დონა გიორგაძე

ემიგრანტი ქალის წერილები: „მარტო ის მაშფოთებდა, რომ მალე ჩემი ეტლიც გოგრად გადაიქცეოდა“

724
(განახლებულია 18:09 08.10.2019)
ემიგრანტი ქალები – ჩვენი დროის ჩვეულებრივი გმირები, საკუთარ მხრებზე რომ გადაიტანეს ქვეყნის ყველაზე რთული პერიოდი. ასეა დღესაც... შორს წასულები ოჯახსა და სამშობლოსთან განშორებას ვაჟკაცურად იტანენ. რომ არა ისინი, ბევრი ადამიანის სიცოცხლე რეალური საფრთხის წინაშე აღმოჩნდებოდა...

დონა გიორგაძე – უცხო ენების სპეციალისტი, დაოჯახებულია და ცხრა წელია, რაც ემიგრაციაშია. თავის ამერიკულ ისტორიას საინტერესო ამბებად დღიურის სახით წერს და აქვეყნებს სოციალურ ქსელებში. გვსურს გაგაცნოთ მისი პირველივე ჩანაწერი, რომელშიც თავის პირველ შთაბეჭდილებაზე საკმაოდ რეალისტურად მოგვითხრობს...

დონა გიორგაძე
დონა გიორგაძე

დონა გიორგაძე: „ვიცოდი, რომ სასტიკად მომენატრებოდა ჩემი შვილების გაოფლილი თმისა და კანის სუნი“.

მე გამიმართლა... ამერიკაში ჩამოსვლის პირველივე დღიდანვე გამიმართლა... უფრო სწორად იმ დღიდან, როდესაც საკონსულოში შევედი ყოველგვარი ყალბი საბუთის გარეშე და მითხრეს „წადი, იგულავეო“. „გულაობის“ რა მოგახსენოთ, მაგრამ იქიდან სულ ფრენა-ფრენით გამოვვარდი და სანამ ტეხასის მიწაზე არ დავდგი ფეხი, 2004 წლის 12 ოქტომბერს, არ მჯეროდა, რომ ყველაფერი ჩემს თავს ხდებოდა. საქართველოში ორი შვილით: სოფო - შვიდი და ლილე - ხუთი წლის, ქირით ვცხოვრობდით ოროთახიან, ფაქტიურად ერთ საძინებლიან ბინაში. იმ ზაფხულს ბინის მეპატრონემ გაყიდვა დააპირა და თუკი რამე თანხა მქონდა ლატარიის თამაშით მოგროვილი, გადავუხადეთ. დანარჩენს წლის ბოლომდე დაგიფარავთ–მეთქი. ის პერიოდი იაფი ბინების დასასრული იყო საქართველოში. რამდენიმე თვეში ბინების ფასი გაორმაგდა და ერთ წელიწადში მსგავსი ბინა $15000 ნაკლებად არ გაიყიდებოდა. მოკლედ, ეს კი იყო კარგი ამბავი, მაგრამ ოჯახური იდილია ვერ იყო მთლად მწყობრში და ამერიკაში წასვლა თუნდაც დროებით, ჩემთვის ერთგვარი შვება იყო.

დეტალებში მახსოვს წამოსვლის ღამე, როგორ წამობოდიალდნენ მძინარე ბავშვები აეროპორტში, მე კიდევ ერთი სული მქონდა როდის გავეცლებოდი ყველაფერს. მიუხედავად იმისა, რომ მათ დატოვებაზე არასოდეს მიფიქრია. ვიცოდი, რომ სასტიკად მომენატრებოდა ჩემი შვილების გაოფლილი თმისა და კანის სუნი...

დონა გიორგაძე
დონა გიორგაძე

გამიმართლა იმიტომ, რომ ბევრი სხვა ემიგრანტისგან განსხვავებით, ჩემი ბავშვობის მეგობართან, მის ქორწილში მივდიოდი. სოფო დაახლოებით ექვსი წელი არ მყავდა ნანახი და მაშინ ეს პერიოდი უსასრულოდ მეჩვენებოდა. იმდენჯერ წარმოვიდგინე ჩვენი შეხვედრა აეროპორტში, იმდენჯერ ვიკივლე გულში, რომ ესკალატორზე მდგომმა ქვემოთ მომლოდინე სოფო როცა დავინახე, ფაქტიურად ემოციის ნასახი აღარ მქონდა დარჩენილი. საქართველოში უკვე გრილოდა და მე თბილად მეცვა, ტეხასში ჰაერში ზაფხულის სითბო ტრიალებდა. სოფო ჯერ კიდევ იმ ოჯახში ცხოვრობდა, სადაც ბავშვების მომვლელად მუშაობდა და მეც იქ მიმიყვანა, ანუ ქორწილამდე ორივე იქ ვრჩებოდით. ქართულ რეალობას არ გაცილებული, აზრადაც არ მომივიდოდა, რომ უზარმაზარ სახლში ყველას საკუთარი აბაზანა ექნებოდა. რაც მკაფიოდ მახსენდება იქაური სუნია, რაღაცნაირი ახლისა და სისუფთავის. ფეხსაცმელს რომ ტურტლი და მტვერი არ ედებოდა – ამაზე გავრეკე. ზუსტად ისე იყო, როგორც ფილმებში მინახავს, გაწკრიალებული ბოტასებით შემეძლო გარეთ მერბინა და მერე ლოგინზე წამოვკოტრიალებულიყავი.

ქორწილი არნახული იყო, ისეთი, მხოლოდ ფილმებში რომ მენახა. პატარძლისა და მისი დაქალების სასტუმროში მომზადება თავის შამპანიურ-ლანჩიანად, ცერემონია მდელოზე და ბევრი ცეკვა და მუსიკა. ისეთი ბედნიერი ვიყავი, რომ უნამუსოდ მოვითხოვე მიკროფონი და რა ვიბოდიალე აზრზე არ ვარ, მხოლოდ ის მახსოვს, ბოლოს ყველა ტაშს მიკრავდა და ჯორჯიას გაიძახოდა...

დონა გიორგაძე
დონა გიორგაძე

ორი კვირის განმავლობაში სოფომ მაქსიმალურად მომატარა ყველაფერი. მიყიდა პირველი ადამიანური ლიფი, პირველად გავსინჯე სუში და გამდნარ კარაქში ჩაწობილი ლობსტერი. ყველაფერი მომწონდა, თვით კონტეინერების მაღაზიებში ბოდიალიც კი. მახსოვს ყველაფერს საქართველოს ფასებს ვადარებდი და სირცხვილისაგან არ ვიცოდი სად წავსულიყავი, როცა სოფო უამრავ ფულს ხარჯავდა ჩემთვის რაღაცეების ყიდვაში. იმაშიც გამიმართლა, რომ ნიუ-ჯერსიში მყავდა ბავშვობის მეორე მეგობარი, რომლის პატარა, მაგრამ სტუმართმოყვარე სახლის კარი ჩემთვის ფართოდ იყო გაღებული. გამიმართლა, რომ ქეთის დახმარებით რამდენიმე ინტერვიუზე ვიყავი და სულ რამდენიმე დღეში დავიწყე სამსახური. ყველაზე მეტად ალბათ კიდევ ის გამიმართლა, რომ მოვხვდი ოჯახში, სადაც მამა და ორი პატარა გოგო ცხოვრობდა. ბავშვების დედა მოსალოცად იყო ჯანდაბაში წასული (ძალიან გაურკვეველი სექტის წევრი იყო, დატოვა შვილები და „ღვთის გზას“ დაადგა, მერე რამდენიმე თვეში დაბრუნდა, მაგრამ სახლში აღარავინ მოუშვა). ჰოდა, ეს ჩვენი ერიკი (მამა) მთელი დღე მუშაობდა, მე კი პატარა გოგოების დედაც, მომვლელიც, მასწავლებელი და ყველაფერი ვიყავი. რამდენიმე დღეში ბავშვები ისე შემეჩვივნენ, კალთიდან ვეღარ ვიგლეჯდი და დედა აღარ ახსოვდათ.

დონა გიორგაძე
დონა გიორგაძე

მახსოვს, როცა პირველ ღამეს მარტო დავრჩი ჩემთვის გამოყოფილ საძინებელში, როგორ ვიგრძენი, რომ ჩემი შვილები მენატრებოდნენ. ჯერ კიდევ არ ვიცოდი წინ რა მელოდა და როგორ განვითარდებოდა მოვლენები. პირველად მაშინ ვიტირე ბალიშში თავჩარგულმა... საბედნიეროდ, გამიმართლა და მალე ისე ვგრძნობდი თავს, როგორც საკუთარ სახლში. ერიკი ძალიან სასაცილო, მაგრამ უკეთილშობილესი ადამიანი იყო და ერთი თვის შემდეგ გამოვუტყდი ინტერვიუს დროს მოგატყუე სამი წელი კი არა, ორი თვეა რაც აქ ვარ–მეთქი. თუმცა იმ დროს ამას მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა, მისთვის მთავარი იყო, რომ მისი შვილები საიმედო ხელში იყვნენ და საჭმელი არ აკლდათ. ნელ-ნელა წერა-კითხვა და მათემატიკის სწავლაც დავიწყეთ. ჩემი დილა ასე იწყებოდა – ბავშვებს გავამზადებდი დილით, ჩაცმა, დაბანა, კბილები, საუზმე, მერე ყავას მოვიდუღებდი და საქართველოში ჩემს გოგოებს ვურეკავდი, რომ მათი ხმა გამეგონა – ეს იყო ჩემი რიტუალი...

დონა გიორგაძე
დონა გიორგაძე

გამიმართლა, რომ საქართველოში დაბრუნებამდე ორი თვით ადრე გავიცანი დევიდი, რომელმაც ნიუ-იორკის მუზეუმები მომატარა და პირველად მაშინ ვნახე ჩემი საყვარელი იმპრესიონისტების ნამუშევრები ორიგინალში. საკმაოდ სიურრეალისტური მომენტი იყო. დავბოდიალობდით ისეთ ადგილებში, სადაც მხოლოდ ადგილობრივი ნიუ-იორკელები დადიან და არა ტურისტები, სადაც იგრძნობა ამ ქალაქის ისტორია და ხიბლი. მოვიარეთ ჯაზ-კლუბები, რომლის კედლებშიც მუსიკის ისტორიას გრძნობ. იმ დროს კონკიას გმირად ვგრძნობდი თავს და მხოლოდ ის მაშფოთებდა, რომ ცოტა ხანში ჩემი ეტლიც გოგრად გადაიქცეოდა და მე ისევ იმ უბადრუკ რეალობას უნდა დავბრუნებოდი...

მიუხედავად შიშისა, მაინც დავბრუნდი, რადგან სხვანაირად ვერანაირად დავალაგებდი სიტუაციას, ბავშვების მიტოვება დიდი ხნით არ მინდოდა, არც ვიზის დარღვევა. 2005 წლის აგვისტოს, ზუსტად ჩემს დაბადების დღეს, სულ ტირილ-ტირილით გამაცილა დევიდმა აეროპორტში და ბოლო წუთამდე მემუდარებოდა არ წავსულიყავი. ასე დასრულდა ჩემი პირველი ვიზიტი ამერიკაში, ქვეყანაში, რომელმაც ჩამიხუტა, მომეფერა, ფული გადამიხადა, თვალები ამიხილა, უამრავი საინტერესო რამ მასწავლა და დროებით უკან გამომისტუმრა. საჭირო და აუცილებელი ცვლილებების დრო იყო და ჩემს გარდა ამას ვერავინ გააკეთებდა...

724
ბრიუს ლი

ბრიუს ლი 80: ბრძენი სულელური კითხვიდან მეტს იღებს, ვიდრე სულელი ბრძნული პასუხიდან

122
(განახლებულია 21:22 27.11.2020)
არ მეშინია იმის, ვინც 10 ათას სხვადასხვა დარტყმას სწავლობს. მეშინია იმის, ვინც ერთ დარტყმას 10 ათასჯერ სწავლობს – ბრიუს ლი.

დღეს ბრიუს ლის დაბადების დღეა. მას 80 წელი შეუსრულდებოდა.

...მხოლოდ ღამე სრულდება განთიადით>>

საბრძოლო ხელოვნების სამყაროში გამორჩეული ვარსკვლავი ბრიუს ლი ნამდვილი ლეგენდაა, რომელიც მსოფლიო ისტორიაში შევიდა, როგორც არა მარტო აღმოსავლური ორთაბროლების უბადლო ოსტატი, არამედ როგორც უნიკალური მოაზროვნე, რომლის ფილოსოფია დღემდე აღაფრთოვანებს მილიონობით ადამიანს.

ბრიუს ლი (ლი ჯუნ ფენი – 1940–1973) იყო ჩინელი კუნგ ფუს ოსტატი, ფილოსოფოსი, მსახიობი, რეჟისორი, პროდიუსერი, სცენარისტი, საბრძოლო ხელოვნების ერთ-ერთი მიმდინარეობის ჯიტ კუნ დოს დამაარსებელი. მან მხოლოდ 33 წელი იცოცხლა, მაგრამ ეს დრო საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ყველასთვის საყვარელი მსახიობისა და ორთაბრძოლების ნამდვილი ოსტატის სახელი დაემკვიდრებინა.

ბრიუს ლი ბავშვობიდან ეზიარა ჩინურ ტრადიციებში ერთმანეთისგან განუყოფელ აღმოსავლურ სიბრძნესა და საბრძოლო ხელოვნებას. მისი გამონათქვამები დღემდე ეხმარება მრავალ ადამიანს თვითგანვითარებასა და თვითშემეცნებაში.

იდეალისკენ სწრაფვაში არ დაგავიწყდეთ, რომ უნდა იცხოვროთ!>>

გავიხსენოთ ბრიუს ლის ზოგიერთი გამონათქვამი, რომლებიც კიდევ ერთხელ დაგვაფიქრებს ცხოვრებაზე, ურთიერთობებზე, მეგობრობაზე და, უბრალოდ, ამ წუთისოფელზე.

ბრიუს ლის ძეგლი ჰონგ-კონგში
ბრიუს ლის ძეგლი ჰონგ-კონგში

•    მნიშვნელობა არა აქვს, რომ ნელა მიიწევ წინ, მთავარია, რომ არ ჩერდები;

•    მარცხი მარცხი არაა, თუ მას ასეთად არ აღიარებთ თქვენ ცნობიერებაში;

•    ნამდვილი მეგობრები ალმასივითაა — ძვირფასია და იშვიათი. ცრუ მეგობრები შემოდგომის ფოთლებივითაა — ყველგან არიან;

•    არ იფიქრო — იგრძენი! ეს მთვარეზე თითის მიშვერას ჰგავს. კონცენტრაციას თითზე ნუ აკეთებ, თორემ ამ ღვთაებრივ სილამაზეს გამოტოვებ;

•    რაზეც ფიქრობ, იმად იქცევი;

•    აღმოსავლეთის ხალხი ამბობს: „უფრო მოქნილი იყავი. სიცოცხლეში ადამიანი რბილი და მოქნილია, ხისტად მას სიკვდილი აქცევს“. ეს სხეულსაც ეხება, გონებასაც და სულსაც;

•    სხვისი განსჯის ნაცვლად მის გაგებას ვსწავლობ. არ შემიძლია, ბრმად გავყვე ბრბოს და მისი დამოკიდებულება მივიღო;

•    თუ რამეზე ფიქრობ, რომ ეს შეუძლებელია, ამით ის მართლა შეუძლებელი ხდება;

•    კარგი მებრძოლი ის კი არაა, ვინც დაძაბულია, არამედ ის, ვინც მზადაა. ის არ ფიქრობს და არ ოცნებობს, ის ყველაფრისთვის მზადაა, რაც შეიძლება მოხდეს;

მხოლოდ ერთი ცოდვა არსებობს – ქურდობა, ყველა სხვა ცოდვა ქურდობის ვარიაციაა...>>

•    გაათავისუფლე ტვინი, გახდი უსხეულო, უფორმო, როგორც წყალი. წარმოიდგინე, რომ წყალს ჭიქაში ასხამ — ის ჭიქა ხდება, თუ ჩაიდანში ასხამ — ჩაიდანი ხდება. წყალს შეუძლია იდინოს, ილივლივოს, იწვეთოს ან შხეფებად დაიღვაროს — იყავი წყალი, მეგობარო;

•    ცარიელ თავს გრძელი ენა აქვს;

•    აუცილებელი არაა მიზანს მიაღწიო. ხანდახან ეს, უბრალოდ, მიმართულებაა შემდგომი მოძრაობისთვის;

•    შეცდომების პატიება საკუთარი თავისთვის ყოველთვის შეიძლება, თუ მათი აღიარების სითამამე გეყოფა;

•    იყავი რბილი, მაგრამ არა — მორჩილი, იყავი მყარი, მაგრამ არა — სასტიკი;

•    უბრალოება ხელოვნების უმაღლესი საფეხურია;

•    ბრძენს სულელური კითხვიდან მეტის მიღება შეუძლია, ვიდრე სულელს ბრძნული პასუხიდან;

•    მნიშვნელობა არა აქვს, რას გასცემ, მნიშვნელოვანია, როგორ გასცემ;

ცივილიზაციის ჯებირები და ხელფეხშეკრული თავისუფლება...>>

•    არ მეშინია იმის, ვინც 10 ათას სხვადასხვა დარტყმას სწავლობს. მეშინია იმის, ვინც ერთ დარტყმას 10 ათასჯერ სწავლობს.

122
თემები:
აზრების ფოიერვერკი: ცნობილი ადამიანების ბრძნული გამონათქვამები
შოთა თხილიშვილის ნიღაბი

შოთა თხილიშვილის ხელნაკეთი ნიღბები ყველა შემთხვევისთვის, ანუ „ხანდახან, როცა გაჩერდები“

177
(განახლებულია 10:28 27.11.2020)
როცა შოთა თხილიშვილმა ნიღბების კეთება დაიწყო, მაშინ ვერც წარმოიდგენდა, რომ მოვიდოდა დრო და ადამიანები ნიღბის გარეშე გარეთ გასვლას ვერ შეძლებდნენ...

თუმცა მისი ნიღბები მედიცინისგან შორსაა და ისინი ხელოვნების ნიმუშს წარმოადგენს. სხვადასხვა თემატიკის ნიღბებს საკუთარი ტექნოლოგიით ამზადებს, უნდა, რომ მალე საკუთარი ნამუშევრების ბრენდი შექმნას...

შოთა თხილიშვილი
შოთა თხილიშვილი

- შოთა, ოდესმე წარმოიდგენდით, რომ ნიღბების ეპოქაში აღმოვჩნდებოდით?

- არა, ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ ადამიანებს ასეთი რამ თავს დაგვატყდებოდა და ნიღაბი აქტუალური გახდებოდა...

- თქვენ შემთხვევაში ნიღბით გატაცება როდის დაიწყო?

- სხვათა შორის, მე ბავშვობიდან, თითქმის ორი წლიდან ვძერწავ. როგორც დედა იხსენებს, რა გასაკვირიც უნდა იყოს, სწორედ ამ ასაკიდან დაიწყო ჩემი შემოქმედებითი გატაცებები, ხატვაც ადრე დამიწყია. მოგვიანებით კი პირველი ლექსიც დამიწერია.

შოთა თხილიშვილის შემოქმედება
შოთა თხილიშვილის შემოქმედება

- სამხატვრო აკადემიაში რატომ არ ჩააბარეთ?

- აკადემიური განათლების მიმართ ერთგვარი პროტესტი მაქვს. ჩემი აზრით, ნიჭიერი ადამიანი, რომელიც აკადემიაში შევა, შემდეგ ვიღაცის ასლი ხდება და ნიჭის განვითარებაზე ორიენტირებული არ არის. ყოველთვის ვცდილობ მსგავსი გავლენებისგან თავისუფალი ვიყო. ამიტომაც არაფერი მისწავლია. რა თქმა უნდა, ცნობილი მხატვრების შემოქმედებას ვიცნობ, მაგრამ ხატვის ტექნიკა არსად მისწავლია. ვიღაცამ ეს ყველაფერი უკვე გაიარა, პირველაღმომჩენია, პიონერია. მე კი მომწონს, როცა რაიმე სწავლის, შეცნობის გზას დამოუკიდებლად გავდივარ, ყოველგვარი ჩარევებისა და რჩევების გარეშე, საკუთარი პრაქტიკის საფუძველზე.

- ნიღბებს რა მასალისგან აკეთებთ?

- ნიღბებს საკუთარი ტექნიკით წინასწარ დამზადებული მინარევის საშუალებით ვაკეთებ. ისინი პოლიურეთანის პლასტიკის, ანუ ორკომპონენტიანია, მასალა საქართველოში სპეციალურად ჩამომაქვს. ჩემი ნიღბები მხოლოდ ორიგინალებია, ექსკლუზიური შეკვეთით დამზადებული.

შოთა თხილიშვილის შემოქმედება
შოთა თხილიშვილის შემოქმედება

- თქვენი ნიღბები კონკრეტულად რომელიმე პერსონაჟს გამოსახავს?

- ახლავე აგიხსნით: არის ასეთი ხელოვანება Cosplay, რაც სხვადასხვა პერსონაჟების განსახიერებას გულისხმობს. სხვადასხვა ფილმებისა და ანიმაციების გმირები ბავშვობიდან მიზიდავს, მათ მიმართ ინტერესი სულ მქონდა. როცა ვხედავდი, რომ ზოგჯერ მათი ხასიათი არ შეესაბამებოდა მათსავე გარეგნობას, მაშინ თავად ვქმნიდი ამა თუ იმ პერსონაჟს ისეთად, როგორიც წარმომედგინა, ანუ როგორიც, ჩემი აზრით, რეალობაში უნდა ყოფილიყო.

- ძირითადად როგორ ნიღბებს გიკვეთავენ და მათ შორის პოლიტიკოსის ნიღაბი თუ იყო?

- უფრო ხშირად მიკვეთავენ რომელიმე კონკრეტული პერსონაჟის, ან მითოლოგიური გმირების ნიღაბს, რომელსაც ჩემეული ინტერპრეტაციით ვაკეთებ. რაც შეეხება პოლიტიკოსების ნიღაბს, არავის შეუკვეთია. თუმცა პოლიტიკოსებს, მგონი, ისედაც აქვთ სიმბოლური ნიღაბი და ზედმეტი საჭირო აღარ არის.

შოთა თხილიშვილის ნიღბები
შოთა თხილიშვილის ნიღბები

- უჩვეულო შეკვეთა თუ გქონიათ?

- რაიმე უჩვეულო შეკვეთა არ მახსენდება. ერთხელ მთხოვეს ვიკინგის რქებიანი ჩაფხუტი დამემზადებინა. უჩვეულო ნიღბებს ძირითადად ჩემთვის ვქმნი ხოლმე. მათი გამოყენება ინტერიერისთვისაც შეიძლება. ძირითადად იაპონურ და აზიურ პერსონაჟებზე მაქვს აქცენტი, ანუ სინთოისტურ ღვთაებებსა და პერსონაჟებზე.

- ქართული მითოლოგიური პერსონაჟის ნიღაბი არ არის მათ შორის?

- ახლა მინდა, რომ ნადირობის ქალღმერთის დალის ნიღაბი გავაკეთო. მითოლოგიური პერსონაჟები საინტერესოა და კონკრეტულ ემოციას გამოხატავს – სიკეთეს, სიხარულს, აგრესიას... თუმცა არის ნიღბები, რომელიც არაფერს გამოხატავს, უემოციოა.

შოთა თხილიშვილის შემოქმედება
შოთა თხილიშვილის შემოქმედება

- უემოციო ნიღაბს რისთვის იყენებენ?

- ახლა მაქვს ერთი პოეტური ნიღაბი, რომელიც ჩემთვის დავამზადე, ის არანაირ ემოციას არ გამოხატავს და ცარიელია.

- პოეტური ნიღაბი უემოციო და ცარიელია?

- ახლავე აგიხსნით: პოეზიის შემთხვევაში ეს ნიღაბი უემოციო იმიტომაა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში მინდა ემოცია ნიღბისგან კი არა, ლექსიდან და სიტყვებიდან მოდიოდეს.

შოთა თხილიშვილი
შოთა თხილიშვილი

- ნიღბების ბრენდზე არ გიფიქრიათ?

- დიახ, მინდა, რომ ჩემი ნიღბების ბრენდი შევქმნა და „ხელკეთა“ დავარქვა. საერთოდ მარტო ნიღბებზე არ ვარ ორიენტირებული, ამავდროულად ვხატავ, ვქმნი სკულპტურებს და ქვის ბარელიეფებს. უბრალოდ, ყველაფერი ხარჯებთანაა დაკავშირებული და ნიღბებზე ამიტომ შევჩერდი.

- უახლოეს დროში რაიმე ჩანაფიქრი ხომ არ გაქვთ?

- გადავწყვიტე შევქმნა ახალი ტრენდი – ჩინური ზოდიაქოს 12 ნიშნის გამოყენებით გავაკეთო ნიღბები, რომელსაც ჩვეულებრივ პირბადედაც გამოიყენებენ. მოკლედ, ეს ისეთი თემაა, რომელიც შემოქმედებით ფანტაზიას დიდ გასაქანს აძლევს.

შოთა თხილიშვილის ნიღაბი
შოთა თხილიშვილის ნიღაბი

- როგორია თქვენი დღევანდელი, ასე ვთქვათ, შეუნიღბავი სათქმელი, რომლითაც ადამიანებს შეგიძლიათ მიმართავთ?

- მათ ასე ვეტყოდი: გინდ ცუდად იყო, გინდ კარგად, მოუხადე სამყაროს მადლობა ყველაფრისთვის და როგორც ერთმა მაგარმა ადამიანმა მითხრა ერთხელ, მეც გეტყვით: ძალა არის შენში! ხანდახან, როცა გაჩერდები, დაფიქრდები, ბევრჯერ დაეცემი, დაგავიწყდება ვინ ხარ, სისულელეს ჩაიდენ, ბევრჯერ მაღლაც ახვალ, გულიც აგიცრუვდება ან რაიმე გაგახარებს – ეს ყველაფერი შენი გზაა, რომელსაც თავად ირჩევ როგორ წარმართო. ცხოვრება შენი მასწავლებელია, ყოველგვარი ადამიანური გასწავლის ამ გზაზე სიარულს. იყავი შეუპოვარი და არასდროს უთხრა თანადგომაზე უარი მას, ვისაც მართლა ძალიან სჭირდება...

 

177

საბავშვო ევროვიზია 2020: ფინალამდე რჩება ორი დღე - ვიდეო

0
წელს კონკურსზე საქართველოს 10 წლის სანდრა გადელია წარადგენს, რომელიც შეასრულებს სიმღერას You Are Not Alone

საერთაშორისო სიმღერის კონკურს „საბავშვო ევროვიზია 2020“-ის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე მაყურებლის ონლაინ–კენჭისყრამ სტარტი პარასკევს, 27 ნოემბერს, 23:00 საათიდან აიღო.

ხმის მიცემა შესაძლებელია ვებ-გვერდზე junioreurovision.tv. მაყურებელს ყველა კონკურსანტის გამოსვლის ნახვის შემდეგ შესაძლებლობა ექნება ხმა მისცეს სამ კონკურსანტს, მათ შორის – საკუთარი ქვეყნის წარმომადგენელს.

წელს კონკურსზე საქართველოს 10 წლის სანდრა გადელია წარადგენს, რომელიც შეასრულებს სიმღერას You Are Not Alone. გადელიას საკონკურსო სიმღერაზე იმუშავა კომპოზიტორმა გიორგი კუხიანიძემ, ტექსტი კი თემო საჯაიას ეკუთვნის. საქართველოს წარმომადგენელი კონკურსზე მეშვიდე ნომრად გამოვა.

კონკურსის ფინალს ქართველი მაყურებელი საზოგადოებრივი მაუწყებლის „პირველ არხზე“ კვირას, 29 ნოემბერს, 20:00 საათიდან იხილავს.

 

0