გიორგი ონიანი

თვიზოლაციაში მყოფი საოპერო მომღერალი და მისი სახალისო, გამამხნევებელი „პარტიები“

1094
(განახლებულია 16:45 01.04.2020)
რუბრიკა „ქართველები უცხოეთში“ დღეს  მსოფლიო რანგის საოპერო ტენორს, გერმანიაში თვითიზოლაციაში მყოფ გიორგი ონიანს შეგახვედრებთ.

ყველაფერი „მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის“ სცენაზე დაიწყო. მომავალი ინჟინერი, მაშინ ალბათ ვერ წარმოიდგენდა, რომ მალე საოპერო სცენაზე გადაინაცვლებდა და მსოფლიო საოპერო ხელოვნებაში თავის სიტყვას, უფრო სწორედ, თავისი ცხოვრების ყველაზე „მთავარ პარტიას“ შეასრულებდა.

გიორგი ონიანი
გიორგი ონიანი

თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სცენაზე წარმატებით გამოსვლის მერე, უცხოეთში მისი დებიუტი ყველასთვის საოცნებო "ლა–სკალას" თეატრში შედგა. არის არა ერთი საერთაშორისო კონკურსის გამარჯვებული და გასტროლებით მსოფლიოს ბევრ ქვეყნაშია ნამყოფი. მის „ანგარიშზე“ 1300 სპექტაკლი და 14 ენაზე შესრულებული 43 საოპერო პარტიაა...

თუმცა არის სცენის მიღმა სახელდახელოდ  შესრულებული სახალისო სიმღერები, რომლითაც გერმანიაში მყოფი საოპერო მომღერალი, სოციალურ ქსელში ქართველ გულშემატკივარს ამხნევებს ხოლმე... ამჯერად, მასთან დაკავშირების საბაბის სწორედ ეს ვიდეო-ჩანაწერები გახდა.

-ბატონო გიორგი, ლენტეხელი ადამიანის დაშინება ასე ადვილი არ არის, გასაგებია, მაგრამ თქვენი სოციალური აქტივობებიდან გამომდინარე, ვხედავთ, რომ მაქსიმალურ სიფრთხილეს იჩენთ...

- სამწუხაროდ ამ ვერაგმა ვირუსმა არ იცის ლენტეხელი ხარ თუ სან-ფრანცისკოელი... ზოგადად შიში ადამიანის თანდაყოლილი თვისებაა. განსხვავება მშიშრებსა და „უშიშრებს“ შორის კი ისაა, ვინ როგორ ძლევს დათრგუნოს საკუთარ თავში ეს გრძნობა… ვაჟკაცი მაშინ ხარ, როცა გეშინია და მაინც აკეთებ, თორემ თუ ვერ ან არ აცნობიერებ რეალურ საფრთხეს, მაშინ ბოთე ხარ!... თანაც, იმ დროს როცა საქმე თვითგადარჩენას ეხება და არა მარტო საკუთარი თავის, არამედ ოჯახის გადარჩენაზეც უნდა იზრუნო, ძალიან ფრთხილი და წინდახედული გავხდი. ამ შემთხვევაში ზედმეტი სიფრთხილეც არ არის ცუდი...

გიორგი ონიანი
გიორგი ონიანი

-ასე დროს იმასაც ახერხებთ, რომ ქართველები შორიდან და ვირტუალურად გაამხნევოთ და გააღიმოთ კიდეც...

- რაც შეეხება ჩემს სახუმარო ვიდეოებს, ისინი უსაქმურობის ნაყოფია... არც ისე ადვილი ყოფილა სახლში ჯდომა. ამ დასტრესილ ცხოვრებაში თუკი ვიღაცას ერთი წუთით მაინც გააღიმებ და მოსწყვიტავ პრობლემებს, მგონი, კეთილი საქმეა... სიმართლე გითხრათ, არ მეგონა თუ ჩემს ვიდეოებს ასე აიტაცებდნენ. როცა პირველი ჩანაწერის მერე ფეისბუკ გაზიარებები 100-ს გადაცდა, მერე უკვე მეორეს და მესამესაც ითხოვდნენ. ფაქტიურად უკვე ახალი „სამსახური“ გამიჩნდა...

- რაც შეეხება თქვენს ძირითად სამსახურს, თქვენი რეპერტუარი 43 როლს ითვლის და 14 ენაზე გაქვთ ნამღერი... აქედან რომელი იყო ყველაზე რთული?

-ამ 14 ენიდან ყველაზე რთული და დასამახსოვრებელი იაპონური და აზერბაიჯანული იყო... ახლაც გამოწერილი მაქვს ახალი ოპერის კლავირები და თავისუფალ დროს მის სწავლას ვანდომებ, რაც საკმაოდ შრომატევადი საქმეა. როლი ნორმალურად რომ მოამზადო ორ თვემდე მჭირდება. მათ შორის საყვარელი როლი ისაა, რომელსაც იმ მომენტში ვასრულებ - სხვანაირად მსმენელამდე ვერ მიიტან ემოციას, თუ როლი არ მოგწონს.. მქონია შემთხვევა, არასასურველი როლიც მიმღერია და მაშინ დისკომფორტს ვგრძნობდი. წარმატებაც ისეთი არ მქონია, რაც სხვა როლების შემთხვევაში. ამიტომ ასეთ როლებზე წინასწარ ვამბობ უარს...

გიორგი ონიანი
გიორგი ონიანი

- საკმაოდ შთამბეჭდავი შემოქმედებითი გზა გაიარეთ და ყველაზე საეტაპო პერიოდი რომელი იყო?

- სხვათა შორის მაისში, ჩემი სასცენო დებიუტიდან 20 წელი მისრულდება და ამის აღნიშვნას ვაპირებდი, მაგრამ შექმნილი მოვლენების გამო ყველაფერი გადაიდო.. ასევე სექტემბრამდე გამიუქმდა ყველა სპეკტაკლი თუ კონცერტი, სადაც უნდა მემღერა... ცხოვრების ყველა ეტაპმა გარკვეული როლი ითამაშა ჩემი პიროვნებად და ხელოვანად ჩამოყალიბებაში. ცუდიც ბევრი მახსოვს, მაგრამ ადამიანმა ხასიათის გამობრძმედისთვის, ალბათ ესეც უნდა გაიაროს. განსაკუთრებით დასამახსოვრებელი იტალიაში ცხოვრების პერიოდი მახსენდება.. ყოველ დღე ისეთ ადამიანებთან, ისეთ დიდ ხელოვანებთან მიხდებოდა ურთიერთობა, რომ დღეს როცა ფოტოებს  ვუყურებ, ასე მგონია, ყველაფერი სიზმარი იყო.. იმ პიროვნებებიდან ნახევარი მათგანი ცოცხალი აღარ არის, მე კი იმ ლეგენდებთან ურთიერთობის ტკბილი მოგონებები დამრჩა.

-მართალია, რომ ბავშვობაში ყველა ადამიანი „მომღერალი არსება“ გეგონათ, მაგრამ ოპერა არ გიყვარდათ?

- კი, ასე იყო, ჩემს სოფელში, სადაც დავიბადე და გავიზარდე, მეტ-ნაკლებად ყველა მღეროდა და მართლა ასე მეგონა. შემდეგ როცა ქუთაისში გადავედი სასწავლებლად და აღმოჩნდა, რომ ჩემს კლასში მხოლოდ ხუთ ბავშვს გვქონდა სმენა, მივხვდი, რომ ასე არ ყოფილა. ბავშვობის წლები როგორც ყველას, მეც ძალიან ტკბილად მახსენდება. ახლაც რომ ჩავდივარ სოფელში ყველა ქვას, ხეს თუ შენობას ვეფერები. არსად დედამიწაზე ისე ვერ ვისვენებ, როგორც ჩემს მშობლიურ სოფელში, იქ ზეცასაც სხვა ფერი აქვს, ჰაერიც სხვანაირია და აქაფებული მდინარის ხმაზე ტკბილი „იავნანა“ დედამიწაზე არ არსებობს...

გიორგი ონიანი
გიორგი ონიანი

- რომა არა  „კვნ“-ის  ერთი გამოშვება, სადაც შეგამჩნიეს, როგორ ფიქრობთ, როგორი ინჟინერ-ეკონიმისტი იქნებოდით ახლა?

-დიახ, სწორედ „მხიარულთა და საზრიანთა კლუბს“ ( მაშინდელ„კავეენს“) ვუმადლი ჩემს ახლანდელ მდგომარეობას. მისი დამსახურებით მოვხვდი ამ სფეროში და ახლა ვერც წარმომიდგენია როგორც ინჟინერ-ეკონომისტს როგორ უნდა მეცხოვრა?!. სწორედ იმ „კავეენური“ წარსულის დამსახურებაა ის სახალისო ვიდეოები, რაზეც ზემოთ ვისაუბრეთ. ალბათ  როგორც „KГБ“- ს ყოფილი აგენტი არ არსებობს, ისე ყოფილი „კავეენშიკიც“ არ არსებობს. რადგან თუკი ერთხელ მოიწამლე მის სცემაზე, ეს მთელი ცხოვრება გაგყვება.

გიორგი ონიანი
გიორგი ონიანი

- გერმანია თუ არის ის ქვეყანა, სადაც თავს კომფორტულად გრძნობთ?

- ადრე სამი წელი იტალიაში ვცხოვრობდი, მაგრამ იტალიური გარემო, მენტალიტეტი და ცხოვრების სტილი და ხასიათი ჩემთვის უცხო და არაკომფორტული აღმოჩნდა, ამიტომ იქ ვერ გავჩერდი. განსხვავებით იტალიისაგან გერმანია ქვეყანაა, სადაც თავს ძალიან კომფორტულად ვგრძნობ. პუნქტუალობა და დროის ფასი ჩემი თანდაყოლილი თვისებაა და ამას სწორედ აქ ექცევა უდიდესი მნიშვნელობა. ამ ქვეყანაში ყოველმხრივ დაცულად ვგრძნობ თავს და იცი, რომ შენს გვერდით სახელმწიფოა, რომელიც რაც უნდა მოხდეს, არ მიგატოვებს. აქ არ არსებობენ მშივრები და უსახლკაროები, მოწყალებას კი ძირითადად ნარკოდამოკიდებულები ითხოვენ.

- სამშობლოში ჩამოსვლას რა სიხშირით ახერხებთ და გერმანიის შემდეგ რა გხვდებათ ხოლმე თვალში?

-  გერმანია კარგია, მაგრამ შენს სამშობლოს არაფერი გირჩევნია… სამწუხაროდ წელიწადში მხოლოდ ორჯერ ვახერხებ აქ ჩამოსვლას და ამ პერიოდში თითქოს ვავსებ ორგანიზმს ახალი ენერგეტიკით, რომლის მოცემა მხოლოდ ჩემს ქვეყანას შეუძლია. რასაც ვერ ვეგუები და უმალვე თვალში საცემია, ეგ გზებზე ავტომანქანების საშინელი მოძრაობაა. ასე უპატივცემლოდ ეპყრობოდეს ადამიანი საკუთარ თავს და სხვის უსაფრთხოებას ნამდვილად გასაკვირია. როცა ჩამოვდივარ პირველი კვირა ძალიან მიჭირს მანქანით გადაადგილება, მერე მეც მანქანის მართვის ქართულ ყაიდაზე გადავდივარ ხოლმე (სხვა შემთხვევაში საგზაო შემთხვევას ვერ ასცდები)… სიჩქარეს არასოდეს ვაჭარბებ და ქვეითსაც ყოველთვის ვატარებ გადასასვლელებზე… როცა გერმანიაში ვბრუნდები ავტომატურად მთელი კვირა ისევ „ქართულად“ დამყავს მანქანა და ყველა მიყვირის... როცა დრო გადის ისევ მენატრება ხოლმე ყველაფერი: მეგობრებთან ურთიერთობა, თევზაობა, ნათესავებთან ერთად ყოფნა და ოჯახურ გარემოში შეკრება - სხვანაირად ვერც იქნება...

 

1094
თემები:
ქართველები უცხოეთში (69)
როსტომ საგინაშვილი

კოსმოსში გაგზავნილი „ჩაკრულოს“ შემსრულებლის ოცნება: ხშირად ამიხედავს ცაში და...

988
(განახლებულია 20:54 29.05.2020)
„ჩაკრულომ" ისტორიაში შემიყვანა. ის უკვე ჩემი ნაწილია, ჩემშია, ისევე, როგორც თითოეულ ქართველში“, – ასე გვითხრა ხალხური სიმღერების გამორჩეულმა შემსრულებელმა როსტომ საგინაშვილმა.

1977 წელს კოსმოსში გაგზავნილ "ოქროს ფირფიტაზე" ჩაიწერა ქართული პოლიფონიური სიმღერა „ჩაკრულო", რომელსაც ქართული ხალხური სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლთან ერთად როსტომ საგინაშვილი და ილია ზაქაიძე ასრულებენ.

იდეა, დედამიწიდან გაეშვათ კოსმოსური ობიექტი, რომელიც წაიღებდა სხვადასხვა ინფორმაციას დედამიწის შესახებ, მე-20 საუკუნის 70-იანი წლების მიწურულს ამერიკელ მეცნიერსა და ტელეწამყვანს კარლ საგანს გაუჩნდა. ეს იდეა NASA-მ განახორციელა, რომელმაც კოსმოსში გაუშვა აპარატი Voyager. მასში მოთავსებულ „ოქროს დისკზე” სხვადასხვა ინფორმაციასთან ერთად მხოლოდ 27 მუსიკალური ნაწარმოები შეარჩიეს და მათ შორის ჩვენი ქართული ხალხური საგანძური „ჩაკრულოც“ აღმოჩნდა.

ჩვენ დავუკავშირდით ბატონ როსტომს და ვთხოვეთ კიდევ ერთხელ გაეხსენებინა ეს ფაქტი და მისი ცხოვრების დაუვიწყარი შეხვედრები...

როსტომ საგინაშვილი
photo: courtesy of Tamar Saginashvili
როსტომ საგინაშვილი

- ბატონო როსტომ, თუ გრძნობთ თავს ისტორიის ნაწილად?

- ისტორიის ნაწილად ვგრძნობ თუ არა თავს? - ხანდახან ალბათ კი, ძირითადად ჩვეულებრივი კახელი ვარ. ეს ამბავი ხომ დღეს მარტო დედამიწის კი არა კოსმოსური ისტორიის ნაწილიცაა. „ჩაკრულოს" კოსმოსში გაშვების შესახებ 1977 წელს ამერიკაში მეორე მოგზაურობის დროს გვითხრა ჩვენმა იმპრესარიომ. არც კი გვჯეროდა, იმდენად წარმოუდგენელი ამბავი იყო. არც დეტალები ვიცოდით, მაშინ ასე მარტივი არ იყო ინფორმაციის მიღება. ერთადერთი, რაც ვიცოდით, ის იყო, რომ მათ საბჭოთა რუსეთის მიერ რეკომენდებული Подмосковные вечера-ს ნაცვლად ერთხმად შეარჩიეს „ჩაკრულო", რომელსაც „ნასაში“ არც ლობი ჰყავდა და არც დამცველი. როცა ანსამბლთან ერთად ამ ამბავმა საქართველოში ჩამოაღწია, ატყდა აურზაური – არა ჩვენი ნამღერი „ჩაკრულოა“ გაგზავნილი და არა ჩვენიო. ყველა მეკითხებოდა, როსტომ, ამდენს რომ კამათობს ეს ხალხი, რატომ არ იტყვი, რომ ეს თქვენი „ჩაკრულოაო“.

როსტომ საგინაშვილი
photo: courtesy of Tamar Saginashvili
როსტომ საგინაშვილი

- თქვენ არ ერეოდით იმ კამათში?

- რა მნიშვნელობა აქვს, ვინ იმღერა. ეს ქართული სიმღერის ზეიმი და აღიარებაა და ეს ფაქტი მარად დარჩება ქართული კულტურის ისტორიაში. იმედი მაქვს, მომავალში უფრო მეტად დააფასებენ ამ ფაქტის მნიშვნელობას, ვიდრე ახლა აფასებენ.

- ძალიან ბევრ გამორჩეულ ადამიანს შეხვედრიხართ ცხოვრებაში?

- ძალიან გამიმართლა, რომ მქონდა ბედნიერება ცხოვრების გარკვეული პერიოდი გამევლო ქართული ხელოვნებისა და კულტურის ნამდვილ ვარსკვლავებთან. რომელი ერთი გავიხსენო? – ჰამლეტ გონაშვილი, ანზორ კავსაძე, ჯანსუღ ჩარკვიანი, გივი ბერიკაშვილი, კახი კავსაძე, ზურა ქაფიანიძე, ანზორ ერქომაიშვილი... საოცარი თაობები წავიდა. რაინდული სული, ვაჟკაცობა, ქართველობა, ნიჭიერება, პატიოსნება ერთეულებს კი არა, მთელ თაობებს ახასიათებდა. განუმეორებელი ეპოქა იყო და ბედნიერი ვარ, რომ ამ ეპოქის პატარა ნაწილი მეც ვიყავი.

როსტომ საგინაშვილი
photo: courtesy of Tamar Saginashvili
როსტომ საგინაშვილი

- ყველაზე დაუვიწყარი შეხვედრა რომელი იყო?

- შთამბეჭდავი შეხვედრა ძალიან ბევრი იყო, ერთის გამორჩევა ძნელია. მაგრამ მაინც ჯორჯ ბალანჩინთან შეხვედრას გამოვყოფდი. რატომ? ასეთ კორიფეებთან შეხვედრა ყოველთვის საინტერესო და ამაღელვებელია. როგორ არ აღელდები, როცა იცი, რომ ამერიკულ ბალეტს ქართული წარმოშობის ქორეოგრაფმა ჩაუყარა საფუძველი ჩაუყარა. ყველაზე კარგი მომენტი იყო, როცა ჩვენი მოცეკვავე გოგონები ბალანჩინის ბალერინებს ქართულ ცეკვაში ხელის მოძრაობას ასწავლიდნენ. ნამდვილი მასტერ-კლასი ჩაუტარეს.

- რამეზე თუ გწყდებათ გული?

- ცხოვრების მანძილზე უნიკალური ფოტოარქივი დამიგროვდა, კარგი საქმე იქნებოდა მათი ალბომად გამოცემა, მაგრამ აქამდე ვერ მოვახერხე, ამიტომ ეს ოცნება შვილებს „ვუანდერძე". ალბათ ისტორიაც ამ ფოტოებთან ერთად "დამიმახსოვრებს". საერთოდ, კარგი პატრონი ამ უნიკალურ მოვლენას – ქართული სიმღერის კოსმოსში გაგზავნას ვგულისხმობ – ქვეყნის პრესტიჟის ასაწევად გამოიყენებდა, მაგრამ... ჩვენთან, სამწუხაროდ, ეს ამბავი შემთხვევიდან შემთხვევამდე თუ ახსენდებათ და მომიკითხავენ ხოლმე, სად არისო.

როსტომ საგინაშვილი
photo: courtesy of Tamar Saginashvili
როსტომ საგინაშვილი

- მკითხველს ვუთხრათ, დღეს სად ხართ...

- სად ვარ და სოფელში ვარ და როგორც ჩვეულებრივ პენსიონერს შეეფერება, ისე ვცხოვრობ.

- ისე, თუ გჯერათ დედამიწის გარდა სხვა პლანეტაზეც რომ არის სიცოცხლე?

- მე მჯერა, რომ სადღაც სხვა ცივილიზაციებიც არსებობს. ხშირად ამიხედავს ცაში და მიფიქრია, ნეტავ, ახლა ვინ ისმენს ჩვენს „ჩაკრულოს“–მეთქი, ან რომ ისმენს, რა ესმის, რა განცდა ეუფლება? ნეტავ, ჩვენსავით ბურძგლავს, როცა ესმის "ხმალო ხევსურეთს ნაჭედო"?

- დარწმუნებული ვარ, რომ „ჩაკრულო“ მარტო სიმღერა არ არის თქვენთვის...

- "ჩაკრულომ" ისტორიაში შემიყვანა. ის უკვე ჩემი ნაწილია, ჩემშია, ისევე, როგორც თითოეულ ქართველში. ჩვენ ხომ ამ სიმღერებს უბრალოდ არ ვუსმენთ. ამ დროს ჩვენი სისხლი დუღს და გული ამოვარდნაზეა. როცა ქართული სიმღერა გვესმის, თითქოს ყველა უჯრედი ამ მელოდიას ხმას აყოლებს. იმიტომ რომ ის ჩვენი ერის სულის ნაწილია. ჩვენ კი ამ ერის შვილები ვართ – ნიჭიერები, ამაყები, ძლიერები და... ჯერჯერობით ყველა „თავთავისთვის ამღერებულები". აი, როცა ყველა ერთად და ხმაშეწყობილად „ავმღერდებით", მაშინ მართლა გაბრწყინდება ჩვენი ქვეყანა...

 

988
ეკა კობახიძე

ერთ დღეში შეცვლილი ცხოვრება სილამაზის კონკურსში გამარჯვება და მიუსაფარ ცხოველებზე ზრუნვა

554
(განახლებულია 19:40 28.05.2020)
90-იან წლებში ტელევიზიის „მეორე არხის“ ერთ-ერთი ცნობილი სახე იყო. თუმცა მანამდე თბილისმა ეკა კობახიძე გაიცნო სილამაზის კონკურსიდან, რომელსაც მომავალი კინოვარსკვლავები უნდა გამოევლინა.

კონკურსი იმ დროის გაყინულ ქალაქში თავისებურ გამონათებად იქცა. კონკურსის მონაწილეებს არც ვიზაჟისტები და სტილისტები ემსახურებოდნენ და არც მოდური დიზაინერის კაბები ეცვათ. თუმცა 18 წლის გოგოს ბუნებრივმა სილამაზემ და საკონკურსო დავალებების საინტერესოდ შესრულებამ მაშინვე მიიქცია მაშინდელი ინოვაციური ტელეარხის ხელმძღვანელების ყურადღება და მალე სატელევიზიო სივრცეში გადაინაცვლა.

ტელევიზიამ სრულიად შეცვალა მისი ცხოვრება და შემოქმედებით სამყაროში დაასახლა. მალე 90-იანი წლების ცნობილი ტელეგადაცემა „სინემას“ წამყვანი გახდა. მოგვიანებით ბედი კინოშიც სცადა. ფილმმა „სუსა“, რომელშიც ერთ-ერთ მთავარ როლს ასრულებს, გრან-პრი ბევრ საერთაშორისო ფესტივალზე მიიღო, ნაჩვენები იყო ბერლინალესა და როტერდამის ფესტივალებზე.

დღეს ჯანდაცვის სამინისტროს საყოველთაო დაზღვევის სერვის-ცენტრში მუშაობს. სამი შვილის დედას ქალაქში სხვა კუთხით იცნობენ – როგორც მიუსაფარი ცხოველების ერთგულ დამცველსა და მფარველს, რომელმაც ოჯახში რვა ოთხფეხა მეგობარი შეიფარა.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- ეკა, თავიდან დავიწყოთ: რას გაიხსენებს ყოფილი „მის თბილისი“ სილამაზის კონკურსის შესახებ და, საერთოდ, იმ დროიდან?

- ეს იყო 1993 წელს, როცა თბილისში გამოცხადდა კონკურსი „მომავალი კინოვარსკვლავები – „ბემონი“. იდეა, რომ მასში მიმეღო მონაწილეობა, ჩემმა ოჯახმა და მეგობრებმა მომაწოდეს. გავედი კასტინგზე და კონკურსის ფინალში მოვხვდი. ეს ის დრო იყო, როცა არ ვიყავით განებივრებული არც სალონებით და არც დიზაინერების მიერ შექმნილი კაბებით. საკუთარ თავზე თავად ვზრუნავდი. კონკურსის ფინალი გრიბოედოვის სახელობის გაყინულ თეატრში ჩატარდა. აი, მაშინ პროფესიონალები მოიწვიეს სილამაზის სალონიდან „ოცნება“, ხოლო მაკიაჟი ანუკა მურვანიძემ გამიკეთა. ეს იყო ძალიან ემოციური საღამო.

ეკა კობახიძე (მარჯვნივ) სილამაზის კონკურსზე
ეკა კობახიძე (მარჯვნივ) სილამაზის კონკურსზე

- საფინალო დავალება რა გქონდათ?

- კონკურსანტებს მოგვცეს დავალება – როგორ მივიდოდით რეჟისორთან გადაღების პირველ დღეს. ყველაზე მაღალი ქულა ამ დავალებისთვის მე ავიღე. დარწმუნებული ვიყავი, რომ სამეულში აუცილებლად მოვხვდებოდი. ეს იყო ერთ-ერთი საუკეთესო დღე ჩემ ცხოვრებაში. ბედნიერი ვიყავი, როცა მამა სცენაზე ამოვიდა და ხელში ამიყვანა. მეორე დღეს უკვე სხვა რეალობაში გავიღვიძე. ჩემი სამეგობრო ამაყობდა, ქუჩაში ყველა მილოცავდა. მიუხედავად ცდუნებისა, პოპულარობას ისე ვგრძნობდი, როგორც პასუხისმგებლობას. როცა პირველად ავტოგრაფი მთხოვეს, უფრო გამიკვირდა, ვიდრე მესიამოვნა, მაგრამ მეორედ უკვე თავდაჯერებული ვიყავი.

სტატია ეკა კობახიძეზე მაშინდელ პრესაში
სტატია ეკა კობახიძეზე მაშინდელ პრესაში

- ტელევიზიაში სილამაზის კონკურსის შემდეგ მოხვდით...

- დიახ, კონკურსის სპონსორებს შორის ტელეკომპანია იყო. მისმა მთავარმა რედაქტორმა, ბატონმა ზურაბ აბაშიძემ მიმიწვია გადაცემაში „სინემა“ წამყვანად და ჟურნალისტად. ეს იყო ჩემი პირველი სამუშაო გამოცდილება. ამ პერიოდმა ძალიან დიდი გავლენა იქონია ჩემ პიროვნულ განვითარებაზე. პროფესიული ურთიერთობა მქონდა ცნობილ მსახიობებთან, რეჟისორებთან და კინოკრიტიკოსებთან, ეს იყო ზღაპრული სამყარო. იმ პერიოდში „მეორე არხი“ და კონკრეტულად ეს გადაცემა ახალი სიტყვა იყო ტელევიზიაში. მეამაყება, რომ ვმუშაობდი პროფესიონალებთან ზურაბ აბაშიძესთან, ზაზა დარასელთან, მანანა ნაცვლიშვილთან და კიდევ ბევრ ღირსეულ ადამიანთან.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- კინოში როგორ აღმოჩნდით?

- 2010 წელს, როდესაც ტელეკომპანია „იმედზე“ ვმუშაობდი, ჩემი ფოტო სააგენტოებში იყო. სწორედ იქ ნახა მანანა ორბელიანმა, რომელიც კასტინგისთვის დამიკავშირდა. ფილმის რეჟისორი რუსუდან პირველი გახლავთ. მოკლედ, გავიარე კასტინგი და მთავარ როლზე დამამტკიცეს. ასე მოვხვდი დიდ კინოში. ფილმს „სუსა“ ჰქვია და ცხოვრების დრამაა ერთ უბედურ ქალზე, რომელიც ქმრის ჩამოსვლას ელოდება და არყის საამქროში შვილთან ერთად მუშაობს. ის პერიოდი ჩემთვის გამოცდასავით იყო.

- დღეს სამი შვილის დედა ხართ, თუ იციან თქვენმა შვილებმა ის, რაც მოგვიყევით?

- ჩემმა შვილებმა ზოგადად იციან, რადგან ამ თემას აქტიურად არ განვიხილავ, თანაც ეს ყველაფერი დიდი ხნის წინ იყო. ოჯახმა უფრო მეტი პასუხისმგებლობა მოიტანა, თუმცა ინტერესები არ შეუცვლია.

ფილმში სუსა
ფილმში "სუსა"

- დღეს მიუსაფარ ოთხფეხა მეგობრებზე ზრუნავთ და რვა ძაღლი შეიფარეთ ოჯახში, როგორ მიიღეთ ეს გადაწყვეტილება?

- ოთხფეხა მეგობრებზე ყოველთვის ვზრუნავდი. არ მახსოვს პერიოდი, რომ ოჯახში ძაღლი არ გვყოლოდა. ქუჩა სავსეა სისასტიკით, განსაკუთრებით დაუცველი და მიუსაფარი ცხოველების მიმართ არიან დაუნდობლები. ყველა ძაღლი, რომელიც ჩემს სახლშია, ადამიანური სისასტიკის მსხვერპლია – ზოგი გამოგდებულია სიბერის გამო, ზოგი კი, პირდაპირი მნიშვნელობით, ნაწამები. გვერდს ვერ ავუვლიდი მათ და ღია ცის ქვეშ ვერ მივატოვებდი ბედის ანაბარად. გადაწყვეტილებას თავისთავად ვიღებ, დაუფიქრებლად და ემოციურად, ისინი უბრალოდ მომყავს სახლში. მათთან თანაცხოვრება რთული არ არის, როცა ოჯახი მხარს გიჭერს.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- არ გიჭირთ მათი მოვლა?

- რა თქმა უნდა, რთულია მათი მოვლა, უფრო სწორად, დამღლელია. ეს არის ტიტანური შრომა იმის გათვალისწინებით, რომ ჩემი დღე დილის ექვს საათზე იწყება – ძაღლების ქუჩაში გაყვანა რომ მოვასწრო სამსახურამდე. სახლში სივიწროვის მიუხედავად ყველას თავისი კუთხე აქვს და მეგობრულად ვცხოვრობთ. კიდევ დავამატებდი იმას, რომ მყავს ერთი კატა და თუთიყუში, რომელიც ჩემმა კატამ პირით მომიყვანა.

- ეს პირველი შემთხვევა არ არის, როცა ლამაზი ქალბატონი მიუსაფარ ძაღლებს მფარველად ევლინება, ბრიჯიტ ბარდოს მაგალითი ხომ არ გახდა თქვენთვის მისაბაძი?

- ბრიჯიტ ბარდოს ცხოვრება და ცხოველებზე ზრუნვა ყოველთვის მისაბაძია. სამწუხაროდ, მე არ მაქვს მისი მსგავსი შესაძლებლობები. ჩემი ოცნებაა მქონდეს მიწის ნაკვეთი, სადაც დიდ თავშესაფარს მოვაწყობდი. აუცილებელია გიყვარდეს ის, რასაც აკეთებ, სხვაგვარად არაფერი გამოვა. ძალიან ხშირად უსიამოვნებები მაქვს და ეს ნებისმიერ ცხოველთა დამცველს კარგად ესმის, მაგრამ ვერანაირი პროტესტი ვერ მათქმევინებს უარს იმაზე, რასაც ვაკეთებ. სახლში შეფარებული ძაღლების გარდა, ყოველდღიურად ჩემ საცხოვრებელ სახლთან მიმდებარე ქუჩებზე მობინადრე მიუსაფარ ცხოველებსაც ვკვებავ და ვუვლი.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- ამბობენ, ცხოველებისადმი სიყვარული და სიკეთე ერთი ფესვიდან აღმოცენებული გრძნობააო...

- ჩემი აზრით, სიკეთე სუბიექტური ცნებაა, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ შენი ქმედებით ზიანი არ მიაყენო სხვას, ნებისმიერ სულიერს. სიკეთე სულის მოთხოვნილებაა და ადამიანური თვისებაა. თუ გვაქვს იმის ამბიცია, რომ ადამიანი გვქვია, მაშინ გულმოწყალება უნდა გამოვიჩინოთ დაუცველი არსებების მიმართ. ნუ ვატკენთ მათ, ნუ დავჩაგრავთ და, იქნებ, შევიყვაროთ კიდეც...

554
განათლების სამინისტრო

საქართველოში  პირველკლასელთა რეგისტრაციის მესამე ეტაპი დაიწყო

0
(განახლებულია 08:06 01.06.2020)
საქართველოს კანონმდებლობით, პირველ კლასში რეგისტრაციისთვის აუცილებელია, რომ ბავშვს 15 სექტემბრისთვის ექვსი წელი შეუსრულდეს

თბილისი, 1 ივნისი – Sputnik. საქართველოში 1 ივნისიდან პირველკლასელთა რეგისტრაციის მესამე ეტაპი დაიწყო, რომელიც 25 ივნისამდე გაგრძელდება, ნათქვამია განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს განცხადებაში.

მესამე ეტაპზე დოკუმენტაციის წარდგენა 2 ივნისიდან 5 ივლისის ჩათვლით გაგრძელდება.

რეგისტრაცია განხორციელდება განათლების მართვის საინფორმაციო სისტემის ოფიციალურ ვებგვერდზე და მას ბავშვის მშობელი ან კანონიერი წარმომადგენელი უზრუნველყოფს. რეგისტრაციისთვის აუცილებელ ინსტრუქციას გაეცანით აქ.

რეგისტრაცია განხორციელდება საჯარო სკოლებში მშობლის/კანონიერი წარმომადგენლის განცხადების საფუძველზე. თუ დადგენილ ვადებში დოკუმენტაცია არ იქნება წარმოდგენილი, რეგისტრაცია ავტომატურად გაუქმდება.

პირველკლასელთა რეგისტრაციის პირველი ეტაპი შეეხო სპეციალური საგანმანათლებლო საჭიროების მქონე პირებს. აღნიშნული ეტაპი 2 მარტიდან 16 მარტის ჩათვლით უკვე განხორციელდა, პირველკლასელთა რეგისტრაციის მეორე ეტაპი 11 მაისიდან დაიწყო და 1 ივნისამდე გაგრძელდა.

კორონავირუსის პანდემიის გამო ჯანდაცვის სამინისტრომ სკოლაში აუცილებელი დოკუმენტაციის წარდგენისა და რეგისტრაციის ვადები გაახანგრძლივა.

0
თემები:
განათლება საქართველოში