ბიბი კვაჭაძე

„ჩვენ როკენროლს ვუკრავდით და კომუნისტები არ გვევასებოდა” ბიბი კვაჭის life story

474
(განახლებულია 21:01 30.10.2019)
რუბრიკა „ქართველები უცხოეთში“ ამერიკაში მცხოვრებ, ქართულ სივრცეში ძალიან პოპულარულ გიტარისტს, კომპოზიტორს, ტელე-წამყვანს, პროდიუსერს, ნიჭიერ და კრეატიულ ბიბი კვაჭაძეს შეგახვედრებთ...

მისი პოპულარობის ათვლა 80-იან წლებში დაიწყო. საქართველოში ყველა ცნობდა როგორც რისკიან ხელოვანს, რომელიც ყოველთვის დინების საწინააღმდეგოდ ცურავდა. ბიბი 150-ზე მეტი ქართული და 300-ზე მეტი ინგლისურენოვანი სიმღერის ავტორია, დაწერილი აქვს მუსიკა მხატვრული და ანიმაციური ფილმებისთვის. იმ დროისთვის სცენაზე და არანაკლებ პრესტიჟულ „ანდეგრაუნდში“ გამოდიოდა თითქმის ყველა პოპულარულ მუსიკოსსა და ბენდთან ერთად. ერთი პერიოდი ცხოვრობდა ჰოლანდიაში, სადაც ევროპის პრესტიჟულ ხმის ჩამწერ სტუდიებსა და ჯგუფებთან თანამშრომლობდა, ურთიერთობდა ცნობილ მუსიკოსებთან.

ამჟამად ცხოვრობს ნიუ-იორკში და ამერიკულ-მუსიკალურ ინდუსტრიაში აქტიურად არის ჩაბმული...

ბიბი კვაჭაძე
ბიბი კვაჭაძე

- ბიბი, ნება მომეცით, მოგმართოთ მხოლოდ სახელით, რადგან ეს უკვე გაკრვეულად ბრენდია. თავიდანვე გკითხავთ, ამ გადასახედიდან როგორ ფიქრობთ, კარგია საქართველოში რომ დაიბადეთ?

- კარგია, საქართველოში რომ დავიბადე, რადგან საქართველოში თავგანწირული სიყვარული შეუძლიათ, ყველას და ყველაფრის - მშობლების, ოჯახის, მეგობრების, ქვეყნის სიყვარული, რაც ჩემშიც ასე ძალიანაა გამჯდარი. თუმცა, საქართველოში, სამწუხაროდ, დღემდე არ მთავრდება პრობლემები, რაც აქაური ცხოვრების თითქმის განუყოფელ ნაწილად იქცა. თუმცა ისიცაა, რომ ეს პრობლემები მოდუნების საშუალებას არ გაძლევს და თან გაძლიერებს. პრობლემებთან ბრძოლა სწორედ აქ ვისწავლე. რომ არა საქართველო, უკეთესი მომავლისკენ სწრაფვის და ამერიკაში წასვლის სურვილი არ გამიჩნდებოდა, რადგან გვიან, მაგრამ მაინც მივხვდი, რომ საქართველოში ხელოვანი ადამიანი ბევრ რამეში შეზღუდულია...

ბიბი კვაჭაძე
ბიბი კვაჭაძე

- რომელი მუსიკა „გასდევდა“ ფონად თქვენს ბავშვობას?

- მშობლები სამი-ოთხი წლის ასაკიდან კლასიკურ მუსიკას მასმენინებდნენ, რამაც უდიდესი გავლენა მოახდინა ჩემზე. ასეთი თავდავიწყებით არც ერთი მუსიკალური ჟანრი არ მიყვარს. შემდეგ მსუბუქი ჯაზის ფირფიტებზე გადავიდნენ, ამის შემდგომი ეტაპი ქართული ფოლკლორი იყო, რასაც სკოლის გუნდში სიმღერა მოჰყვა. ჩემი მეზობელი რადიოხულიგანი იყო, მას სპეციალური აპარატურა ჰქონდა, რომლითაც სიგნალის ჩამხშობებს „გვერდს უვლიდა” და ულტრამოკლე ტალღებით ევროპულ რადიოარხებს და „ამერიკის ხმას“ იჭერდა. იმ დროს ეს სასტიკად აკრძალული იყო. მას იშვიათი ჩანაწერების კოლექცია ჰქონდა, რომელსაც ხშირად ბაბინებზე იწერდა და მასმენინებდა. მისი წყალობით ათი წლის ასაკში პირველად მოვისმინე ბლუზის უამრავი ჩანაწერი და მივხვდი, რომ ეს მუსიკა ჩემი მდგომარეობის ნაწილი იყო. დღესაც ასეა… ბლუზი ის ჟანრია, რომელშიც როგორც თევზი წყალში, თავს ისე ვგრძნობ, ამიტომ უკვე 11 წლის ასაკში პირველი სიმღერა დავწერე. როდესაც 70-იანი წლების როკი, ჰარდ-როკი აღმოვაჩინე, ფრთები შემესხა, აღვფრთოვანდი, მივხვდი, რომ ჩემი ადგილი ამ ჟანრშიც ვიპოვე...

ბიბი კვაჭაძე
ბიბი კვაჭაძე

- გიტარასთან თავიდანვე განსაკუთრებული დამოკიდებულება გქონდათ...

- როცა მუსიკალურ შვიდწლედში ფორტეპიანოზე ვსწავლობდი, გადავწყვიტე პარალელურად გიტარაზე დაკვრაც მესწავლა. სანამ მასწავლებელთან ექვსსიმიან გიტარაზე დავიწყებდი სიარულს, ჯერ შვიდსიმიანით დავინტერესდი და ბაბუას ნაჩუქარ, ძველებურ შვიდსიმიან გიტარას მივადექი. ჩემი პირველი გიტარის მასწავლებელი იყო ბიძაჩემი, მამის ძმა შოთა კვაჭაძე, რომელიც არაჩვეულებრივად უკრავდა. სწორედ მან მასწავლა შვიდიანზე დაკვრა. ის ძველ ქართულ სიმღერებს მასწავლიდა, მოგვიანებით კი რუსულ რომანსებსაც. მალე ყველაფერი ავითვისე, ის ბედნიერი იყო, იმედები რომ გავუმართლე. თუმცა, ჩემი სული და გული მაინც როკ-მუსიკაში იყო. რადგან შვიდიანი შევისწავლე, მერე ექვსსიმიანზე გადასვლა გადავწყვიტე და ჩემი თხოვნით მშობლებმა კერძო პედაგოგს მიმაბარეს. ასე დავიწყე გიტარის ფუნდამენტური შესწავლა. ერთ წელიწადში საკმაოდ დავოსტატდი, სკოლასთან არსებულ ბენდშიც ვუკრავდი. მალე მივხვდი, რომ აკუსტიკური ჟღერადობა აღარ მაინტერესებდა და ელექტროგიტარა მეძახდა.

- კომუნისტების დროს იყიდებოდა ელექტროგიტარა?

- ჩემ ბავშვობაში არ იყიდებოდა, ამიტომ ვიღაცისგან ძველისძველი DiMarzio-ს ადაპტერი და ხუთპინიანი პორტი ვიყიდე, ჩემი აკუსტიკური გიტარის კორპუსი გავხვრიტე, ადაპტერი და პორტი ჩავაყენე, სარჩილავით კაბელი გადავაერთე და ელექტროგიტარად ვაქციე. მასწავლებელს ჩემი ნახელავი მოეწონა და გახარებული ვიყავი. მუსიკისადმი ჩემი ინტერესის ამბავი მთელმა ნათესაობამ გაიგო და მეორე ბიძამ, გურამ ლომინაძემ ჩეხეთიდან ჩამოტანილი ახალი აკუსტიკური გიტარა მაჩუქა. ეს ყველაზე ბედნიერი დღე იყო ჩემ ცხოვრებაში. ეს ის დროა, როცა ქვეყანაში სიმღერების ინგლისურ ენაზე შესრულებას კრძალავდნენ.

- თუმცა თქვენ საბჭოურ კლიშეებს მაინც უმკლავდებოდით...

- ასე იყო. თქვენ წარმოიდგინეთ, იმ დროს საკუთარი სტუდიაც მოვიწყვე, ბაბინებზე დღე და ღამე ვწერდი, საკუთარ ჟღერადობას ვეძებდი, ექსპერიმენტებს ვატარებდი. ფირებს ვჭრიდი, ვაწებებდი, ფირის Loop-ზე ტრიალით Reverb-ის ეფექტის მიღება ვისწავლე და ნელ-ნელა მივედი მრავალარხიანი მუსიკის შექმნასთან. აღმოვაჩინე, რომ სხვადასხვა მაგნიტოფონზე შემეძლო რამდენიმე არხის ჩაწერა და არხების ე.წ. პინგ-პონგის მეთოდით გადასროლა და დამიქსვა. ტექნიკურად კარგად ვისწავლე ჩაწერა და კომპოზიციებს უკვე რამდენიმე არხზე ვწერდი. მოკლედ, რომ იტყვიან, ბედნიერების ზენიტში ვიყავი…

ბიბი კვაჭაძე
ბიბი კვაჭაძე

- ვაღიაროთ, რომ იმ დროს მაინც ჰქონდა განუმეორებელი შარმი, ბავშვობა თუ გენატრებათ?

- გულწრფელად გეტყვით – იმ დროს, როდესაც თბილისში ვიზრდებოდი, უფრო მეტი სიყვარული იყო, ამიტომ ის “ძველი დრო” ხშირად მესიზმრება. მენატრება ჩვენი სახლი ნინოშვილის ქუჩაზე, ბავშვობა, სკოლა, უბანი და ის გემრიელი აურა, რაც თბილისს მაშინ ჰქონდა. არა, ძველ დროს ნამდვილად არ მივტირი, ახლანდელი დრო ბევრად მირჩევნია, უბრალოდ, მგონია, რომ ჩემ ბავშვობაში უფრო მეტი სიყვარული იყო…

- იმ დროს ბევრისგან განსხვავებული იყავით და ეს შეუძლებელია,  შეუმჩნეველი დარჩენილიყო...

- როცა გავიზარდე, გავაცნობიერე, რომ ჩემ ირგვლივ თავისუფლად მოაზროვნე ცოტა ადამიანი იყო, რადგან მათი თავისუფლება იდეოლოგიით იზღუდებოდა. ინგლისური სიმღერების ხმამაღლა მოსმენა და, მით უმეტეს, შესრულება არ შეიძლებოდა, მაგრამ როკ-ნ-როლის დაკვრას მაინც ვსწავლობდი. მე-6 კლასში ვიყავი, როცა მე და ჩემმა მეგობრებმა სხვადასხვა სახლების სარდაფებში, ავტოფარეხებში, სახურავებზე დავიწყეთ როკის და მძიმე როკის დაკვრა. ვწერდით სიმღერებს, ლექსებს და სულ ძიებაში ვიყავით. საკუთარი ზურგით ვათრევდით ე.წ. самопал-ს – კუსტარულად აწყობილ აპარატურას, მომთაბარე მუსიკოსები ვიყავით. გრძელ თმებს პიჯაკის აწეული საყელოს ქვეშ ვმალავდით, რომ უბნის მილიციას არ დავენახეთ. ამ ყველაფრის გამო დასავლური მუსიკისადმი ლტოლვა უფრო ძლიერდებოდა და შინაგანი პროტესტიც იზრდებოდა. ჩვენ უკვე მძიმე როკს ვუკრავდით, “ვხერხავდით” და ამიტომ მეზობლები მილიციასთან დაბეზღებას აღარ ერიდებოდნენ. საზოგადოებრივი წესრიგის დარღვევისათვის გვიჭერდნენ, მილიციის განყოფილებაში მივყავდით. როკ-ნ-როლი კომუნისტურ იდეოლოგიას ეწინააღმდეგებოდა. არა მარტო როკ-მუსიკას, არამედ ნებისმიერ დასავლური ჟანრის თანამედროვე  მუსიკას ებრძოდნენ და ასეთი მუსიკის შემსრულებლები სამშობლოს მოღალატეებადაც მოიაზრებოდნენ. ასეთი ფრაზაც არსებობდა: Cегодня ты играешь джаз, а завтра родину продашь! სისტემა გვავიწროებდა და ბრეჟნევის ეპოქაში სული მეხუთებოდა!..

ბიბი კვაჭაძე- 1993 წელი, საქართველო
ბიბი კვაჭაძე - 1993 წელი, საქართველო

- სკოლის მერე უცხო ენათა ინსტიტუში ჩააბარეთ და ამან ხომ არ გააადვილა თქვენ რეპერტუარში ინგლისურენოვანი სიმღერების შეტანა?

- ეს ბუნებრივიცაა. როცა უცხო ენების ინსტიტუტში ჩავაბარე, ინსტიტუტთან არსებულ ანსამბლში ამიყვანეს გიტარისტად. სხვა წევრებთან შედარებით ასაკით ბევრად პატარა და გამოუცდელი ვიყავი. რეპეტიციები თითქმის ყოველდღე გვქონდა. ძირითადად ქართველი კომპოზიტორების სიმღერები უნდა შეგვესრულებინა, კონცერტებით ყველგან გამოვდიოდით. მოგვიანებით გადაწყდა, რომ რეპერტუარში რამდენიმე Rock და Funk სიმღერაც შეგვეტანა და ეს ყველას გვახარებდა. ხელს ის ფაქტი გვიწყობდა, რომ ჩვენ უცხო ენების ინსტიტუტის ანსამბლი ვიყავით და უცხო ენაზე სიმღერა ორგანული და ბუნებრივი მოვლენა იყო.

- სახელი ბიბი იმ პერიოდში ხომ არ შეგარქვეს და ვინ იყო „ნათლია“?

- ერთ-ერთ რეპეტიციაზე, შესვენების დროს სცენაზე ავედი, გიტარა ავიღე და ბლუზ-ჰარმონიის დაკვრა დავიწყე, როიალზე შემომიერთდა ბები ჯაიანი (ბატონი თენგიზ ჯაიანი) – ჩვენი ბენდის მუსიკალური ხელმძღვანელი, ბრწყინვალე მუსიკოსი და ადამიანი. მას აჰყვა დრამერი გენა პარასკევოვი, შემდეგ ბასისტი დათო ფარნიძე. ამ ყველაფერს ჩვენი პიანისტი გია ჭილაძე უყურებდა. გემრიელი ბლუზი დავუკარით… როდესაც დავასრულეთ, გია ჭილაძე ჩემთან მოვიდა და შაყირი დაიწყო – მორჩა, ულვაშები უნდა გაგპარსოთ, შავად შეგღებოთ, მსუქანი ისედაც ხარ და სუფთა B.B.King იქნებიო. ყველას გაგვეცინა, ბატონ ბები ჯაიანს ეს იდეა ძალიან მოეწონა – ამიერიდან შენი სასცენო ფსევდონიმი ბიბი იქნებაო. ეს იყო 1980 წელს და იმის მერე ყველა ბიბის მეძახის…

უცხო ენების ანსამბლის მუსიკოსების გარდა გავიცანი მუსიკოსები ზაზა სახამბერიძე და ბიჭიკო ოსიპოვი, რომლებიც Rock’N’Roll-ის ჩემნაირი გიჟები იყვნენ და როკ-მუსიკაზე აფანატებდნენ. ჩვენ ძალიან დავძმაკაცდით და მოგვიანებით განუყრელი მეგობრები და ბენდის წევრები გავხდით.

ბიბი კვაჭაძე, ნანი ბრეგვაძე, ეკა მამალაძე და დათო არჩვაძე სტუდიაში
ბიბი კვაჭაძე, ნანი ბრეგვაძე, ეკა მამალაძე და დათო არჩვაძე სტუდიაში

- ამის შემდეგ ცნობილმა მუსიკოსებმა კონცერტების გახსნა შემოგთავაზეს...

- დიახ, მათ, ასე ვთქვათ, პუბლიკის „გახურება“ გვთხოვეს. ეს იყო შემოთავაზება, რომელიც ჩვენმა ბენდმა მოგვიანებით მიიღო. ასეთი რამ მსოფლიოში მიღებული პრაქტიკაა – სანამ პოპულარული არტისტები გამოდიან სცენაზე, კონცერტს დამწყები ჯგუფები ხსნიან. მაშინ 17-18 წლის ვიყავით, ენერგიით სავსე ბიჭები, ამიტომ სიხარულით დავთანხმდით. ვხსნიდით კონცერტებს, ვუკრავდით Upbeat Rock მუსიკას და პუბლიკას “ვახურებდით”. ეს ჩვენი ერთგვარი რეკლამა და დაწინაურება იყო, რადგან პროფესიონალ მუსიკოსებთან მუშაობის გამოცდილებას ვიძენდით. ამის გამო ახლო ურთიერთობა ჩამოგვიყალიბდა უფროსი თაობის ცნობილ მუსიკოსებთან სოსო კამალოვთან, ვოვა მოგელაძესთან, ვალერი კოჩაროვთან, რომლებიც სულ გვეხმარებოდნენ, გვასწავლიდნენ და ხელს გვიწყობდნენ, განსაკუთრებით სოსო კამალოვი, რომელსაც კონცერტებზე გამოვყავდით, ხან ვაკის პარკის ღია დარბაზში, ხან კინოთეატრებში, ხან უნივერსიტეტის კლუბში და საგამოფენო დარბაზებში. ვოვა მოგელაძე ბლუზის დაკვრას გვასწავლიდა და ვარსკვლავების ასეთი მხარდაჭერა ჩვენთვის ბევრს ნიშნავდა.

- თქვენი „ვარსკვლავური“ ცხოვრება როდის დაიწყო?

- ვარსკვლავი არასდროს ვყოფილვარ... დრო გადიოდა, Fan Base თავისთავად იზრდებოდა, გოგოები გვეპრანჭებოდნენ, პოპულარულები ვხდებოდით, ჩვენთან ურთიერთობის სურვილი ბევრს გაუჩნდა, განსაკუთრებით დამწყებ მუსიკოსებს. უკვე პროფებად ვითვლებოდით. ჩნდებოდა კოლაბორაციები, იწერებოდა სიმღერები, კვირაში რამდენიმე კონცერტს ვატარებდით. უკვე სარდაფებში აღარ ვუკრავდით, უცხო ენების კლუბი ჩვენი სახლი გახდა და ეს სწორედ ლიოვა კამალოვის დამსახურებაა, რომელიც ყველანაირად გვიწყობდა ხელს. მესამე-მეოთხე კურსზე კლუბის გასაღებიც ჩაგვაბარეს და რეპეტიციებს თავად ვგეგმავდით. ჩვენ მუსიკალურად ვიზრდებოდით და ეს მაბედნიერებდა... რა გასაკვირიც არ უნდა იყოს, 80-იანი წლების კომკავშირულ ეპოქაში უამრავი ქართული როკ-ჯგუფი დაარსდა.

- იმ დროის ძალიან ბევრ გამორჩეულ მუსიკოსთან გქონდათ შეხება, ვის გაიხსენებდით?

- უცხო ენების ინსტიტუტის საკონცერტო დარბაზი ზოგადად ნებისმიერი თაობის მუსიკოსების თავშეყრის ადგილად გადაიქცა. რა თქმა უნდა, ბევრს გავიხსენებ: ზაზა ქუთათელაძე, ირაკლი კიკვაძე, ვალერი კოჩაროვი, ზურა კაკაბაძე, დადა დადიანი, მარეკ მონიავა, ზაურ შავგულიძე, ლადო ბურდული, გოგა აბრამოვი, კახა კიკაბიძე, ირაკლი ჩარკვიანი, ქიშო გლუნჩაძე, ირაკლი ხუციშვილი, ზაზა ხუციშვილი, ნუგზარ თუხარელი, ანრი ბასილაია, რომა, სანიკა, ჭილები, სერგი, რენე, მერაბ ელიშკოვი, ზაზა ნარსია, თემურ ხინთიბიძე, ლექსო აროშიძე, გიორგი ჟორდანია, კაკო ვაშალომიძე, დათო სულაქველიძე... ეს ვინც ახლა უცბად გამახსენდა. ისინი ხშირად მოდიოდნენ ხან სარეპეტიციოდ, ხან უბრალოდ ინფორმაციის გასაზიარებლად. მე, ზაზა და ბიჭიკო მუდმივი შემადგენლობა ვიყავით, კლუბის გასაღებიც ჩვენ გვქონდა, ამიტომ ჩვენ სულ ვრეპეტიციობდით და იმ დროისთვის ბევრ გამორჩეულად საინტერესო კონცერტს ვატარებდით. უცხო ენების საკონცერტო დარბაზი მუსიკოსებისთვის სასურველ ადგილად გადაიქცა, რადგან სტაბილური სიტუაცია და სარეპეტიციო აპარატურა ბევრს არ ჰქონდა. უცხო ენების კლუბი ერთგვარი ტრამპლინი და კომფორტის ზონა იყო.

თავიდან ყველაზე ხშირად ჩვენთან დადა მოდიოდა, რეპეტიციებს ესწრებოდა, გვისმენდა. დადა ჩემზე ოთხი წლით უმცროსია, ამიტომ მაშინ პირველ ნაბიჯებს დგამდა მუსიკაში. 24 საათი მუსიკაზე ვსაუბრობდით, აპარატურის აწყობაში გვეხმარებოდა. ყოველთვის პოზიტიური, მომღიმარე, ბრწყინვალე იუმორით, არაჩვეულებრივი ბუნების ადამიანი იყო და ამიტომ მისი დანახვა ყველას ძალიან გვიხაროდა. დადასთან ძალიან დავმეგობრდი, რადგან მასთან ურთიერთობა ადვილია. ის ყველაზე პირდაპირი და გულწრფელი ადამიანია, მე ვიტყოდი, ყველაზე საქმიანიც, რადგან მხოლოდ მუსიკის კეთება აინტერესებდა და სხვებისგან განსხვავებით განდიდების მანიით არ იყო შეპყრობილი. როცა ძალიან დავახლოვდით, მეგობრები დადას და ზაზა სახამბერიძის სახლში თითქმის ყოველდღე ვიკრიბებოდით, მუსიკას ვუსმენდით, ვუკრავდით, სიმღერებს ვარჩევდით, ბევრს ვეწეოდით და ლექსებს ვწერდით. ასე გაგვყავდა ნაცრისფერი კომუნიზმის დრო... მოგვიანებით ჩვენი ჯგუფი დაიშალა, მე სხვა ჯგუფში მიმიწვიეს, ზაზა და ბიჭიკო “ბლიცში” ვალერი კოჩაროვმა მიიწვია. პარალელურად ვალერიმ პიანისტად მიმიწვია “ბლიცში”, ძალიან გამიხარდა, მაგრამ სტუდენტი ვიყავი და გასტროლებზე ფიზიკურად ვერ ვივლიდი. “ბლიცი” თვეობით მოგზაურობდა საბჭოთა კავშირში, კონცერტებს სრული ანშლაგით მართავდა და ეს გამოცდილება ძალიან მაინტერესებდა, მაგრამ სწავლას ვერ მივატოვებდი და ამის გამო უარის თქმა მომიწია. არადა, “ბლიცში” ყოფნა მართლა ძალიან მინდოდა.

- მაშინ უცხოური ყველაფერი დეფიციტი იყო, მათ შორის მუსიკალური ტექნიკა, რაიმე ამბავი ხომ არ გახსენდებათ ამასთან დაკავშირებით?

- ერთი ამბავი გამახსენდა: ჯგუფ “ვაკის პარკის” ლიდერი, ჩვენი მეგობარი, ჩემზე გაცილებით უმცროსი ზაზა ხუციშვილი ერთადერთი ადამიანი იყო, ვისაც ნამდვილი ამერიკული Fender-ი ჰქონდა. მაშინ ეს ძალიან ძვირი სიამოვნება იყო, ამიტომ ზაზასთან ბევრი მუსიკოსი მიდიოდა თხოვნით: “Fender-ზე დამაკვრევინე რა?”, ან “ჩაწერა მაქვს და შენი Fender-ი მათხოვე”. ზაზას უარი არავისთვის უთქვამს და ყველას ეხმარებოდა. ამით იმის თქმა მინდა, რომ ერთმანეთის მხარდაჭერა ჩვენი მეგობრობის მთავარი საყრდენი იყო და ასეთი ბევრი მაგალითის მოყვანა შემიძლია. ასე იწრთობოდა ჩემი თაობის მუსიკა და სწორედ დადამ, ლადომ, ჭილებმა, ქიშომ, ირაკლიმ, კახა კიკაბიძემ, სერგიმ და სხვადასხვა თაობის გამორჩეულმა მუსიკოსმა ქართულ როკ-მუსიკას და პოეზიას სულ სხვა სიცოცხლე აჩუქეს, რადიკალურად ახალი და განსხვავებული, ყველაზე საინტერესო ეპოქა შექმნეს და თაობებს უნიკალური მუსიკალური მასალა დაუტოვეს.

- ბევრი მუსიკოსის მსგავსად, 90-იან წლებში თქვენც წახვედით ემიგრაციაში, სად დაიწყო და როგორ გაგრძელდა თქვენი უცხოური life story?

- როცა 1993 წელს GD EMPIRE-ის ალბომი ჩავწერეთ, გადავიკიდე ჩემი Fender-ი ზურგზე და საცხოვრებლად ჰოლანდიაში გავემგზავრე. ევროპაში ცხოვრებაზე ყოველთვის ვფიქრობდი. სწავლა ჰააგაში დავიწყე, ბევრს ვმოგზაურობდი და ნახევარი ევროპა მოვიარე. ჯერ ამსტერდამში, მერე ჰაარლემში ვცხოვრობდი, აქტიურად ვუკრავდი, ვწერდი და ვთანამშრომლობდი ევროპელ მუსიკოსებთან. ვმუშაობდი როგორც Freelancer-ი, მუდმივი სამსახური არ მქონდა. ჰოლანდიელმა მეგობრებმა საუკეთესო მასპინძლობა გამიწიეს. ჰოლანდიური ენაც მასწავლეს, დამტვრეული ჰოლანდიურით ახლაც ვლაპარაკობ. ზოგადად ეს ქვეყანა და ხალხი ძალიან მიყვარს.

- ბიბი, სიმღერებში ხშირად რომ ახსენებდით, იმ თქვენი ოცნების ქვეყანას თუ მიაგენით?

- იცით, რას გეტყვით? ბევრმა მოგზაურობამ, სხვადასხვა კულტურასთან შეხებამ, ურთიერთობებმა და გამოცდილებამ მაჩვენა, რომ ჩემთვის იდეალური ქვეყანა არ არსებობს... ჰააგაში ცხოვრებისას ყოველდღიურობას რეალურად შევეხე, ძალიან მოსაწყენი და გაცვეთილი აღმოჩნდა საოცნებო “ევროპული სტაბილურობა”, ზედმეტად პენსიონერულიც, რადგან საღამოს შვიდი საათის შემდეგ იქ ყველაფერი იკეტება და ქალაქი კვდება. ამას ვერ შევეგუე, ამიტომ ამსტერდამში და ჰაარლემში დავდიოდი Jam Session-ებზე და აქტიურად ვუკრავდი.

- ჰოლანდიელების საყვარელი ბლუზ-გიტარისტიც გახდით...

- ამბობენ... ისე, მართლა ბევრი მოწვევა მქონდა როგორც სესიურ გიტარისტს. რამდენიმე ბენდში ერთად ვუკრავდი კიდეც, lead გიტარისტებზე დიდი მოთხოვნა იყო და ბედნიერი ვიყავი. გამოვდიოდი Blues და Funk ფესტივალებზე, ვთანამშრომლობდი სიმღერის ავტორებთან როგორც დიდ სტუდიებში, ასევე სახლის სტუდიებში და სარეპეტიციოებში.

- და, მაინც, ვერ შეეგუეთ ევროპას და ისევ უკან დაბრუნდით...

- ახლა აგიხსნით რატომაც: ევროპაში ადამიანებს შორის ძალიან ზედაპირული, შაბლონური ურთიერთობები დავინახე, ეს უნაყოფო საუბრები არ მომწონდა. ამერიკაში ასეთ თავაზიან, მაგრამ გაცვეთილ საუბარს Small Talk-ს ეძახიან, ეს სწორედ ის არის, რაც მე მმიჯნავს უსულგულო, პლასტმასის ადამიანებისგან, რომელთა ადგილიც ჩემ ცხოვრებაში არასდროს ყოფილა. ძალიან ბევრი გამოცდა ჩავაბარე, მაგრამ ერთ მშვენიერ დღეს დავკარი ფეხი და ისევ თბილისში დავბრუნდი, რადგან ვიგრძენი, რომ საკუთარი შესაძლებლობები ჰოლანდიაშიც ამოვწურე. საქართველოში გამოვფრინდი და დავუბრუნდი მაშინდელ ჩაბნელებულ თბილისს და ისევ ნულიდან დავიწყე ყველაფერი...

- დღეს თქვენ ამერიკელი ხართ, გახდა შეერთებული შტატები თქვენი სამშობლო?

- დიახ, მე ამერიკელი ვარ. ამერიკა ჩემი ქვეყანაა, ამაში აქ ცხოვრების შემდეგ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი. აქ ბევრად თავისუფლად ვსუნთქავ და თავისუფლების კოეფიციენტი იმდენად მაღალია, რომ მასთან ვერც ერთი ქვეყანა ვერ მოვა. ნიუ-იორკში, კერძოდ, ბრუკლინში ვცხოვრობ და მუსიკას ვაკეთებ. ნიუ-იორკი ყველაზე ცოცხალი ქალაქია, თავისი განსაკუთრებული წესებით, შარმითა და სილამაზით გამორჩეული. ამ შვიდი წლის განმავლობაში, რაც აქ ვარ, ძალიან რთული გზა გავიარე, ბევრი დაცემით და წამოდგომით. ვერ წარმოიდგენთ რამდენი დაბრკოლება გადავლახე. მეგობრები ყოველთვის მეხმარებოდნენ და მათ გარეშე ამდენს ვერ შევძლებდი. არასდროს მიფიქრია იმაზე, რომ უკან დავიხევდი. ყოველთვის იმედით ვარ. დღეს ვცხოვრობ ბრუკლინში, ვქირაობ ერთ პატარა ოთახს, სადაც ხმის ჩამწერი სტუდია მოვაწყვე – ე.წ. Bedroom Recording Studio. დავამყარე კარგი კონტაქტები მუსიკოსებთან, მაქვს ბევრი კოლაბორაცია, უამრავ პროექტზე ვმუშაობ. გამოვეცი 11 Single-ი, რომელიც მსოფლიოს ყველა online პლატფორმაზე იყიდება და კიდევ უამრავს გამოვუშვებ.

- საქართველოსთან კავშირი არ გაგიწყვეტიათ...

- მარტო საკუთარ თავზე და კარიერაზე არ ვფიქრობ, ვცდილობ ნიჭიერი ქართველი მუსიკოსებიც ჩავრთო ჩემ მიერ შექმნილ ამერიკულ პროექტებში, რომ ქართველი მუსიკოსები მსოფლიოს გავაცნო. ვთანამშრომლობ ყველასთან, მთავარია, ნიჭიერი იყოს. დავუბრუნდი ჩემს ადრეულ კომპოზიციებს და დავიწყე მათი გადამუშავება, გაფართოება და ინტერპრეტაცია. ეს არის უმნიშვნელოვანესი ეტაპი ჩემ მუსიკალურ კარიერაში, ამაზე მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი და თურმე ოცნებები ხდება, მთავარია, საკუთარ თავთან და საკუთარ მუსიკაში გულწრფელები ვიყოთ, ბევრი ვიმუშავოთ და თან ადამიანებად დავრჩეთ, რათა ერთმანეთს დავეხმაროთ. ეს ცხოვრება მხოლოდ სიყვარულისთვის ღირს...

 

474
თემები:
ქართველები უცხოეთში (68)
ნანა ანდრონიკაშვილი მეუღლესთან, ჰანს ფონ საქსენ-ალტერბურგთან და ქალიშვილთან ერთად

ქართველი თავადის ასულისა და გერმანელი ჰერცოგის სიყვარულის ამბავი და ქართული საქმეები

464
(განახლებულია 21:11 27.05.2020)
რუბრიკა „ქართველები უცხოეთში“ გერმანიაში მცხოვრები მსახიობის, პროდიუსერისა და ჟურნალისტის ნანა ანდრონიკაშვილის უჩვეულო ცხოვრების ისტორიას გაგაცნობთ.

წლების წინ თბილისში ლეგენდასავით დადიოდა ამბავი იმაზე, თუ როგორ გაჰყვა ცოლად ანდრონიკაშვილების შთამომავალი საქსონიის ჰერცოგს. ეს ალბათ ის შემთხვევაა, როცა ცხენზე ამხედრებული პრინცის ზღაპარი რეალურად ახდა.

თეატრალურ ინსტიტუტში ლილი იოსელიანის სტუდენტი იყო, რუსთაველის თეატრში მაესტრო სტურუასთან ათი წელი იმუშავა. მის ანგარიშზე ათამდე თეატრალური როლი და 30-მდე კინოროლია. მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო ტელევიზიასა და რადიოში, სადაც მისი მონაწილეობით ლიტერატურული სპექტაკლები და ჩანაწერები არქივშია შემონახული.  

2008 წლიდან გერმანიაში ცხოვრობს მეუღლესთან, ჰანს ფონ საქსენ-ალტერბურგთან ერთად, რომელიც არქეოლოგი, ისტორიკოსი და მწერალი გახლავთ. ჰყავთ ქალიშვილი – ცხრა წლის მარიამი. თავიდან ამერიკაში ცხოვრობდნენ, შემდეგ გერმანიაში, ჰანოვერში გადავიდნენ, მაგრამ საქართველოსთან კავშირი არასოდეს გაუწყვეტიათ. რაც მთავარია, მათი საქმიანობა ყოველთვის ამ ქვეყნის ინტერესებს ემსახურებოდა...

ნანა ანდრონიკაშვილი
ნანა ანდრონიკაშვილი

- ქალბატონო ნანა, თქვენი ცხოვრება საინტერესო ფილმს ჰგავს, თავად რას იტყვით?

- შესაძლოა ასეც იყოს... დღევანდელი გადასახედიდან ჩემს ცხოვრებას სამ ნაწილად დავყოფდი: პირველი – ოჯახი, ბავშვობა და პროფესია, მეორე – ჩემს მეუღლესთან შეხვედრა და მასთან ახალი ცხოვრების დაწყება და მესამე ნაწილი – ჩემი ქალიშვილის მარიამის დაბადებიდან დღემდე. თეატრი და ხელოვნება ბუნებრივად შემოვიდა ჩემს ცხოვრებაში. დედა რეჟისორ-პედაგოგი იყო თეატრალურ უნივერსიტეტში, მამა – მსახიობი და პედაგოგი, ამიტომ თითქმის ყოველ საღამოს უნივერსიტეტსა თუ თეატრში რეპეტიციებზე ვატარებდი.

ნანა ანდრონიკაშვილი
ნანა ანდრონიკაშვილი

- მოულოდნელად ერთმა ამბავმა მთლიანად შეცვალა თქვენი ცხოვრება...

- ნათქვამია, შემთხვევით არაფერი ხდებაო და ჩემი ცხოვრება ამის ნათელი მაგალითია. 1997 წელს ტარდებოდა საერთაშორისო ფესტივალი Gift, სადაც აქტიურად ვმონაწილეობდი. ფესტივალზე ჩამოსულმა ინგლისელმა პროდიუსერებმა ლონდონში ექსპერიმენტულ სპექტაკლში მონაწილეობის მისაღებად მიმიწვიეს. იქ ერთ-ერთი ჟურნალის „იმპრესიონის” რედაქტორმა ჩემზე დაწერა სტატია, სადაც ჩემს ოჯახსა და საქართველოს ისტორიაზე ვისაუბრე. სტატიაში წინაპრების ფოტოებიც იყო. ის ჟურნალი საერთაშორისო იყო და ბევრ ქვეყანაში გამოქვეყნდა. მისი ერთი ეგზემპლარი „ბრიტიშ ეარვეისის“ თვითმფრინავშიც მოხვდა. აქედან იწყება ჩემი მეორე ცხოვრება. ჩემმა მომავალმა მეუღლემ, რომელიც საქმიანი ვიზიტით საქართველოში მოფრინავდა, ეს სტატია თვითმფრინავში წაიკითხა. დაინტერესდა იმით, რომ საქართველოში არისტოკრატიული საზოგადოება არსებობდა, თან, როგორც შემდეგ გამომიტყდა, იქ ჩემი ფოტოც ნახა და თურმე გადაწყვიტა თბილისში ჩამოსვლისთანავე მოვეძებნე.

ოჯახთან ერთად
ოჯახთან ერთად

- საინტერესოა, როგორ გაგეცნოთ?

- როდესაც ტელეფონზე დამირეკა, ასე გამეცნო: ჰანს პრინცი ფონ საქსენ-ალტენბურგი გაწუხებთო. იმ დროს ახალი ჩამოსული ვიყავი ლონდონიდან, სადაც იცოდნენ ჩემი არისტოკრატიული წარმომავლობა და მეგონა რომელიმე ინგლისელი მეგობარი მეხუმრებოდა. დიდი ხანი დასჭირდა, რომ დავერწმუნებინე არ ხუმრობდა. ამ საუბრის მერე ერთმანეთს შევხვდით. მოგვიანებით ჩვენს ოჯახში მოვიდა და ახლოს გაგვეცნო.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- ცოლობაც განსკუთრებულად გთხოვათ?

- როდესაც საქართველოში მესამედ ჩამოვიდა, სვანეთში მთხოვა გაყოლა. იქ ნამყოფი არც მე ვიყავი და დავთანხმდი. ოქტომბრის ბოლო იყო და მოულოდნელად გზები ჩაიკეტა: სამი დღე ველოდებოდით გზის გახსნას. სწორედ იქ, იმ ულამაზეს ბუნებაში, სადაც თითქოს ღრუბლებს ზემოთ ხარ, მთხოვა ხელი. ამის მერე თბილისში ჩინელი დრამატურგის და მათი საელჩოს მოწვევით მქონდა ჩინური სპექტაკლის პრემიერა, სადაც მთავარ როლს ვთამაშობდი. სპეტაკლის მერე გრანდიოზული სახალხო ნიშნობა გვქონდა. მალე ქორწილიც გადავიხადეთ. შემდეგ გავემგზავრეთ ამერიკაში, სადაც ხელი მოვაწერეთ. 

ნანა ანდრონიკაშვილი და საქსონიის ჰერცოგი, ჰანს ფონ საქსენ-ალტერბურგი
ნანა ანდრონიკაშვილი და საქსონიის ჰერცოგი, ჰანს ფონ საქსენ-ალტერბურგი

- ალბათ ბევრი საინტერესო შეხვედრა გქონდათ ცხოვრებაში...

- დიახ, ჰანსის სტატუსის გამო ბევრი საინტერესო შეხვედრა გვქონდა. მაგალითად, მახსენდება შეხვედრა ვაშინგტონში, უფროს და უმცროს ბუშებთან დალასში, ესპანეთის მეფე ხუან კარლოსთან და სოფიასთან. ერთ მიღებაზე ჰანსმა მეფე და დედოფალი ოფიციალურად გამაცნო. დედოფალი სოფია ჰანსის ოჯახს ენათესავება. ჰანსს საქართველოშიც უნდოდა ჯვრისწერის გამეორება და ბევრი სამეფო ოჯახის დაპატიჟება. მათ შორის იყვნენ ხუან კარლოსი და სოფიაც, თუმცა, სამწუხაროდ, ეს ნიშნობა ვერ განვახორციელეთ. სხვათა შორის, ეს ამბავი საქართველოს წაადგებოდა. მოგვიანებით ჩვენ საქართველოზე ისტორიული დოკუმენტურ-მხატვრული ფილმი გადავიღეთ „სამეფო ალბომი“, რომელიც ამერიკის და გერმანიის ტელევიზიით გავიდა.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- საქართველოში როცა დაბრუნდით, რას საქმიანობდით?

- ვარდების რევოლუცის შემდეგ დავბრუნდით საქართველოში. ჩემს მეუღლეს აქ ევროპული დამოუკიდებელი ტელევიზიის შექმნა უნდოდა. შევიძინეთ ტელევიზია, რომელიც სულ ერთი წელი ვამუშავეთ. მე მიმყავდა საავტორო გადაცემა „ნანას შოუ“, სადაც იმ დროისთვის უცნობ საინტერესო, ნიჭიერ ადამიანებს ვიწევდი. ჩემს მეუღლეს ჰქონდა გადაცემა „ჩემი სამშობლო”, სადაც იწვევდა ელჩებს, პოლიტიკოსებს, უცხოეთის მნიშვნელოვან ფიგურებს და მათ საქართველოს სხვადასხვა კუთხით აცნობდა. ჩვენი ტელევიზია იმდროინდელი მთავრობის მიმართ კრიტიკული პოზიციით გამოირჩეოდა, ამიტომ იძულებული გაგვხადეს, რომ ის გაგვეყიდა. 2008 წელს საცხოვრებლად გერმანიაში, ჰანოვერში გადმოვედით.

ნანა ანდრონიკაშვილი ოჯახთან ერთად
ნანა ანდრონიკაშვილი ოჯახთან ერთად

- როგორც ჩანს, თქვენს შემოქმედებით მოთხოვნილებას ყოველ ზაფხულს იკმაყოფილებდით საქართველოში, სადაც ფილმებს იღებდით, რაზე ან ვისზეა ეს ფილმები?

- ჩემს გულში საქართველოდან არასოდეს წავსულვარ. მეამაყება, რომ სადაც უნდა ვყოფილიყავი – ამერიკაში, ინგლისსა თუ გერმანიაში, ყველა ჩემს გადაცემაში, ფილმსა თუ ინტერვიუში ჩემი მთავარი სათქმელი საქართველო იყო. აქ ყოველ ზაფხულს ჩამოვდივარ და ხან სპეტაკლს ვდგამ და ხან ფილმებში ვმონაწილეობ. რაც მთავარია, ვთანამშრომლობ ნინო ხოფერიასთან, „ერთსულოვნების” ტელევიზიაში და ჩემს სათქმელს ლიტერატურულ გადაცემებში ვამბობ. ანუ ისევ ჩემ საყვარელ საქმიანობას ვეწევი.

- თქვენი მესამე ცხოვრება როდის დაიწყო?

- 2010 წელს შემეძინა ქალიშვილი, პრინცესა მარიამი და ჩემი მესამე ცხოვრება, რომელიც მაშინ დაიწყო, დღემდე გრძელდება. ახლა შეიძლება ითქვას, რომ ჩემი ყველაზე მნიშვნელოვანი პროფესია მაქვს - ვზრდი ქალიშვილს მარიამს, რომელსაც შემიძლია ამაყად ვთქვა, რომ საქართველოც ისევე უყვარს და სამშობლოდ თვლის, როგორც გერმანიას. ეს კი დედაჩემის და პირადად ჩემი დამსახურებაა. მთავარი ინვესტიცია, რაც არაფრით აიწონება, განათლებაა, ჰოდა, მე და ჰანსი ინვესტიციას ჩვენს შვილში ვდებთ.

- ალბათ მკითხველსაც გაუჩნდება შეკითხვა: გერმანიაში პრინცთან ერთად სასახლეში ცხოვრობთ?

- სასახლეში არა, ჰანოვერის გარეუბანში ვცხოვრობთ საკუთარ სახლში ულამაზესი ბაღით. ალტენბურგის სასახლე, სადაც ჰანსის ბაბუა 1943 წლამდე ოფიციალურად ცხოვრობდა, ახლა სახელმწიფოსია და გერმანიის ათ საუკეთესო სასახლეს შორისაა. მახსოვს, როცა დედაჩემი წავიყვანეთ ალტენბურგში, ჰანსმა იხუმრა, დღეს სახელმწიფოს იქით ვუხდი ბილეთის ფულს იმაში, რომ ბაბუაჩემის სასახლე ვნახოო.

- პატარა პრინცესას, მარიამს თუ უყვარს საქართველოში ჩამოსვლა და ქართული თუ იცის?

- რადგან მარიამი არა მარტო ჩემი, მამამისის მხრიდანაც პრინცესაა, ეს ორმაგი პასუხისმგებლობაა და სულაც არ არის ადვილი. ის ძალიან არისტოკრატულია. ამაყი ვარ, რომ სკოლაში კარგი მოსწავლეა, რაც გერმანიაში ნამდვილად არ არის ადვილი. დადის ტაეკვანდოზე, მღერის და ცეკვავს. ჰანოვერის და ზელცეს თეატრალურ და მუსიკალურ აკადემიაშიც სწავლობს. უკვე ოთხ მიუზიკლში ითამაშა. არის სამოდელო სააგენტო „1001 ღამის“ სახე. გერმანიის თეატრში ჰანსის წინაპარზე შექმნილ ისტორიულ პიესაში ერთად ვითამაშეთ. მარიამი ჰანოვერში ქართული სათვისტომოს „გემის“ საკვირაო სკოლაში დადის. ქართულად წერს და კითხულობს. კიდევ ქართულ ცეკვაზე დადის. როგორც ჰანსი, ისიც პატრიარქის ნათლულია, რაც ჩვენთვის დიდი პატივია. ყოველ წელს სიხარულით ელოდება საქართველოში ჩამოსვლას. უყვარს მეგობრები და ჩვენი სახლი თბილისში. ზაფხულობით უყვარს ურეკი, სადაც გავიცანით უნიჭიერესი ქალბატონი ლალი თავართქილაძე, რომელიც ვთვლი, რომ ურეკის სახეა.

- თქვენი ცხოვრების წიგნი უკვე დაწერეთ?

- დიახ, შეიძლება ითქვას, რომ წიგნი, რომელიც დავწერე, ჩემი ცხოვრების წიგნია. მისი საშუალებით მინდა თითოეულ ადამიანს ჩემი სათქმელი ვუთხრა. ის თითქმის მზად მაქვს დასაბეჭდად. პოეტობაზე და მწერლობაზე არ მაქვს პრეტენზია. მხოლოდ ერთს გეტყვით, რომ ჩემ ცხოვრებას ლექსებად და მოკლე ჩანახატებად ქართულ, რუსულ, ინგლისურ და გერმანულ ენაზე გადმოგცემთ.

- შეგიძლიათ გვითხრათ, სამშობლო რა არის თქვენთვის?

- სამშობლო რა არის ჩემთვის? რა ვიცი, ეს სახლია, სადაც დავიბადე, მელიქიშვილის ქუჩაა, სადაც გავიზარდე. ჩემი წინაპრებია, სვეტიცხოველია, მთაწმინდაა, კახეთია, სიღნაღში ჩემი წინაპრების დანგრეული სახლია. სამშობლო ჩემთვის ვაკის სასაფლაოა, სადაც დედა და მამაა დაკრძალული. სამშობლო სუნთქვაა, რომელიც სულ შენთანაა და ვერავინ წაგართმევს...

 

464
თემები:
ქართველები უცხოეთში (68)
სანათი

შექმენი სიმყუდროვე ინტერიერში: ანუ რამდენად მნიშვნელოვანია გარემო ადამიანის ცხოვრებაში

191
(განახლებულია 20:41 26.05.2020)
ადამიანის უსაზღვრო ფანტაზიის წყალობით შეგიძლიათ თქვენი ინტერიერი ორიგინალური, განსხვავებული და მიმზიდველი გახადოთ.

ქეთი ნოზაძე საუცხოო და განსხვავებულ სანათებს, დეკორციებს ქმნის. ქეთის მიერ დამზადებული ყველა ნივთი ინდივიდუალურია და მორგებულია მომხმარებლის სურვილზე, გემოვნებაზე. ქეთი ხელოვნებათმცოდნეა. ამბობს, რომ პროფესიის მიღმაც მისი ცხოვრება მუდმივ კავშირშია ხელოვნებასთან.

ქეთი ნოზაძე
photo: courtesy of Keti Nozadze
ქეთი ნოზაძე

- პროფესიით ხელოვნებათმცოდნე ვარ, თუმცა ამას არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს, რადგან პროფესიის მიღმაც ჩემი ცხოვრება მუდმივ კავშირშია ხელოვნებასთან. მარტივად და ყოველგვარი მაღალფარდოვანი საუბრის გარეშე ვფიქრობ, რომ ხელოვნება აბსოლუტურად ყველგან და ყველაფერშია. ჩემი გატაცებაც, ბუნების მიღმა, სწორედ ეს არის. ერთი მხრივ არსებობს ამოუცნობი სამყარო, რომელიც ჩვენ გარშემო, ჩვენგან დამოუკიდებლად ქმნის საოცრებებს და მეორე მხრივ არსებობენ ხელოვანი ადამიანები, რომლებიც საკუთარი გენიალურობის თუ ნიჭის საფუძველზე ქმნიან ამ ყოველივეს. ეს არის ჯაჭვი, ციკლი, მუდმივი პროცესი, რომელიც არასდროს დასრულდება და მუდმივად ძიებაში გამყოფებს. ამ ეტაპზე, გარდა საქმიანობისა, რომელიც „ლამპინოს“ უკავშირდება, გატაცებული ვარ გრაფიკული დიზაინის შესწავლით, რაც ძალიან საინტერესო პროცესია ჩემთვის, რადგან მუდმივად ხელით მუშაობას ვარ მიჩვეული და ამ შემთხვევაში ყველა საჭირო მასალა და ინსტრუმენტი ერთიან, ვირტუალურ სივრცეში მაქვს, რაც თავისთავად მაძლევს განსხვავებულ შესაძლებლობებს ნამუშევრის შექმნის პროცესში.

ქეთი ზონაძის შემოქმედება
photo: courtesy of Keti Nozadze
ქეთი ზონაძის შემოქმედება

- რა არის „ლამპინო“ და როგორ გაჩნდა მისი შექმნის იდეა?

- რა არის „ლამპინო"? ჯერ ზუსტად არ ვიცი, ეს არის ბრენდი, ჩემი საქმიანობა, ჰობი, თუ რაიმე სხვა. ჩემთვის ეს უბრალოდ იდეების განხორციელებაა. სანათებზე მუშაობა ყოველთვის ძალიან მომწონდა, თუმცა ბრენდის შექმნაზე ნამდვილად არასდროს მიფიქრია. ჩვენ გარშემო არსებულმა სიტუაციამ, ხელნაკეთი ნივთების პოპულარობამ და სოციალურ ქსელში გამარტივებულმა პროცესებმა, განსაკუთრებით კი მეუღლის ძალისხმევამ, რომ აუცილებლად უნდა მქონოდა სივრცე, სადაც შევძლებდი ნამუშევრები გლობალურად გამეზიარებინა, გამოიწვია „ლამპინოს“ შექმნა.

პირველი შეხება კი ხელნაკეთ ნივთებთან, როგორც საქმიანობასთან, იყო Fredo Handmade-ში, სადაც ვმუშაობ, როგორც მხატვარი (თვითნასწავლი), და თავისთავად ეს ეტაპი მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა ჩემი წინსვლისთვის, რადგან მივხვდი, რომ ჰობი შეიძლება საქმიანობად აქციო.

სანათი
photo: courtesy of Keti Nozadze
სანათი

- ბრენდის კონცეფციაზე გვესაუბრეთ...

- „ლამპინო“ მოიცავს ხელნაკეთ სანათებს, რომელიც იხატება ხელით და ამიტომ განსაკუთრებული ენერგეტიკის მატარებელია. ჩემთვის სანათი ის ნივთია, რომელიც ინტერიერში ყველაზე დიდ როლს თამაშობს განწყობის შექმნაზე.

- თქვენ მიერ შექმნილი სანათები განსხვავებული და ორიგინალურია. რა მასალით ქმნით მათ?

- მასალა საკმაოდ მრავალფეროვანია. ვიყენებ როგორც ხეს, ასევე პლასტმასს და დეკორატიულ ცემენტს, ელექტროგაყვანილობის გაკეთებაც ხშირად თავად მიწევს.

სანათები
photo: courtesy of Keti Nozadze
სანათები

- მოხატული სანათები რამდენად უძლებს ნათურის მხურვალებას?

- სანათები დენის წყაროზე მუშაობს და თავისთავად გათვლილი და მორგებულია ელექტროენერგიაზე, მით უმეტეს, რომ დღეს გვაქვს საშუალება გამოვიყენოთ ისეთი ნათურები, რომლებიც არ ხურდება და თავისთავად არ ქმნის ნივთის დაზიანების საშიშროებას.

სანათი
photo: courtesy of Keti Nozadze
სანათი

- სანათებში ძირითადად კოსმოსის თემა ჭარბობს. თქვენთვის განსაკუთრებით საინტერესო სფეროა?

- სანათების თემატიკას ხშირად თავად ვარჩევ, ხშირად კი მომხმარებელი მკარნახობს რა სურს მას და შეთანხმებულად ვმუშაობთ, ან მხოლოდ მის სურვილს ვეყრდნობი. კოსმოსის თემა ჩემი არჩევანი იყო, რადგან ვთვლი, რომ კოსმოსი ყველაზე საინტერესო, ამოუცნობი და ამასთან გასაოცარი სილამაზის სამყაროა. სანათი „კოსმოსი" კი ინსპირაცია აღმოჩნდა მომხმარებლისთვის და ასე შეიქმნა „სატურნის პლანეტა".

ქეთი ზონაძის შემოქმედება
photo: courtesy of Keti Nozadze
ქეთი ზონაძის შემოქმედება

- სანათების გარდა სხვა ნივთებსაც ქმნით?

- გარდა სანათებისა ვმუშაობ უამრავ დეკორატიულ ნივთზე, მაგალითად, სასტუმროსთვის დავამზადე აბრა, რომელიც მოუწოდებს ადამიანებს წესრიგისა და სისუფთავისკენ, ასევე ნიშანი, რომ მოწევა აკრძალულია, ქოთნები ყვავილებისთვის, მოქარგული ფარდაგი, საკიდი ფინჯნებისთვის და მრავალი სხვა...

სანათი
photo: courtesy of Keti Nozadze
სანათი

- რა ემოციას იწვევს თქვენში ხელნაკეთ ნივთებზე მუშაობა?

- ხელნაკეთ ნივთებზე მუშაობა ძალიან სასიამოვნო პროცესია, მით უმეტეს, როდესაც ნულიდან იწყებ ნივთის შექმნას და არარსებულიდან შედეგად იღებ განწყობას, ემოციას, ფანტაზიას. ამაზე სასიამოვნო ნამდვილად არაფერია, მიუხედავად იმისა, რომ უდიდეს შრომას, ენერგიას, დაზიანებულ ხელებს, გათენებულ ღამეებს და უდიდეს დროს მოითხოვს შენგან. ხშირად რთულია მომხმარებლისთვის გაიგოს, თუ რამდენად რთულ პროცესებთან არის დაკავშირებული მისთვის სასურველი ნივთის შექმნა და თავისთავად საქმიანობის დაფასება და შეფასება რთულდება, მაგრამ ალბათ გასულ ათწლეულებთან შედარებით, როცა ხელნაკეთი ნივთი საჭიროებას წარმოადგენდა და ფაქტობრივად ადამიანებს სხვა გზა არ ჰქონდათ, თავად უნდა ეკეთებინათ უამრავი რამ, რადგან ფიზიკურად არ არსებობდა რომ შეგეძინა, დღეისათვის იცვლება დამოკიდებულება და ეს ყველაფერი ხელოვნებას უფრო უახლოვდება, შესაბამისად, ფასდება იდეაც და სამუშაოც.

ქეთი ზონაძის შემოქმედება
photo: courtesy of Keti Nozadze
ქეთი ზონაძის შემოქმედება

- სამომავლოდ რა გეგმები გაქვთ?

- სამომავლო გეგმებზე საუბარი რთულია, რადგან ყველაფრის კეთება ფაქტობრივად მარტო მიწევს, იმის პარალელურად, რომ 10 თვის პატარა მყავს და, შესაბამისად, შეუძლებელია მხოლოდ საქმეზე ვიყო კონცენტრირებული. მაგრამ, როდესაც გაქვს იდეები და მათი განხორციელების სურვილი გაწუხებს, თავისთავად წინ მიდიხარ, მით უმეტეს, როცა საერთოდ არ ფიქრობ, რომ წინსვლის პროცესი აუცილებლად უნდა დააჩქარო, რადგან გარშემო უამრავი საინტერესო და სასიამოვნო მომენტია, რისი გამოტოვებაც ნამდვილად არ ღირს.

191
ირაკლი კობახიძე

ირაკლი კობახიძე:  ჯარიმების მთლიანად ჩამოწერა ალბათ მიუღებელი იქნება

0
(განახლებულია 11:26 28.05.2020)
გავრცელებული ინფორმაციით, საგანგებო მდგომარეობის მოქმედების დროს გამოწერილი ჯარიმების საერთო მოცულობამ 25 მილიონ ლარს გადააჭარბა.

თბილისი, 28 მაისი - Sputnik. ჯარიმების მთლიანად ჩამოწერა მიუღებელია, რადგან  ეს არ არის პირველი და უკანასკნელი საგანგებო მდგომარეობა, რომელიც გამოცხადდა, განაცხადა მმართველი პარტია „ქართული ოცნება -დემოკრატიული საქართველოს“ დეპუტატმა ირაკლი კობახიძემ  საგანგებო მდგომარეობის დროს მოსახლეობის ჯარიმების ჩამოწერის საკითხთან დაკავშირებით. 

საგანგებო მდგომარეობის დროს, რომელიც საქართველოში 21 მარტიდან 23 მაისამდე მოქმედებდა, 7 777 ჯარიმა გამოიწერა. საგანგებო მდგომარეობის რეჟიმისა და კომენდანტის საათის დარღვევისთვის ჯარიმა ფიზიკური პირებისთვის შეადგენდა 3 ათას ლარს, იურიდიული პირებისთვის – 15 ათას ლარს.
გავრცელებული ინფორმაციით, საგანგებო მდგომარეობის მოქმედების დროს გამოწერილი ჯარიმების საერთო მოცულობამ 25 მილიონ ლარს გადააჭარბა.

კობახიძის განმარტებით, ჯარიმების ჩამოწერის საკითხზე აუცილებელია მსჯელობა, რა დროსაც გათვალისწინებული უნდა იყოს როგორც მოსახლეობის ინტერესები, ასევე ისიც, რომ მომავალში საგანგებო მდგომარეობა იყოს სწორად მართული.

„შეზღუდვების რეალიზების აუცილებელი პირობა ჯარიმებია, ამიტომაც თუ საზოგადოებას ეცოდინება, რომ  სანქციები არაფერს ნიშნავს და მათი ჩამოწერა შეიძლება ერთი ხელის მოსმით მოხდეს, პრევენციული თვალსაზრისით ეს, რა თქმა უნდა, პრობლემას წარმოადგენს. ჩვენ ასევე გვესმის, რომ ეს ჯარიმები ჩვენი მოქალაქეებისთვის მძიმე ტვირთია, ამიტომაც საკითხი სიღრმისეულ მსჯელობას საჭიროებს“, – განაცხადა ირაკლი კობახიძემ საზოგადოებრივი მაუწყებლის პირველ არხზე. 

ოპოზიციურმა პარტია „ევროპულმა საქართველომ“   პარლამენტში უკვე დაარეგისტრირა კანონპროექტი, რომელიც მოქალაქეებისთვის 3000-ლარიანი ჯარიმების ჩამოწერას ითვალისწინებს.

მმართველ გუნდში კი აღნიშნავენ, რომ ჯარიმების პრობლემა ყველაზე არაპოპულარულია, თუმცა,  პრობლემის განხილვა საინტერესო იქნება.

„ოპოზიცია ითხოვს ზუსტად არჩევნების წინ ამ დავალიანებების ჩამოწერას. თუმცა, ჩვენ ვიმსჯელებთ არა იქიდან გამომდინარე, თუ როდის ტარდება არჩევნები, არამედ იმის გათვალისწინებით, თუ რა არის საჭირო მომავალში საგანგებო მდგომარეობის  სწორად მართვისთვის“, – აღნიშნა  კობახიძემ.

საქართველოს მოქალაქეებმა, რომლებიც საგანგებო მდგომარეობის მოქმედების დროს სხვადასხვა ადმინისტრაციული დარღვევისთვის დაჯარიმდნენ, 23 მაისიდან ყველა ჯარიმა და საურავი უნდა გადაიხადონ.

საგანგებო მდგომარეობის დროს, რომელიც საქართველოში 21 მარტიდან 23 მაისამდე მოქმედებდა, ყველა ადმინისტრაციული ჯარიმის გადახდა ქვეყანაში საგანგებო მდგომარეობის დასრულებამდე გადაიდო.

0
თემები:
COVID-19 საქართველოში