მეგი მოლოდინი

ქალი სახელად მოლოდინი, მისი ცხოვრების „შემოდგომის ვალსი” და პოეზიის „ვერცხლის ხანა“

843
(განახლებულია 15:53 29.10.2019)
პოეზია მისთვის მაშველი რგოლი და სიცოცხლის დეტონატორია. რთული, მაგრამ საინტერესო ცხოვრება განვლო. ერთ დღესაც სახელი და გვარი შეიცვალა და ყველაფერი, რაც მანამდე ნახა და განიცადა პოეტურად გარითმა...

ასე გაჩნდა სამყაროში მეგი მოლოდინი, რომელმაც ძალიან ლამაზად ჩაანაცვლა მედეა გადელია.

„გაკაწრული მთვარეულები“- ასე ქვია სოხუმელი პოეტისა და მთარგმნელის ლექსების კრებულს. ჩვენთან საუბარში თავისი „ხსოვნის დღიურიდან“ საინტერესო ამბები გაიხსენა...

მეგი მოლოდინი
მეგი მოლოდინი

- ქალბატონო მეგი, საუბარი მარადიული კითხვით დავიწყოთ: რისთვისაა საჭირო ადამიანისთვის პოეზია?

- პოეზიაზე და ზოგადად, ხელოვნებაზე იმდენი რამ დაწერილა და თქმულა, რომ ძნელია, რაიმე ახალი დაამატო და თან ისე, რომ ნათქვამი ბანალური არ გამოვიდეს. თუმცა ჩემი აზრით, ალბათ, რამდენი ადამიანიცაა, პოეზიის იმდენივე აღქმაა, შეგრძნება და მოთხოვნილება არსებობს. პირადად მე, პოეზია მაინც მაშველი რგოლი მგონია და არის კიდევაც ჩემთვის ამ ურთულეს და გაუტანელ ყოფით პროზაში. ის სიცოცხლის დეტონატორია ადამიანში, თუ რასაკვირველია, მას უყვარს ის და მისი შემეცნების უნარიც აქვს. რაც ყველაზე მთავარია, ბროდსკის სიტყვებით რომ ვთქვათ: „პოეზია ეხმარება ადამიანს, რომ იქცეს ადამიანად “. ადამიანად დარჩენა ის უდიდესი სიკეთე და მადლია, რომელსაც პოეზიის ღმერთი უშურველად გასცემს...

მეგი მოლოდინი
მეგი მოლოდინი

- მხატვრული ლიტერატურის სიყვარულს უმრავლესობა ბავშვობიდან ითვისებს, თქვენ ვინ შეგაყვარათ?

- მხატვრული ლიტერატურა მამამ შემაყვარა ბავშვობიდან, თვითონაც მწერალი იყო. აფხაზეთში საკმაოდ პოპულარული იყო მისი რომანი „პოსეიდონის საიდუმლოება”. სიტყვამ მოიტანა და, ოდესმე მამაზე, მის ფენომენზე დავწერ და მის მემუარებსაც გამოვაქვეყნებ. არასოდეს დამავიწყდება, როგორ წამაკითხა მან ანა კალანდაძის „ჭია-ჭია მარია'' და ჯონ გოლზუორთის „ვაშლის ყვავილი'', რომლებიც განსაკუთრებული სიყვარულით, სამუდამოდ ჩაეწერნენ ჩემი ბავშვობის ხსოვნის „დღიურში''...

მეგი მოლოდინი
მეგი მოლოდინი

- თქვენი პირველი ლექსი გაიხსენეთ - რა გახდა მისი დაწერის სტიმული?

- პოეზია ძალიან მიყვარდა, ისევე როგორც ზღვა... ლექსების წერა ადრეული ასაკიდან დავიწყე. მახსოვს, რომ სწორედ ზღვაზე დავწერე ჩემი პირველი ლექსიც… განსაკუთრებულად მახსენდება სოხუმი, სკოლაში დაწყებითის მასწავლებელი ციალა გამსახურდია და ქართულის მასწავლებელი ცაცა ხუნდაძე, ამ უკანასკნელმა მასწავლა ის, რაც ადამიანურის საფუძველია ადამიანში, მითუმეტეს, პოეტური სულის გასაღვივებლად. ჩემი პირველი ლექსი სკოლის კედლის გაზეთში დაბეჭდეს, მერე კი ინსტიტუტის გაზეთში… ეს მოხდა სხვების ინიციატივით, თორემ პირადად მე, არც მაშინ და არც მერე, ჩემი ფეხით არსად მივსულვარ- ლექსები დამიბეჭდეთ-მეთქი. უბრალოდ, მათ იცოდნენ, რომ ჩემთვის ვწერდი და როგორც დავალებას, ისე მავალებდნენ, რომ ლექსები სკოლის გაზეთისთვის მიმეტანა. გაგრაში მუშაობის პერიოდშიც, ჩემმა მეგობარმა, ვისთანაც ბინაზე ვცხოვრობდი, ჩემი სამი ლექსი რედაქციაში ისე წაიღო, რომ მე არ გამაგებინა. მან იცოდა, რომ წინააღმდეგი ვიყავი.

მეგი მოლოდინი
მეგი მოლოდინი

- თქვენს თარგმანებზეც ვისაუბროთ, არსებობს მოსაზრება, რომ ლექსების თარგმნა უფრო რთულია, ვიდრე წერა - თუ ეთანხმებით ამ მოსაზრებას?

- ამ მოსაზრებას ვეთანხმები იმდენად, რამდენადაც თარგმნა გაცილებით საპასუხისმგებლო საქმეა. რადგან მკითხველამდე ისე უნდა მიიტანო ავტორი, რომ მისი პოეტური სულიც შეინარჩუნო და სწორად გადმოსცე ის სათქმელი, რისთვისაც ეს ლექსი დაიწერა. ამასთან არ უნდა დაიკარგოს ავტორის ხელწერა, სტილი და ლექსის რიტმი, უნდა გაითვალისწინო ლექსის რითმული წყობა და რაც ყველაზე მთავარია, გაითავისო ავტორის შინაგანი პოეტური სამყარო... როცა ყველაფერ ამას მთარგმნელი კარგად ახერხებს, მიმაჩნია, რომ ის ორგზის პოეტია...

მეგი მოლოდინი
მეგი მოლოდინი

- თქვენს ერთ ინტერვიუში ბრძანეთ, რომ მთარგმნელი მეგობრებმა გამხადესო...

- დიახ, შეიძლება ასე ითქვას, რადგან ლექსებს კი ვწერდი ბავშვობიდან, მაგრამ არასოდეს მიცდია, რომ თარგმანში ბედი მეცადა. ერთი ბედნიერი შემთხვევის წყალობით, სოციალურ ქსელში გადავწყვიტე, რომ გადმომექართულებინა მარინა ცვეტაევას საყოველთაოდ ცნობილი და ბევრისთვის საყვარელი ლექსი “მე მომწონს”, რომლის ტექსტზე დაიწერა ასეთივე შესანიშნავი სიმღერა პოპულარული ფილმისთვის. მოხდა ისე, რომ იმ შემთხვევამ გამაცნო დიდებული მთარგმნელი, ქალბატონი ჯანა ამირეჯიბი, რომელთანაც დღეს გულითადი მეგობრობა მაკავშირებს და რომლის წინასიტყვაობაც ჩემს მოკრძალებულ კრებულს ამშვენებს. მაშინ გავეცანი ხსენებული ლექსის მისეულ მშვენიერ თარგმანს. ის სტიმული გახდა ჩემთვის, რათა თარგმანში მეც მომესინჯა ძალები და იმ ლექსის კიდევ ერთი, ჩემი ვერსია გამეკეთებინა.

მეგი მოლოდინი
მეგი მოლოდინი

-არ გკითხავთ რატომ შეაჩერეთ არჩევანი რუსული პოეზიის „ვერცხლის ხანაზე“, რადგან ის მართლაც განსაკუთრებულია, გამორჩეულად თუ გიყვართ რომელიმე ავტორი?

-  სიყმაწვილიდან ვეტრფოდი: ცვეტაევას, ახმატოვას, ბლოკის, პასტერნაკის, ესენინისა და სხვათა პოეზიას. განსაკუთრებულ პატივისცემას კი ყოველთვის იმსახურებდნენ ჩემში ის ხელოვანები, რომელნიც თავად იყვნენ საბჭოური მანქანის მსხვერპლი... მათგანაც  გამორჩეულად მიყვარდა მარინა ცვეტაევა და ალექსანდრე ბლოკი, რომელთაც საკუთარი გულწრფელი ლექსებიც ვუძღვენი. სულ მალე შესანიშნავი პოეტისა და მთარგმნელის, ია ხასაიას შემოთავაზებითა და რჩევით მთარგმნელთა კლუბში გავწევრიანდი, რომლის პრეზიდენტი, დიდებული ბატონი, ალექსანდრე ელერდაშვილი გახლავთ. მოკლედ ქართველ მთარგმნელთა შესანიშნავმა ოჯახმა მე მომცა ყველაფერი ის, რასაც უნდა შეევსო ამ სფეროში ჩემი საქმიანობა, განევრცო და გაემყარებინა ამ ჯადოსნური პროცესისადმი მისწრაფება და სიყვარული, რომელიც, თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ თითქმის „ნარკოტიკულ’’ დამოკიდებულებად მექცა...

მეგი მოლოდინი
მეგი მოლოდინი

- გაიხსენეთ თქვენი ლექსი, რომელიც სრულიად უჩვეულო დროს „მოვიდა“ თქვენამდე...

- იყო ასეთი შემთხვევა, ერთ-ერთ წვეულებაზე, როდესაც სრულიად მოულოდნელად შევხვდი ადამიანს, რომელიც წლები არ მენახა, მან საცეკვაოდ გამიწვია და მაშინ უეცრად დაიბადა ჩემი ლექსი „შემოდგომის ვალსი''...

მეგი მოლოდინი
მეგი მოლოდინი

- თქვენი რომელი ლექსი გამოხატავს ყველაზე კარგად თქვენს პიროვნებას?

- ყველაზე კარგად?- ჩემს ერთ ლექსს გაგაცნობთ:

სიკვდილის შემდეგ? -

მიწა მერგოს სამი არშინი...

ტანს გვირილები მეცრებოდეს

მზისგან გაშლილი,

თან შორიახლო შრიალებდნენ

ცაცხვი, ძახველი...

იქ - ეს მეყოფა,

აქ - მიმყოფე

ცოცხლად

სახელი...

მეგი მოლოდინი
მეგი მოლოდინი

- სახელი ახსენეთ... პოეტურ ფსევდონიმად რატომ აირჩიეთ „მეგი მოლოდინი”?- რთულია მოლოდინი...

- ჩემი ნამდვილი სახელი და გვარია მედეა გადელია... მოლოდინი კი თავისთავად რთულია, მითუმეტეს ჩვენი მწარე რეალობის გათვალისწინებით, მაგრამ ეს ცნება ჩემთვის უკვე მთელ შეგნებულ ცხოვრებად, ფიქრისა და განსჯის ერთ დიდ უცნაურ მოცემულობად, განვლილი წლების ერთგვარ  შეჯამებად იქცა, რომელსაც უდავოდ აცოცხლებს და  ასულდგმულებს მეორე ცნება, მოლოდინის თანმდევი სიტყვა -იმედი... იმედი კი, როგორც იტყვიან, ყველაზე ბოლოს კვდება და მოლოდინზე გაცილებით მეტის დამტევია...

მეგო მოლოდინის თარგმანი

ანა ახმატოვა

* * *

ყოფილა ხოლმე: მოვყევ დუმილით,

რაც უმღერია სიზმარს,

ერთი გვაქვს ვარდსაც და რომ უღიმის,

ხვედრი, მეც და იმ სხივსაც...

მოცოცავს თოვლი მთებით, დამრეცით,

მე კი ვარ თოვლზე თეთრი,

თუმც მდინარენი ტკბილად მსიზმრობენ

მღვრიე ქაფების ფრთებით.

ფიქრზე მშვიდია უფრო ნაძვნარი,

როცა განთიადს ხვდები...

 

 

843
ნანა ანდრონიკაშვილი მეუღლესთან, ჰანს ფონ საქსენ-ალტერბურგთან და ქალიშვილთან ერთად

ქართველი თავადის ასულისა და გერმანელი ჰერცოგის სიყვარულის ამბავი და ქართული საქმეები

439
(განახლებულია 21:11 27.05.2020)
რუბრიკა „ქართველები უცხოეთში“ გერმანიაში მცხოვრები მსახიობის, პროდიუსერისა და ჟურნალისტის ნანა ანდრონიკაშვილის უჩვეულო ცხოვრების ისტორიას გაგაცნობთ.

წლების წინ თბილისში ლეგენდასავით დადიოდა ამბავი იმაზე, თუ როგორ გაჰყვა ცოლად ანდრონიკაშვილების შთამომავალი საქსონიის ჰერცოგს. ეს ალბათ ის შემთხვევაა, როცა ცხენზე ამხედრებული პრინცის ზღაპარი რეალურად ახდა.

თეატრალურ ინსტიტუტში ლილი იოსელიანის სტუდენტი იყო, რუსთაველის თეატრში მაესტრო სტურუასთან ათი წელი იმუშავა. მის ანგარიშზე ათამდე თეატრალური როლი და 30-მდე კინოროლია. მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო ტელევიზიასა და რადიოში, სადაც მისი მონაწილეობით ლიტერატურული სპექტაკლები და ჩანაწერები არქივშია შემონახული.  

2008 წლიდან გერმანიაში ცხოვრობს მეუღლესთან, ჰანს ფონ საქსენ-ალტერბურგთან ერთად, რომელიც არქეოლოგი, ისტორიკოსი და მწერალი გახლავთ. ჰყავთ ქალიშვილი – ცხრა წლის მარიამი. თავიდან ამერიკაში ცხოვრობდნენ, შემდეგ გერმანიაში, ჰანოვერში გადავიდნენ, მაგრამ საქართველოსთან კავშირი არასოდეს გაუწყვეტიათ. რაც მთავარია, მათი საქმიანობა ყოველთვის ამ ქვეყნის ინტერესებს ემსახურებოდა...

ნანა ანდრონიკაშვილი
ნანა ანდრონიკაშვილი

- ქალბატონო ნანა, თქვენი ცხოვრება საინტერესო ფილმს ჰგავს, თავად რას იტყვით?

- შესაძლოა ასეც იყოს... დღევანდელი გადასახედიდან ჩემს ცხოვრებას სამ ნაწილად დავყოფდი: პირველი – ოჯახი, ბავშვობა და პროფესია, მეორე – ჩემს მეუღლესთან შეხვედრა და მასთან ახალი ცხოვრების დაწყება და მესამე ნაწილი – ჩემი ქალიშვილის მარიამის დაბადებიდან დღემდე. თეატრი და ხელოვნება ბუნებრივად შემოვიდა ჩემს ცხოვრებაში. დედა რეჟისორ-პედაგოგი იყო თეატრალურ უნივერსიტეტში, მამა – მსახიობი და პედაგოგი, ამიტომ თითქმის ყოველ საღამოს უნივერსიტეტსა თუ თეატრში რეპეტიციებზე ვატარებდი.

ნანა ანდრონიკაშვილი
ნანა ანდრონიკაშვილი

- მოულოდნელად ერთმა ამბავმა მთლიანად შეცვალა თქვენი ცხოვრება...

- ნათქვამია, შემთხვევით არაფერი ხდებაო და ჩემი ცხოვრება ამის ნათელი მაგალითია. 1997 წელს ტარდებოდა საერთაშორისო ფესტივალი Gift, სადაც აქტიურად ვმონაწილეობდი. ფესტივალზე ჩამოსულმა ინგლისელმა პროდიუსერებმა ლონდონში ექსპერიმენტულ სპექტაკლში მონაწილეობის მისაღებად მიმიწვიეს. იქ ერთ-ერთი ჟურნალის „იმპრესიონის” რედაქტორმა ჩემზე დაწერა სტატია, სადაც ჩემს ოჯახსა და საქართველოს ისტორიაზე ვისაუბრე. სტატიაში წინაპრების ფოტოებიც იყო. ის ჟურნალი საერთაშორისო იყო და ბევრ ქვეყანაში გამოქვეყნდა. მისი ერთი ეგზემპლარი „ბრიტიშ ეარვეისის“ თვითმფრინავშიც მოხვდა. აქედან იწყება ჩემი მეორე ცხოვრება. ჩემმა მომავალმა მეუღლემ, რომელიც საქმიანი ვიზიტით საქართველოში მოფრინავდა, ეს სტატია თვითმფრინავში წაიკითხა. დაინტერესდა იმით, რომ საქართველოში არისტოკრატიული საზოგადოება არსებობდა, თან, როგორც შემდეგ გამომიტყდა, იქ ჩემი ფოტოც ნახა და თურმე გადაწყვიტა თბილისში ჩამოსვლისთანავე მოვეძებნე.

ოჯახთან ერთად
ოჯახთან ერთად

- საინტერესოა, როგორ გაგეცნოთ?

- როდესაც ტელეფონზე დამირეკა, ასე გამეცნო: ჰანს პრინცი ფონ საქსენ-ალტენბურგი გაწუხებთო. იმ დროს ახალი ჩამოსული ვიყავი ლონდონიდან, სადაც იცოდნენ ჩემი არისტოკრატიული წარმომავლობა და მეგონა რომელიმე ინგლისელი მეგობარი მეხუმრებოდა. დიდი ხანი დასჭირდა, რომ დავერწმუნებინე არ ხუმრობდა. ამ საუბრის მერე ერთმანეთს შევხვდით. მოგვიანებით ჩვენს ოჯახში მოვიდა და ახლოს გაგვეცნო.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- ცოლობაც განსკუთრებულად გთხოვათ?

- როდესაც საქართველოში მესამედ ჩამოვიდა, სვანეთში მთხოვა გაყოლა. იქ ნამყოფი არც მე ვიყავი და დავთანხმდი. ოქტომბრის ბოლო იყო და მოულოდნელად გზები ჩაიკეტა: სამი დღე ველოდებოდით გზის გახსნას. სწორედ იქ, იმ ულამაზეს ბუნებაში, სადაც თითქოს ღრუბლებს ზემოთ ხარ, მთხოვა ხელი. ამის მერე თბილისში ჩინელი დრამატურგის და მათი საელჩოს მოწვევით მქონდა ჩინური სპექტაკლის პრემიერა, სადაც მთავარ როლს ვთამაშობდი. სპეტაკლის მერე გრანდიოზული სახალხო ნიშნობა გვქონდა. მალე ქორწილიც გადავიხადეთ. შემდეგ გავემგზავრეთ ამერიკაში, სადაც ხელი მოვაწერეთ. 

ნანა ანდრონიკაშვილი და საქსონიის ჰერცოგი, ჰანს ფონ საქსენ-ალტერბურგი
ნანა ანდრონიკაშვილი და საქსონიის ჰერცოგი, ჰანს ფონ საქსენ-ალტერბურგი

- ალბათ ბევრი საინტერესო შეხვედრა გქონდათ ცხოვრებაში...

- დიახ, ჰანსის სტატუსის გამო ბევრი საინტერესო შეხვედრა გვქონდა. მაგალითად, მახსენდება შეხვედრა ვაშინგტონში, უფროს და უმცროს ბუშებთან დალასში, ესპანეთის მეფე ხუან კარლოსთან და სოფიასთან. ერთ მიღებაზე ჰანსმა მეფე და დედოფალი ოფიციალურად გამაცნო. დედოფალი სოფია ჰანსის ოჯახს ენათესავება. ჰანსს საქართველოშიც უნდოდა ჯვრისწერის გამეორება და ბევრი სამეფო ოჯახის დაპატიჟება. მათ შორის იყვნენ ხუან კარლოსი და სოფიაც, თუმცა, სამწუხაროდ, ეს ნიშნობა ვერ განვახორციელეთ. სხვათა შორის, ეს ამბავი საქართველოს წაადგებოდა. მოგვიანებით ჩვენ საქართველოზე ისტორიული დოკუმენტურ-მხატვრული ფილმი გადავიღეთ „სამეფო ალბომი“, რომელიც ამერიკის და გერმანიის ტელევიზიით გავიდა.

ქალიშვილთან ერთად
ქალიშვილთან ერთად

- საქართველოში როცა დაბრუნდით, რას საქმიანობდით?

- ვარდების რევოლუცის შემდეგ დავბრუნდით საქართველოში. ჩემს მეუღლეს აქ ევროპული დამოუკიდებელი ტელევიზიის შექმნა უნდოდა. შევიძინეთ ტელევიზია, რომელიც სულ ერთი წელი ვამუშავეთ. მე მიმყავდა საავტორო გადაცემა „ნანას შოუ“, სადაც იმ დროისთვის უცნობ საინტერესო, ნიჭიერ ადამიანებს ვიწევდი. ჩემს მეუღლეს ჰქონდა გადაცემა „ჩემი სამშობლო”, სადაც იწვევდა ელჩებს, პოლიტიკოსებს, უცხოეთის მნიშვნელოვან ფიგურებს და მათ საქართველოს სხვადასხვა კუთხით აცნობდა. ჩვენი ტელევიზია იმდროინდელი მთავრობის მიმართ კრიტიკული პოზიციით გამოირჩეოდა, ამიტომ იძულებული გაგვხადეს, რომ ის გაგვეყიდა. 2008 წელს საცხოვრებლად გერმანიაში, ჰანოვერში გადმოვედით.

ნანა ანდრონიკაშვილი ოჯახთან ერთად
ნანა ანდრონიკაშვილი ოჯახთან ერთად

- როგორც ჩანს, თქვენს შემოქმედებით მოთხოვნილებას ყოველ ზაფხულს იკმაყოფილებდით საქართველოში, სადაც ფილმებს იღებდით, რაზე ან ვისზეა ეს ფილმები?

- ჩემს გულში საქართველოდან არასოდეს წავსულვარ. მეამაყება, რომ სადაც უნდა ვყოფილიყავი – ამერიკაში, ინგლისსა თუ გერმანიაში, ყველა ჩემს გადაცემაში, ფილმსა თუ ინტერვიუში ჩემი მთავარი სათქმელი საქართველო იყო. აქ ყოველ ზაფხულს ჩამოვდივარ და ხან სპეტაკლს ვდგამ და ხან ფილმებში ვმონაწილეობ. რაც მთავარია, ვთანამშრომლობ ნინო ხოფერიასთან, „ერთსულოვნების” ტელევიზიაში და ჩემს სათქმელს ლიტერატურულ გადაცემებში ვამბობ. ანუ ისევ ჩემ საყვარელ საქმიანობას ვეწევი.

- თქვენი მესამე ცხოვრება როდის დაიწყო?

- 2010 წელს შემეძინა ქალიშვილი, პრინცესა მარიამი და ჩემი მესამე ცხოვრება, რომელიც მაშინ დაიწყო, დღემდე გრძელდება. ახლა შეიძლება ითქვას, რომ ჩემი ყველაზე მნიშვნელოვანი პროფესია მაქვს - ვზრდი ქალიშვილს მარიამს, რომელსაც შემიძლია ამაყად ვთქვა, რომ საქართველოც ისევე უყვარს და სამშობლოდ თვლის, როგორც გერმანიას. ეს კი დედაჩემის და პირადად ჩემი დამსახურებაა. მთავარი ინვესტიცია, რაც არაფრით აიწონება, განათლებაა, ჰოდა, მე და ჰანსი ინვესტიციას ჩვენს შვილში ვდებთ.

- ალბათ მკითხველსაც გაუჩნდება შეკითხვა: გერმანიაში პრინცთან ერთად სასახლეში ცხოვრობთ?

- სასახლეში არა, ჰანოვერის გარეუბანში ვცხოვრობთ საკუთარ სახლში ულამაზესი ბაღით. ალტენბურგის სასახლე, სადაც ჰანსის ბაბუა 1943 წლამდე ოფიციალურად ცხოვრობდა, ახლა სახელმწიფოსია და გერმანიის ათ საუკეთესო სასახლეს შორისაა. მახსოვს, როცა დედაჩემი წავიყვანეთ ალტენბურგში, ჰანსმა იხუმრა, დღეს სახელმწიფოს იქით ვუხდი ბილეთის ფულს იმაში, რომ ბაბუაჩემის სასახლე ვნახოო.

- პატარა პრინცესას, მარიამს თუ უყვარს საქართველოში ჩამოსვლა და ქართული თუ იცის?

- რადგან მარიამი არა მარტო ჩემი, მამამისის მხრიდანაც პრინცესაა, ეს ორმაგი პასუხისმგებლობაა და სულაც არ არის ადვილი. ის ძალიან არისტოკრატულია. ამაყი ვარ, რომ სკოლაში კარგი მოსწავლეა, რაც გერმანიაში ნამდვილად არ არის ადვილი. დადის ტაეკვანდოზე, მღერის და ცეკვავს. ჰანოვერის და ზელცეს თეატრალურ და მუსიკალურ აკადემიაშიც სწავლობს. უკვე ოთხ მიუზიკლში ითამაშა. არის სამოდელო სააგენტო „1001 ღამის“ სახე. გერმანიის თეატრში ჰანსის წინაპარზე შექმნილ ისტორიულ პიესაში ერთად ვითამაშეთ. მარიამი ჰანოვერში ქართული სათვისტომოს „გემის“ საკვირაო სკოლაში დადის. ქართულად წერს და კითხულობს. კიდევ ქართულ ცეკვაზე დადის. როგორც ჰანსი, ისიც პატრიარქის ნათლულია, რაც ჩვენთვის დიდი პატივია. ყოველ წელს სიხარულით ელოდება საქართველოში ჩამოსვლას. უყვარს მეგობრები და ჩვენი სახლი თბილისში. ზაფხულობით უყვარს ურეკი, სადაც გავიცანით უნიჭიერესი ქალბატონი ლალი თავართქილაძე, რომელიც ვთვლი, რომ ურეკის სახეა.

- თქვენი ცხოვრების წიგნი უკვე დაწერეთ?

- დიახ, შეიძლება ითქვას, რომ წიგნი, რომელიც დავწერე, ჩემი ცხოვრების წიგნია. მისი საშუალებით მინდა თითოეულ ადამიანს ჩემი სათქმელი ვუთხრა. ის თითქმის მზად მაქვს დასაბეჭდად. პოეტობაზე და მწერლობაზე არ მაქვს პრეტენზია. მხოლოდ ერთს გეტყვით, რომ ჩემ ცხოვრებას ლექსებად და მოკლე ჩანახატებად ქართულ, რუსულ, ინგლისურ და გერმანულ ენაზე გადმოგცემთ.

- შეგიძლიათ გვითხრათ, სამშობლო რა არის თქვენთვის?

- სამშობლო რა არის ჩემთვის? რა ვიცი, ეს სახლია, სადაც დავიბადე, მელიქიშვილის ქუჩაა, სადაც გავიზარდე. ჩემი წინაპრებია, სვეტიცხოველია, მთაწმინდაა, კახეთია, სიღნაღში ჩემი წინაპრების დანგრეული სახლია. სამშობლო ჩემთვის ვაკის სასაფლაოა, სადაც დედა და მამაა დაკრძალული. სამშობლო სუნთქვაა, რომელიც სულ შენთანაა და ვერავინ წაგართმევს...

 

439
თემები:
ქართველები უცხოეთში
სანათი

შექმენი სიმყუდროვე ინტერიერში: ანუ რამდენად მნიშვნელოვანია გარემო ადამიანის ცხოვრებაში

190
(განახლებულია 20:41 26.05.2020)
ადამიანის უსაზღვრო ფანტაზიის წყალობით შეგიძლიათ თქვენი ინტერიერი ორიგინალური, განსხვავებული და მიმზიდველი გახადოთ.

ქეთი ნოზაძე საუცხოო და განსხვავებულ სანათებს, დეკორციებს ქმნის. ქეთის მიერ დამზადებული ყველა ნივთი ინდივიდუალურია და მორგებულია მომხმარებლის სურვილზე, გემოვნებაზე. ქეთი ხელოვნებათმცოდნეა. ამბობს, რომ პროფესიის მიღმაც მისი ცხოვრება მუდმივ კავშირშია ხელოვნებასთან.

ქეთი ნოზაძე
photo: courtesy of Keti Nozadze
ქეთი ნოზაძე

- პროფესიით ხელოვნებათმცოდნე ვარ, თუმცა ამას არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს, რადგან პროფესიის მიღმაც ჩემი ცხოვრება მუდმივ კავშირშია ხელოვნებასთან. მარტივად და ყოველგვარი მაღალფარდოვანი საუბრის გარეშე ვფიქრობ, რომ ხელოვნება აბსოლუტურად ყველგან და ყველაფერშია. ჩემი გატაცებაც, ბუნების მიღმა, სწორედ ეს არის. ერთი მხრივ არსებობს ამოუცნობი სამყარო, რომელიც ჩვენ გარშემო, ჩვენგან დამოუკიდებლად ქმნის საოცრებებს და მეორე მხრივ არსებობენ ხელოვანი ადამიანები, რომლებიც საკუთარი გენიალურობის თუ ნიჭის საფუძველზე ქმნიან ამ ყოველივეს. ეს არის ჯაჭვი, ციკლი, მუდმივი პროცესი, რომელიც არასდროს დასრულდება და მუდმივად ძიებაში გამყოფებს. ამ ეტაპზე, გარდა საქმიანობისა, რომელიც „ლამპინოს“ უკავშირდება, გატაცებული ვარ გრაფიკული დიზაინის შესწავლით, რაც ძალიან საინტერესო პროცესია ჩემთვის, რადგან მუდმივად ხელით მუშაობას ვარ მიჩვეული და ამ შემთხვევაში ყველა საჭირო მასალა და ინსტრუმენტი ერთიან, ვირტუალურ სივრცეში მაქვს, რაც თავისთავად მაძლევს განსხვავებულ შესაძლებლობებს ნამუშევრის შექმნის პროცესში.

ქეთი ზონაძის შემოქმედება
photo: courtesy of Keti Nozadze
ქეთი ზონაძის შემოქმედება

- რა არის „ლამპინო“ და როგორ გაჩნდა მისი შექმნის იდეა?

- რა არის „ლამპინო"? ჯერ ზუსტად არ ვიცი, ეს არის ბრენდი, ჩემი საქმიანობა, ჰობი, თუ რაიმე სხვა. ჩემთვის ეს უბრალოდ იდეების განხორციელებაა. სანათებზე მუშაობა ყოველთვის ძალიან მომწონდა, თუმცა ბრენდის შექმნაზე ნამდვილად არასდროს მიფიქრია. ჩვენ გარშემო არსებულმა სიტუაციამ, ხელნაკეთი ნივთების პოპულარობამ და სოციალურ ქსელში გამარტივებულმა პროცესებმა, განსაკუთრებით კი მეუღლის ძალისხმევამ, რომ აუცილებლად უნდა მქონოდა სივრცე, სადაც შევძლებდი ნამუშევრები გლობალურად გამეზიარებინა, გამოიწვია „ლამპინოს“ შექმნა.

პირველი შეხება კი ხელნაკეთ ნივთებთან, როგორც საქმიანობასთან, იყო Fredo Handmade-ში, სადაც ვმუშაობ, როგორც მხატვარი (თვითნასწავლი), და თავისთავად ეს ეტაპი მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა ჩემი წინსვლისთვის, რადგან მივხვდი, რომ ჰობი შეიძლება საქმიანობად აქციო.

სანათი
photo: courtesy of Keti Nozadze
სანათი

- ბრენდის კონცეფციაზე გვესაუბრეთ...

- „ლამპინო“ მოიცავს ხელნაკეთ სანათებს, რომელიც იხატება ხელით და ამიტომ განსაკუთრებული ენერგეტიკის მატარებელია. ჩემთვის სანათი ის ნივთია, რომელიც ინტერიერში ყველაზე დიდ როლს თამაშობს განწყობის შექმნაზე.

- თქვენ მიერ შექმნილი სანათები განსხვავებული და ორიგინალურია. რა მასალით ქმნით მათ?

- მასალა საკმაოდ მრავალფეროვანია. ვიყენებ როგორც ხეს, ასევე პლასტმასს და დეკორატიულ ცემენტს, ელექტროგაყვანილობის გაკეთებაც ხშირად თავად მიწევს.

სანათები
photo: courtesy of Keti Nozadze
სანათები

- მოხატული სანათები რამდენად უძლებს ნათურის მხურვალებას?

- სანათები დენის წყაროზე მუშაობს და თავისთავად გათვლილი და მორგებულია ელექტროენერგიაზე, მით უმეტეს, რომ დღეს გვაქვს საშუალება გამოვიყენოთ ისეთი ნათურები, რომლებიც არ ხურდება და თავისთავად არ ქმნის ნივთის დაზიანების საშიშროებას.

სანათი
photo: courtesy of Keti Nozadze
სანათი

- სანათებში ძირითადად კოსმოსის თემა ჭარბობს. თქვენთვის განსაკუთრებით საინტერესო სფეროა?

- სანათების თემატიკას ხშირად თავად ვარჩევ, ხშირად კი მომხმარებელი მკარნახობს რა სურს მას და შეთანხმებულად ვმუშაობთ, ან მხოლოდ მის სურვილს ვეყრდნობი. კოსმოსის თემა ჩემი არჩევანი იყო, რადგან ვთვლი, რომ კოსმოსი ყველაზე საინტერესო, ამოუცნობი და ამასთან გასაოცარი სილამაზის სამყაროა. სანათი „კოსმოსი" კი ინსპირაცია აღმოჩნდა მომხმარებლისთვის და ასე შეიქმნა „სატურნის პლანეტა".

ქეთი ზონაძის შემოქმედება
photo: courtesy of Keti Nozadze
ქეთი ზონაძის შემოქმედება

- სანათების გარდა სხვა ნივთებსაც ქმნით?

- გარდა სანათებისა ვმუშაობ უამრავ დეკორატიულ ნივთზე, მაგალითად, სასტუმროსთვის დავამზადე აბრა, რომელიც მოუწოდებს ადამიანებს წესრიგისა და სისუფთავისკენ, ასევე ნიშანი, რომ მოწევა აკრძალულია, ქოთნები ყვავილებისთვის, მოქარგული ფარდაგი, საკიდი ფინჯნებისთვის და მრავალი სხვა...

სანათი
photo: courtesy of Keti Nozadze
სანათი

- რა ემოციას იწვევს თქვენში ხელნაკეთ ნივთებზე მუშაობა?

- ხელნაკეთ ნივთებზე მუშაობა ძალიან სასიამოვნო პროცესია, მით უმეტეს, როდესაც ნულიდან იწყებ ნივთის შექმნას და არარსებულიდან შედეგად იღებ განწყობას, ემოციას, ფანტაზიას. ამაზე სასიამოვნო ნამდვილად არაფერია, მიუხედავად იმისა, რომ უდიდეს შრომას, ენერგიას, დაზიანებულ ხელებს, გათენებულ ღამეებს და უდიდეს დროს მოითხოვს შენგან. ხშირად რთულია მომხმარებლისთვის გაიგოს, თუ რამდენად რთულ პროცესებთან არის დაკავშირებული მისთვის სასურველი ნივთის შექმნა და თავისთავად საქმიანობის დაფასება და შეფასება რთულდება, მაგრამ ალბათ გასულ ათწლეულებთან შედარებით, როცა ხელნაკეთი ნივთი საჭიროებას წარმოადგენდა და ფაქტობრივად ადამიანებს სხვა გზა არ ჰქონდათ, თავად უნდა ეკეთებინათ უამრავი რამ, რადგან ფიზიკურად არ არსებობდა რომ შეგეძინა, დღეისათვის იცვლება დამოკიდებულება და ეს ყველაფერი ხელოვნებას უფრო უახლოვდება, შესაბამისად, ფასდება იდეაც და სამუშაოც.

ქეთი ზონაძის შემოქმედება
photo: courtesy of Keti Nozadze
ქეთი ზონაძის შემოქმედება

- სამომავლოდ რა გეგმები გაქვთ?

- სამომავლო გეგმებზე საუბარი რთულია, რადგან ყველაფრის კეთება ფაქტობრივად მარტო მიწევს, იმის პარალელურად, რომ 10 თვის პატარა მყავს და, შესაბამისად, შეუძლებელია მხოლოდ საქმეზე ვიყო კონცენტრირებული. მაგრამ, როდესაც გაქვს იდეები და მათი განხორციელების სურვილი გაწუხებს, თავისთავად წინ მიდიხარ, მით უმეტეს, როცა საერთოდ არ ფიქრობ, რომ წინსვლის პროცესი აუცილებლად უნდა დააჩქარო, რადგან გარშემო უამრავი საინტერესო და სასიამოვნო მომენტია, რისი გამოტოვებაც ნამდვილად არ ღირს.

190
დამნაშავე ხელბორკილებით

ათასობით მოტყუებული: სექტა „სსრკ-ს მოქალაქეები“ დააკავეს

0
(განახლებულია 11:05 28.05.2020)
იმის შესახებ, რომ თაღლითების მსხვერპლი გახდნენ, მოქალაქეებმა მხოლოდ მაშინღა იეჭვეს, როცა კომუნალური დავალიანების გამო სახლებში ელექტროენერგია გაუთიშეს და წყალი გადაუკეტეს

თბილისი, 28 მაისი — Sputnik. ჩრდილოეთ ოსეთში პოლიციელებმა დააკავეს სექტა „სსრკ–ს მოქალაქეების“ წევრები, რომლებიც მოტყუებით იზიდავდნენ ადეპტებს საკუთარ რიგებში.

გავრცელებული ინფორმაციით, თაღლითები მოქალაქეებს  ჰპირდებოდნენ, რომ მას შემდეგ, რაც „საბჭოთა კავშირის“ წევრები გახდებოდნენ, კომუნალური თუ საშემოსავლო გადასახადებისგან გათავისუფლდებოდნენ. 

ამ გზით მათ დაახლოებით ათასამდე ყალბი პირადობის მოწმობა გაყიდეს, რომლებსაც არანაირი იურიდიული ძალა არ გააჩნია.

ირკვევა, რომ გარდა გადასახადებისგან გათავისუფლებისა, თაღლითები მიმნდობ მოქალაქეებს ხელფასებზე დანამატების გაცემასა და 1991 წელს გახსნილი ანაბრების კომპენსაციასაც ჰპირდებოდნენ, რისთვისაც მათ სექტისთვის ბაჟის გადახდას აიძულებდნენ.

რაღა თქმა უნდა, „სსრკ–ს მოქალაქეები“ არანაირი გადასახადებისგან არავის გაუთავისუფლებია. პირიქით, სექტის ადეპტებს ვალები დაედოთ. იმის შესახებ, რომ თაღლითების მსხვერპლი გახდნენ, მათ მხოლოდ მაშინღა იეჭვეს, როცა კომუნალური გადასახადების გადაუხდელობის გამო სახლებში ელექტროენერგია გაუთიშეს და წყალი გადაუკეტეს.

პოლიციის თანამშრომლებმა სექტის ოფისში საბჭოთა ნიმუშის სხვადასხვა სახის ბლანკები და დიდი რაოდენობით ფული აღმოაჩინეს. დამნაშავეებს ექვს წლამდე პატიმრობა ემუქრება.

 

0
თემები:
მსოფლიო დღეს