ძირს ჩამოცვენილი ყვავილები

„დიდი უცნაური ხალხი ხართ ქართველები!“ საზღვარზე გადატანილი ქართული მიწა და ყვავილები

221
(განახლებულია 19:23 26.09.2019)
უცხოეთში მცხოვრები უკვე არაერთი ქართველი ქალბატონი გაგაცანით. მათ ერთმანეთისგან განსხვავებული ცხოვრების გზა, განსხვავებული ინტერესები და საქმიანობის სფერო აქვთ. თუმცა ყველა მათგანს უცვლელად აერთიანებს სამშობლოს საოცარი ნოსტალგია...

ანასტასია შიშინაშვილი 13 წელია ცხოვრობს თურქეთში, სადაც ოჯახი შექმნა. საქართველოში უმაღლესი არ დაუმთავრებია, წერის ნიჭი ბავშვობიდან დაჰყვება.

ანასტასია შიშინაშვილი
ანასტასია შიშინაშვილი

მის გულწრფელ და საინტერესოდ გადმოცემულ ამბებს სოციალურ ქსელებში ბევრი მკითხველი ჰყავს. ერთ მათგანს ჩვენც გაგაცნობთ:

თურქეთის საბაჟოზე როცა ჩანთებმა კონტროლი გაიარა, პოლიციელმა გამაჩერა და ერთ-ერთ მათგანზე მეუბნება, გახსენიო... გავხსენი ჩანთა უსიტყვოდ...

დაიხარა და ისე ამომხედა, რომ წელში არც გამართულა...

- ეს რა არის?..

- მიწაა, ბატონო, ქართული მიწა...

- და რად გინდა?

- ჩემი წილი საქართველო თან დამაქვს. ეს კი ჩემი საქართველოა. სული და გული, ჰაერი და სუნთქვა, ცა და მიწა... სულ ჩემი მინდა და მაქვს ყველაფერი. აი, ეს მიწაც ჩემია!.. ეს კი ქართული ყვავილების ნერგებია... უცხო მიწაზე ქართული სუნი რომ ვიგრძნო, იმიტომ...

ის წელში გაიმართა, თვალებში ჩამხედა და...

- დიდი უცნაური ხალხი ხართ ქართველები! მიდი, გაიარე, მშვიდობიანი მგზავრობა!..

- ჩვენ ყველგან საქართველოს ვეძებთ. თან დაგვაქვს და თან ვეძებთ.

გავუღიმე, აი, სევდას რომ ვურევ ხოლმე ღიმილში, ისე. მერე ჩანთა გადავკეტე…

ანასტასია შიშინაშვილი
ანასტასია შიშინაშვილი

წლები გავიდა ამ ამბიდან. გაიხარეს ჩემმა ქართულმა ყვავილებმა უცხოეთში წაღებულ, გამორწყულ, მაგრამ მაინც ქართულ მიწაზე. აბიბინდნენ, გაიშალნენ… ყოველი დილით ვესალმები მათ ქართულად და ყოველ საღამოს ძილი ნებისას ვუსურვებ. როცა ნოლსტაგია გაუსაძლისად მომეძალება, მივდივარ, ჩამოვჯდები მათთან და ვესაუბრები. არ ვასწავლე მათ უცხო ენა – მხოლოდ ქართული იციან. ასე მგონია, მათაც უჭირთ… უცხო ცა უჭირთ და უცხო ჰაერი.

ხშირად ვგრძნობ, როცა მე მძინავს, ისინი ტირიან თითქოს. დილით სველი მიწა მხვდება. არ სძინავთ ჩემს ყვავილებს. ზოგჯერ წათვლემენ და ოხრავენ... და მეც მტკივა, მეწვის სული და ხშირად იმას ვფიქრობ: მე კი დავბრუნდები საქართველოში, მაგრამ ჩემი ყვავილები? მიწა?.. მათ სამუდამო ტყვეობა მივუსაჯე–მეთქი. თავს დამნაშავედ ვგრძნობ. რამდენიმე ცრემლს ვაპკურებ ამ ფიქრების დროს მათ ფოთლებზე. მლაშეა ჩემი ცრემლები... მერე ვერიდები, რომ სიმლაშემ არ დამიჭკნოს, არ მომიკლას... ხშირად ვფიქრობ, რომ საშინელი ადამიანი ვარ, ჩემი პირადი სიხარულისა თუ ბედნიერებისთვის რა იოლად ვწირავ სხვას, მიწა და ყვავილები...

თუ ოდესმე სამუდამოდ დაბრუნება გადავწყვიტე საქართველოში, მათ აუცილებლად დავაბრუნებ... აღარ მინდა აქ ტყვეობაში მყავდეს ქართული სული. უსათუოდ წავიყვან მათ სახლში…

- ეს ჩანთა გახსენი! – ისევ მეტყვის პოლიციელი საბაჟოზე, ოღონდ, ამჯერად ქართველი და მეც გავხსნი ჩანთას ღიმილით...

- ქართულ მიწას და ქართულ ყვავილებს ვუბრუნებ, ბატონო, საქართველოს!.. – ვეტყვი ამაყი, წელში გამართული და თავაწეული გავივლი ჩემი ჩანთებიანად ქართულ საბაჟოს...

 

221
მიზნისკენ სვლა

მამაკაცური და ქალური ლოგიკა, ანუ გაიცანი შენი მთავარი მტერი

356
(განახლებულია 21:14 03.07.2020)
სად გადის გზა წარმატებისა და წარუმატებლობისკენ? რა იცის და რა შეუძლია მოწიფულ პიროვნებას? სად ბუდობს ბედნიერება?

ცნობილი ფსიქოლოგი და ფსიქოთერაპევტი, მწერალი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი მიხაილ ლიტვაკი – ამ და სხვა საკითხებზე ლაკონურ, ფასდაუდებელ პასუხებსა და რჩევებს გვაძლევს.

ვინც ეძებს, ვინც იპოვა და, ზოგადად, ყველა, ანუ ყველაფერი მარტივია>>

• მე არ ვიცი წარმატებისკენ მიმავალი გზები, მაგრამ ვიცი გზა წარუმატებლობისკენ – ესაა სურვილი, ყველას მოსწონდე

• არ არსებობს მამაკაცური ან ქალური ლოგიკა, არის მხოლოდ სწორად აზროვნების უნარი

• გინდა გაიცნო შენი მთავარი მტერი? ჩაიხედე სარკეში. გაუმკლავდი მას – დანარჩენი ყველა დაიფანტება 

• მეგობრებთან ურთიერთობა სასიამოვნოა, ხოლო მტრებთან – სასარგებლო

• ურთიერთობების დასრულებისა და სამუშაოდან გათავისუფლების მხოლოდ ერთადერთი საპატიო მიზეზი არსებობს – შეუძლებელია არსებულ ვითარებაში პიროვნული ზრდა.

• უმწიფარმა პიროვნებამ ხშირად იცის, მაგრამ არ შეუძლია. მოწიფულმა არა მხოლოდ იცის, არამედ შეუძლია კიდეც. ამიტომ უმწიფარი პიროვნება აკრიტიკებს, ხოლო მოწიფული – აკეთებს

• მხოლოდ სიხარული გაუზიარე მეგობრებსაცა და მტრებსაც. მეგობარს გაუხარდება, მტერს – ეწყინება

დედობა, როგორც „გმირობა“, შვილი – „სამახსოვროდ“...>>

• ბედნიერებას ნუ გაეკიდები, არამედ იპოვე ადგილი, სადაც ის ბუდობს. და ბედნიერება თავად გიპოვის. შემიძლია გიკარნახო, სადაა შენი ბედნიერება – ეს შენ თვითონ ხარ. ხოლო მისკენ გზა – ეს საკუთარი შესაძლებლობების მაქსიმალური განვითარებაა

• ბედნიერება – ეს სწორად ორგანიზებული საქმიანობის „თანმდევი პროდუქტია"

• თუ ვინმემ უმადურობა გისაყვედურა, მაშინვე გაარკვიე, რა ღირს მისი მომსახურება, გაუსწორე ანგარიში და ამ ადამიანთან საქმე აღარ დაიჭირო

• თუ გინდა, ვინმეს რამე დაუმტკიცო, ეს ნიშნავს, რომ იმისთვის ცხოვრობ, ვისთვისაც ამის დამტკიცება გინდა. თუ საკუთარი თავისთვის ცხოვრობ, მაშინ ვინმესთვის რამის დამტკიცების საჭიროება არ არსებობს

• ოცნებები ჩვენი უნარების ხმებია. მაგალითად, მე არ ვოცნებობ ოპერაში სიმღერაზე. არც ხმა მაქვს და არც სმენა. რომ ვოცნებობდე, შესაბამისად, ამ ოცნებას ჩემი უნარები უფრო გააღვივებდა. შესაბამისად, ვეცდებოდი ოპერაში მოხვედრას. უბრალოდ, საჭიროა დაფიქრდე, როგორ განახორციელო ეს ოცნება. აქ მთავარია არ აჩქარდე, მაშინ ძალიან სწრაფად გამოვა. კარგია, როცა ადამიანს შეუძლია საკუთარ თავზე თქვას „მარტო იმას ვაკეთებ, რომ ვცდილობ ჩემი ოცნებები განვახორციელო"

აირჩიეთ ბედნიერება და ბედნიერება აგირჩევთ თქვენ>>

• იმისთვის, რომ გაიგო, როგორ გეპყრობიან ადამიანები, მოუყევი მათ საკუთარ გეგმებსა და ოცნებებზე. ის, ვინც შენ მიმართ ფარულ სიძულვილს გრძნობს, ამას გააკრიტიკებს. ვისაც შენთვის კარგი უნდა, დაგეხმარება

• ადამიანთან ურთიერთობისას გახსოვდეს, რომ მას საკუთარ თავზე კარგი წარმოდგენა აქვს

• მიაღწიე წარმატებას და წყენა გაგივლის.

356
თემები:
სასარგებლო რჩევები
შორენა ქუმსიაშვილი

ემიგრანტი ქალის წერილები: „მინდა–არ მინდა, სხვა რა გზაა? ძლიერი უნდა ვიყო“

1085
(განახლებულია 19:17 03.07.2020)
ემიგრანტი ქალები – ჩვენი დროის ჩვეულებრივი გმირები, საკუთარ მხრებზე რომ გადაიტანეს ქვეყნის ყველაზე რთული პერიოდი. ასეა დღესაც...

სამშობლოდან შორს მყოფები, უცხოეთში პიროვნულ რეალიზებას მაინც ახერხებენ. როგორც ჩანს, მათ ოპტიმიზმს და სიცოცხლის სიყვარულს ყოფითი პრობლემები ვერაფერს აკლებს. ვინ იცის, იქნებ, ჩვენი გადარჩენის საიდუმლოც ამაშია...

ემიგრაციაში ისიც პრობლემების გამო მოხვდა. იტალიაში კარანტინში ყოფნის დროს რვეულის ფურცლებზე ცარცით ხატვა დაიწყო. ის რთული პერიოდი ამან გადაატანინა. ეს შორენა ქუმსიაშვილის ემიგრანტული ისტორიაა, რაზეც თავის ღია წერილში გვიამბობს...

შორენა ქუმსიაშვილი
შორენა ქუმსიაშვილი

ბავშვობიდან პრანჭია ვიყავი, თავად ვქმნიდი კაბის მოდელებს. ჩემს მეგობრებსაც მე ვურჩევდი სტილს, ვუხატავდი რა და როგორი სამოსი მოუხდებოდათ. თბილისში დავიბადე და ექვს წლამდე ბარათაშვილის ხიდთან ვცხოვრობდით. კარგად მახსოვს ის ქვაფენილი, აღმართი და ჩვენი ქუჩა... მერე გლდანში გადავედით და იქ ვსწავლობდი 39-ე სკოლაში. რას აღარ მოვკიდე ხელი, რომ აქეთ არ წამოვსულიყავი, მაგრამ არაფერი გამომივიდა.

ემიგრაციაში ვარ ცხრა წელი, ამ დროის განმავლობაში ორჯერ ვიყავი საქართველოში. უსაბუთო ვარ, მაგრამ გავრისკე და გამიმართლა, რომ უკან უპრობლემოდ დავბრუნდი. თავიდან მივდიოდი საბერძნეთში, სადაც დედა, დეიდა და ნათესავები მყავდა, მაგრამ შემდეგ ისე მოხდა, რომ ხელი არ შემეწყო და უცებ მივიღე გადაწყვეტილება, წამოვსულიყავი იტალიაში, სადაც ჩვენი ოჯახის ახლობელი დარეჯან ნადირაძე დამხვდა. შვილივით მიმიღო.

მეგობრებთან ერთად
მეგობრებთან ერთად

იტალიაში ძალიან კარგ ოჯახში მოვხვდი, რამდენიმე დღეში დაბადების დღე მქონდა და აღვნიშნეთ, ამ ოჯახის ყველა წევრიც მაშინ გავიცანი.

თავს ძლიერ ადამიანად ვთვლი და ამიტომ აქაურობასთან შეგუება არ გამჭირვებია. თუმცა, მინდა–არ მინდა, სხვა რა გზაა? – ძლიერი უნდა ვიყო. უცხოეთში ყველაზე მეტად შვილები მენატრება, ჩემი ორი ბიჭი, რომლებიც სიცოცხლეს მირჩევნია. მათ გამო ყველაფერს ავიტან და გავუმკლავდები. ღმერთს მადლობა მინდა ვუთხრა, რომ ასეთი კარგი  შვილები მარგუნა.

კარანტინის დროს ძალიან მინდოდა თავი რამით გამერთო. მინდოდა მეხატა, მაგრამ არ მქონდა სახატავი ფანქრები და ქაღალდი, ამიტომ რვეულის ფურცლებზე ცარცით ხატვა დავიწყე. ერთ საღამოს ერთმა კეთილმა გოგომ, ნათია კაკაბაძემ, რომელსაც მაშინ კარგად არც ვიცნობდი, დამირეკა და მითხრა, შენს სახლთან ვდგავარ და გამომხედეო. გარეთ გასულს ნათია ფერადი ფანქრებით დამხვდა – საჩუქრად მომიტანა. ვერ წარმოიდგენთ, ჩემთვის ეს რა სიხარული იყო, ნათიამ ხატვის სტიმული მომცა. მაშინ დავრწმუნდი, რომ ქვეყნად არიან ადამიანები, რომლებიც იზიარებენ ჩემს სიხარულს, ამიტომ არ მინდა, რომ მათ იმედები გავუცრუო.

შორენა ქუმსიაშვილი
შორენა ქუმსიაშვილი

ნათიას სოციალურ ქსელში აქვს შექმნილი ჯგუფი, სადაც დამატებული ჰყავს ადამიანები, რომლებმაც ნიჭი გამოავლინეს სხვადასხვა სფეროში. მეც ასე მოვხვდი ამ ჯგუფში. როდესაც ჩემს ლექსს ან ნახატს ვდებდი ჯგუფში, ისინი მოწონებას იმსახურებდა. ეს ჩემთვის სტიმული იყო იმისთვის, რომ მეხატა და მეწერა. მუზა ღამეც მწვევია, ავმდგარვარ და რაღაც დამიწერია, ეს უდიდეს სიამოვნებას მანიჭებს.

შორენა ქუმსიაშვილის შემოქმედება
შორენა ქუმსიაშვილის შემოქმედება

ვოცნებობ, რომ პრობლემები მოვაგვარო და დარჩენილი ცხოვრება ჩემს შვილებთან და საყვარელ ადამიანებთან ერთად გავატარო. მინდა საქართველოში მალე დავბრუნდე და მქონდეს სამსახური ჩემი პროფესიით. ძალიან მენატრება ჩემი დედიკო და საყვარელი ადამიანები, რომლებიც მძიმე პერიოდში მამხნევებდნენ.

შორენა ქუმსიაშვილის შემოქმედება
შორენა ქუმსიაშვილის შემოქმედება

ჩემი ნება რომ იყოს, არც ერთ დედას არ გავუშვებდი შვილებისგან შორს, რადგან მათ დედა ახლოს სჭირდებათ. ღმერთს ვთხოვ, ისე აეწყოს ცხოვრება, რომ არც ერთ დედას არასოდეს დასჭირდეს პრობლემების გამო ოჯახიდან შორს წასვლა...

1085
თბილისის აეროპორტი

ცარიელი აეროპორტი და ტუროპერატორები, რომლებიც ქვეყნის დატოვებას არ გირჩევენ

0
(განახლებულია 10:56 05.07.2020)
იტალია, საფრანგეთი, გერმანია, ესპანეთი... ევროპის ქვეყნები  საქართველოს მოქალაქეებისთვის ქვეყანაში შესვლაზე დაწესებულ შეზღუდვებს აუქმებენ.  თუმცა, როგორი დასვენება გამოვა, რის ფასად მიიღებენ პრივილეგიას ქართველები, ამის გარკვევას Sputnik-ი შეეცადა.

ნათია ქვარცხავა

აეროპორტის გზა არასდროს ყოფილა ასეთი დაცარიელებული. ალბათ, ბევრი სიმწრისგან ფრჩხილებს იკვნეტს და თვიდან ვერ იშორებს ფიქრებს: „ახლა აქ კი არ უნდა ვიჯდე, პორტუგალიის პლაჟზე უნდა ვსვამდე კოქტეილს!“ დამიჯერეთ, შესანიშნავად მესმის თქვენი, მეც თქვენსავით იმედგაცრუებული ვარ წლევანდელი ზაფხულით.

მიუხედავად იმისა, რომ COVID-19-მა ყველას გეგმები ჩაუშალა, აეროპორტში მაინც წავალ. ალბათ, გაგიკვირდებათ და გაიფიქრებთ: „როგორც ჩანს, მაზოხიზმი ზოგიერთს სიამოვნებას ანიჭებს“. მაგრამ არა, უბრალოდ ცნობისმოყვარეობის გამო წავალ.

აეროპორტის გზაზე

აეროპორტის გზაზე თავს ბავშვივით ვგრძნობ, რომელსაც საყვარელი ნუგბარი უნდა მისცენ, მაგრამ ბოლო მომენტში ირკვევა, რომ ვერაფერსაც ვერ მიიღებს, ხოლო რა მიზეზით - ამას უკვე მნიშვნელობა აღარ აქვს. მეც ასე ვარ. თითქოს აეროპორტში მივდივარ, მაგრამ რისთვის, თუ თვითმფრინავში არ ჩავჯდები და ულამაზესი ადგილებისკენ არ გავფრინდები? კითხვა, რასაკვირველია, რიტორიკულია. 

Опустевший международный аэропорт Тбилиси
© Sputnik / Natia Kvartskhava.
თბილისის საერთაშორისო აეროპორტი

აეროპორტთან მიახლოებისას მაშინვე ვამჩნევ, რომ ირგვლივ სიცარიელეა. თუ ადრე აქ მანქანის გაჩერება მთელი თავგადასავალი იყო (ადგილის მოძებნას ნახევარი საათი მაინც სჭირდებოდა), ახლა მძღოლმა მანქანა პრაქტიკულად სამ წუთში დააყენა.

 „აქ სიცარიელეა, თითქოს აპოკალიფსია“, - ამბობს ის.

მართლაც, ირგვლივ კაციშვილის ჭაჭანება არ არის. აქა-იქ კანტიკუნტად გაიელვებს ვიღაც. სამედიცინო პირბადეს ვიკეთებ (თუმცა, შემეძლო ეს არც გამეკეთებინა, რადგან შენობაში არავინაა) და ვცდილობ სალაროში ვინმეს პოვნას, რათა ვკითხო, არიან თუ არა ისეთი გაბედული ადამიანები, რომლებსაც ბილეთის შეძენა უნდათ. 

Опустевший международный аэропорт Тбилиси
© Sputnik / Natia Kvartskhava.
თბილისის საერთაშორისო აეროპორტი

დაცვის წარმომადგენელი მეუბნება, რომ არავინ არ მუშაობს, ყველა სალარო ცარიელია. გული დამწყდა, გამოდის, რომ ტყუილუბრალოდ მოვედი. აეროპორტის ცარიელი დარბაზის ჰორიზონტზე ორ გოგონას ვამჩნევ. 

Опустевший международный аэропорт Тбилиси
© Sputnik / Natia Kvartskhava.
თბილისის საერთაშორისო აეროპორტი

„უკაცრავად, სადმე მიფრინავთ?“ - ვეკითხები. გოგონები მიყურებენ და ირონიულად იღიმიან - რა გაფრენა, რის გაფრენა?!

„არა, აქ ვმუშაობთ, უბრალოდ ვიღაცას ველოდებით“, - ამბობს ერთი ღიმილით.

„არ გვიშვებენ"

ბოლოს ბედმა მაინც გამიღიმა და აეროპორტის გასასვლელთან, სადაც ადრე ჩამოსულ მგზავრებს ეგებებოდნენ, შევხვდი სასიამოვნო ქალბატონს, რომელიც აშკარად ვიღაცას ელოდა. ასეც აღმოჩნდა. იგი ელოდა მეუღლეს, რომელიც ისრაელიდან სახლში ბრუნდებოდა. 

Опустевший международный аэропорт Тбилиси
© Sputnik / Natia Kvartskhava.
თბილისის საერთაშორისო აეროპორტი

 „აეროპორტში არავის არ უშვებენ. პოლიციელები ამბობენ, რომ არ შეიძლება, რადგან იქ არიან მგზავრები, რომლებიც კარანტინში უნდა გაგზავნონ. ჩემი მეუღლე ჯერ ისრაელში იყო ორკვირიან კარანტინში, ახლა კი აქაც მოუწევს“, - ამბობს იგი.

მოგვიანებით ტელეფონზე ურეკავენ, ალბათ, მეუღლეა. ეუბნება, რომ უკვე ჩამოვიდა, მაგრამ უკანა გასასვლელიდან გაჰყავთ და მაშინვე ავტობუსში სვამენ. 

Опустевший международный аэропорт Тбилиси
© Sputnik / Natia Kvartskhava.
თბილისის საერთაშორისო აეროპორტი

 „გამოდის, ვერ შევხვდები და ტყუილუბრალოდ ჩამოვედი“, - ამბობს ქალი სინანულით და დასძენს, რომ კიდევ ორი კვირა მოუწევს ლოდინი, ვიდრე მეუღლეს შეხვდება.

დავამშვიდე და ვუთხარი, რომ კარანტინში კარგი პირობებია და მისმა მეუღლემ იქ შეიძლება კარგადაც დაისვენოს.

 „ვმუშაობთ ენთუზიაზმზე“

ქალაქის გზაზე გადავწყვიტე შემევლო ტუროპერატორებთან, რომლებიც ბილეთებს ყიდიან. ვიცი, რომ ამით ჭრილობაზე მარილს ვაყრი, მაგრამ კითხვა მაინც ღირს.

ტურისტული კომპანიის დირექტორი ავთანდილ ჭოლოკავა სიამოვნებით დამთანხმდა ინტერვიუზე. კლიენტები არ არიან, თავისუფალი დროც მეტია. ჰოდა რატომაც არა?! როგორც კი დავაპირე კითხვის დასმა იმაზე, ხშირად ჯავშნიან თუ არა ქართველები ბილეთებს სადმე გამგზავრების იმედით, ოთახში ქალმა შემოიხედა. „ალბათ კლიენტია, რა კარგია!“ - გავიფიქრე.

„აქ ფოტოს აღარ იღებენ?“ - კითხულობს ქალი, დირექტორი კი უარის ნიშნად თავს აქნევს.

 „ბილეთებს ყიდულობენ ან უცხოელები, რათა სამშობლოში დაბრუნდნენ, ან ქართველები - ნათესავებისთვის, რათა ისინი საზღვარგარეთიდან დააბრუნონ, - მიყვება მშვიდად ავთანდილი. - მოგვმართავენ, რათა მათი გამომგზავრება ჩვენს ჩარტერულ რეისებს დავამთხვიოთ. ამით შემოიფარგლება ჩვენი საქმიანობა. მაგრამ ამას გაყიდვას და მოგებას ვერ დავარქმევთ. იმდენად უმნიშვნელოა, რომ დენის გადასახადსაც არ ჰყოფნის. თუ დღეში ერთ-ორ ბილეთს გავყიდით, გვიხარია. ახლა უბრალოდ ენთუზიაზმზე ვმუშაობთ იმ იმედით, რომ ოდესმე ყველაფერი შეიცვლება“. 

დირექტორის სიტყვებით, ის დარწმუნებული იყო, რომ რეგულარული კომერციული რეისები ივლისში არ იქნებოდა დაშვებული, და ამბობს, რომ ეს არამიზანშეწონილი იქნებოდა კორონავირუსის მოსალოდნელი მეორე ტალღის გათვალისწინებით. ჩემთვის მომგებიანი იქნებოდა, მაგრამ სასწორზე ადამიანების სიცოცხლე დევს, ხაზს უსვამს იგი.

„არიან ისეთებიც, ვინც ბილეთს ჯავშნის, მაგრამ ჩვენ მათ ვუხსნით, რომ არ ვიცით, შესრულდება თუ არა რეისი 1 აგვისტოს. არიან კომპანიები, რომლებიც სისტემაში სხედან და ბილეთებს ყიდიან. მაგრამ ჩვენ მოცდას ვურჩევთ“, - ამბობს ავთანდილ ჭოლოკავა.

დამეთანხმებით, უცნაურია, როდესაც ტურისტული კომპანიის დირექტორი მოქალაქეებს ურჩევს, არ დაჯავშნონ ბილეთები.

როგორ უნდა მოიქცეთ, რომ სადმე გაფრინდეთ?

დავუკავშირდი ტურაგენტ ეკა კარაპეტიანს იმის გასაგებად, რა პროცედურების გავლაა აუცილებელი საზღვარგარეთ გასამგზავრებლად.

როგორც აღმოჩნდა, ამ მომენტისთვის, ვიდრე ავიარეისები არ განახლდება, მკაფიო და ოფიციალური მოთხოვნები ჯერ არ გამოცხადებულა.  

 „გამიჭირდება იმის თქმა, რა პროცედურების გავლაა საჭირო, რა ცნობებია აუცილებელი, ვინაიდან არ არსებობს ოფიციალური დოკუმენტი, - ამბობს კარაპეტიანი.  - ყველა ქვეყანას თავისი კანონები აქვს, მაგრამ, როგორც ახლა ამბობენ, კონკრეტული წესი ქვეყანაში ჩასვლისას 14-დღიანი კარანტინის თაობაზე არ არის. ევროპა ამ მხრივ ბევრად ლოიალური და ღიაა. ამიტომ ახლა ჩვენ ველოდებით წესებს, რათა მომავალში ისინი კლიენტებს გავაცნოთ“.

ერთადერთი ოფიციალური ინფორმაცია, ოპერატორის თქმით, რომელიც ამ მომენტისთვის არსებობს, ეხება საქართველოში ჩამოსვლის მსურველებს. მათ გამოფრენამდე 72 საათით ადრე უნდა გაიკეთონ ტესტი კორონავირუსზე და წარმოადგინონ ცნობა. მსგავსი „კოვიდ-პასპორტების“ წარდგენა, ალბათ, სხვა ქვეყნებშიც იქნება საჭირო. 

მაშ ასე - ძვირფასო მოგზაურებო, მოამზადეთ  სქელი ქისები და რკინის ნერვები, თუ მაინც გსურთ გარისკოთ ქვეყნის ფარგლებს გარეთ გამგზავრება. თუ არადა - დარჩით სახლში და განავითარეთ ადგილობრივი ტურიზმი. როგორც ამბობენ - Spend your summer in Georgia!

0