გიორგი შენგელაია და ლიკა ქავჟარაძე

გიორგი შენგელაია: ცხოვრება ამაოება არ არის, ის ჩემთვის „ტურფა საბაღნაროა“

281
(განახლებულია 17:40 18.02.2020)
„Sputnik–საქართველო“ გთავაზობთ თეატრმცოდნისა და ჟურნალისტის მანანა ტურიაშვილის მიერ დიდ ქართველ რეჟისორთან გიორგი შენგელაიასთან ჩაწერილ ინტერვიუს, რომელიც პირველად ქვეყნდება.

ერთხელ, დაბადების დღის აღსანიშნავად, ბატონ გიორგი შენგელაიას შევხვდი. უბრალო და სადა იყო მისი დახვედრა, თითქოს დიდი ხნის ნაცნობები ვიყავით, თითქოს უამრავი გვისაუბრია გულწრფელად და გულგახსნილად. ინტერვიუს შემდეგ ვფიქრობდი, რომ ეს თვისება იმ ადამიანთა ხვედრია, ვინც შემოქმედებისთვის ბოლომდე გასცემს ყველაფერს და შრომის საზღაურს – მაყურებლის დიდ სიყვარულს იღებს უშურველად. დღეს საქართველო დიდი რეჟისორის ამ ქვეყნიდან წასვლას გლოვობს, თუმცა ჯერ არმოსულ ახალ წელთა სიმრავლე ვერას დააკლებს გიორგი შენგელაიას შემოქმედებას, რომელიც მომავალ თაობას წარსული ეპოქის კვლევის გზაზე ახალი ცოდნის კარიბჭეს გაუხსნის.

Режиссер Георгий Шенгелая
რეჟისორი გიორგი შენგელაია

- ბატონო გიორგი, ჩვენი საუბარი იუმორით დაიწყო, ასაკზე ბევრი იხუმრეთ... როგორ ეხმარება ხელოვანს იუმორის გრძნობა?

- ყველა დიდ მწერალს, რეჟისორს ყოველთვის ახლავს იუმორის გრძნობა, გააჩნია ტემპერამენტსაც. ზოგი პირდაპირ იუმორით გამოხატავს თავის დამოკიდებულებას, თავის მსოფლმხედველობას. მაგალითად, ასეთია ჩემი ძმა – ელდარი. ცხოვრებაზე მე უფრო დრამატული შეხედულება მაქვს, მაგრამ თქვენ ხომ გახსოვთ ჩემი სურათები – „სიყვარული ყველას უნდა“, „ვერის უბნის მელოდიები“, სადაც საკმარისი იუმორია. იუმორის გარეშე არ შეიძლება, ეს არის ერთ-ერთი შეხედულება ცხოვრებაზე, სადაც მას ცოტა ირონიულადაც უყურებ. საერთოდ, ჩვენი ხალხი იუმორით ცხოვრობს, იუმორი ცხოვრებას გვიადვილებს.

Кинорежиссеры, братья Эльдар (слева) и Георгий Шенгелая
© photo: Sputnik / Rukhyan
რეჟისორები, ძმები - ელდარ და გიორგი შენგელაიები

- კინოსა და თეატრის განსხვავებულობის საკითხს რომ შევეხოთ, კარგი იქნებოდა. დღეს კინოშიც და თეატრშიც რეჟისორი მთავარი პერსონაა...

სპექტაკლისგან განსხვავებით, კინო რჩება, თეატრი ხომ თავისი ბუნებით ეფემერული ხელოვნებაა. საოცრებაა ცოცხალი ნატო ვაჩნაძის, კოხტა ყარალაშვილის, კირა ანდრონიკაშვილის, ცოცხალი სერგო ზაქარიაძის ნახვა, ხომ? ისიც უნდა გითხრათ, რომ თავისი შინაარსით, მხატვრული ღირებულებით ყველა კინო დიდხანს არ რჩება, ბევრი კვდება და რჩება მხოლოდ კარგი სურათები.

Режиссеры Михаил Чиаурели и Георгий Шенгелая на съемках фильма Иные нынче времена
© photo: Sputnik /
რეჟისორები მიხეილ ჭიაურელი და გიორგი შენგელაია

- კინოსა თუ თეატრის რეჟისორი კარგი ორგანიზატორიც უნდა იყოს, რაც პროფესიის შემადგენელი ნაწილია და, ჩემი აზრით, მის დასაუფლებლად სპეციალური მომზადებაც საჭიროა...

- კომპოზიტორი, მხატვარი, ლიტერატორი უკეთეს მდგომარეობაშია, ვიდრე ჩვენ, ვინაიდან მათ ან ქაღალდთან აქვთ საქმე ან ტილოსთან, ხომ? ჩვენ, ასე ვთქვათ, ორგანიზაცია უნდა მოვახდინოთ სცენარის მიხედვით. შეიძლება გმირი ჯერ არ გყავს ჩამოყალიბებული, ვინაიდან მსახიობებს ვერ პოულობ, ან შესაბამისი ადგილი ვერ მოგიძებნია და ა.შ. ძალიან ძნელი და დამქანცველი პროფესიაა.

პირველ რიგში, მე ორგანიზატორი ვარ. თეატრის რეჟისორიც ასეა, მაგრამ ის უკეთეს მდგომარეობაშია, იმიტომ რომ მას შეუძლია დღეს რაღაცა ვერ მოასწროს რეპეტიციაზე და ხვალ გაიმეოროს, ჩვენ გავრბივართ გადაღებებზე და ერთ წამში უნდა დავაფიქსიროთ ყველაფერი – ამინდი როგორია, მზე საიდან ამოდის... ძალიან დაძაბული პროფესიაა და ფიზიკურად არის ძალიან ძნელი.

ყველა შემოქმედი, ჩემი ძმის ტერმინი რომ ავიღოთ, ცოტა შერეკილი უნდა იყოს. აი, ეს არის მეორე მხარე, რაც განაპირობებს ჩვენ პროფესიას. თუ შერეკილი არ არის, თუ თავისი ფანტაზიით ახლებურად არ წარმოაჩენს სამყაროს, ის საინტერესო არ იქნება მაყურებლისთვის, მკითხველისთვის, მსმენელისთვის.

Актеры Г.Абашидзе, С.Чиаурели и Г.Шенгелая в кадре из художественного фильма Наш двор
© photo: Sputnik / РИА Новости
კადრი ფილმიდან „ჩვენი ეზო" - გიორგი შენგელაია, სოფიკო ჭიაურელი და გოჩა აბაშიძე

- ბატონო გიორგი, თქვენ შემოქმედებას თითქოს ორი მიმართულებით განიხილავენ...

- ობიექტურად საზოგადოებისთვის შეიძლება ჩემი რომელიმე ფილმი უფრო მნიშვნელოვანი იყოს, მაგრამ ჩემთვის, როგორც შემქმნელისთვის, ყველა ფილმი ერთნაირია, ყველა ფილმში თანაბრად ვდებ ემოციას, ცოდნას, ვდებ ნიჭს – თუ შეიძლება ასე ითქვას... კინემატოგრაფისტების ოჯახიდან ვარ და ჩემთვის, პირველ რიგში, ეს პროფესიაა. მე, მაგალითად, ძალიან თავისუფლად ვუყურებ საავტორო კინოს, ვინაიდან ჩემი მომდევნო ფილმი შეიძლება ე.წ. დემოკრატიული ფილმი იყოს. ჩემი ზოგიერთი სნობი მეგობარი ამბობს, რომ გიორგი შენგელაიას ორი ნაკადი აქვს – ერთი სერიოზული, როგორიცაა „ფიროსმანი“, „ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობა“, და მეორე – არასერიოზული, როგორიც არის „ხარება და გოგია“, „ვერის უბნის მელოდები“ და ა.შ. ასეთ ხალხზე მეცინება, იმიტომ რომ ჩემთვის ყველა ფილმი ისეთივე სერიოზულია, როგორც „ფიროსმანი“. მყავს კარგი მაყურებელიც, ის არ ანსხვავებს ჩემს ფილმებს, ვინაიდან მისთვის ეს არის „გიორგი შენგელაიას ფილმები“.

Сцена из фильма «Пиросмани»
© photo: Sputnik / РИА Новости
კადრი ფილმიდან „ფიროსმანი“

- რა გაძლევთ ფილმის გადაღების იმპულსს, საიდან და როგორ მოდის ის?

- ყველა ფილმს, ყველა ნაწარმოებს, ყველა ლექსს, ყველა პოემას ცხოვრებისეული პრეცედენტი აქვს. ცხოვრებაში მხატვარს რაღაცა უბიძგებს. ხშირად შეიძლება სრულიად სხვა მიზეზით იყოს ეს, მაგრამ სცენარში სხვა ფორმას იღებს. მაგალითად, სკოლაში ჩვენ ყველამ ვისწავლეთ ვაჟა-ფშაველას ლექსი „იას უთხარი ტურფასა“, რომელიც ვაჟამ თავისი ცოლის სიკვდილის თაობაზე დაწერა. ლექსში კონკრეტულად სიკვდილის ეს ამბავი ნახსენები არ არის, მაგრამ ვაჟას ცხოვრებისეულმა ფაქტმა უბიძგა. ჩემს ყველა ფილმს თავისი კონტექსტი აქვს, იმ დროს რაღაცა მაღელვებდა. ავიღოთ „ფიროსმანი“, რომელიც მარტო ამ მხატვარზე კი არა, ადამიანის ცხოვრებაზეა. ეს ფილმი შემეძლო გამეკეთებინა ნებისმიერ დროს, ნებისმიერ კონტექსტში, საბჭოთა პერიოდში თუ არეულობის დროს. თუმცა ზოგ ფილმს ცხოვრებიდან უფრო მეტი იმპულსი აქვს მიღებული. მაგალითად, ავიღოთ „კომპოზიტორის მოგზაურობა“, რომელიც ისეთ დროს გადავიღე, როცა საქართველოში კრიზისი მწიფდებოდა. ტოტალიტარულ ქვეყანაზე შესანიშნავი რომანი დაწერა ოთარ ჩხეიძემ და ზუსტად იმ დაძაბულობას გამოხატავდა, რაშიც მეც ვიყავი, ბატონი ოთარიც და მთელი ჩვენი საზოგადოება.

უფრო ფასეულია ის ფილმი, რომელიც დასრულების შემდეგ მაყურებელში რჩება, თქვენ მასზე ფიქრობთ, მიგაქვთ ემოციები, ეს კარგი ნაწარმოების ნიშანია!

- თქვენ როგორ ფიქრობთ, რომელ ფილმში მიაღწიეთ ამას?

- „სიყვარული ყველას უნდა“ - იქ თითქოს უბრალო სიუჟეტია, მაგრამ როცა ტელევიზიით უჩვენებენ და ფილმი მთავრდება, იმ წუთში მირეკავს ხალხი, ესე იგი სიამოვნება გრძელდება.

Грузинская актриса Нато Вачнадзе с сыновьями Георгием и Эльдаром
© photo: Sputnik /
ლეგენდარული მსახიობი ნატო ვაჩნაძე შვილებთან - გიორგი და ელდარ შენგელაიებთან ერთად.

- ბატონო გიორგი, როგორ არის მოწყობილი მხატვრის ფსიქიკა და რით განსხვავდება ის „ჩვეულებრივი“ ადამიანისგან?

- მხატვრის ფსიქიკაში ემოციური სფერო ჭარბობს – ეს ცნობილი ამბავია. მეცნიერებს უფრო განვითარებული აქვთ მეორე, სასიგნალო სისტემას რომ ეძახიან – გონება, მეხსიერება. მხატვრებს კი სპონტანური აღქმა აქვთ. ჩვენ ვარსებობთ პირველადი სისტემებით, რომელიც არის იმ სტრუქტურის ქვეშ, რომელსაც ტვინს ეძახიან, ანუ მეორე სასიგნალო სისტემას და მას ნაკადის სახე აქვს. ნაკადი – აღქმა-დაფიქსირება. ვთქვათ, ხარ აბაზანაში, ან ლოგინში, ან მაგიდასთან ზიხარ, უცებ წარმოჩნდება სახე, რასაც მხატვრობაში ეძახიან образ-ს. თქვენ მაშინ ვერ იხსენებთ, რამ გამოიწვია ეს სახე, ალბათ, რაღაც ფაქტმა, ან რაღაცასთან შეხებამ. ჩვენთვის ცხოვრების აღქმა და მისი გამოხატვის ფორმა უფრო ემოციურია.

ის შეგრძნება, რომ ყველაფერი ამაოებაა, ყველა ადამიანს ეუფლება. ამ მხრივ მხატვრები არ გამოვირჩევით ჩვეულებრივი ადამიანებისგან. გადავხედოთ ჰამლეტის მონოლოგს, ბარათაშვილის „ფიქრნი მტკვრის პირას“... რასაკვირველია, ამაზე ფიქრობენ ფილოსოფოსები, ფიქრობენ მხატვრები, მწერლები და რეჟისორებიც. მე კარგ რეჟისორს ვგულისხმობ, თორემ ცუდი არაფერს ფიქრობს.

მგონია, რომ წუთისოფელი ვირის კუდივით მოკლეა, მაგრამ მე არ ვარ ეკლესიასტეს მიმდევარი, რომ პესიმისტურად ვუყურო ამ ცხოვრებას და ვიფიქრო – ყველაფერი იყო, ყველაფერი წარმავალია. მე მგონი, ამ ცხოვრებას ქართველები რუსთაველისებურად აღიქვამენ, სადაც, თუ გახსოვთ, ცხოვრება ნახსენებია, როგორც „ტურფა საბაღნარო“. ამ ცხოვრებაში იმდენი კარგი რამ არის – სიყვარული, გამრავლება, შვილები, შემოქმედება, მარტო მხატვრული კი არა, ყველანაირი შენება და კეთება. ცხოვრება ამაოება არ არის, ის ჩემთვის „ტურფა საბაღნაროა“.

მანანა ტურიაშვილი

 

281
ელინა მიმინოშვილი

ხელოვანი–დედა, მისი არტ-სიახლე სასტუმროებში და კაქტუსებით მოხატული კედლები თბილისში

496
(განახლებულია 19:18 10.08.2020)
ელინა მიმინოშვილი 24 წლისაა და უკვე ორი შვილის დედაა, ოჯახურ ცხოვრებას სიამოვნებით უთავსებს ხელოვნებას და საკუთარ განვითარებაზე სერიოზულად ზრუნავს.

ხატავს ოთხი წლიდან, სამხატვრო სკოლის მერე აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტის ბაკალავრიატი დაამთავრა ფერწერის განხრით. არაერთ ჯგუფურ გამოფენაში აქვს მიღებული მონაწილეობა და მისმა პირველმა პერსონალურმაც წარმატებით ჩაიარა.

სიამაყით ამბობს, რომ პირველმა არტ-თერაპია საქართველოში, ხუთვარსკვლავიან სასტუმროში მან დანერგა. დღეს ხატვას მოზარდებს ასწავლის. რადგან პატარა ტილოზე ხატვა არასოდეს ხიბლავდა, ამიტომ სიამოვნებით ხატავს დიდ სივრცეზე. მისი უჩვეულო კედლის მხატვრობა თბილისში არაერთ შენობას ალამაზებს.

ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება
ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება

- ელინა, როგორც ხელოვანს და დედას მინდა გკითხოთ, რას გვეტყვით არტ-თერაპიაზე, როგორც მშობლებისა და შვილების ურთიერთობის გასამყარებელ ორიგინალურ საშუალებაზე?

- არტ-თერაპია ადამიანებს ემოციების გაცვლაში ეხმარება. დღეს მშობლებს და ბავშვებს ურთიერთობის დეფიციტი აქვთ, რაც პრობლემებს ქმნის ბავშვების განვითარებაში. ამიტომ არტ-თერაპიის სეანსებს პატარებისა და მშობლებისთვის მათი ურთიერთობების გასამყარებლად ვატარებ. ხატვის პროცესის დროს ისინი ამყარებენ ახლო კავშირს, მათ შორის ხდება ემოციების გაცვლა, ფერებით თამაში, რაც ძალიან სიამოვნებთ როგორც მშობლებს, ასევე მათ შვილებს. პარალელურად აქტიურად ვხატავ, ჩემი ნამუშევრები იყიდება „სტუდიო არტის“ გალერეაში, სადაც ასაკით ყველაზე პატარა ვარ სხვა მხატვრებთან შედარებით. ჩემთვის ხელოვნება ცხოვრების წესია, მუზას არ ველოდები ხოლმე იმისთვის, რომ რაიმე შევქმნა. რადგან თუ შენი საქმის პროფესიონალი ხარ, ყოველთვის უნდა შეგეძლოს ნახატის შესრულება.

ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება
ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება

- კედლის მხატვრობით როდის დაკავდით და რატომ დაინტერესდით, მხატვრისთვის რითია ეს საინტერესო?

- პირველად კედლის მხატვრობით ორი წლის წინ დავკავდი, რის შემდეგაც ვეღარ გავჩერდი. ზოგადად, არ მიყვარს პატარა ტილოებზე ხატვა, იმიტომ რომ სივრცეში ვიზღუდები. ყოველთვის დიდ ტილოებზე ვხატავდი. კედლებზე იმიტომ გადავედი, რომ მას ჩარჩო არ აქვს და არ გზღუდავს. თანაც ბევრად თავისუფალი ხარ დიდ მასშტაბებზე. პერსონალური გამოფენა მქონდა ეროვნულ ბიბლიოთეკაში, მიმიღია მონაწილეობა არაერთ ჯგუფურ გამოფენაში, სხვადასხვა საგამოფენო სივრცეებსა და სასტუმროებში.

ელინა მიმინოშვილი
ელინა მიმინოშვილი

- რა სიახლე დანერგეთ სასტუმროში?

- მე პირველი ვიყავი, ვინც საქართველოში არტ-თერაპია შეიტანა ხუთვარსკვლავიან სასტუმროში. დაახლოებით სამი წლის წინ მომიწია მუშაობა „ქრაუნ პლაზა ბორჯომში“, სადაც სტუმრებისთვის „არტ-თერაპია“ დავნერგე. სასტუმროს ტერიტორიაზე მათ ჩემი დახმარებით და მეთვალყურეობის ქვეშ საშუალება მიეცათ, რომ დაეხატათ მოლბერტზე როგორც ღია ცის ქვეშ, ასევე დახურულ სივრცეში. ეს ჩემი იდეა იყო და მოხარული დავრჩი, როცა სასტუმროს გაყიდვების გუნდმა მას მხარი დაუჭირა. მე შევძელი, რომ სამოყვარულო დონეზე ხატვა ბევრი ადამიანისთვის მესწავლებინა. ამის შემდეგ მქონდა ოცდღიანი პროექტი კურორტ საირმის სასტუმროში, სადაც ყოველდღიურად ვატარებდი ჯგუფურ გაკვეთილებს.

ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება
ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება

- ანუ ხატვის სწავლა ყველასთვის შესაძლებელია?

- ვფიქრობ, თუ ადამიანს სურს დაეუფლოს ფერწერას, ხატვას, ამაში შეუძლებელი არაფერია, რადგან ამ შემთხვევაში ნიჭის ფაქტორი 1%-ია, 99% კი საკუთარ თავზე მუშაობა და ხანგრძლივი შრომაა. აქედან გამომდინარე, დამებადა იდეა, რომ გამეკეთებინა არტ-თერაპია მშობლებისთვის და ბავშვებისთვის. დღეს არტ-თერაპია საკმაოდ პოპულარული გახდა და, როგორც ვიცი, ახლა სხვა სასტუმროებმაც დაიწყეს ამ კუთხით მუშაობა.

ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება
ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება

- ბოლოს რა მოხატეთ?

- ჩემ მიერ ბოლოს მოხატული კედლები გახლავთ ბელიაშვილზე არსებულ რესტორანში „ჩემო კარგო ქარხანა“, სადაც თითქმის მთელი ეზო ჩემი მოხატულია. ასევე მე მოვხატე სკოლა „ოლიმპის“ ეზოც. ბედნიერი ვარ, რომ შემიძლია სხვა ადამიანებს სამყარო გავუფერადო, რადგან მოხატული კედლებიდან ძალიან დიდი დადებითი ემოციები გადმოდის.

ელინა მიმინოშვილი
ელინა მიმინოშვილი

- რატომ გახდა ბოლო დროს მხატვრობის ეს ფორმა პოპულარული ჩვენში და რამდენად შემოსავლიანია?

- ზოგადად, ქუჩის მხატვრობა არ არის იაფი სიამოვნება, რადგან საკმაოდ ძვირი ღირს მასალა და, აქედან გამომდინარე, ბევრჯერ უსასყიდლოდ დამიხატავს კედელი მხოლოდ მასალის დაფინანსებით ან უბრალოდ საკმაოდ დაბალ ფასად. არიან ისეთი დამკვეთებიც, რომლებიც სათანადოდ აფასებენ ხელოვანი ადამიანის შრომას. ზუსტად ვერ გეტყვით ფასებთან დაკავშირებით დეტალებს, რადგან ყველა მხატვარი ინდივიდუალურად აფასებს საკუთარ შრომას, ასევე ფასი დგინდება ნახატის ზომისა და სირთულის მიხედვით და სასიხარულოა, რომ დღეს საქართველოში ასეთი პროექტები ფინანსდება და ფასდება.

ელინა მიმინოშვილი
ელინა მიმინოშვილი

- თქვენი ნება რომ იყოს, რომელ შენობებს მოხატავდით თბილისში და რას დახატავდით?

- ძალიან ბევრი კედელი მომწონს, როცა ვუყურებ, უკვე წარმოვიდგენ ხოლმე რასაც დავხატავ, მაგრამ ჯერჯერობით მათ არ დავასახელებ. თუმცა მომავალში გპირდებით, რომ ბევრ ქუჩაზე შეგხვდებათ ჩემი ნამუშევრები. ბოლო თვეები დავიწყე მუშაობა კაქტუსების სერიაზე და უკვე რამდენიმე კედელზეც კი გადავიტანე ჩემი კომპოზიციები. ამ სერიის ნამუშევრები გალერეა „სტუდიო არტში“ იყიდება. ალბათ მომავალში ძალიან დიდ კედელზეც იხილავთ ჩემს კაქტუსებს.

ელინა მიმინოშვილი
ელინა მიმინოშვილი

- რატომ მაინცდამაინც მსუსხავი კაქტუსი?

- ამ მცენარემ მომცა დიდი ინსპირაცია, რადგან ის მაღალ ტემპერატურას და საკმაოდ რთულ პირობებს უძლებს და, ყველაფრის მიუხედავად, მაინც ულამაზესად ყვავის. სხვათა შორის, კაქტუსი შეიძლება ჩვენს ქვეყანას შევადაროთ და მასთან პარალელი გავავლოთ. რადგან ჩვენმა ქვეყანამაც ბევრ გაჭირვებას გაუძლო, მჯერა, რომ ახლანდელ პანდემიასაც გაუმკლავდება და ისე, როგორც ჩემი კაქტუსები, ისიც აყვავდება... ისე, კაქტუსებში საკუთარ თავსაც ვხედავ, რადგან არაერთი რთული პერიოდი გამივლია ცხოვრებაში, მაგრამ ისევ ვცდილობ, რომ სხვა ადამიანები ბედნიერად გავაღიმო და მათ ფერადი და ლამაზი სამყარო ვაჩუქო. ჩემს სახლში, სამწუხაროდ, არ მაქვს მოხატული კედლები, მაგრამ მომავალში, როცა მექნება ჩემი დიდი სახლი, მას აუცილებლად მოვხატავ.

ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება
ელინა მიმინოშვილის შემოქმედება

- 24 წლის ასაკში ორი შვილის დედა ხართ, თან აქტიურად საქმიანობთ, რამდენად იცლით ოჯახისთვის, როგორია ახალგაზრდა ხელოვანი დედა ოჯახში?

- დიახ, 24 წლის ასაკში საკმაოდ ბევრი მოვასწარი, ხანდახან თვითონაც არ მჯერა, რომ ორი შვილის დედა ვარ... საკმაოდ რთულია იყო დედა და ამავდროულად აქტიური მხატვარი, თუმცა ვფიქრობ, რომ შეუძლებელიც არაფერია. რადგან ზუსტად ჩემი შვილები და ხელოვნებისადმი სიყვარულია ჩემი ყველაზე დიდი სტიმული. მაქსიმალურად ვცდილობ ვიყო არა მარტო დედა, არამედ საუკეთესო მეგობარი ჩემი ოჯახისთვის. ასევე ვფიქრობ, რომ ჩემი მეუღლის, ნიკას მხარდაჭერის გარეშე ბევრ რამეს უბრალოდ ვერ შევძლებდი. ჩვენ ყოველთვის ვინაწილებთ საქმეს და, აქედან გამომდინარე, უფრო ადვილად ვუმკლავდებით ყოველდღიურობას. განვითარებისკენ სწრაფვა ყოველთვის მქონდა და არასოდეს მესმოდა იმ ადამიანების, ვინც ბავშვების გამო საკუთარ ცხოვრებასა და განვითარებაზე უარს ამბობს. ბავშვები მაძლევენ უზარმაზარ სტიმულს იმისთვის, რომ მათთან ერთად წინ ვიარო.

- სამომავლოდ ალბათ თქვენი ყველაზე დიდი შემფასებლებიც ისინი იქნებიან? 

- ჩემი ყველაზე დიდი შემფასებლები ჩემი შვილები დღეს უკვე არიან. ყოველთვის, როდესაც კედლებს ვხატავ ხოლმე, მის სანახავად ნიკას აუცილებლად მოჰყავს პატარები, სანი და კირა, რომლებიც ჯერ გაოცებული სახით უყურებენ ჩემს ნამუშევრებს და შემდეგ გაღიმებულები პატარა ხელებით ეფერებიან მას. ვფიქრობ, ამაზე დიდი ბედნიერება არ არსებობს, როდესაც შენი შვილების თვალებში დედის გამო სიამაყეს ხედავ...

 

496
თამარ კეცხოველი

ძველთბილისური სახლების ნოსტალგია და პანდემიის დროს გამოფენილი ნახატები

387
(განახლებულია 19:48 07.08.2020)
ხატვა მოულოდნელად და უცნაურად დაიწყო... მანამდე მის მეხსიერებაში ქვეცნობიერად გროვდებოდა ნანახისა და განცდილის ფრაგმენტები. მისი ნახატების სახელწოდებებიც ამის დასტურია: „ქალაქი”, „სამკითხველო”, „საზაფხულო სახლი”, „მწვანე აბაჟური”, „ძველი ბუფეტი“.

ამაში უჩვეულოც არაფერი იქნებოდა, რომ არა ის, რაც გახდა ხატვის დაწყების სტიმული და ერთგვარად მისი განკურნების საუკეთესო საშუალებაც...

თამარ კეცხოველი თბილისში დაიბადა და გაიზარდა. პროფესიით არქეოლოგია. ხატვა 2019 წლის სექტემბერში, ინსულტის გადატანის შემდეგ დაიწყო. დღეში ძალიან ბევრს, დაახლოებით ათ საათს ხატავდა. პირველი პერსონალური გამოფენა პანდემიის დროს ჰქონდა.

თამარ კეცხოველი
თამარ კეცხოველი

- ქალბატონო თამარ, თქვენს ნახატებში წარსულის ნოსტალგიური განწყობაა და ამ გზით გამუდმებით ცდილობთ ბავშვობაში დაბრუნებას, ასეა?

- საერთოდ სადმე დაბრუნება მაშინ გინდა, როცა იქ კარგი იყო და კარგად გრძნობდი თავს. დიახ, შესაძლოა, არის რაღაც ნოსტალგიური მომენტები, თუმცა უფრო მეტად ძველებური ინტერიერი მომწონს და ვხატავ, ვიდრე ჩემი საბჭოთა ბავშვობის დროს იყო. სიძველის მომხიბვლელობას ასაკთან ერთად ვხვდები და მინდა, რომ ეს სხვასაც გავუზიარო...

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- როგორი იყო თქვენი პლეხანოვური ბავშვობა, თუ არ ვცდები, პლეხანოვზე არსებული 23-ე სკოლა თბილისის ე.წ. პრესტიჟულ სკოლათა რიცხვშია, თქვენთვის თუ ჰქონდა ამგვარ იარლიყს მნიშვნელობა?

- დიახ, ჩემი 23-ე სკოლა „ელიტური” სკოლების სიაში შედიოდა, მაგრამ იქ ამიტომ არ მოვხვედრილვარ. უბრალოდ უბნით მეკუთვნოდა (მაშინ ასე იყო) და ტრადიციითაც, რადგან თავის დროზე იქ დედა და დეიდა სწავლობდნენ და ჩვენც იქ მიგვიყვანეს. პლეხანოვი და ჩემი უბანი ძალიან მიყვარს, ჩემი სახლი ეგაა... საერთოდ, მაპატიონ ახალუბნელმა თბილისელებმა და, თბილისი ჩემთვის ძველი უბნები და ძველი თბილისია. როდესაც ყველა ხეს ცნობ, ყველა მეეზოვეს, ფეხსაცმლის მწმენდავს და ქუჩის მოვაჭრეს სახელით იცნობ, ისაა შენი სახლი და შენი უბანი.

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- 90-იანების სტუდენტობა არც ისე სასიამოვნო გასახსენებელია, მაგრამ მაინც, იმ „ბნელი“ დროის რომელ ნათელ მომენტს გაიხსენებდით?

- თავისი ხიბლი იმ ბნელი 90-იანების სტუდენტობასაც ჰქონდა. მაშინ დაიწყო მიტინგების ეპოქა და ჩამოინგრა სსრკ. ჩვენ, სტუდენტები კი მიტინგებიდან და უნივერსიტეტის ბაღიდან კარვებით პირდაპირ ქალაქგარეთ მივდიოდით. რაც კი ლამაზი ადგილი იყო ქალაქის გარშემო, სწორედ მაშინ შემოვიარე ყველა, უფრო სერიოზულად კი მთაში სიარულით ვიყავი დაკავებული. მაშინ სხვადასხვა ადგილებში იმართებოდა ბევრი ახალი ყაიდის ლექცია, სადაც ვესწრებოდით და თავისუფალ აზროვნებას ვცდილობდით... მოკლედ, ძალიან დატვირთული და საინტერესო სტუდენტობა მქონდა და მას არაფერში გავცვლიდი.

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- ინსულტის მერე დაწყებული ხატვა თქვენთვის ერთგვარი შვება და გადარჩენის გზა იყო?

- ინსულტამდე სხვა ცხოვრება იყო, სახლი–სამსახური და სხვა არაფერი. ხატვით ყოველთვის ვხატავდი, უბრალოდ, ამის დრო არასდროს მქონდა. აი, ინსულტის მერე კი, როცა სამსახურიდანაც წამოვედი და სახლში დავჯექი, უცებ და ინტენსიურად დავიწყე მეგობრების პორტრეტების ხატვა. ვეღარ გავჩერდი და თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ დღეში ათი საათი მაინც ვხატავდი. ხატვა არ მბეზრდებოდა და სწორედ ამან გადამარჩინა და პანდემიის დროს მძიმე კარჩაკეტილობაც ამან გადამატანინა.

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- პანდემიის დროს პირველი პერსონალური გამოფენის გამართვა მონატრებული სამყაროს გამომზეურება იყო? 

- დიახ, ეს გამოფენა მეგობრებთან შეხვედრის და მძიმე სიტუაციიდან გამოსვლის მიზნითაც მოვაწყვეთ. ამაში გალერისტი მეგობარი დამეხმარა. ძალიან კარგი გამოფენა გამოვიდა.

თამარ კეცხოველის მიერ შესრულებული პორტრეტები
თამარ კეცხოველის მიერ შესრულებული პორტრეტები

- თქვენს ნახატებში ხშირად ჩნდება ძველი სახლი, რომელიც სიმყუდროვის განცდას აჩენს...

- ამჟამად არ ვარ ქალაქში და აქ, აგარაკზეც დავხატე რაღაცები. სიმყუდროვე თითქოს არ მაკლია სახლში, მაგრამ, ეტყობა, ეს უფრო ბავშვობის და ბებიების, ძველთბილისური სახლების ნოსტალგიაა, სადაც გაიარა ჩვენი თაობის უმრავლესობის სტუდენტობამ. ძალიან მიყვარს ძველი თბილისი და ის, რაც ფანჯრებს მიღმა ხდებოდა ძველ უბნებში, სულ ესაა...

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- რაშია დეპრესიიდან გამოსავალი და ხსნა?

- რაშია ხსნა? ცხადია, ერთ-ერთი გზა საამისოდ ხელოვნებაცაა, რომელიც თერაპიაა... ჩემი აზრით, თუ ადამიანს რაიმეს შექმნა ხელეწიფება, უნდა გააკეთოს და არ გაჩერდეს, მერე ყველა მძიმე სიტუაციიდან იპოვის გამოსავალს...

 

387
თბილისის ინფექციური საავადმყოფო

კორონავირუსის ახალი შემთხვევები და მათი წყაროები

0
(განახლებულია 13:44 11.08.2020)
ეზუგბაიას განცხადებით, ბოლო 24 საათში კლინიკებიდან 44 პაციენტი გაეწერა. მათი უმრავლესობა ავღანეთიდან ჩამოყვანილი ქართველი სამხედროა.

თბილისი, 11 აგვისტო – Sputnik. ბოლო დღე–ღამეში კორონავირუსის 14 ახალი შემთხვევა გამოვლინდა. აქედან სამი „იმპორტირებულია“, განუცხადა ჟურნალისტებს თბილისის ინფექციური საავადმყოფოს სამედიცინო დირექტორმა მარინა ეზუგბაიამ.

კორონავირუსი საქართველოში: გამოჯანმრთელდა 44 პაციენტი – ვინ დაამარცხა ვირუსი>>

 „აქედან ორი არის გაჩიანიდან, ცხრა დადასტურებულ შემთხვევასთან კონტაქტია და სამი იმპორტირებული. იმპორტირებული შემთხვევებიდან ორი სატვირთო ავტომანქანის მძღოლია“, – განაცხადა ეზუგბაიამ.

მისი თქმით, ბოლო 24 საათში კლინიკებიდან გაეწერა 44 პაციენტი და მათი უმრავლესობა ავღანეთიდან ჩამოყვანილი ქართველი სამხედროა. ამ დროისთვის COVID–ცენტრებში 194 პაციენტი მკურნალობს.

„რვა არის კრიტიკული, ეს პაციენტები მკურნალობენ შესაბამისი ცენტრის რეანიმაციულ განყოფილებაში. ასევე, 14 პაციენტია ინფექციის მძიმე მიმდინარეობით. დანარჩენ ინფიცირებულთა უმეტესობა, დაახლოებით 80 პროცენტი საშუალო და მსუბუქი სიმძიმის პაციენტები არიან“, – აღნიშნა ეზუგბაიამ.

საქართველოში ახალი კორონავირუსით დაავადებულთა რაოდენობამ 1264-ს მიაღწია. ამ დროისათვის გამოჯანმრთელებულია 1054 ადამიანი, გარდაცვლილია – 17, კარანტინის რეჟიმში იმყოფება 7279, ხოლო სტაციონარებში ექიმების დაკვირვების ქვეშ 279 პაციენტია.

საქართველოში კორონავირუსის პირველი შემთხვევა 26 თებერვალს დაფიქსირდა.

0
თემები:
COVID-19 საქართველოში