველი მხატვრის 92 წლის ჰოლანდიელი მოსწავლე და ქალის პორტრეტები დედის თვალებით

40
(განახლებულია 21:08 30.09.2020)
რუბრიკაში “ქართველები უცხოეთში“ ამჯერად ჰოლანდიაში მოღვაწე ქართველ მხატვარს მაია სირაძეს წარმოგიდგენთ.

„ალბათ ჰოლანდიაში რომ არ მეცხოვრა, ჩემი შემოქმედება სხვანაირად განვითარდებოდა”, – ასე ფიქრობს ნიჭიერი ქართველი მხატვარი, ვისთვისაც ყველაფერი მაინც საქართველოში დაიწყო...

თავიდან მხოლოდ ზეთის საღებავებში ხატავდა, მერე აკრილის, აეროზოლის საღებავებით საკუთარი შერეული ტექნიკა შეიმუშავა, რის შემდეგაც მისი შემოქმედების თავყანისმცემელთა რაოდენობამ უფრო იმატა. ერთ დღესაც მის საოცარ ნახატებში სხვა ფერები და განწყობა გაჩნდა, ამის ინსპირაცია კი ტკივილი და მონატრება გახდა...

ჰოლანდიაში ბევრჯერ ჰქონდა როგორც პერსონალური, ასევე ჯგუფური გამოფენა, თანამშრომლობს სხვადასხვა ქვეყნის აუქციონებსა და გალერეებთან, რომლებიც მისი ნახატების შეძენის სურვილს წლებია გამოთქვამენ. თვლის, რომ ამ პროფესიამ მისი ცხოვრების გზა განსაზღვრა და წინა ცხოვრებაშიც მხატვარი იყო...

მაია სირაძე
მაია სირაძე

- ქალბატონო მაია, რადგან ადამიანის ისტორიის ათვლა ბავშვობიდან იწყება, თუ შეიძლება, თქვენი ბავშვობიდან გაიხსენეთ ერთი ამბავი, ყველაზე ნათელი მოგონება...

- კარგი კითხვაა, თქვენ ახლა გადამისროლეთ ბავშვობის მოგონებებში... მე და ჩემს ძმას ერთფეროვანი ბავშვობა არ გვქონდა. შეიძლება ითქვას, რომ მოგზაურობა ჩემს გენეტიკურ კოდში იყო. მამის სამსახურის გამო ხშირად ვმოგზაურობდით: თბილისი, ქუთაისი, ბათუმი, ჩერკასი (უკრაინა)... მამა ბროლზე ხატვის ინჟინერი იყო და სხვადასხვა ქარხნებში ხშირად იწვევდნენ. შეუდარებელი იყო ჩემი ცხოვრების ბათუმური წლები. მახსოვს, ჩვენი საცხოვრებელი სახლი ტბას გადაჰყურებდა, ცოტა მოშორებით დელფინარიუმი იყო, ხოლო სახლიდან 20 მეტრის დაშორებით – პატარა ზოოპარკი... ალბათ ის ზოოპარკი აღარც კი არსებობს, მაგრამ ჩემთვის ის თავგადასავლების ცენტრი იყო, თითქმის ყოველდღე მივდიოდი იქ ცხოველების სანახავად.

მაია სირაძე
მაია სირაძე

- დარწმუნებული ვარ ხატვით ბავშვობიდან დაინტერესდებოდით...

- დიახ, ხატვა ბავშვობიდან მიყვარდა. რაც თავი მახსოვს, სულ ვხატავდი, თუმცა მაშინ არც მიფიქრია, რომ მხატვრობას პროფესიად ავირჩევდი. დედამ გადაწყვიტა, რომ მერვე კლასიდან გამოვეყვანე და სწავლა თოიძის ტექნიკურ სასწავლებელში გამეგრძელებინა, მეც დავთანხმდი. იქ გობელენის ქსოვას დავეუფლე. თოიძე წითელი დიპლომით დავამთავრე. შემდეგ სამხატვრო აკადემიაში ტანსაცმლის მოდელირებაზე ჩავაბარე. აკადემიის წლები ძალიან კარგად მახსოვს, მიუხედავად ომიანობის, უშუქობის, გაყინული ხელებით ხატვისა, მაინც ბედნიერები და ხალისიანები ვიყავით. საუკეთესო მეგობრებიც მაშინ შევიძინე. მყავდა არაჩვეულებრივი ლექტორები, რომლებმაც საჭირო ცოდნა გადმოგვცეს.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- თუმცა აკადემიის შემდეგ ფერწერა და ტილოზე ზეთის საღებავებით ხატვა დაიწყეთ. როგორ იქმნება თქვენი ნახატები?

- როცა ხატვას ვიწყებ, თავდაპირველად გარკვეული იდეა მაქვს გონებაში, მაგრამ შემოქმედებითი პროცესი ჩემთვის ამოუცნობი ფენომენია, რადგან ხანდახან ხელები გონებისგან დამოუკიდებლად ქმნის ნახატს და საბოლოო ჯამში ტილოზე სულ სხვა რამ წარმოისახება ხოლმე. შედეგით თავადაც გაოცებული ვრჩები. ხასიათის მხატვარი ვარ, ხშირად ნახატი ჩემს განწყობას ჰგავს, მაგრამ დროის მოთხოვნილებებიც და კომერციული მხარეც არ უნდა დავივიწყო, ასევე დამკვეთის თუ მომხმარებლის გემოვნებაც გასათვალისწინებელია.

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- შემდეგ დაიწყო ცხოვრების ჰოლანდიური პერიოდი, ყველაზე რთულად შესაგუებელი რა იყო თქვენთვის?

- 2001 წელს მე, დედამ და ჩემმა ძმამ ემიგრაცია გადავწყვიტეთ და ჰოლანდიაში ჩამოვედით. დედას და ძმას შემდეგ საქართველოში დაბრუნება მოუწიათ, მე კი აქ დავრჩი. ყველაზე რთულად შესაგუებელი ჩემთვის დედასთან განშორება იყო. ის მომენტი, რომ ყველაზე საყვარელ ადამიანთან თითქმის 4000 კილომეტრი გაშორებს და რომ დასჭირდე, ნახევარ საათში ვერ გაჩნდები მასთან, ძალიან ძნელია.

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- ქართული ანდაზა „სადაც არის ბედი შენი, იქ მიგიყვანს ფეხი შენი“ თქვენზეც გამართლდა. მინდა გკითხოთ სიყვარულზე, რომელიც ჰოლანდიაში გეწვიათ...

- დიახ, ეს ადამიანი ჰოლანდიაში გავიცანი და შემიყვარდა, მერე ცოლად გავყევი და ოჯახი შევქმენით. ჰანსი ჰოლანდიელია და მის გამო სულ სხვა გარემოში ცხოვრება მომიწია. მეყოლა გოგონა, ანასტასია, რომელიც უკვე 14 წლისაა. ჩემთვის ძალიან რთული იყო ამ გადაწყვეტილების მიღება, რადგან, ერთი მხრივ, შეყვარებული ვიყავი და მინდოდა ჰოლანდიაში დარჩენა, მაგრამ, მეორე მხრივ, სიგიჟემდე მიყვარდა დედა და მასთან განშორება მიჭირდა. იმასაც ვაანალიზებდი, რომ ყოველთვის, როცა დავჭირდებოდი, მის გვერდით ვერ ვიქნებოდი და ეს დილემა წლების მანძილზე არ მასვენებდა.

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- თქვენთვის მხატვრობა საკუთარი არსების გამოხატვის ყველაზე მოსახერხებელი ფორმაა თუ...

- ჩემთვის ხატვა მართლაც საკუთარი არსებისა და განწყობის გამოხატვის ფორმაა. ალბათ ჰოლანდიაში რომ არ მეცხოვრა, ჩემი შემოქმედება სხვანაირად განვითარდებოდა. ვერ გეტყვით ზუსტად რა გახდა ინსპირაციის მიზეზი, მაგრამ ფაქტია, რომ აქ ჩემი სტილი და ხედვა რადიკალურად შეიცვალა და ვიგრძენი, რომ სულ სხვა ტილოებს ვქმნიდი. დრო რომ უკან დაბრუნდეს და მითხრან, შეგიძლია ნებისმიერი პროფესია აირჩიოო, მხატვრობას არანაირ ფულზე ან წარმატებაზე არ გავცვლიდი. ასე ვგრძნობ და მგონია, რომ წინა ცხოვრებაშიც მხატვარი ვიყავი.

გამოფენაზე
გამოფენაზე

- ვიცი, დღეს ჰოლანდიაში გამოფენებს აწყობთ და ბევრ კოლეგასთან გაქვთ შემოქმედებითი მეგობრობა...

- ჩემი პროფესიის მეშვეობით როგორც გამოფენებზე, ასევე გაკვეთილების ჩატარების დროს ბევრი საინტერესო ადამიანი გავიცანი. მე და ჩემი სამი კოლეგა სოციალურ ქსელებში ერთ-ერთი შემოქმედებითი ჯგუფის მოდერატორები ვართ და ეს ხელოვან ადამიანებთან კავშირების დამყარებაში გვეხმარება. ჩვენთან ბევრი მხატვარი, მოქანდაკე და ხელოვნების სხვადასხვა დარგში მოღვაწე ადამიანია გაწევრიანებული. ცოტა ხნის წინ დაახლოებით ასი წევრი უშუალოდ შევხვდით ერთმანეთს და ქალაქ ბოქსტელის მუზეუმში ერთობლივი გამოფენა მოვაწყვეთ.

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- ჰოლანდიაში ბავშვებს და მოხუცებს ხატვას ასწავლით, ფავორიტი მოსწავლე თუ გყავთ? 

- მყავს, ჩემი ფავორიტი მოსწავლე 92 წლის ქალბატონი დოორჩე კონინგია. საოცარი ქალია, მას ჩემს მეგობრად ვთვლი და მასთან შემიძლია ყველაფერზე ვისაუბრო. მაოცებს მისი ენთუზიაზმი, ბედნიერია და ძალიან უნდა რომ ხატოს. დაჟინებით ადევნებს თვალს ჩემი ფუნჯის ყოველ მოძრაობას, სწავლობს და უხარია. მიუხედავად იმისა, რომ ცხოვრებაში დიდი დარდი აქვს – მეუღლე და შვილი დაკარგა და ჯანმრთელობაც შერყეული აქვს, მაინც ცდილობს, რომ ცხოვრება რაღაცით შეივსოს. ამ ადამიანს მხატვრობა ასულდგმულებს...

მაია სირაძის შემოქმედება
მაია სირაძის შემოქმედება

- ჰოლანდიაში აქტიური შემოქმედებითი ცხოვრება გაქვთ და, მაინც, ოდესმე თუ გინანიათ, რომ თქვენი ბედი უცხო ქვეყანას დაუკავშირეთ?

- დღემდე ვნანობ იმ წუთებს, დღეებს, წლებს, როდესაც დედაჩემის გვერდზე არ ვიყავი. ორი წლის წინ დადგა ის მომენტი, რისიც მეშინოდა – დედა გახდა ავად, ჰოლანდიაში ყოფნის დროს თავში სიმსივნე დაუდგინეს. იმედი მქონდა, რომ გადავარჩენდი, მაგრამ ვერ შევძელი, მე ის ერთი წლის წინ დავკარგე. ეს დიდი დანაკარგი, რა თქმა უნდა, მაშინ ჩემს შემოქმედებაზეც აისახა, ნახატებში ფერები შეიცვალა და ქალის ყველა პორტრეტზე მეგობრები მეუბნებოდნენ, დედაშენს ჰგავსო. ასე განზრახ არ ვხატავდი, მაგრამ ალბათ ჩემი შინაგანი ემოცია ტილოზე თავისთავად გადადიოდა. მხატვრობა ჩემი უდიდესი მეგობარია და ყველა გაჭირვების წამალი. როცა ვხატავ, ამ დროს ყველა დარდი მავიწყდება…

- საქართველო გენატრებათ?

- მენატრება... განსაკუთრებით მენატრება გაზაფხული საქართველოში და თბილისის ქუჩებში ხეტიალი, როცა ბუნება იღვიძებს. ამ დროს ჩვენი დედაქალაქი ძალიან ლამაზია. ბუნება და სიმწვანე ჰოლანდიასაც არ აკლია, მაგრამ მშობლიური მაინც სულ სხვაა…

 

40
თემები:
ქართველები უცხოეთში
გიული გიორგაძე

ნამდვილი ამბავი იმაზე, „ბეთჰოვენმა რა ჰქმნა?“

424
(განახლებულია 18:06 29.09.2020)
იყო დრო, როდესაც ჩვენში ბავშვები მუსიკაზე „მოდის გამო“ დაჰყავდათ და მუსიკალურ შვიდწლედს იძულებით ამთავრებინებდნენ. შედეგი სავალალო იყო: უმრავლესობა მუსიკაზე გულს იცრუებდა...

დღეს სხვა სიტუაციაა და ამ საკითხისადმი დამოკიდებულებაც, საბედნიეროდ, შეიცვალა. თანაც, მოგეხსენებათ, თანამედროვე ბავშვს ვერც აიძულებ, რომ სურვილის გარეშე რაიმე შეისწავლოს. ყველა შემთხვევაში მასწავლებლის როლი განმსაზღვრელია. კარგმა პედაგოგმა შეიძლება ისე იმოქმედოს, რომ ბავშვს გამები, სოლფეჯიო და კლასიკური მუსიკა შეაყვაროს და, ამასთან, დახვეწილი გემოვნებაც ჩამოუყალიბოს...

ასეთი პედაგოგების რიცხვშია გიული გიორგაძეც, რომელსაც საჯარო სკოლასა და საბავშვო მუსიკალურ სტუდიაში მუშაობის დიდი გამოცდილება აქვს, დღეს ის კერძო გაკვეთილებს ატარებს. 

გიული გიორგაძე
გიული გიორგაძე

- ქალბატონო გიული, თავის დროზე, სავარაუდოდ, მუსიკის კარგი მასწავლებელი გყავდათ...

- დიახ, ჩემი პირველი მასწავლებელი საოცარი ადამიანი ლიანა ფირალიშვილი იყო. ის უდიდესი მოთმინებითა და სიყვარულით მიხსნიდა და მასწავლიდა ნოტებს, მანვე მაზიარა ბგერების ჰარმონიას. მართალია, თავად ლმობიერი პიროვნებაა, ამას ხელი არ შეუშლია იმაში, რომ მკაცრი და მომთხოვნიც ყოფილიყო, რაც, ჩემი აზრით, აუცილებელია წარმატების მისაღწევად. ჩვენ დღემდე ვმეგობრობთ. ჩემი პირადი მაგალითიდან გამომდინარე უკვე ვიცი, რომ მასწავლებელი უდიდეს როლს ასრულებს მოსწავლის გემოვნების ჩამოყალიბებასა და მის განვითარებაში.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- ოჯახური გარემოც არანაკლებ მნიშვნელოვანია, თქვენ მაგალითზე რას იტყვით?

- მართლაც ასეა, მე დედა პედაგოგი მყავს. ღრმა ბავშვობაში, შესაძლებელია, პირველ რიგში, სწორედ მან იქონია გავლენა, რომ მუსიკით დავინტერესებულიყავი და მომავალი პროფესიაც ამის გათვალისწინებით ამერჩია. სერიოზული მუშაობა და შეხება მქონდა მუსიკასთან მაშინაც, როცა ნიჭიერთა ათწლედში ვსწავლობდი.

- ბავშვი რომ მუსიკით დააინტერესო, ამოსავალი მაინც რა არის?

- მთავარი ფაქტორი, რომ მოსწავლე მუსიკით დააინტერესო, ისაა, რომ დაანახო თავად როგორ გიყვარს მუსიკალური ხელოვნება და საქმე, რომელსაც აკეთებ. მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ბავშვი არ დაძაბო და მას სიმშვიდისა და კეთილგანწყობის განცდა შეუქმნა, რათა მან შენ გაკვეთილზე და ინსტრუმენტთან თავი კომფორტულად იგრძნოს. ბავშვს მცირე ასაკიდან უნდა მოვასმენინოთ გემოვნებიანი მუსიკა, რათა კარგი გემოვნება ჩამოვუყალიბოთ.

მუსიკალური სკოლის კოლექტივთან ერთად
მუსიკალური სკოლის კოლექტივთან ერთად

- ალბათ რეპერტუარსაც აქვს მნიშვნელობა...

- დიახ, რეპერტუარის შედგენა საკმაოდ რთული და შრომატევადი საქმეა, რადგან გასათვალისწინებელია ბავშვის უნარ-შესაძლებლობები და დროც, რაც თანამედროვე ბავშვებს ძალიან ცოტა აქვთ. სამწუხაროდ, დღევანდელმა რეალობამ და ყოფითმა პრობლემებმა ბავშვების ინტერესი უკანა პლანზე გადასწია, ამიტომ ძალიან მიხარია, როცა მშობელი მაინც ახერხებს, რომ დაინტერესებული ბავშვი მუსიკაზე ატაროს. მოსწავლის ნებისმიერი, თუნდაც მცირე წარმატება და სიხარული მასწავლებლისთვის უდიდესი ბედნიერებაა. ამიტომ ჩემი მოსწავლეების ყველა გამოსვლა უკვე წარმატებად მიმაჩნია.

ხელოვან-მეთოჯინეებთან ერთად
ხელოვან-მეთოჯინეებთან ერთად

- ხშირად მსმენია, რომ საკმაოდ რთულია საბავშვო სიმღერების წერა, თუმცა ქართველებს, საბედნიეროდ, ბევრი კარგი საბავშვო კომპოზიტორი გვყავს...

- დიახ, საქართველოში საბავშვო სიმღერების ბევრი კარგი ავტორია. შესაბამისად, რთულია გამოარჩიო და მოსწავლეს რომელიმე კონკრეტული ავტორი შესთავაზო. ამიტომ მირჩევნია ერთად მოვუსმინოთ ამა თუ იმ სიმღერას და ის ბავშვის მოთხოვნისა და გემოვნების შესაბამისად შევარჩიო. ამით, რა თქმა უნდა, ბავშვსაც სწავლისადმი უფრო მეტ ენთუზიაზმსა და ინტერესს უჩენ. არსებობს ასეთი გამოთქმა: „ბავშვისთვის რომ წერო, უნდა წერო უფროსებისთვის, მაგრამ უფრო კარგად“. თანამედროვე ბავშვის მრავალფეროვანი ფანტაზიის დაკმაყოფილება არაა მარტივი ამბავი.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- მუსიკალური სამყარო სავსეა თანმდევი საოცარი ამბებით, რაიმე თუ გახსენდებათ?

- თქვენს კითხვაზე ერთი ახალი ამბავი გამახსენდა. მე მყავს არაჩვეულებრივი მოსწავლე, ძალიან ნიჭიერი, მაგრამ ცოტა უცნაური ბავშვი გიორგი ოდიკაძე, რომელიც ბავშვობაში ძილის წინ, თურმე, ყოველთვის ერთ რომელიღაც მუსიკას უსმენდა. ის მუსიკა ჩამონტაჟებული იყო მის საწოლზე და როგორც კი წვებოდა დასაძინებლად, ისიც ავტომატურად ირთვებოდა. გიორგიმ მითხრა, რომ ის მელოდია დღემდე ახსოვს და ენატრება. ერთხელაც ბავშვმა, რომელიც შვიდი წლისაა, იმ მუსიკის დაკვრა მოინდომა, მისი თქმით, ეს ძალიან ლამაზი მუსიკა იყო. დავიწყეთ „ამოცნობა“, თუ რომელ მუსიკაზეა საუბარი. მე რამდენიმე ნაწარმოები შევასრულე და ერთ მათგანზე მან უცებ სიხარულით წამოიძახა – აი, ეს სწორედ ის მუსიკააო! მოკლედ, ამოიცნო თავისი ბავშვობის მუსიკა და ორივე ბედნიერები ვიყავით.

მეგობრეთან ერთად
მეგობრეთან ერთად

- და რა მუსიკაზეა საუბარი?

 - ის აღმოჩნდა ბეთჰოვენის „ელიზე“. ამის მერე მან სიხარულით და მონდომებით შეისწავლა ეს ნაწარმოები და სულ რაღაც ორიოდე გაკვეთილში უკვე კარგად უკრავდა. აი, ასეთი უცნაური ბიჭი და ამბავია. ამ ბავშვს სამი წლის ასაკიდან ვიცნობ. სხვათა შორის, პანდემიამდე იგი ცალი ხელით დაკვრაში ვამეცადინე. როდესაც დისტანციურ სწავლებაზე გადავედით, აღმოჩნდა, რომ მან ორი ხელით დაკვრა უჩემოდ, დამოუკიდებლად ისწავლა. რანაირად მოახერხა, ვერ ვხვდები. ასეა, როცა მუსიკა გიყვარს, ის სასწაულებს ჩაგადენინებს...

- თქვენთვის რა იყო მუსიკა ან სიმღერა, რაც თქვენს ბავშვობასთან ასოცირდება?

- ჩემთვის მუსიკის აღქმა ქართული საბავშვო სიმღერებით იწყება. ბავშვობიდან გამოვარჩევდი არაჩვეულებრივი კომპოზიტორის მერი დავითაშვილის სიმღერას „ეს საწყალი კურდღელი", რომელსაც თავად ვასრულებდი და ძალიან მიყვარდა. საერთოდ, მუსიკა ჩემთვის არსებობის წყაროა, ის მეხმარება ცხოვრებას მრავალი ფერი მივანიჭო ან სულ სხვა ფორმით დავინახო. რეალური სამყაროს აღქმა საკმაოდ რთულია მუსიკის გარეშე...

424
Су-25-ის  ნამსხვრევები მთიან ყარაბაღში

ესკალაცია ყარაბაღში: ფეიკების საინფორმაციო ომი და მათი უარყოფა

0
(განახლებულია 21:51 30.09.2020)
კონტრპროპაგანდა ომში ტრადიციულად გამოიყენება მოწინააღმდეგის დემორალიზაციისთვის — მტრის დანაკარგების გადაჭარბებითა და საკუთარი წარმატებების ჰიპერტროფირებული წარმოსახვის მეთოდით.

და მაინც, მიმდინარე შეიარაღებული კონფლიქტი აზერბაიჯანსა და სომხეთს შორის მთიანი ყარაბაღისთვის, უპრეცედენტო რაოდენობის შეტყობინებით გამოირჩევა — ერთი მხარის თითოეულ ცნობას მაშინვე მოსდევს მეორე მხარის უარყოფა. ეს საერთაშორისო დამკვირვებლებს ვითარებისანალიზს ურთულებს და ბაქოსა და ერევნის ნებისმიერი ოფიციალური განცხადების მიმართ უნდობლობას იწვევს.

საეჭვო ციფრები, ფაქტები, ბუნდოვანი ეპიზოდები საბრძოლო მოქმედებების დღეებში უზარმაზარი რაოდენობით დაგროვდა. მაგალითად, სომხეთის თავდაცვის სამინისტროს ინფორმაციით, მათ 49 აზერბაიჯანული დრონი ჩამოაგდეს, მაგრამ გამოაქვეყნეს ფოტო, რომელზეც მხოლოდ ერთი უპილოტო აპარატის ნამსხვრევებია აღბეჭდილი.

თავის მხრივ, აზერბაიჯანის თავდაცვის სამინისტრომ გამოაცხადა, რომ 18 სომხური დრონი, 80 ტანკი და პირადი შემადგენლობის მტელი პოლკი (დაახლოებით ორი ათასი კაცი) გაანადგურა.

სამხედრო–პოლიტიკური ტურბულენტობის გასული ათწლეულის განმავლობაში არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუ ბლიკის ზონაში სომხეთმა და აზერბაიჯანმა საბრძოლო ვითარებაში სულ დაახლოებით 20 უპილოტო საფრენი აპარატი დაკარგეს. სომხური პოლკის სწრაფად განადგურებას კი, რომლის პოზიციაც ფრონტზე არერთ კილომეტრს იკავებს, მასობრივი განადგურების იარაღი სჭირდება. სომხეთის თავდაცვის სამინისტროც იუწყებოდა 790 აზერბაიჯანელი სამხედრო მოსამსახურის განადგურების თაობაზე.  ეს რომ რეალური დანაკარგები იყოს, ასეთი ტემპებით ორი არმია არ იქნებოდა ზამთრამდე საკმარისი. შეგახსენებთ, რომ სხვადასხვა შეფასებებით, აზერბაიჯანელებს მობილიზაციამდე 65–დან 126 ათასამდე „ხიშტი“ ჰყავდათ, ხოლო სომხეთისა და მთიანი ყარაბაღის ჯარებში — 65 ათასამდე მოქმედი სამხედრო იყო.

გამანადგურებელი F-16 მოიერიშე Су-25–ის წინააღმდეგ

სომხეთის თავდაცვის სამინისტრომ განაცხადა, რომ 29 სექტემბერს თურქეთის სამხედრო ძალების გამანადგურებელი F-16 ჰაერში აზრბაიჯანის აეროდრომ გიანჯიდან აფრინდა და სომხური მოიერიშე Су-25 ჩამოაგდო ვარდენისის რაიონში. დაიღუპა მფრინავი, მაიორი ვალერი დანელინი. გამოქვეყნდა თვითმფრინავის ნამსხვრევების ფოტო, რომლის მიხედვითაც ძნელია კატასტროფის მიზეზების დადგენა. სომხეთის სამხედრო უწყება პირობას დებს, რომ ბრძოლებში თურქული ძალების ჩართულობის უფრო სრულ მტკიცებულებებს წარმოადგენს. აზერბაიჯანმა და თურქეთმა კი უკვე უარყვეს ინფორმაცია ავიაშეტევის შესახებ. ბაქოში აღნიშნეს, რომ საერთოდ არ იყენებენ საბრძოლო ავიაციას.

აზერბაიჯანის პრეზიდენტის თანაშემწის მონაცემებით, ორი სომხური Су-25 მთას შეეჯახა და იმიტომ აფეთქდა. ასეთი რამ ადრეს მომხდარა ცუსი ხედვადობის პირობებში — როგორც სომხეთში, ისე სხვა ქვეყნებშიც. თვითმფრინავი შეიძლებოდა ტექნიკური ცვეთის გამოც ჩამოვარდნილიყო და სომხური ჰაერსაწინააღმდეგო სისტემების შემთხვევითი ცეცხლის გამოც. ხოლო თუ სომხური Су-25 მოწინააღმდეგემ ჩამოაგდო, მაშინ როგორ განსაზღვრეს სომხეთის თავდაცვის სამინისტროს სპეციალისტებმა თურქული F-16–ის კურსი და რატომ არ მიიტანეს საპასუხო დარტყმა, თუნდაც გიანჯის აეროდრომზე? ეს ყველაფერი ძალიან არამწყობრად გამოიყურება ჯერჯერობით.

30 სექტემბერს ჟურნალისტებთან შეხვედრაზე სომხეთის პრემიერ–მინისტრმა ნიკოლ ფაშინიანმა თავი აარიდა პირდაპირ პასუხს აზერბაიჯანის წინააღმდეგ Су-30СМ–სა და „ისკანდერის“ გამოყენების შესაძლებლობის თაობაზე.

რუსეთი და მსოფლიოს ქვეყნების უმეტესობა მოუწოდებენ ბაქოსა და ერევანს, დაუყოვნებლივ შეწყვიტომ ცეცხლი. რუსეთის პრეზიდენტმა ვლადიმირ პუტინმა 29 სექტემბერს ფაშინიანთან საუბრისას სერიოზული შეშფოთება გამოთქვა კონფლიქტის ზონაში საბრძოლო მოქმედებების გამო და ყურადღება გაამახვილა დეესკალაციის აუცილებლობაზე. აზერბაიჯანელ კოლეგასთან საუბარს კი პუტინი აუცილებლობის შემთხვევაში გამართავს.

0
თემები:
მთიან ყარაბაღში ვითარება გამწვავდა – შეიარაღებული შეტაკება 2020