ნინო ალადაშვილი

ქვეცნობიერთან შეხება, „ღმერთის აღმოჩენა“ და სამი მიზეზი ლექსის დასაწერად

582
(განახლებულია 19:29 05.12.2019)
პირველად მუზა გვიან, 40 წლის ასაკში ეწვია. მას შემდეგ თვლის, რომ „სამუდამოდ ყულფმისჯილია” და შვებას მხოლოდ მაშინ გრძნობს, როცა წერას იწყებს...

ინგლისური ენის სპეციალისტი ნინო ალადაშვილი, როცა პროფესიას ირჩევდა, ვერც წარმოიდგენდა, რომ ერთხელაც დაგროვილი ემოციები და ცხოვრებისეული განცდები „საკუთარი თავიდან ამოყვანის“ სურვილს გაუჩენდა, ეს პროცესი კი ასეთი პოეტური და მისტიკურიც თუ აღმოჩნდებოდა... 

ლექსების პირველ კრებულს პოეტმა „ამომიცანი“ უწოდა, მეორე კრებული გაზაფხულზე გამოვა.

ნინო ალადაშვილი
ნინო ალადაშვილი

- ქალბატონო ნინო, როგორ ფიქრობთ, პოეზია სულიერი თავშესაფარია თუ თვითდამკვიდრების გზა? 

- ჩემთვის პოეზია არ არის თვითდამკვიდრების გზა, ის სულიერი თავშესაფარია, რომელიც დროდადრო გარდაუვალი აუცილებლობა ხდება. მე არც ისე ხშირად ვწერ, მხოლოდ მაშინ, როცა სხვაგვარად არ შემიძლია. ამის უკეთ ახსნა ჩემი ერთ-ერთი ჩანაწერით შემიძლია. „ზოგჯერ მგონია, თოკის ყულფში თავგაყოფილ ადამიანს ჰგავს პოეტი. ერთხელ თუ აღმოჩნდი ყულფში, თავს ვერასდროს დააღწევ. არც ბოლომდე გახრჩობს, არც უკან გიშვებს. ყელში გიჭერს და ლექსებს გაწერინებს. ხანდახან ფართოვდება ყულფი და შენც ეშვები, თითქოს ჩვეულებრივად სუნთქვავ, ჩვეულებრივად ცხოვრობ. ვეღარ წარმოგიდგენია, ოდესმე თუ კვლავ მოგინდება ლექსების წერა. უკვე დაწერილი ლექსები ისე გიკვირს, ვერც კი იჯერებ, რომ შენ დაწერე. გადის დრო და გრძნობ, თითქოს შენ გარშემო ყველაფერი უძრავი ხდება, დედდება და მყარდება. ისევ ვიწროვდება ყულფი. ყელში გიჭერს. ისე გიჭერს, დახრჩობამდე მიჰყავხარ და შენდაუნებურად კვლავ გაწერინებს. წერ და გრძნობ, რამხელა შვებად მოდის ლექსი, გრძნობ, რომ ცოცხალი ხარ, იმისთვის არსებობ, რომ წერო. ხვდები, სამუდამოდ ყულფმისჯილი ხარ. ისევ ლექსით უნდა გადარჩე“.

ნინო ალადაშვილი
ნინო ალადაშვილი

- გახსოვთ პირველად რა მიზეზით გეწვიათ მუზა?

- უცნაურია, მაგრამ მუზა პირველად 40 წლის ასაკში მეწვია. ადრეული ასაკიდანვე თუ რამე გამორჩეულად მიყვარდა, ეს იყო კითხვა და ფიქრი, მაგრამ არც ბავშვობაში და არც მერე, მოზარდობისას ერთი სტრიქონის დაწერაც არ მიცდია. წერის დაწყებას სამი მიზეზი უძღოდა, ერთმანეთის მიყოლებით მომხდარი და თავს დატეხილი სამი მოვლენა, რამაც სულიერი გარდატეხა მოახდინა ჩემში. მეუღლესთან წლების მანძილზე უკვე უსიამოვნებად ქცეული ქორწინების დანგრევა და თავისუფლების შეგრძნება, მამის გარდაცვალება და შედეგად მიღებული დეპრესია და, ბოლოს, მოულოდნელად მოსული სიყვარული, რომელმაც ერთბაშად აღმომაჩენინა, რომ ცხოვრება ისევ გრძელდება, რომ ქალი ვარ და ისევ შემიძლია, რომ მიყვარდეს. პირველი ლექსი სწორედ სიყვარულზეა და „სულელი ქალი" ჰქვია. მახსოვს, ვერც კი გავაცნობიერე, რომ ლექსს ვწერდი. დაწერის შემდეგ თვითონაც გაოცებული დავრჩი. არაერთი ლექსის დაწერა დასჭირდა ბოლომდე იმის გააზრებას, რომ ლექსების წერა შემეძლო და მინდოდა...

ნინო ალადაშვილი
ნინო ალადაშვილი

- რითი უნდა განსხვავდებოდეს „ნამდვილი“ ლექსი გარითმული სტრიქონებისგან?

- ხშირად წამიკითხავს ლექსი, რომელიც ტექნიკურად უნაკლოდ არის შესრულებული. საათის მექანიზმივით ზუსტად აწყობილი რითმით, რიტმით, მაგრამ კითხულობ, კითხულობ და ვერაფრით გაინტერესებს, არც ემოციას ბადებს, ვერც თავს გამახსოვრებს. თუმცა ყოფილა შემთხვევა, რომ მხოლოდ ერთი სტრიქონი წამიკითხავს და იქ პოეზია აღმომიჩენია. პოეზია ის არის, რაც გულს გვითრთოლებს, ან ჟრუანტელს გვგვრის, რაც ესთეტიკურ სიამოვნებას გვანიჭებს და კათარზისს განგვაცდევინებს. ეს მაშინ ხდება, როცა ავტორის სულის მდგომარეობა ჩანს ლექსში, მისი განცდები, შთაბეჭდილება, ან დამოკიდებულება არის გადმოცემული. როცა ლექსი იმავე ემოციას აღძრავს მკითხველში, რა ემოციამაც პოეტს ლექსი დააწერინა. ბესიკ ხარანაულს აქვს კარგად ნათქვამი: „პოეტი ის კი არ არის, ვინც დაწერა ერთი ან ასი ლექსი. პოეტი ისაა, ვინც სული მოჰფინა“.

ნინო ალადაშვილი
ნინო ალადაშვილი

- ყველაზე მოულოდნელად სად და როდის „შემოგეწერათ“ ლექსი?

- ჩემთან შთაგონება უმეტეს შემთხვევაში დილით მოდის, გაღვიძებისთანავე. მოდის ძირითადი ფრაზა, რომელიც ლექსის ან დასაწყისი ხდება, ან დასასრული. ზოგჯერ სანამ საწოლიდან ავდგები, იქვე ვასრულებ ლექსს. ზოგჯერ კი ვაგრძელებ იქ, სადაც მომიხდება, სახლში იქნება ეს, საქმიანობისას, ქუჩაში, ფეხით სიარულისას თუ ტრანსპორტში მგზავრობისას. ყველაზე უჩვეულო ადგილი აბაზანაში, შხაპის ქვეშ ყოფილა. ჩემი შვილისთვის დამიძახია და მითხოვია, რამდენიმე სტრიქონი ჩაეწერა, რომ გამოსვლამდე არ დამვიწყებოდა.

ნინო ალადაშვილი
ნინო ალადაშვილი

- როგორ ახსნით - რა არის ბედნიერება?

- ყოველი ადამიანი ბედნიერებისკენ მიისწრაფვის. ერთმანეთსაც მუდამ ბედნიერებას ვუსურვებთ, მაგრამ, მოდი, განვსაზღვროთ, რა არის ბედნიერება. ხშირად ბედნიერებას არასწორად ვუწოდებთ ხოლმე ვინმეს, ან რაიმეს მიერ გამოწვეულ აღფრთოვანებას, აღგზნებას, ან გულის ათრთოლებას. სინამდვილეში ბედნიერებას არ სჭირდება მიზეზი. ადამიანი ბედნიერია ისე, სრულიად უმიზეზოდ. მას ვერ მოგვანიჭებს ვერავინ და ვერაფერი. მას ვერ ვიპოვით გარე სამყაროში. ის ჩვენშია, ჩვენი შინაგანი მდგომარეობაა. ბედნიერს ან უბედურს ადამიანს ხდის არა გარემომცველი სამყარო, არამედ მისი აზრები. როცა ადამიანი ამას გააცნობიერებს და შეიგრძნობს, ბედნიერების განცდა მუდამ მასთან იქნება, სადაც უნდა წავიდეს და რასაც არ უნდა აკეთებდეს. მისი დაკარგვა შეუძლებელია.

- ურთიერთობებში რა არის მნიშვნელოვანი?

- ვფიქრობ, ადამიანურ ურთიერთობებში მთავარი და აუცილებელი თვისებები გულწრფელობა, საკუთარი შეცდომების აღიარების და სხვისი პატიების უნარია. სამყარო მხოლოდ ადამიანების გამოა ასე მშვენიერი. ისე ამ ქვეყნად არაფერს ექნება აზრი – არც მზის ამოსვლას, არც ჩასვლას, არც რომელიმე საოცარ ადგილს დედამიწაზე, არც ბუნების თვალწარმტაც პეიზაჟს. სამყარო მხოლოდ ადამიანური ურთიერთობებით ფასობს...

ნინო ალადაშვილი
ნინო ალადაშვილი

- თქვენი ლექსის სტრიქონი მინდა მკითხველს გავაცნო:

„მე ხელუხლებლად დავტოვებ ჩემში

ყველაფერს, რაც კი მიყვარდა, მტანჯა,

გავდივარ... თურმე ყოფილა ძნელი

დამშვიდობება საკუთარ თავთან“.

- აქედან გამომდინარე კითხვა: რატომ გადის ადამიანი საკუთარი თავიდან?

- საკუთარი თავიდან გასვლა ისევ საკუთარი თავის ძიებაა. საკუთარი თავის შეცნობით მთელი სამყაროს შეცნობაც შესაძლებელია, რადგან სამყარო ჩვენშია. მაქვს ასეთი ლექსი - „ამომიყვანეთ საკუთარი თავიდან", სადაც ვცდილობ დავტოვო ჩემი „მე", დავივიწყო პირადი სევდა, სიხარული თუ ტკივილი, შევუერთდე და გავიზიარო მხოლოდ და მხოლოდ საზოგადო, სხვა ადამიანების დარდი და სიხარული, მაგრამ ამის შემეცნების და გააზრების პროცესში თანდათან ვხვდები, რომ საზოგადო დარდი და სიხარულიც შეუცნობლად ისევ პირად დარდად და სიხარულად გადაიქცევა. აშკარაა, რომ საკუთარი თავიდან გაქცევა ისევ მასთან გვაბრუნებს, უფრო ღრმად გვახედებს მასში და იქ მთელ სამყაროს აღმოგვაჩენინებს. ის, რაც ჩვენ გარეთ არსებობს, იგივეა ჩვენ შიგნით. გარე და შიდა სამყარო ორად იმიტომ გვეჩვენება, რომ ჩვენ ვართ საზღვარი, გამყოფი ხაზი. თუ ამ ხაზს გავაქრობთ, ანუ „მეს" უგულებელვყოფთ, მაშინ ჩვენში არსებული და ჩვენ გარეთ არსებული სამყარო ერთი მთლიანი იქნება. ასე რომ, საკუთარი თავი შეიცნო სამყაროში, იგივეა, სამყარო შეიცნო საკუთარ თავში. საერთოდ ადამიანის ამ ქვეყნად მოსვლის დანიშნულება საკუთარი თავის ძიება მგონია, მისი შეცნობა და მასში ღმერთის აღმოჩენა.

ნინო ალადაშვილი
ნინო ალადაშვილი

- სტროფი, რომელიც ყველაზე უკეთ გამოხატავს თქვენს ახლანდელ სულიერ განწყობას...

- საკმაოდ ემოციური ადამიანი ვარ. საოცარი სისწრაფით მეცვლება გუნება-განწყობილება, ხშირად ერთი უკიდურესობიდან მეორე უკიდურესობამდე, მაგრამ განწყობა, რომელიც ამ პატარა ლექსშია, არასდროს მტოვებს:

„ყველა რაიმეს

ამსგავსებს თავს

დაჟინებით.

ზოგი - ყვავილს,

ზოგი - ფუტკარს,

ზოგიც - პეპელას,

მე სულ მგონია,

ჩიტსა ვგავარ,

ფრთამოკეცილს,

მოვა ჩემი დრო,

გავშლი ფრთებს

და გავფრინდები“.

- გაქვთ თუ არა ლექსი, რომელიც „გაწუხებთ“, მაგრამ ქაღალდზე ვერ გადაგაქვთ?  

- მაქვს ერთი ასეთი ლექსი, რომელიც რამდენიმე თვის წინ დავიწყე, მაგრამ წერის პროცესში იმდენად ცუდად ვიგრძენი თავი, რომ ვერ შევძელი გაგრძელება და მივატოვე. გავიდა დრო და აღმოჩნდა, რომ ლექსი წინასწარმეტყველური იყო. ასეთი ლექსი არც ერთი პოეტისთვის არ იქნება გასაკვირი. ვინც წერს, მან იცის, რომ შთაგონება, შემოქმედებითი პროცესი მთლიანად მისტიკაა. ეს არის უფრო დიდ, შეუცნობელ სამყაროსა და ადამიანს შორის მოულოდნელად გაღებული კარი, ეს არის უნებური შეხება ჩვენს ქვეცნობიერთან თუ არაცნობიერთან. სწორედ ამით არის განპირობებული პოეზიის ძალმოსილება. ამიტომ ხშირად პოეტზე არ არის დამოკიდებული, თუ რატომ წერს, რას წერს და როგორ წერს. იმ მიტოვებული ლექსის ყოველ გახსენებაზე გული მეკუმშება, მაგრამ შეგნებულად არ ვაგრძელებ. ალბათ ოდესმე დავწერ...

- ჩამოთვალეთ ცხოვრებაში სამი მთავარი რამ...
- რა არის მთავარი? – ამ შეკითხვას ყველაზე მარტივად, ყოველგვარი ფიქრის და განსჯის გარეშე ვუპასუხებ. ცხოვრებაში მთავარი სამი რამ არის: პირველი - სიყვარული, მეორე - სიყვარული და მესამე - სიყვარული!

შეიძლება ვინმეს ბანალურად მოეჩვენოს, მაგრამ ჭეშმარიტებაც ყოველთვის ბანალურია. ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი ჭეშმარიტებაა და ის სიყვარულშია – სამყაროს, ჩვენივე თავის და ყოველი არსების სიყვარულში.

582
ვეფხია სამსონიძე

სატელევიზიო არხი „მემკვიდრეობა“ შემთხვევით მოძიებული უნიკალური კადრების ახალი სიცოცხლე

95
(განახლებულია 19:16 13.08.2020)
ჩვენს პრაგმატულ ეპოქაში, სადაც ენთუზიაზმი უკვე გაცვეთილი სიტყვა გახდა, როცა თავის საქმეზე გულწრფელად შეყვარებულ, პატრიოტ ადამიანს გადაეყრები, სურვილი გიჩნდება, რომ ის ყველას გააცნო, ხოლო ვინც იცნობს, მათ კიდევ ერთხელ შეახსენო მისი საქმიანობა.

საუბარია ტყიბულელ ჟურნალისტზე, ოპერატორსა და პოეტზე ვეფხია სამსონიძეზე. თავიდან ადგილობრივ გაზეთებში თანამშრომლობდა შტატგარეშე კორესპონდენტად. გაზეთში „ხვალინდელი დღე“ მისი 500-მდე სტატია გამოქვეყნდა. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მუშაობდა ტყიბულის ადგილობრივ ტელევიზიაში. 1997 წლიდან ტელეკომპანია „ოკრიბას“ ჟურნალისტი და ოპერატორი იყო. 1997 წელს გაიარა „ინტერნიუსის“ სემინარები და გადაწყვიტა, რომ თბილისში ყველაფერი ნულიდან დაეწყო.

მოგვიანებით პოეზიისადმი ბავშვობისდროინდელმა სიყვარულმა იჩინა თავი. 2017 წელს დაიბეჭდა მისი ლექსების კრებული „გამოიდარებს სიყვარულისთვის“.

ამჟამად მისი ინიციატივით სოციალური ქსელისა და YouTube-ის მომხმარებლებისთვის დაარსდა სატელევიზიო სტუდია „ტვ მემკვიდრეობა“. ბატონი ვეფხია იშვიათ საარქივო მასალებს ეძებს, პოულობს, ციფრულ ფორმატში გადაჰყავს და შემდეგ ინტერნეტში მაყურებელს უჩვენებს. ამ ძიებაში იშვიათ ვიდეოჩანაწერებსაც მიაგნო...

ბოლო დროს მის ჟურნალისტურ ბიოგრაფიაში სიახლეა: სულ რაღაც ათი დღის წინ აღდგა და ეთერში გავიდა 2012 წელს მერაბ ბერძენიშვილისა და რეზო ჩხეიძის ინიციატივით შექმნილი „ქართული ტვ“. ამჯერად ახალი სახეებით, საავტორო გადაცემებითა და, რაც მთავარია, ისევ ქართული სულისკვეთებით. ბატონი ვეფხია, ხელმძღვანელობის მხარდაჭერითა და თანადგომით, ამ ტელევიზიის პროფესიონალთა რიგებში მიიღეს.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- ბატონო ვეფხია, საუბარი დავიწყოთ თქვენ მიერ შექმნილი სტუდიით, რას ემსახურება ის?

- თავიდანვე გეტყვით, რომ ფაქტობრივად ნულიდან ვიწყებ იმ საქმის კეთებას, რაც აქამდე მიკეთებია. ჩემს მშობლიურ ტყიბულში, საკაბელო ტელევიზიაში ბოლომდე არ მომცეს მუშაობის საშუალება, ამიტომ ამ დრომდე დამოუკიდებლად ვაკეთებდი ყველაფერს. ნულიდან და მწირი ტექნიკით დავიწყე მუშაობა ჩემს ტყიბულელ მეგობართან მზეჭაბუკ არსენიძესთან ერთად, რომელიც ტყიბულის საქალაქო კულტურის ცენტრში მუშაობს. მას მრავალი წელია ვიცნობ. ის ამ ქალაქისთვის ძალზე მნიშვნელოვანი საარქივო მასალების მოპოვებაში დამეხმარა, რისთვისაც უდიდესი მადლობა მინდა გადავუხადო. ბევრი სირთულის გამო უკან დახევა არ მიფიქრია, რადგან ჩემთვის მთავარია ის, რასაც ვაკეთებ. კარიერისკენ სწრაფვა არასოდეს მახასიათებდა და ყოველთვის ვცდილობდი, რომ საყვარელი საქმე მშვიდად მეკეთებინა, ახლაც ასეა.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- საარქივო მასალებს როგორ მოიპოვებთ?

- საარქივო მასალების მოძიება ტყიბულიდან დავიწყე. ნელ-ნელა ამ საქმიანობის მასშტაბებს გავზრდი. ძველ მასალებს ვეძებ ყველგან და ყველასთან. საკაბელო ტელევიზიის არქივში უნიკალური კადრები შემთხვევით აღმოვაჩინე და დღემდე გაოგნებული ვარ – როგორ გადაურჩა ისინი წაშლას. ამ მასალების გამომზეურებისთვის გადავწყვიტე, რომ YouTube-ზე სატელევიზიო არხი „მემკვიდრეობა“ გამეხსნა. ამჟამად სტუდია ყოველდღე ჩემს განკარგულებაშია.

- შეგიძლიათ გაიხსენოთ ის საინტერესო საარქივო მასალები, რაც მოიძიეთ?

- მინდა გავიხსენო უნიკალური ჩანაწერი, რომელიც ჩემთან ბედნიერი შემთხვევის წყალობით მოხვდა. ეს გახლდათ 1995 წელს ვახტანგ ბოჭორიშვილთან ჩაწერილი, სასწაულით გადარჩენილი უნიკალური ვიდეო, რომლის მფლობელს წარმოდგენა არ ჰქონდა, თუ რა იყო მის სახლში. ჩემი ინიციატივით გაცოცხლდა კომპოზიტორ მარიკა კვალიაშვილის არქივიდან 1996-1997 წლებში ჩაწერილი მეგობრული შეხვედრების ფრაგმენტები, რაც ამდენი წლის მერე არავის ჰქონდა ნანახი. ერთ-ერთ მეგობრულ შეხვედრაზე განუმეორებელი მედეა ძიძიგური მღერის. ახლა მის შვილს მინდა მივაწოდო ეს კადრები, რადგან, ვიცი, ძალიან გაუხარდება. სხვა ფრაგმენტებში გიგა ლორთქიფანიძე მღერის და ჯანსუღ ჩარკვიანი თამადობს. ეს ფრაგმენტი თაკო ჩარკვიანს მივაწოდე, რითიც გაკვირვებული და გახარებული დარჩა. შემთხვევით ჩამივარდა ხელში ფრანგული დოკუმენტური ფილმის კადრები, რომელიც კასეტებზეა და 1993 წელს საფრანგეთში გამოიცა. ყოველი ასეთი აღმოჩენა ჯერ მაოგნებს და შემდეგ ბედნიერებას მანიჭებს. ასე რომ, ძიება ყოველთვის ღირს. ზოგს, შესაძლოა, შეშლილი ვეგონო აკვიატებული აზრებით, მაგრამ მე ვიცი რასაც ვაკეთებ და დარწმუნებული ვარ, რომ ახალი აღმოჩენებიც მექნება.

ირმა სოხაძესთან ერთად
ირმა სოხაძესთან ერთად

- ფაქტობრივად ძველ ჩანაწერებს ახალ სიცოცხლეს აძლევთ...

- ასე გამოდის, რადგან მოძიებული საინტერესო მასალები, რომლებიც ვიდეოკასეტებზეა, ციფრულ ფორმატზე გადაგვყავს და ამ გზით ამ ჩანაწერების გადარჩენა-განახლება ხდება. ადრე კასეტები ძვირადღირებული სიამოვნება იყო. ჩემ მიერ გადაღებული სპექტაკლი შავგულიძის თეატრში თავის დროზე ყველას გადავუწერე. ახლა, 22 წლის შემდეგ მე უნდა გამოვართვა ის რეჟისორს, რადგან მანამდე კასეტის შეძენა ვერ მოვახერხე. ბედის ირონიაა, რომ საკაბელოს არქივიც ჩემთან მოხვდა ორი ათეული წლის შემდეგ.

გოჩა ჭაბუკაიძესთან ერთად
გოჩა ჭაბუკაიძესთან ერთად

- სატელევიზიო სივრცეში გასული თქვენი საინტერესო გადაცემები გაიხსენეთ...

- დიდ ტელევიზიებსა და გაზეთებში არასოდეს მიმუშავია და სურვილიც არ მქონდა. ვიყავი ტელეკომპანია „ოკრიბას“ ჟურნალისტი და ოპერატორი. ძალიან საინტერესო იყო მუშაობა გადაცემათა ციკლზე „მონატრება“. მე ამ გადაცემის ოპერატორი ვიყავი, წამყვანი დავით ბეჟიტაშვილი იყო. უნიკალური გადაცემები მოვამზადეთ – ლეილა აბაშიძეზე, გივი ბერიკაშვილზე, თენგიზ არჩვაძეზე, დოდო ჭიჭინაძეზე, თემურ წიკლაურზე და სხვ. სხვათა შორის, ეს გადაცემები სოციალურ ქსელში გამოვაქვეყნე და მათ დიდი რეზონანსი მოჰყვა.

- სულ ახლახან „ქართული TV“-ს კოლექტივს შეუერთდით...

- დიახ, ამჟამად „ქართული TV“-ს ოპერატორი და მემონტაჟე ვარ. ეს არხი სატელიტზე სილქნეთის სისტემაში და ინტერნეტ-სივრცეში 3 აგვისტოდან გადის ეთერში. ამჟამად პროგრამებზე ვმუშაობთ, რომ დავალაგოთ ბადე ეთერში გასაშვებად. ვცდილობ გავექცე ქუჩის ინტერვიუებს, სატელევიზიო საუბრებზეც უარი ვთქვი.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- ჟურნალისტობის სურვილი ბავშვობიდან გაგიჩნდათ?

– ჟურნალისტობის სურვილი მეათე კლასში გამიჩნდა. ბავშვობა და სკოლის წლები, რომელიც ტყიბულში გავატარე, ბედნიერი დრო იყო ჩემს ცხოვრებაში. წერა მერვე კლასიდან მიყვარდა და ჩემი პირველი ჩანახატი „ტაძარი“ ჟურნალ „პიონერში“ 1983 წლის დეკემბერში დაიბეჭდა. ჟურნალის რედაქტორი ბაბულია შელია გახლდათ. ეს იყო ჩემი პირველი ჟურნალისტური ნათლობა. არ მინდა გამომრჩეს ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი ტყიბულის მეოთხე საშუალო სკოლაში, ქალბატონი ეთერ მორჩაძე, ქალაქისთვის უძვირფასესი ადამიანი და ჩემი უპირველესი გულშემატკივარი. გაზეთში „ხვალინდელი დღე“ ცნობილ პიროვნებებზე და მოვლენებზე 500-მდე სტატია მაქვს დაბეჭდილი. ისეთ მასალებს ვეძებდი, რაც არსად იყო და ძიების პროცესი ინტერესს იწვევდა ჩემში.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- გამოცემული გაქვთ ლექსების კრებული, მანამდე კი სოციალურ ქსელში ათავსებდით ლექსებს...

– ჩემი ლექსები ცხრაწლიანი პაუზის შემდეგ სოციალურ ქსელში გამოვაქვეყნე, რადგან ხალხის აზრი მაინტერესებდა. მათ ისეთი გამოხმაურება მოჰყვა, რომ არც ველოდი. ერთ-ერთმა პიროვნებამ, ბატონმა გელა ჩადუნელმა, რომელიც აუდიტორული ფირმა FMG-ს გენერალური დირექტორი გახლდათ, სურვილი გამოთქვა ჩემი ლექსების კრებული დაეფინანსებინა. ამ კრებულის სახით ჩემი 50 წლის იუბილეზე მშვენიერი საჩუქარი მივიღე. ამისთვის მისი დღემდე მადლიერი ვარ.

- კრებულს დაარქვით „გამოიდარებს სიყვარულისთვის“ და როდის დგება ასეთი დარი ადამიანის ცხოვრებაში?

- სიყვარულისთვის გამოდარება მაშინვე იწყება, როცა ადამიანი სიკეთეზე და სხვების თანადგომაზე ფიქრს და ზრუნვას იწყებს. სიკვდილს ორჯერ ისე გადავურჩი, რომ თმის ერთი ღერიც არ შემრხევია. როცა ეს გავაცნობიერე, მივხვდი, რომ ეს გადარჩენა უფლის საჩუქარი იყო. ლექსი მაქვს დაწერილი „უფლისადმი სამადლობელი“, რომელიც  ჩემს უმთავრეს სათქმელს გადმოსცემს:

მადლობა ღმერთო, სიცოცხლის რომ კვლავ მაქვს უფლება,

შემინარჩუნე აზროვნების თავისუფლება,

ძვირფას საფლავთან რომ მაღირსე სანთლის დანთება,

სულის ზეიმად ზეციერში, ლოცვად დარჩება.

დიდება ღმერთო, გულში რწმენა შემინარჩუნე,

განწირულს მრუდე გზა სავალი აღარ მარგუნე,

სიყვარულისთვის მონა ღვთისა მე ვარ შობილი,

ქარიშხლებისგან შვილი შენი გამოწრთობილი.

მადლობა ღმერთო, ვერ დაბინდდეს ჩემი გონება,

სულის სიმდიდრე ვერასოდეს აიწონება,

დიდება ღმერთო, სტრიქონებად ვანთე ხანძარი,

სიყვარულისთვის ავაშენო მინდა ტაძარი.

მადლი ზეციდან ჩემს განსაცდელს აეფარება,

სიცოცხლე უნდა დაგიტოვო აელვარებად.

შენს სადიდებლად, დარჩება და მადლიერებად,

სულის სიმტკიცედ, სათნოებად და ძლიერებად,

მადლობა ღმერთო! დიდება ღმერთო!

ცხოვრებაში ურთულესი პერიოდების მიუხედავად, ვეცადე ადამიანური სახე არ დამეკარგა და ღმერთის თანადგომით თუ ეს მოვახერხე, ბედნიერი ვარ...

 

95
ელენე კილაძე

ქართველი თინეიჯერი გერმანიის პრესტიჟულ კოლეჯში და მისეული „მზის სინოპტიკა“

1108
(განახლებულია 16:44 12.08.2020)
რუბრიკა „ქართველები უცხოეთში“ დღეს გაგაცნობთ 18 წლის ბათუმელ ელენე კილაძეს, რომელიც გერმანიაში სწავლობს.

ელენე ქალაქ ფრაიბურგის UWC Robert Bosch College-ში IB-diploma-ს ორწლიან კურსს გადის. UWC კოლეჯების ქსელია, სადაც მსოფლიოს ასზე მეტი ქვეყნის ღირსეული წარმომადგენელი სწავლობს. კოლეჯს გააჩნია გლობალური მისია, რომ სხვადასხვა ქვეყანაში განათლების, მშვიდობისა და სტაბილური განვითარების პრინციპები გაავრცელოს. ამ კოლეჯში მოსახვედრად ელენემ საქართველოში სამეტაპიანი მკაცრი შესარჩევი ტური გაიარა.

გერმანიამდე მან ბათუმში საკუთარი ლექსების პირველი კრებულის გამოცემაც მოასწრო.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- ელენე, როგორია შენი დამოკიდებულება ქალაქთან, სადაც დაიბადე და გერმანიამდე ცხოვრობდი?

- ბათუმის მიმართ განსაკუთრებულად ფაქიზი გრძნობები მაქვს, მას უკავშირდება ჩემი ცხოვრების საუკეთესო მომენტები. აქვე გავიცანი ადამიანები, რომელებიც ყველაზე მეტად მიყვარს. თუ ადრე ბათუმი ბავშვურ სილაღეს მახსენებდა, ახლა ჩემს წვიმიან ქალაქზე ხშირად ნოსტალგიურად ვფიქრობ. ეს ქალაქი ჩემი ბავშვობის სიმბოლოა. გავიზარდე ძალიან თბილ გარემოში, ახლო თუ შორეული ნათესავ-ახლობლები ძალიან დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებდით დროის ერთად გატარებას. ვსწავლობდი სკოლა-ლიცეუმში „მასტერ-კლასი“. ვფიქრობ, ამ სკოლამ საკმაოდ კარგი ცოდნა მომცა და ჩემი პიროვნების ჩამოყალიბებაში დიდი წვლილი შეიტანა.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- გერმანიამდე კრებულის გამოცემა მოასწარი...

- ლექსებს 7-8 წლიდან ვწერ. გერმანიამდე ჩემი ლექსები მივიტანე აჭარის მწერალთა სახლში, სადაც ისინი ქალბატონ გურანდა ნიჟარაძეს გავუზიარე. მან ქალბატონ თამარ ნიკურაძესთან ერთად საკუთარი გამომცემლობა „ტრიკვეტრა" დააარსა. ჩემი კრებული სწორედ ამ გამომცემლობის გრიფით დაბეჭდილი წიგნია. არც ისე დიდი ხნის წინ ჩემი ლექსების კრებულის „თეთრი ღამის სიზმრები“ პრეზენტაცია მქონდა.

- რაზე ოცნებობდი მაშინ და ის, რასაც ახლა მიაღწიე, თუ იყო შენი ოცნების ნაწილი?

- ბავშვობაში ყოველთვის მინდოდა მეკეთებინა ყველაფერი, რასაც აზრად გავივლებდი. არ არსებობდა ჩემთვის თავდაუჯერებლობის, სიზარმაცის, სირთულეების შიშის შეგრძნება. ამიტომ ვოცნებობდი კი არა, უფრო სურვილებს მივდევდი და ცდას არაფერს ვაკლებდი. ამას სამომავლო გეგმა უფრო ეთქმის, ვიდრე ოცნება. ჩემი გეგმის ერთ-ერთი პუნქტი საზღვარგარეთ სასწავლებლად წასვლაც იყო, მხოლოდ და მხოლოდ უკეთესი განათლების მიღებისა და კარიერის მარტივად დაწყების მოტივით.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- და არჩევანი გერმანიაზე შეაჩერე...

- გერმანიაზე არჩევანი ჩემი სურვილით არ შემიჩერებია. ქართული კომიტეტისთვის ხუთი ადგილი იყო გამოყოფილი გერმანიის, სინგაპურისა და სომხეთის კოლეჯებში. მე წილად მხვდა გერმანია. თუმცა, ენის ცოდნისა და ადგილმდებარეობის გამო ეს კოლეჯი ჩემთვის მართლაც განსაკუთრებული იყო.

- უფრო კონკრეტულად რომ მოგვიყვე, რას წარმოადგენს ეს კოლეჯი?

- UWC - კოლეჯების ქსელია, რომელსაც გააჩნია ისეთი გლობალური მისია, როგორიცაა განათლების, მშვიდობისა და სტაბილური განვითარების გავრცელება მსოფლიოში. ამ კოლეჯში 100-ზე მეტი ქვეყნის წარმომადგენელი სწავლობს. აქ მოსახვედრად სამეტაპიანი შესარჩევი ტური გავიარე. კომიტეტის წევრებმა ერთხმად ჩათვალეს, რომ მე შესაფერისი კანდიდატი ვარ საქართველოს წარმოსაჩენად და ჩემს ქვეყანაში UWC–გამოცდილების ჩამოსატანად.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- გაიხსენე კოლეჯში მოსახვედრად გავლილი სამეტაპიანი ტური, რით დაიმსახურე კომიტეტის წევრების ყურადღება?

- კოლეჯში მოსახვედრად შესარჩევ ეტაპებზე ჩემი ინგლისურის ცოდნა, აკადემიური მოსწრება, კლასგარეშე დამსახურება და საზოგადოებრივი ჩართულობა შეფასდა. გასაუბრების დროს მათ ასევე დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის ჩემი ფსიქოლოგიური მზადყოფნა, პრობლემების გადაჭრის უნარები და ინტელექტუალური მხარე მოიწონეს.  

- როგორი იყო გერმანიაში ჩასვლის პირველი შთაბეჭდილება?

- გერმანიაში ჩასვლა ჩემთვის თითქოს ცხოვრების წიგნის ახალი თავი იყო. ცოტა არ იყოს, გამიჭირდა ქალაქიდან ბუნების წიაღში, ცენტრიდან 10-15 წუთის სავალზე საცხოვრებლად გადასვლა, სადაც ტყითა და ცხოველებით ხარ გარშემორტყმული. თუმცა მომეწონა შენობები, სიახლოვე საოცარ ქალაქებთან (ბაზელი, ფრანკფურტი, სტრასბურგი). ცოტა დამაფრთხო იმ გამოწვევამ, რომ 100-ზე მეტი სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენელთან ერთად უნდა მეცხოვრა და საერთო ენა მეპოვა განსხვავებული წეს-ჩვეულებების, კულტურისა და ცხოვრების წესის მქონე ადამიანებთან.  

უცხოელ მეგობრებთან ერთად
უცხოელ მეგობრებთან ერთად

- როგორი ურთიერთობა გაქვს გერმანელ თანატოლებთან?

- კოლეჯში ცხოვრება საინტერესოა. აქ ადამიანებს შორის ჯანსაღი ურთიერთობაა. მათ აქვთ საოცარი პასუხისმგებლობისა და ინიციატივის გრძნობა, რაც საქართველოში თანატოლებისგან არ მიგრძვნია. აქ არავის სჭირდება კონტროლი, დაძალება, შენიშვნის აგრესიულად მიცემა. მოსწავლემ იცის თავისი პრიორიტეტები, ღირებულებები და თავდაუზოგავად მუშაობს ამ ყველაფერთან შეთანხმებულად.

- გერმანიაში რისი კეთება მოგიწია, რაც საქართველოში არც გიცდია?

- ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ კერძების კეთებაში სრულიად გამოუცდელმა, გერმანიაში პირველად ცხოვრებაში მოვამზადე: ხინკალი, აჭარული ხაჭაპური, პასკა, ბაჟე, მჭადები. ამით ვამაყობ, რადგან ქართული სამზარეულოთი ძალიან ბევრი ადამიანი დავაინტერესე.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- შესაბამისად, საქართველოს მიმართ ინტერესიც გაუჩნდებოდათ...

- დიახ, ბევრი საქართველოში სტუმრობაზე დავიყოლიე. მინდა ვთქვა, რომ ამ კოლეჯში სწორედ ჩემი ქვეყნის კულტურის გაცნობა მომიწია იმ ხალხისთვის, ვინც საქართველოს გეოგრაფიული მდებარეობაც არ იცოდა.

- მცირე ლირიკული გადახვევა - ანუ შენი ერთი ლექსი გავაცნოთ ჩვენს მკითხველს...

- მაშინ იყოს ლექსი სახელად „მზის სინოპტიკა“, რომელიც შესულია ჩემს კრებულში „თეთრი ღამის სიზმრები“:

ტემპერატურამ განიცადა მეტამორფოზა,

მზეს ჰელიოსმა სიკაშკაშე დაუპროგნოზა,

მე კი არ მინდა, ეს ზაფხული გამოდგეს მწველი -

დახარშულ ასფალტს შეაგრილებს ტალღები სველი.

უკვე ზაფხულმა საბოლოოდ შეაღო კარი

ზღვისფერ კალენდარს აშრიალებს ივნისის ქარი.

ახლა სხეული უფრო მეტად არის გახდილი

უშუალო, ღია, შესაცნობი, ფარდაახდილი.

ზაფხულის სიომ აამღერა გრძნობები მუნჯი,

რადგან იდუმალს არ გაამხელს მზისფერი რუჯი.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- როგორია შენი ოცნება?

- სამომავლოდ ძალიან მინდა წარმატებით მოვხვდე საოცნებო უნივერსიტეტებში და მივაღწიო იმდენს, რომ საკუთარი თავის გარდა სხვასაც გამოვადგე. ჩემს გეგმაში იქნებოდა ლიტერატურული კარიერის გაგრძელებაც, მინდა თავი პროზაშიც ვცადო.

- წარმოიდგინე, რომ საქართველოს წარმოსაჩენად გაქვს ერთი წუთი, რას ეტყოდი აუდიტორიას, სადაც ჩვენი ქვეყნის შესახებ არაფერი სმენიათ?

- თუ რამდენიმე სიტყვით უნდა წარმოვაჩინო, ასე ვიტყოდი: ჩვენ ვართ მთებითა და ზღვით გარშემორტყმული პატარა ერი, რომელიც ყველა ცივილიზაციისგან მოშორებით დამოუკიდებლად განვითარდა და რომელმაც უნიკალური კულტურულ-ეთნოგრაფიული ღირებულებები შეიძინა. ასევე ხაზს გავუსვამდი ქართულ ანბანს, ცეკვასა და გმირულ სულისკვეთებას.

 

1108
თემები:
ქართველები უცხოეთში
ნინა სუბლატი

„ჩემს შვილს საოცარი პროფილი აქვს“ - ნინა სუბლატი ფოტოს აქვეყნებს

0
(განახლებულია 15:20 31.07.2020)
მომღერალი ნინა სუბლატი ორსულობას რამდენიმე თვე მალავდა. ცოტა ხნის წინ მომღერალმა სოციალური ქსელის მომხმარებლებს შვილის ფოტოც გაუზიარა.

მუსიკოსების ნინა სუბლატისა და გიორგი შამანაურის ოჯახში „ბეიბი-ბუმი“ დაიწყო. პოპულარული არტისტები მალე მშობლები გახდებიან. ნინა სუბლატმა ორი თვის წინ გაამხილა საიდუმლო. მომღერალი რამდენიმე თვის ფეხმძიმეა და თავს შესანიშნავად გრძნობს. მომღერალს ეს მდგომარეობა განსაკუთრებულად უხდება. წამოზრდილი მუცელი მის ტანს უფრო მეტად ამშვენებს. სურათმა დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია.

View this post on Instagram

👀

A post shared by Nina Sublatti (@ninasublatti) on

ქართული შოუ-ბიზნესის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული და ექსტრავაგანტული მომღერალი დედობისთვის ემზადება. მის თითოეულ ახალ პოსტზე უამრავ პოზიტიურ გამოხმაურებას წააწყდებით როგორც უცნობი, ასევე ცნობილი ადამიანებისგან. სუბლატისა და შამანაურის დუეტი დიდ ინტერესს იწვევს. როგორც თავად შემსრულებელმა დაწერა, მათი შვილი „შამანისა და ჯადოქრის“ შერწყმის შედეგია. ასე უწოდებს ქმარს და საკუთარ თავს ახალგაზრდა მომღერალი. ცოტა ხნის წინ ნინამ „ინსტაგრამის“ „სთორიში“ ექოსკოპიის ფოტო გამოაქვეყნა და დაწერა, რომ მის შვილს საოცარი პროფილი აქვს.

ნინა სუბლატის არაორდინარულ და უჩვეულო იმიჯზე მისი კარიერის დასაწყისიდან აქტიურად საუბრობენ. მომღერალმა გაამხილა, რომ ის ფსევდონიმს ატარებს. მისი ნამდვილი გვარი სულაბერიძეა. „საქართველოს ვარსკვლავით“ დაწყებულმა კარიერამ არტისტი ჟიურის წევრობამდე მიიყვანა. ცნობილი სახე დიდ ყურადღებას არა მხოლოდ ორიგინალური იმიჯით, არამედ ცხოვრების სტილითაც იქცევს - დახვეწილი მანერებითა და გაწონასწორებული საუბრით. 24 წლის მომღერალმა ცხოვრების ახალი ეტაპი დაიწყო. ახლა ბუნებასთან სიახლოვეს ეძებს და მუზაც სწორედ აქ მოსდის. ნინა სუბლატი დაოჯახებულია. მისი რჩეული ცნობილი მუსიკოსი გიორგი შამანაურია. ისინი ახალ კომპოზიციებზე ერთობლივად მუშაობენ.

0
თემები:
სელებრითების ცხოვრება