გარდენიაში

ხუთ ენაზე მოსაუბრე ქართველი ბელგიის კლინიკაში და ვადაგასული საბუთი, რომელსაც ვერ ელევა

2606
(განახლებულია 21:57 08.04.2020)
რუბრიკა „ქართველები უცხოეთში“ ბელგიაში მცხოვრებ მშვენიერ ქართველ ქალბატონს ნანა ამირიძეს გაგაცნობთ.

ქალბატონი ნანა ბელგიის ქალაქ ბრიუგეში 2000 წლიდან ცხოვრობს. საქართველოში იურისტის პროფესიას დაეუფლა, ბელგიაში კი უკვე 13 წელია, რაც AZ Sint Jan-ის მრავალპროფილიანი სახელმწიფო კლინიკის საოპერაციოს მიმღებში მუშაობს.  

საჭიროების შემთხვევაში შეუძლია თარჯიმნის მოვალეობაც შეასრულოს - ფლობს რუსულ, ფრანგულ, ნიდერლანდურ, თურქულ და ინგლისურ ენებს...

ნანა ამირიძე
ნანა ამირიძე

- ქალბატონო ნანა, თავიდან მინდა გკითხოთ - როგორ მოჩანს საქართველოს სიტუაცია, თქვენი ქართველი კოლეგების საქმიანობა ბელგიიდან?

- ძალიან მიხარია, რომ საქართველო ასე მომზადებული შეხვდა Covid-19-ს, ვამაყობ ქართველი ექიმების პროფესიონალიზმითა და საქმისადმი კეთილსინდისიერი დამოკიდებულებით. ჩვენთან შედარებით დრამატული სიტუაციაა, რადგან აქ გვიან დავიწყეთ კორონას პრევენცია. საქართველოს აეროპორტში გაცილებით ადრე უკვე ეკეთათ პირბადეები და მგზავრებს სიცხესაც უზომავდნენ. ბელგიაში კი ამ დაავადებას ცოტა არასერიოზულად ვუყურებდით. კორონას პრევენცია მხოლოდ ხელების დაბანა მიგვაჩნდა. ახლა კი კონტროლი აღარ შეგვიძლია. უკვე სამი კვირაა, ოპერატიულის გარდა ყველა ოპერაცია და კონსულტაცია გადავდეთ, მაგრამ არ ვიცით ასე როდემდე იქნება. თუმცა იმედს არც ჩვენ ვკარგავთ...

საქართველოში
საქართველოში

- ამ რუბრიკის ფორმატიდან გამომდინარე, მინდა მკითხველს თქვენი პიროვნება უფრო ახლოს გააცნოთ...

- დუშეთის მეორე საშუალო სკოლის დამთავრების მერე ქართულ ფილოლოგიურზე ჩავაბარე, მაგრამ პირველი კურსის დახურვის შემდეგ მივხვდი, რომ იურისტის პროფესია უფრო მიზიდავდა. იურიდიული ფაკულტეტი წითელ დიპლომზე დავამთავრე. ბელგიაში 2000 წელს ჩამოვედი, აქ ჩემი და ცხოვრობდა თავისი ქართული ოჯახით. ვფიქრობდი მესწავლა და ამეღო ისეთი დიპლომი ან სერტიფიკატი, რომელიც იურიდიულთან ახლოს იქნებოდა, მერე ისევ საქართველოში დავბრუნებულიყავი, მაგრამ... 20 წელი გავიდა და ისევ აქ ვარ.

მეგობრებთან ერთად
მეგობრებთან ერთად

- ალბათ ოცი წელი საკმარისი დროა საიმისოდ, რომ ადამიანი ახალ ქვეყანაში კარგად დამკვიდრდეს...

- როცა ბელგიაში ჩამოვედი, 23 წლის ვიყავი. აქაურების აზრით, უკვე ინტეგრირებული ვარ. სამსახურში მეუბნებიან, ჩვენთვის ჩვეულებრივი ბელგიელი ხარ, არ ჰგავხარ უცხოელსო. ჩემი ბელგიელი მეუღლე იცინის - მიხაროდა, ქართველი გოგო მოვიყვანე ცოლად, მაგრამ ხელში ბელგიელი შემრჩაო.

ნანა ამირიძე
ნანა ამირიძე

- როგორ გაიცანით ერთმანეთი?

- ერთხელ სადეპორტოში ვიყავი მისული და დიმიტრისთან - მომავალ მეუღლესთან მისულ ქართველ გოგონას ვუწევდი თარჯიმნობას, ერთმანეთი მაშინ გავიცანით. მეუღლე ბელგიის შინაგან საქმეთა სამინისტროში, საემიგრაციოში მუშაობს. დიმიტრის მამა (John Moelaert) ფეხბურთელია. ხუთი წელი კლუბ „ბრიუგეში“ და შვიდი წელი „სერკლ ბრიუგეში“ თამაშობდა. შემდეგ 29 წელი მწვრთნელი იყო. დიმიტრის დედა 37 წელი ჩვენი საავადმყოფოს დირექციაში მუშაობდა, ახლა პენსიაზე გახლავთ.

კოლეგასთან ერთად
კოლეგასთან ერთად

- რას ნიშნავს ცხოვრება ევროპის ულამაზეს ქალაქში, რომელსაც არაოფიციალურად მეორე ფლორენციას უწოდებენ?

- დიახ, პატარა და ლამაზი ბრიუგე იუნესკოს მფარველობის ქვეშაა. აქ საოცარი მუზეუმები და პარკებია. მხოლოდ ბრიუგეშია იესო ქრისტეს სისხლი, რომელის სანახავად მორწმუნეები ყველა ქვეყნიდან ჩამოდიან. აქ იტალიის გარეთ არსებული მიჯელანჯელოს ერთადერთი ნამუშევარია. ღვთისმშობლის ქანდაკებაც ბრიუგეშია. ამ ქალაქში გემრიელი შოკოლადები და ლამაზი ნაქარგებია. თითქმის მთელ ქალაქში ქვაფენილია და ამის გამო მაღალქუსლიანით სიარული აქ რთულია. მე მიყვარს დიდი ქალაქები, სადაც ბევრი ხალხია. ბრიუგე ჩემთვის ზედმეტად მშვიდი ქალაქია, მაგრამ შვილები რომ მყავდეს, სურვილი მექნებოდა ისინი ბრიუგეში გაზრდილიყვნენ...

ნანა ამირიძე მეუღლესთან ერთად
ნანა ამირიძე მეუღლესთან ერთად

- თქვენი ცხოვრების წესი როგორ შეცვალა ამ ქვეყანამ და ქალაქმა?

- ბელგიელების მსგავსად სამსახურში მანქანით დავდივარ. თავისუფალ დროს მწვანე ზონაში ველოსიპედით სიარული მიყვარს. აქ თითქმის ყველა ნორმალურ სამსახურს და კორპუსს აქვს მანქანისა და ველოსიპედის საპარკინგე ადგილი. პიკის საათებში ჯობს ველოსიპედი გამოიყენო, უფრო მალე მიხვალ დანიშნულების ადგილზე. ჩემი მეუღლე და ბევრი ჩემი ახლობელი სამსახურში ველოსიპედით დადის.

- თქვენი კლინიკის თანამშრომლებმა თუ იციან საიდან ხართ წარმოშობით?

- დიახ, თანამშრომლებმა და აქაურმა მეგობრებმა ჩემგან უკვე ბევრი რამ იციან - რომ საქართველო ძალიან ლამაზი ქვეყანაა, თბილი, სტუმართმოყვარე ხალხით, რომ აქ ბუნება არანორმალურად ლამაზია და ეს ის ქვეყანაა, რომელსაც უყვარხარ...

- საქართველოში სხვებზე ხშირად ჩამოსვლას როგორ ახერხებთ?  

- წელიწადში ოთხჯერ-ხუთჯერ ჩამოვდივარ. ძალიან მიყვარს, სულ მენატრება, ამიტომ ჩემს ყველა შვებულებას მანდ ვატარებ. სხვაგანაც დავდივარ: იტალია, გერმანია, ჰოლანდია, ლუქსემბურგი, პარიზი... მაგრამ საქართველოში მაინც ყველაზე დიდხანს ვრჩები. თბილისში ზოგს ჰგონია, რომ არ ვმუშაობ და ამიტომ ვარ აქ ასე ხშირად. არადა, სრულ განაკვეთზე ვმუშაობ და ამის გარდა კიდევ ზედმეტ საათებსაც გამოვიმუშავებ, შვებულების დღეებს აქ ჩამოსასვლელად ვაგროვებ. ბელგიის მოქალაქეობა რომ მივიღე, საქართველოს მოქალაქეობა გამიუქმდა, მაგრამ ჩემი ქართული პირადობის მოწმობა საფულიდან ამ ოცი წლის მანძილზე არ ამომიღია.

- ალბათ თქვენთვის რაიმე სიმბოლური დატვირთვა აქვს ვადაგასული საბუთის შენახვას...

- ასე მგონია, მის გარეშე დავიკარგები და მე „მე” აღარ ვიქნები... არ ვიცი, ეს ასაკის ბრალია თუ რა მჭირს, მაგრამ უკვე ვეღარ ვძლებ საქართველოს გარეშე. ძნელია ცხოვრება გაატარო სულ მონატრებაში და იმაზე ფიქრებში, რომ ოდესღაც ისევ დაბრუნდები...

- ცნობილი ამბავია, რომ ქართველი ყველაზე მეტად განიცდის ნოსტალგიას...

- სამშობლო ყველასთვის ერთადერთია, მაგრამ ეტყობა, ქართველები სხვებზე მეტად ვერ ვუძლებთ ნოსტალგიას. მეუღლემ იცის, რომ მე აუცილებლად საქართველოში უნდა დავიმარხო. თბილისში ჩამოსული, როცა თვითმფრინავიდან გადმოვდივარ, ღრმად ვისუნთქავ აქაურ ჰაერს. ყველაფერი ქართული მენატრება. ქუჩაში ხალხი რომ დადის, ქართულად რომ საუბრობენ, ჩვენებური სითბო და ურთიერთობები მენატრება... ხინკალი მენატრება, აჭარული ხაჭაპური მენატრება და კუბდარი, რომელიც ამ ზაფხულს პირველად დავაგემოვნე - უგემრიელესი ყოფილა. თბილისი მენატრება, დუშეთი მენატრება, ბათუმი მენატრება, ყაზბეგი მენატრება. დედამიწაზე ყველაზე ლამაზი, თბილი და ტკბილი ქვეყანა მენატრება...

 

2606
თემები:
ქართველები უცხოეთში (69)
როსტომ საგინაშვილი

კოსმოსში გაგზავნილი „ჩაკრულოს“ შემსრულებლის ოცნება: ხშირად ამიხედავს ცაში და...

988
(განახლებულია 20:54 29.05.2020)
„ჩაკრულომ" ისტორიაში შემიყვანა. ის უკვე ჩემი ნაწილია, ჩემშია, ისევე, როგორც თითოეულ ქართველში“, – ასე გვითხრა ხალხური სიმღერების გამორჩეულმა შემსრულებელმა როსტომ საგინაშვილმა.

1977 წელს კოსმოსში გაგზავნილ "ოქროს ფირფიტაზე" ჩაიწერა ქართული პოლიფონიური სიმღერა „ჩაკრულო", რომელსაც ქართული ხალხური სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლთან ერთად როსტომ საგინაშვილი და ილია ზაქაიძე ასრულებენ.

იდეა, დედამიწიდან გაეშვათ კოსმოსური ობიექტი, რომელიც წაიღებდა სხვადასხვა ინფორმაციას დედამიწის შესახებ, მე-20 საუკუნის 70-იანი წლების მიწურულს ამერიკელ მეცნიერსა და ტელეწამყვანს კარლ საგანს გაუჩნდა. ეს იდეა NASA-მ განახორციელა, რომელმაც კოსმოსში გაუშვა აპარატი Voyager. მასში მოთავსებულ „ოქროს დისკზე” სხვადასხვა ინფორმაციასთან ერთად მხოლოდ 27 მუსიკალური ნაწარმოები შეარჩიეს და მათ შორის ჩვენი ქართული ხალხური საგანძური „ჩაკრულოც“ აღმოჩნდა.

ჩვენ დავუკავშირდით ბატონ როსტომს და ვთხოვეთ კიდევ ერთხელ გაეხსენებინა ეს ფაქტი და მისი ცხოვრების დაუვიწყარი შეხვედრები...

როსტომ საგინაშვილი
photo: courtesy of Tamar Saginashvili
როსტომ საგინაშვილი

- ბატონო როსტომ, თუ გრძნობთ თავს ისტორიის ნაწილად?

- ისტორიის ნაწილად ვგრძნობ თუ არა თავს? - ხანდახან ალბათ კი, ძირითადად ჩვეულებრივი კახელი ვარ. ეს ამბავი ხომ დღეს მარტო დედამიწის კი არა კოსმოსური ისტორიის ნაწილიცაა. „ჩაკრულოს" კოსმოსში გაშვების შესახებ 1977 წელს ამერიკაში მეორე მოგზაურობის დროს გვითხრა ჩვენმა იმპრესარიომ. არც კი გვჯეროდა, იმდენად წარმოუდგენელი ამბავი იყო. არც დეტალები ვიცოდით, მაშინ ასე მარტივი არ იყო ინფორმაციის მიღება. ერთადერთი, რაც ვიცოდით, ის იყო, რომ მათ საბჭოთა რუსეთის მიერ რეკომენდებული Подмосковные вечера-ს ნაცვლად ერთხმად შეარჩიეს „ჩაკრულო", რომელსაც „ნასაში“ არც ლობი ჰყავდა და არც დამცველი. როცა ანსამბლთან ერთად ამ ამბავმა საქართველოში ჩამოაღწია, ატყდა აურზაური – არა ჩვენი ნამღერი „ჩაკრულოა“ გაგზავნილი და არა ჩვენიო. ყველა მეკითხებოდა, როსტომ, ამდენს რომ კამათობს ეს ხალხი, რატომ არ იტყვი, რომ ეს თქვენი „ჩაკრულოაო“.

როსტომ საგინაშვილი
photo: courtesy of Tamar Saginashvili
როსტომ საგინაშვილი

- თქვენ არ ერეოდით იმ კამათში?

- რა მნიშვნელობა აქვს, ვინ იმღერა. ეს ქართული სიმღერის ზეიმი და აღიარებაა და ეს ფაქტი მარად დარჩება ქართული კულტურის ისტორიაში. იმედი მაქვს, მომავალში უფრო მეტად დააფასებენ ამ ფაქტის მნიშვნელობას, ვიდრე ახლა აფასებენ.

- ძალიან ბევრ გამორჩეულ ადამიანს შეხვედრიხართ ცხოვრებაში?

- ძალიან გამიმართლა, რომ მქონდა ბედნიერება ცხოვრების გარკვეული პერიოდი გამევლო ქართული ხელოვნებისა და კულტურის ნამდვილ ვარსკვლავებთან. რომელი ერთი გავიხსენო? – ჰამლეტ გონაშვილი, ანზორ კავსაძე, ჯანსუღ ჩარკვიანი, გივი ბერიკაშვილი, კახი კავსაძე, ზურა ქაფიანიძე, ანზორ ერქომაიშვილი... საოცარი თაობები წავიდა. რაინდული სული, ვაჟკაცობა, ქართველობა, ნიჭიერება, პატიოსნება ერთეულებს კი არა, მთელ თაობებს ახასიათებდა. განუმეორებელი ეპოქა იყო და ბედნიერი ვარ, რომ ამ ეპოქის პატარა ნაწილი მეც ვიყავი.

როსტომ საგინაშვილი
photo: courtesy of Tamar Saginashvili
როსტომ საგინაშვილი

- ყველაზე დაუვიწყარი შეხვედრა რომელი იყო?

- შთამბეჭდავი შეხვედრა ძალიან ბევრი იყო, ერთის გამორჩევა ძნელია. მაგრამ მაინც ჯორჯ ბალანჩინთან შეხვედრას გამოვყოფდი. რატომ? ასეთ კორიფეებთან შეხვედრა ყოველთვის საინტერესო და ამაღელვებელია. როგორ არ აღელდები, როცა იცი, რომ ამერიკულ ბალეტს ქართული წარმოშობის ქორეოგრაფმა ჩაუყარა საფუძველი ჩაუყარა. ყველაზე კარგი მომენტი იყო, როცა ჩვენი მოცეკვავე გოგონები ბალანჩინის ბალერინებს ქართულ ცეკვაში ხელის მოძრაობას ასწავლიდნენ. ნამდვილი მასტერ-კლასი ჩაუტარეს.

- რამეზე თუ გწყდებათ გული?

- ცხოვრების მანძილზე უნიკალური ფოტოარქივი დამიგროვდა, კარგი საქმე იქნებოდა მათი ალბომად გამოცემა, მაგრამ აქამდე ვერ მოვახერხე, ამიტომ ეს ოცნება შვილებს „ვუანდერძე". ალბათ ისტორიაც ამ ფოტოებთან ერთად "დამიმახსოვრებს". საერთოდ, კარგი პატრონი ამ უნიკალურ მოვლენას – ქართული სიმღერის კოსმოსში გაგზავნას ვგულისხმობ – ქვეყნის პრესტიჟის ასაწევად გამოიყენებდა, მაგრამ... ჩვენთან, სამწუხაროდ, ეს ამბავი შემთხვევიდან შემთხვევამდე თუ ახსენდებათ და მომიკითხავენ ხოლმე, სად არისო.

როსტომ საგინაშვილი
photo: courtesy of Tamar Saginashvili
როსტომ საგინაშვილი

- მკითხველს ვუთხრათ, დღეს სად ხართ...

- სად ვარ და სოფელში ვარ და როგორც ჩვეულებრივ პენსიონერს შეეფერება, ისე ვცხოვრობ.

- ისე, თუ გჯერათ დედამიწის გარდა სხვა პლანეტაზეც რომ არის სიცოცხლე?

- მე მჯერა, რომ სადღაც სხვა ცივილიზაციებიც არსებობს. ხშირად ამიხედავს ცაში და მიფიქრია, ნეტავ, ახლა ვინ ისმენს ჩვენს „ჩაკრულოს“–მეთქი, ან რომ ისმენს, რა ესმის, რა განცდა ეუფლება? ნეტავ, ჩვენსავით ბურძგლავს, როცა ესმის "ხმალო ხევსურეთს ნაჭედო"?

- დარწმუნებული ვარ, რომ „ჩაკრულო“ მარტო სიმღერა არ არის თქვენთვის...

- "ჩაკრულომ" ისტორიაში შემიყვანა. ის უკვე ჩემი ნაწილია, ჩემშია, ისევე, როგორც თითოეულ ქართველში. ჩვენ ხომ ამ სიმღერებს უბრალოდ არ ვუსმენთ. ამ დროს ჩვენი სისხლი დუღს და გული ამოვარდნაზეა. როცა ქართული სიმღერა გვესმის, თითქოს ყველა უჯრედი ამ მელოდიას ხმას აყოლებს. იმიტომ რომ ის ჩვენი ერის სულის ნაწილია. ჩვენ კი ამ ერის შვილები ვართ – ნიჭიერები, ამაყები, ძლიერები და... ჯერჯერობით ყველა „თავთავისთვის ამღერებულები". აი, როცა ყველა ერთად და ხმაშეწყობილად „ავმღერდებით", მაშინ მართლა გაბრწყინდება ჩვენი ქვეყანა...

 

988
ეკა კობახიძე

ერთ დღეში შეცვლილი ცხოვრება სილამაზის კონკურსში გამარჯვება და მიუსაფარ ცხოველებზე ზრუნვა

554
(განახლებულია 19:40 28.05.2020)
90-იან წლებში ტელევიზიის „მეორე არხის“ ერთ-ერთი ცნობილი სახე იყო. თუმცა მანამდე თბილისმა ეკა კობახიძე გაიცნო სილამაზის კონკურსიდან, რომელსაც მომავალი კინოვარსკვლავები უნდა გამოევლინა.

კონკურსი იმ დროის გაყინულ ქალაქში თავისებურ გამონათებად იქცა. კონკურსის მონაწილეებს არც ვიზაჟისტები და სტილისტები ემსახურებოდნენ და არც მოდური დიზაინერის კაბები ეცვათ. თუმცა 18 წლის გოგოს ბუნებრივმა სილამაზემ და საკონკურსო დავალებების საინტერესოდ შესრულებამ მაშინვე მიიქცია მაშინდელი ინოვაციური ტელეარხის ხელმძღვანელების ყურადღება და მალე სატელევიზიო სივრცეში გადაინაცვლა.

ტელევიზიამ სრულიად შეცვალა მისი ცხოვრება და შემოქმედებით სამყაროში დაასახლა. მალე 90-იანი წლების ცნობილი ტელეგადაცემა „სინემას“ წამყვანი გახდა. მოგვიანებით ბედი კინოშიც სცადა. ფილმმა „სუსა“, რომელშიც ერთ-ერთ მთავარ როლს ასრულებს, გრან-პრი ბევრ საერთაშორისო ფესტივალზე მიიღო, ნაჩვენები იყო ბერლინალესა და როტერდამის ფესტივალებზე.

დღეს ჯანდაცვის სამინისტროს საყოველთაო დაზღვევის სერვის-ცენტრში მუშაობს. სამი შვილის დედას ქალაქში სხვა კუთხით იცნობენ – როგორც მიუსაფარი ცხოველების ერთგულ დამცველსა და მფარველს, რომელმაც ოჯახში რვა ოთხფეხა მეგობარი შეიფარა.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- ეკა, თავიდან დავიწყოთ: რას გაიხსენებს ყოფილი „მის თბილისი“ სილამაზის კონკურსის შესახებ და, საერთოდ, იმ დროიდან?

- ეს იყო 1993 წელს, როცა თბილისში გამოცხადდა კონკურსი „მომავალი კინოვარსკვლავები – „ბემონი“. იდეა, რომ მასში მიმეღო მონაწილეობა, ჩემმა ოჯახმა და მეგობრებმა მომაწოდეს. გავედი კასტინგზე და კონკურსის ფინალში მოვხვდი. ეს ის დრო იყო, როცა არ ვიყავით განებივრებული არც სალონებით და არც დიზაინერების მიერ შექმნილი კაბებით. საკუთარ თავზე თავად ვზრუნავდი. კონკურსის ფინალი გრიბოედოვის სახელობის გაყინულ თეატრში ჩატარდა. აი, მაშინ პროფესიონალები მოიწვიეს სილამაზის სალონიდან „ოცნება“, ხოლო მაკიაჟი ანუკა მურვანიძემ გამიკეთა. ეს იყო ძალიან ემოციური საღამო.

ეკა კობახიძე (მარჯვნივ) სილამაზის კონკურსზე
ეკა კობახიძე (მარჯვნივ) სილამაზის კონკურსზე

- საფინალო დავალება რა გქონდათ?

- კონკურსანტებს მოგვცეს დავალება – როგორ მივიდოდით რეჟისორთან გადაღების პირველ დღეს. ყველაზე მაღალი ქულა ამ დავალებისთვის მე ავიღე. დარწმუნებული ვიყავი, რომ სამეულში აუცილებლად მოვხვდებოდი. ეს იყო ერთ-ერთი საუკეთესო დღე ჩემ ცხოვრებაში. ბედნიერი ვიყავი, როცა მამა სცენაზე ამოვიდა და ხელში ამიყვანა. მეორე დღეს უკვე სხვა რეალობაში გავიღვიძე. ჩემი სამეგობრო ამაყობდა, ქუჩაში ყველა მილოცავდა. მიუხედავად ცდუნებისა, პოპულარობას ისე ვგრძნობდი, როგორც პასუხისმგებლობას. როცა პირველად ავტოგრაფი მთხოვეს, უფრო გამიკვირდა, ვიდრე მესიამოვნა, მაგრამ მეორედ უკვე თავდაჯერებული ვიყავი.

სტატია ეკა კობახიძეზე მაშინდელ პრესაში
სტატია ეკა კობახიძეზე მაშინდელ პრესაში

- ტელევიზიაში სილამაზის კონკურსის შემდეგ მოხვდით...

- დიახ, კონკურსის სპონსორებს შორის ტელეკომპანია იყო. მისმა მთავარმა რედაქტორმა, ბატონმა ზურაბ აბაშიძემ მიმიწვია გადაცემაში „სინემა“ წამყვანად და ჟურნალისტად. ეს იყო ჩემი პირველი სამუშაო გამოცდილება. ამ პერიოდმა ძალიან დიდი გავლენა იქონია ჩემ პიროვნულ განვითარებაზე. პროფესიული ურთიერთობა მქონდა ცნობილ მსახიობებთან, რეჟისორებთან და კინოკრიტიკოსებთან, ეს იყო ზღაპრული სამყარო. იმ პერიოდში „მეორე არხი“ და კონკრეტულად ეს გადაცემა ახალი სიტყვა იყო ტელევიზიაში. მეამაყება, რომ ვმუშაობდი პროფესიონალებთან ზურაბ აბაშიძესთან, ზაზა დარასელთან, მანანა ნაცვლიშვილთან და კიდევ ბევრ ღირსეულ ადამიანთან.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- კინოში როგორ აღმოჩნდით?

- 2010 წელს, როდესაც ტელეკომპანია „იმედზე“ ვმუშაობდი, ჩემი ფოტო სააგენტოებში იყო. სწორედ იქ ნახა მანანა ორბელიანმა, რომელიც კასტინგისთვის დამიკავშირდა. ფილმის რეჟისორი რუსუდან პირველი გახლავთ. მოკლედ, გავიარე კასტინგი და მთავარ როლზე დამამტკიცეს. ასე მოვხვდი დიდ კინოში. ფილმს „სუსა“ ჰქვია და ცხოვრების დრამაა ერთ უბედურ ქალზე, რომელიც ქმრის ჩამოსვლას ელოდება და არყის საამქროში შვილთან ერთად მუშაობს. ის პერიოდი ჩემთვის გამოცდასავით იყო.

- დღეს სამი შვილის დედა ხართ, თუ იციან თქვენმა შვილებმა ის, რაც მოგვიყევით?

- ჩემმა შვილებმა ზოგადად იციან, რადგან ამ თემას აქტიურად არ განვიხილავ, თანაც ეს ყველაფერი დიდი ხნის წინ იყო. ოჯახმა უფრო მეტი პასუხისმგებლობა მოიტანა, თუმცა ინტერესები არ შეუცვლია.

ფილმში სუსა
ფილმში "სუსა"

- დღეს მიუსაფარ ოთხფეხა მეგობრებზე ზრუნავთ და რვა ძაღლი შეიფარეთ ოჯახში, როგორ მიიღეთ ეს გადაწყვეტილება?

- ოთხფეხა მეგობრებზე ყოველთვის ვზრუნავდი. არ მახსოვს პერიოდი, რომ ოჯახში ძაღლი არ გვყოლოდა. ქუჩა სავსეა სისასტიკით, განსაკუთრებით დაუცველი და მიუსაფარი ცხოველების მიმართ არიან დაუნდობლები. ყველა ძაღლი, რომელიც ჩემს სახლშია, ადამიანური სისასტიკის მსხვერპლია – ზოგი გამოგდებულია სიბერის გამო, ზოგი კი, პირდაპირი მნიშვნელობით, ნაწამები. გვერდს ვერ ავუვლიდი მათ და ღია ცის ქვეშ ვერ მივატოვებდი ბედის ანაბარად. გადაწყვეტილებას თავისთავად ვიღებ, დაუფიქრებლად და ემოციურად, ისინი უბრალოდ მომყავს სახლში. მათთან თანაცხოვრება რთული არ არის, როცა ოჯახი მხარს გიჭერს.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- არ გიჭირთ მათი მოვლა?

- რა თქმა უნდა, რთულია მათი მოვლა, უფრო სწორად, დამღლელია. ეს არის ტიტანური შრომა იმის გათვალისწინებით, რომ ჩემი დღე დილის ექვს საათზე იწყება – ძაღლების ქუჩაში გაყვანა რომ მოვასწრო სამსახურამდე. სახლში სივიწროვის მიუხედავად ყველას თავისი კუთხე აქვს და მეგობრულად ვცხოვრობთ. კიდევ დავამატებდი იმას, რომ მყავს ერთი კატა და თუთიყუში, რომელიც ჩემმა კატამ პირით მომიყვანა.

- ეს პირველი შემთხვევა არ არის, როცა ლამაზი ქალბატონი მიუსაფარ ძაღლებს მფარველად ევლინება, ბრიჯიტ ბარდოს მაგალითი ხომ არ გახდა თქვენთვის მისაბაძი?

- ბრიჯიტ ბარდოს ცხოვრება და ცხოველებზე ზრუნვა ყოველთვის მისაბაძია. სამწუხაროდ, მე არ მაქვს მისი მსგავსი შესაძლებლობები. ჩემი ოცნებაა მქონდეს მიწის ნაკვეთი, სადაც დიდ თავშესაფარს მოვაწყობდი. აუცილებელია გიყვარდეს ის, რასაც აკეთებ, სხვაგვარად არაფერი გამოვა. ძალიან ხშირად უსიამოვნებები მაქვს და ეს ნებისმიერ ცხოველთა დამცველს კარგად ესმის, მაგრამ ვერანაირი პროტესტი ვერ მათქმევინებს უარს იმაზე, რასაც ვაკეთებ. სახლში შეფარებული ძაღლების გარდა, ყოველდღიურად ჩემ საცხოვრებელ სახლთან მიმდებარე ქუჩებზე მობინადრე მიუსაფარ ცხოველებსაც ვკვებავ და ვუვლი.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- ამბობენ, ცხოველებისადმი სიყვარული და სიკეთე ერთი ფესვიდან აღმოცენებული გრძნობააო...

- ჩემი აზრით, სიკეთე სუბიექტური ცნებაა, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ შენი ქმედებით ზიანი არ მიაყენო სხვას, ნებისმიერ სულიერს. სიკეთე სულის მოთხოვნილებაა და ადამიანური თვისებაა. თუ გვაქვს იმის ამბიცია, რომ ადამიანი გვქვია, მაშინ გულმოწყალება უნდა გამოვიჩინოთ დაუცველი არსებების მიმართ. ნუ ვატკენთ მათ, ნუ დავჩაგრავთ და, იქნებ, შევიყვაროთ კიდეც...

554
ვალუტის გაცვლის პუნქტი

ლარის კურსი 1 ივნისს

0
(განახლებულია 07:46 01.06.2020)
წინა ნიშნულთან შედარებით ქართული ეროვნული ვალუტის კურსი აშშ დოლარის მიმართ 0,0104 ლარით გამყარდა.

თბილისი, 1 ივნისი — Sputnik. საქართველოს ეროვნულმა ბანკმა ლარის კურსი აშშ დოლარის მიმართ 3,1865 GEL/$1 ნიშნულზე დაადგინა.

წინა ნიშნულთან შედარებით ქართული ეროვნული ვალუტის, ლარის კურსი აშშ დოლარის მიმართ 0,0104 ლარით გამყარდა.

ლარის კურსი 1 ივნისს
ლარის კურსი 1 ივნისს
0
თემები:
ლარის კურსი დღეს