თენგიზ უთმელიძის სარეკლამო ნახტომი. ამერიკა, დეტროიტი, 1960 წელი

„ილიკომ მითხრა, ცეკვას მე გასწავლიო!“ „სუხიშვილების“ ვარსკვლავის ზღაპრად ქცეული ცხოვრება

1031
(განახლებულია 20:31 14.11.2019)
ცეკვაზე და სცენაზე არასოდეს უოცნებია, მაგრამ ისტორიაში ისე შევიდა, როგორც ქვეყნის მთავარი ანსამბლის „ოქროს ხანის“ სოლისტი მოცეკვავე...

60-იან წლებში ანსამბლ„სუხიშვილებში“ უძლიერესი შემადგენლობა იყო. მათ შორის გამორჩეული გარეგნობის, ტექნიკისა და ინდივიდუალური ხელწერის მქონე მოცეკვავე თენგიზ უთმელიძეც გახლდათ. მის ცხოვრებაში ყველაფერი ერთმა შემთხვევამ გადაწყვიტა. მისი პირველი პარტნიორი ქართულ ცეკვაში ნინო რამიშვილი იყო, რომელთანაც 1959 წელს გლაზგოს სამეფო თეატრში იცეკვა.

სცენაზე 17 წელი იდგა და გასტროლებით მსოფლიოს 70 ქვეყანა მოიარა. ამას გარდა საკუთარ თავზე ერთი მნიშვნელოვანი ფუნქციაც აიღო: შეექმნა ანსამბლის მემატიანე, რაც საბოლოოდ განახორციელა კიდეც.

როდესაც ანსამბლიდან წამოვიდა, სხვადასხვა პერიოდში იმუშავა ჟურნალისტთა კავშირში, უმაღლესი და საშუალო სპეციალური განათლების სამინისტროში, კულტურის სამინისტროში, იყო ქორეოგრაფიულ მოღვაწეთა კავშირის თავმჯდომარე და მერაბ ბერძენიშვილის ხელოვნების ცენტრ „მუზას“ დირექტორი, გამოსცა წიგნები, გამართა 37 ფოტოგამოფენა. ამჟამად მორიგ წიგნზე მუშაობს.

თენგიზ უთმელიძე
თენგიზ უთმელიძე

- ბატონო თენგიზ, სკოლის პერიოდში გეზი სულ სხვა მხარეს გქონდათ აღებული, თქვენი არჩევანი სამთო-მეტალურგიული სფერო იყო.

- ისე მოხდა, რომ საშუალო სკოლიდან გადავედი სამთო-მეტალურგიულ ტექნიკუმში, რომელიც 1957 წელს დავამთავრე. იმ პერიოდში სპორტის ყველა სახეობაში აქტიურად ვიყავი ჩაბმული. ყველა ჩემი თანატოლი პიონერთა სასახლეში დადიოდა. იქიდან ძალიან ცნობილი ადამიანები, ხელოვნების ცნობილი მოღვაწეები გამოდიოდნენ. მე იქაც დავდიოდი ლიტერატურის და კიდევ რამდენიმე წრეში, მაგრამ ყველაზე დიდხანს შემოვრჩი წრეში, რომელსაც ტურიზმისა და ალპინიზმის კაბინეტი ერქვა. მას ლეგენდარული მთამსვლელი, არაჩვეულებრივი ადამიანი ალექსანდრა ჯაფარიძე ხელმძღვანელობდა. ასევე მინდა გავიხსენო კიდევ გამორჩეული პედაგოგი მზია ერისთავი, რომელსაც სიყვარულით დეიდა მზიას ვეძახდით. ჩემდა საბედნიეროდ, იქ მუშაობდა ჩემი ბიძაშვილი მარინე უთმელიძეც, რომელიც მერე ოცი წელი ხელმძღვანელობდა იმ კაბინეტს. ეს იყო არაჩვეულებრივი დრო, სკოლის პერიოდში ლაშქრობები, მოგზაურობები. გაზეთებს ვუშვებდით მოგზაურობაზე. ეს კაბინეტი გაიარეს ისეთმა სახელოვანმა ადამიანებმა, როგორებიც იყვნენ თენგიზ მირზაშვილი, ელდარ შენგელაია, მერაბ კოკოჩაშვილი და კიდევ ბევრი სხვა. ამ კაბინეტის წყალობით მთელი საქართველო მოვიარე ფეხით და მეგობრები შევიძინე. მერე სულ ვტრაბახობდი, რომ ჯერ მთელი საქართველო მოვიარე და მერე ბედმა მარგუნა და მსოფლიოც ვნახე...

თენგიზ უთმელიძე და ნინო რამიშვილი
თენგიზ უთმელიძე და ნინო რამიშვილი

- წლების მერე მსოფლიო როგორც მოცეკვავემ მოიარეთ, მაგრამ მანამდე სამთო საინჟინრო სფეროს ერთგული დარჩით, რა მოხდა ერთ მშვენიერ დღეს?

- ერთ მშვენიერ დღეს მოსწავლე ახალგაზრდობის მსოფლიო ფესტივალზე აღმოვჩნდი, როგორც პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო ფაკულტეტის პირველი კურსის სტუდენტი... 1957 წელს მოსკოვში ჩატარდა სტუდენტობის და მოსწავლე ახალგაზრდობის მეექვსე მსოფლიო ფესტივალი. მაშინ სტადიონი „ლუჟნიკი“ სპეციალურად ამ მოვლენისთვის გაიხსნა. მოკლედ, მე მოვხვდი იმ 150-კაციან ჯგუფში, რომელიც საქართველოს სხვადასხვა უმაღლესი სასწავლებლებიდან საგანგებოდ შეკრიბეს. ჩვენ საქართველო უნდა წარგვედგინა. ნინო რამიშვილმა და ილიკო სუხიშვილმა უზარმაზარ სტადიონზე სპეციალურად ფესტივალისთვის ცეკვა „ფერხული“ დადგეს. არაჩვეულებრივი სანახაობა გამოვიდა. ამ ცეკვის მომზადებას თითქმის მთელი თვე-ნახევარი დასჭირდა. როცა მოსკოვში ჩავედით, ნინო რამიშვილის და ილიკო სუხიშვილის ყურადღება მაშინ მივიქციე. ნინომ და ილიკომ გამომკითხეს ვინ ვარ, სად ვსწავლობ და ეგრევე შემომთავაზეს, რომ ანსამბლის წევრი გავმხდარიყავი. ჩემთვის ეს შემოთავაზება ისეთი მოულოდნელი იყო, რომ შევცბი...

თენგიზ უთმელიძე
თენგიზ უთმელიძე

- რამდენი წლის იყავით იმ დროს და ცეკვასთან შეხება თუ გქონდათ?

- მაშინ 18 წლის ვიყავი, ცეკვის ანაბანა რომან ჭოხონელიძესთან მქონდა ნასწავლი, სადაც ლატავრა ფოჩიანიც იყო. მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც გაოცებული დავრჩი. „სუხიშვილები“ ჩემი სათაყვანებელი ანსამბლი იყო და ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე იქ ვიცეკვებდი. მე ჯერ მოკრძალებულად მადლობა გადავუხადე, მერე კი უარი ვუთხარი – ბატონო ილიკო, მე არ ვიცი ისეთი ცეკვა, რომელიც თქვენი ანსამბლის საკადრისი იქნება–მეთქი. მაშინ მან მითხრა, არა უშავს, ცეკვას მე გასწავლიო. ვერც იმან გაჭრა, რომ პირველი კურსის სტუდენტი ვიყავი და ეს სწავლაში ხელს შემიშლიდა. მისი შემოთავაზება ასეთი იყო – სწავლაშიც შეგიწყობთ ხელსო. შევატყვე, რომ ძალიან მონდომებული იყო, მაგრამ თანხმობა მაინც არ მითქვამს. ვუთხარი, თბილისში რომ ჩავალთ, მერე ვისაუბროთ–მეთქი. დამთავრდა ფესტივალი, ჩამოვედით თბილისში, მან თავისთან დამიბარა და ვისაუბრეთ. იმავე დღეს ჩამრიცხა ანსამბლში და პირდაპირ ხელფასი დამინიშნა. მაშინ ასეთი რამ იშვიათი იყო, როგორც წესი, სტაჟიორად ექვსი თვით იღებდნენ. ალბათ მათ რაღაც დაინახეს ჩემში, როცა იცოდნენ, რომ სპორტით ვიყავი დაკავებული. დავიწყე მუშაობა და, რომ იტყვიან, დღეს და ღამეს ვასწორებდი, ფორმაში რომ ჩავმდგარიყავი. ჩემდა საბედნიეროდ, უკვე ორი თვის შემდეგ, ზუსტად 18 დეკემბერს საფრანგეთში გასტროლებზე აღმოვჩნდი. ამის მერე „გეპეიში“ აღარც მივსულვარ. ანსამბლმა პარიზში ფურორი მოახდინა. საფრანგეთს მოჰყვა ინგლისი, ამერიკა და მერე წავიდა და წავიდა...

საიუბილეო კონცერტზე
საიუბილეო კონცერტზე

- ანსამბლიდან როდის და რატომ წამოხვედით?

- ცეკვით ნამდვილად არ დავღლილვარ, მაგრამ ვიფიქრე – როდემდე უნდა ვიცეკვო? მინდოდა საკუთარი შესაძლებლობები სხვა საქმეშიც, მაგალითად, ჟურნალისტიკაში მეცადა. 1960 წელს უნივერსიტეტში შევედი და დავამთავრე ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი, რომელიც მერე ძალიან გამომადგა. წერა მიყვარდა, თანდათან გავიწაფე და უცხოეთიდან წერილებს ვგზავნიდი. ქართული პრესის სპეციალური კორესპონდენტი ვიყავი. შემდეგ ბევრ სხვადასხვა პოზიციაზე ვიმუშავე. ანსამბლზე უზარმაზარი მასალა მაქვს შეგროვილი. პირველი წიგნი მივუძღვენი ნინო რამიშვილს, როცა მას 90 წელი შეუსრულდა.

თენგიზ უთმელიძე საკუთარი სახელობის ვარსკვლავის გახსნაზე
თენგიზ უთმელიძე საკუთარი სახელობის ვარსკვლავის გახსნაზე

- მოკლედ, ბატონო თენგიზ, დაბეჯითებით შეგიძლიათ იმის თქმა, რომ ცხოვრება შედგა...

- დიახ, ასეა... მე ვიყავი ყველაზე მთავარი სახელმწიფო ანსამბლის „ოქროს ხანის“ წამყვანი სოლისტი, ნინო რამიშვილის პარტნიორი, მის მერე ისეთი პარტნიორები მყავდნენ, როგორებიც იყვნენ ლატავრა ფოჩიანი, იამზე დოლაბერიძე, მანანა აბაზაძე, ნინო კირვალიძე, მოკლედ, გამორჩეული პარტნიორებით განებივრებული ვიყავი. გავხდი ტრიუმფალური გამოსვლებისა და წარმატებების უშუალო მონაწილე. ამის გარდა მარტო სცენაზე გამოსვლა ხომ არ იყო?! ეს იყო უამრავი მოგზაურობა, ბევრი საინტერესო შეხვედრა, დაუვიწყარი ამბები, რომელიც იმ წარსულს გამორჩეულს ხდის. ერთი სიტყვით, ცხოვრება კი არა, ზღაპარი იყო...

 

1031
თამარ კეცხოველი

ძველთბილისური სახლების ნოსტალგია და პანდემიის დროს გამოფენილი ნახატები

370
(განახლებულია 19:48 07.08.2020)
ხატვა მოულოდნელად და უცნაურად დაიწყო... მანამდე მის მეხსიერებაში ქვეცნობიერად გროვდებოდა ნანახისა და განცდილის ფრაგმენტები. მისი ნახატების სახელწოდებებიც ამის დასტურია: „ქალაქი”, „სამკითხველო”, „საზაფხულო სახლი”, „მწვანე აბაჟური”, „ძველი ბუფეტი“.

ამაში უჩვეულოც არაფერი იქნებოდა, რომ არა ის, რაც გახდა ხატვის დაწყების სტიმული და ერთგვარად მისი განკურნების საუკეთესო საშუალებაც...

თამარ კეცხოველი თბილისში დაიბადა და გაიზარდა. პროფესიით არქეოლოგია. ხატვა 2019 წლის სექტემბერში, ინსულტის გადატანის შემდეგ დაიწყო. დღეში ძალიან ბევრს, დაახლოებით ათ საათს ხატავდა. პირველი პერსონალური გამოფენა პანდემიის დროს ჰქონდა.

თამარ კეცხოველი
თამარ კეცხოველი

- ქალბატონო თამარ, თქვენს ნახატებში წარსულის ნოსტალგიური განწყობაა და ამ გზით გამუდმებით ცდილობთ ბავშვობაში დაბრუნებას, ასეა?

- საერთოდ სადმე დაბრუნება მაშინ გინდა, როცა იქ კარგი იყო და კარგად გრძნობდი თავს. დიახ, შესაძლოა, არის რაღაც ნოსტალგიური მომენტები, თუმცა უფრო მეტად ძველებური ინტერიერი მომწონს და ვხატავ, ვიდრე ჩემი საბჭოთა ბავშვობის დროს იყო. სიძველის მომხიბვლელობას ასაკთან ერთად ვხვდები და მინდა, რომ ეს სხვასაც გავუზიარო...

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- როგორი იყო თქვენი პლეხანოვური ბავშვობა, თუ არ ვცდები, პლეხანოვზე არსებული 23-ე სკოლა თბილისის ე.წ. პრესტიჟულ სკოლათა რიცხვშია, თქვენთვის თუ ჰქონდა ამგვარ იარლიყს მნიშვნელობა?

- დიახ, ჩემი 23-ე სკოლა „ელიტური” სკოლების სიაში შედიოდა, მაგრამ იქ ამიტომ არ მოვხვედრილვარ. უბრალოდ უბნით მეკუთვნოდა (მაშინ ასე იყო) და ტრადიციითაც, რადგან თავის დროზე იქ დედა და დეიდა სწავლობდნენ და ჩვენც იქ მიგვიყვანეს. პლეხანოვი და ჩემი უბანი ძალიან მიყვარს, ჩემი სახლი ეგაა... საერთოდ, მაპატიონ ახალუბნელმა თბილისელებმა და, თბილისი ჩემთვის ძველი უბნები და ძველი თბილისია. როდესაც ყველა ხეს ცნობ, ყველა მეეზოვეს, ფეხსაცმლის მწმენდავს და ქუჩის მოვაჭრეს სახელით იცნობ, ისაა შენი სახლი და შენი უბანი.

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- 90-იანების სტუდენტობა არც ისე სასიამოვნო გასახსენებელია, მაგრამ მაინც, იმ „ბნელი“ დროის რომელ ნათელ მომენტს გაიხსენებდით?

- თავისი ხიბლი იმ ბნელი 90-იანების სტუდენტობასაც ჰქონდა. მაშინ დაიწყო მიტინგების ეპოქა და ჩამოინგრა სსრკ. ჩვენ, სტუდენტები კი მიტინგებიდან და უნივერსიტეტის ბაღიდან კარვებით პირდაპირ ქალაქგარეთ მივდიოდით. რაც კი ლამაზი ადგილი იყო ქალაქის გარშემო, სწორედ მაშინ შემოვიარე ყველა, უფრო სერიოზულად კი მთაში სიარულით ვიყავი დაკავებული. მაშინ სხვადასხვა ადგილებში იმართებოდა ბევრი ახალი ყაიდის ლექცია, სადაც ვესწრებოდით და თავისუფალ აზროვნებას ვცდილობდით... მოკლედ, ძალიან დატვირთული და საინტერესო სტუდენტობა მქონდა და მას არაფერში გავცვლიდი.

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- ინსულტის მერე დაწყებული ხატვა თქვენთვის ერთგვარი შვება და გადარჩენის გზა იყო?

- ინსულტამდე სხვა ცხოვრება იყო, სახლი–სამსახური და სხვა არაფერი. ხატვით ყოველთვის ვხატავდი, უბრალოდ, ამის დრო არასდროს მქონდა. აი, ინსულტის მერე კი, როცა სამსახურიდანაც წამოვედი და სახლში დავჯექი, უცებ და ინტენსიურად დავიწყე მეგობრების პორტრეტების ხატვა. ვეღარ გავჩერდი და თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ დღეში ათი საათი მაინც ვხატავდი. ხატვა არ მბეზრდებოდა და სწორედ ამან გადამარჩინა და პანდემიის დროს მძიმე კარჩაკეტილობაც ამან გადამატანინა.

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- პანდემიის დროს პირველი პერსონალური გამოფენის გამართვა მონატრებული სამყაროს გამომზეურება იყო? 

- დიახ, ეს გამოფენა მეგობრებთან შეხვედრის და მძიმე სიტუაციიდან გამოსვლის მიზნითაც მოვაწყვეთ. ამაში გალერისტი მეგობარი დამეხმარა. ძალიან კარგი გამოფენა გამოვიდა.

თამარ კეცხოველის მიერ შესრულებული პორტრეტები
თამარ კეცხოველის მიერ შესრულებული პორტრეტები

- თქვენს ნახატებში ხშირად ჩნდება ძველი სახლი, რომელიც სიმყუდროვის განცდას აჩენს...

- ამჟამად არ ვარ ქალაქში და აქ, აგარაკზეც დავხატე რაღაცები. სიმყუდროვე თითქოს არ მაკლია სახლში, მაგრამ, ეტყობა, ეს უფრო ბავშვობის და ბებიების, ძველთბილისური სახლების ნოსტალგიაა, სადაც გაიარა ჩვენი თაობის უმრავლესობის სტუდენტობამ. ძალიან მიყვარს ძველი თბილისი და ის, რაც ფანჯრებს მიღმა ხდებოდა ძველ უბნებში, სულ ესაა...

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- რაშია დეპრესიიდან გამოსავალი და ხსნა?

- რაშია ხსნა? ცხადია, ერთ-ერთი გზა საამისოდ ხელოვნებაცაა, რომელიც თერაპიაა... ჩემი აზრით, თუ ადამიანს რაიმეს შექმნა ხელეწიფება, უნდა გააკეთოს და არ გაჩერდეს, მერე ყველა მძიმე სიტუაციიდან იპოვის გამოსავალს...

 

370
საჰაერო ბურთები

ჭეშმარიტად უყვართ მხოლოდ ის, რაც არ იციან...

177
(განახლებულია 21:57 06.08.2020)
ქალმა უნდა აირჩიოს: მამაკაცთან, რომელიც სხვა ქალებს უყვართ, ის არასდროს იქნება მშვიდად; მამაკაცთან, რომელიც სხვა ქალებს არ უყვართ, ის არასდროს იქნება ბედნიერი...

აზრების ფოიერვერკი“ გთავაზობთ ანატოლ ფრანსის გამონათქვამებს.

ანატოლ ფრანსი (1844-1924), ფრანგი მწერალი და ლიტერატურული კრიტიკოსი
© photo: Sputnik /
ანატოლ ფრანსი (1844-1924), ფრანგი მწერალი და ლიტერატურული კრიტიკოსი

ანატოლ ფრანსი (Anatole France, ნამდვილი გვარია ანატოლ ფრანსუა ტიბო, ფრანგულად Anatole Thibault, 1844-1924) - ფრანგი მწერალი, რომანტიკოსი, ლიტერატურის კრიტიკოსი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში (1921). მისი ნაწარმოებებია: „თაისი“, „ჟერონ კუანიარის აზრები“, „სილვესტერ ბონარის დანაშაული“, „პინგვინთა კუნძული“, „ანგელოზთა აჯანყება“ და სხვა.

სიყვარულში მამაკაცებს ფორმები და ფერები სჭირდებათ, მამაკაცები სურათს ითხოვენ. ხოლო ქალები - მხოლოდ შეგრძნებებს. მათ უკეთესად უყვართ, ვიდრე მამაკაცებს, ისინი ბრმანი არიან.
ჩვენ საშიშად მიგვაჩნია ისინი, ვისი ტვინიც სხვაგვარადაა მოწყობილი, და უზნეოდ ისინი, ვისი ზნეობრიობაც ჩვენსას არ ჰგავს. სკეპტიკოსებს ვუწოდებთ მათ, ვისთვისაც უცხოა ჩვენი ილუზიები და კითხვაც არ გვიჩნდება, ხომ არ იციან მათ რაიმე სხვა ილუზიებიც.
გვინდა, რომ ვუყვარდეთ, ხოლო როცა ვუყვარვართ, ან გვაწამებენ, ან ყელში ამოჰყავთ.
მტრები მყავს, და ამით ვამაყობ.
ირონია - იმედგაცრუების ბოლო სტადიაა.
რელიგიამ სიყვარულს დიდი სამსახური გაუწია, როცა ის ცოდვად აქცია.

ორი რამ, რითიც ყველა მამაკაცი ამაყობს>>

ცივილიზაცია - ეს მეცნიერული ბარბაროსობაა.
ქალმა უნდა აირჩიოს: მამაკაცთან, რომელიც სხვა ქალებს უყვართ, ის არასდროს იქნება მშვიდად; მამაკაცთან, რომელიც სხვა ქალებს არ უყვართ, ის არასდროს იქნება ბედნიერი.


ადამიანს სჩვევია ბრძნული მსჯელობა და სულელური საქციელი.
ყველა ილუზიას შორის დიდება ყველაზე აბსურდული და ყველაზე დამღუპველია.
ძალზე ბრძენი უნდა იყო, რომ სიბრძნე ტვირთად არ აქციო.
ყველაზე იშვიათი სიმამაცე - ეს აზრის სიმამაცეა.
ის, ვინც რევოლუციები მოაწყო, სხვებს არ მისცემს უფლებას, მის მაგალითს მიბაძონ.
კანონები კარგია ან ცუდი არა თავისთავად, არამედ მათი გამოყენების ხერხის მიხედვით. ამა თუ იმ უკიდურესად უსამართლო დადგენილებას ბოროტება არ მოაქვს, თუ მოსამართლე მას ცხოვრებაში არ იყენებს. ზნეობა კანონებზე ძლიერია. ზნეობისა და ჩვეულებების კულტურულობა და სირბილე ერთადერთი წამალია კანონიერი ბარბაროსობის წინააღმდეგ.
სისულელე ხშირად ხელს უშლის სისულელის ჩადენას. ყველაზე სულელურად ყველაზე სულელი ადამიანები არ იქცევიან.

ამაოება ამაოებათა – როცა ყველაფერი აკრძალულია, მაშინ ყველაფერი ნებადართულია>>

უფრთხილდით მათ, ვინც საკუთარ თავს იტანჯავს: ისინი უნებლიეთ თქვენც დაგასახიჩრებენ.
კაცობრიობას ყველა დროში სიგიჟისა და სისულელის ერთნაირი მარაგი გააჩნია.
გიყვარდეს მგზნებარედ - ეს, რა თქმა უნდა, მშვენიერია, მაგრამ გიყვარდეს თავდადებით - კიდევ უკეთესი... ჭეშმარიტად უყვართ ის, ვინც უყვართ თავიანთი სისუსტეებით... დანდობა, პატიება, ნუგეში - აი, სიყვარულის მთელი მეცნიერება.

როცა ადამიანები შეწყვეტენ ერთმანეთზე გამარჯვებას, ისინი, ბოლოს და ბოლოს, ისწავლიან საკუთარ თავზე გამარჯვებას.
გონებრივი კულტურის გარეშე არ შეიძლება არსებობდეს დახვეწილი გრძნობები.
ომი - ბარბაროსობაა, რომელიც ცივილიზაციის განვითარებასთან ერთად გაქრება.
მოგზაურობა სხვა ყველაფერზე მეტად გვასწავლის. ხანდახან სხვა ადგილას გატარებული ერთი დღე მეტს გვაძლევს, ვიდრე სახლში ათი წელი ცხოვრება.
გონივრულ დასკვნებს ჯერ არავინ დაურწმუნებია.
სჯობს, ცოტა გაიგო, ვიდრე ცუდად.
სიტყვაზე მძლავრი არაფერია... სიტყვა ამარცხებს მრისხანეს და ანგრევს ციხესიმაგრეებს. ეს უხილავი იარაღია. მის გარეშე სამყარო უხეში ძალის ხელში იქნებოდა.

ნამდვილ სიყვარულს წერტილები არა აქვს...>>

ხშირად ბედნიერებას იმას ვუწოდებთ, რაც ჩვენ თვითონ არ განგვიცდია.
თვალმომჭრელი ჭეშმარიტება ფუჭი სიტყვაა იქ, სადაც მას თავს გახვევენ.
ყველა ღიმილი სიხარულს არ გამოხატავს ისევე, როგორც ყველა ცრემლი - უბედურებას.
ქალი მამაკაცის უდიდესი აღმზრდელია.

გულს შეუძლია ჭკუის მომატება, მაგრამ ჭკუა გულს ვერ გაზრდის.
როცა ადამიანი აზროვნებს, მას ეჭვები იპყრობს, მაგრამ როცა მოქმედებს - დარწმუნებულია.
არ ვიცით, რა ვუყოთ ჩვენს ხანმოკლე სიცოცხლეს, მაგრამ მაინც მარადიული სიცოცხლე გვინდა.
გულწრფელს ვუწოდებთ ქალს, რომელიც აუცილებლობის გარეშე არ ტყუის.
შური დემოკრატიული სახელმწიფოების კეთილისმყოფელია და მათ ტირანებისგან იცავს.
მხოლოდ ქალებმა და ექიმებმა იციან, როგორი აუცილებელი და სასარგებლოა ტყუილი.
ჭეშმარიტი სიყვარული არ საჭიროებს არც სიმპათიას, არც პატივისცემას, არც მეგობრობას; ის ცოცხლობს სურვილით და იკვებება სიცრუით. ჭეშმარიტად უყვართ მხოლოდ ის, რაც არ იციან.
არ მგონია, რომ ამ ქვეყანაზე იყო ეჭვიანობაზე უფრო დამამცირებელი ტანჯვა.
დაიმორჩილეთ თქვენი ვნებები და მათი ძალა გახდება თქვენი ძალა, მათი სიდიადე - თქვენი სილამაზე.
დემოკრატია ცუდად მართავს, სამაგიეროდ - ცოტას.

ბედნიერება ფრთებით მოდის, მაგრამ ყავარჯნებით მიდის>>

მომავალი - აწმყოშია, მაგრამ მომავალი წარსულშიცაა. ეს ჩვენ ვქმნით მას. თუ ის ცუდია, ჩვენი ბრალია.
ყოველთვის მხოლოდ საკუთარი შეცდომების გამო ვიტანჯებით.
მამაკაცები სიყვარულში უტყდებიან, სანამ მას იგრძნობენ, ხოლო ქალები - მას შემდეგ, რაც სიყვარულს გამოცდიან.

177
თემები:
აზრების ფოიერვერკი: ცნობილი ადამიანების ბრძნული გამონათქვამები
ქართული ღვინო

პოპულარული ღვინოები რუსეთში ლიდერთა შორისაა ქართული ღვინო

0
(განახლებულია 11:24 10.08.2020)
საქართველო ლიდერია იმ ქვეყნებს შორის, რომელიც რუსეთს სუფრის ღვინოებს აწვდის. ამ სახეობის ქართულ ღვინოებზე ბაზრის 24% მოდის

თბილისი, 10 აგვისტო - Sputnik. საქართველო იმ ლიდერ ქვეყნებს შორისაა, რომლებიც რუსეთის მოქალაქეებში ღვინის მიწოდების მხრივ ყველაზე პოპულარულია, აღნიშნულია „როსკაჩესტვოს“ (Роскачество, რუსეთის ხარისხის მონიტორინგის სისტემა) კვლევის შედეგებში.

კერძოდ, საქართველო იტალიისა და ესპანეთის შემდეგ მესამე ადგილზეა რუსეთის მოქალაქეებისთვის ყველაზე პოპულარულ ღვინის მიმწოდებელ ქვეყნებს შორის. მან გაუსწრო საფრანგეთს, ჩილესა და გერმანიას.

საქართველო ლიდერია სუფრის ღვინოების მიმწოდებელ ქვეყნებს შორის – მასზე ამ სახეობის ღვინოების ბაზრის 24% მოდის.

რუსეთში შეტანილი ღვინის ღირებულების კუთხით ლიდერობს საფრანგეთი (4 დოლარზე მეტი 1 ლიტრ ღვინოში), მეორე ადგილზეა საქართველო (3,19). ყველაზე იაფად ღვინო რუსეთში მოლდოვას შეაქვს (1,7).

რაც შეეხება გეოგრაფიული ინდიკატორებით დაცულ ღვინოებს, ხუთეულში პირველ ადგილზეა ესპანეთი, მეორე და მესამე ადგილებზე – საქართველო („ქინძმარაულის“ მარკის ღვინოები), მეოთხეზე – იტალია და მეხუთეზე – კვლავ ესპანეთი.

„ქართული ღვინის მაღალი რეპუტაციისთვის": ღვინის ხარისხს ახალი პარამეტრებით შეამოწმებენ>>

საქართველოს ღვინის ეროვნული სააგენტოს მონაცემებით, საქართვეკლოდან 2019 წელს მსოფლიოს 53 ქვეყანაში 94 მილიონამდე ბოთლი (0,75 ლიტრი) ღვინო გაიტანეს, რაც 20918 წელთან შედარებით 9%–ით მეტია. ყველაზე მეტი ღვინო – 58,4 მლნ ბოთლი გაიტანეს რუსეთში.

0
თემები:
ღვინის კულტურა და მეღვინეობა