„შეწყვეტილი ფრენა“ ამერიკაში ტერაქტის დროს დაღუპული თბილისელი ფიზიკოსი და პოეტი

5752
(განახლებულია 17:32 11.09.2019)
დღეს, 11 სექტემბრის ტრაგედიიდან 18 წლის შემდეგ ქართული საზოგადოება დაგვიანებით გაიცნობს ნიჭიერ თბილისელ ახალგაზრდას ალექსანდრე ლიგინს, რომელიც ამ ტერაქტის დროს დაიღუპა...

საშა ლიგინი – ჩვენ არ დაგვიწყია იმის გამოკვლევა, თუ რატომ დარჩა ამ პიროვნებასთან დაკავშირებული ეს ფაქტი ყურადღების მიღმა. საამისოდ საკმაოდ დიდი დროა გასული. უსამართლობად მიგვაჩნია ის ამბავი, რომ ასეთი საოცარი ბიჭის წარმატებული ცხოვრების შესახებ მის მშობლიურ ქალაქში ერთეულებმა თუ იციან...

აქვე მადლობას მოვახსენებთ ქალბატონ მზია კანდელაკს, ამერიკაში მცხოვრებ ჩვენს რესპონდენტს, ქართველ მწერალს, რომელმაც ამ ადამიანის შესახებ ინფორმაცია და ფოტოები მოგვაწოდა და რომელიც საშას დედას, ქალბატონ ვალენტინა ლიგინას კარგად იცნობს. 

მზია კანდელაკი: 11 სექტემბრის ტერაქტზე მაქვს საინტერესო ამბავი ერთ თბილისელ ახალგაზრდაზე, რომელიც ამ ტერაქტს ემსხვერპლა და ეს არც ერთ გამოცემას დღემდე არ გაუშუქებია. მისი წიგნიც მაქვს, რომელიც დედამისმა ავტოგრაფით მაჩუქა. ამ თემაზე საუბარი მას ძალიან უჭირს, ჩვენ საელჩოზეა გულნატკენი. ამ ოჯახის ყველა წევრი მამა-პაპით თბილისელია. დედას კონსერვატორია აქვს დამთავრებული, მუსიკოსია. 2014 წელს საშას დედა თბილისში ჩამოვიდა და მას შვილის სკოლამ შეხვედრა მოუწყო. ათარბეგოვზე უცხოვრიათ და დღემდე თბილისზე არიან შეყვარებული. ეს ბიჭი ნიუ-იორკშია დაკრძალული, მისი დედა აქ 11 სექტემბრისთვის ჩამოვიდა. დღეს ეს ოჯახი სამხრეთ კაროლინაში ცხოვრობს... მაშინ საქართველოს საელჩოს მისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, მითხრა, გამწარებული ვეძებდი გზებსო. ახლაც არ უნდოდა არაფრის თქმა – ვის დააინტერესებსო. მე ვუთხარი, საელჩო მთელი საქართველო არ არის–მეთქი, საქართველო – ქართველი ერია, ჩვენ ქვეყანაში სტუმარსაც კი ღვთის კაცად თვლიან და იქ დაბადებულ-გაზრდილ ადამიანს როდის იყო, ზურგს ვაქცევდით–მეთქი. თუ თქვენ მოახერხებთ ამ ამბის მკითხველამდე მიტანას, ვფიქრობ, ამაში ეს ქალბატონიც დარწმუნდება და იგრძნობს, რომ თუნდაც ამდენი წლის შემდეგ მის ტკივილთან მარტო არ არის...

ჩვენს მკითხველს ვაცნობთ 11 სექტემბრის ტერაქტის დროს დაღუპული ნიჭიერი ახალგაზრდა თბილისელის ალექსანდრე ლიგინის საინტერესო ცხოვრების ამბავს...

ალექსანდრე ლიგინი – ახალგაზრდა ფიზიკოსი, პროზაიკოსი და პოეტი, რომელმაც ამერიკაში ჩასვლის შემდეგ მოკლე დროში მიაღწია წარმატებას. მისი ცხოვრების ამბავი თბილისში დაიწყო.

დაიბადა 1973 წლის 16 იანვარს თბილისში. მამა ვლადიმერ ლიგინი განათლებით ფიზიკოსი იყო, დედა ვალენტინა ლიგინა – მუსიკის მასწავლებელი. საშა ბავშვობიდან კეთილი, გამორჩეული და მეტად ცნობისმოყვარე ბიჭი ყოფილა. სკოლაში განსაკუთრებული მონაცემებით გამოირჩეოდა და ამიტომ ერთი წლით ადრე დაამთავრებინეს. 1989 წელს ფიზიკასა და მათემატიკაში რესპუბლიკური ოლიმპიადის გამარჯვებული გახდა. 16 წლის ასაკში დაამთავრა ფიზიკა-მათემატიკური სკოლა და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. პირველი კურსიდან სამეცნიერო სფეროთი და პროგრამირებით დაინტერესდა. 1990-1992 წლებში თსუ-ს მეცნიერ-თანამშრომელთან ერთად მონაწილეობდა სემინარებში ბერლინის უნივერსიტეტში, სადაც თბილისის უნივერსიტეტის რადიოფიზიკის ფაკულტეტზე შესრულებული მეცნიერული ნაშრომები წარადგინა. მესამე კურსზე სწავლისას ამერიკული კომპანიის Sistems Inc (Beverly Hills CAJ) პრეზიდენტის  წინადადებით მუშაობა კომპანიის პროგრამისტად დაიწყო.      

2001 წლის დასაწყისში საშამ Microsoft-ის და Cantor Fitzgerald-ის კომპანიებში მუშაობის მიწვევა მიიღო. მცირე ყოყმანის მერე არჩევანი Cantor Fitzgerald-ზე შეაჩერა. 2001 წლის თებერვალში ამ ფირმის პროგრამისტად დაიწყო მუშაობა.

ტექნიკური სფეროს გარდა ძალიან უყვარდა ლიტერატურა და საოცარ მოთხრობებსა და ლექსებს წერდა. ორი წლის მანძილზე 60-ზე მეტი მოთხრობა, ესსე და ლექსი აქვს დაწერილი. მის ოთხ მოკლე მოთხრობას, რომელიც გაზეთ „მონიტორში“ დაიბეჭდა, წარმატება მოჰყვა.

ნიუ-იორკში გადასვლის შემდეგ საშა ფოტოგრაფიითაც იყო გატაცებული. რა სფეროშიც არ უნდა ყოფილიყო, ის ყველაფერს მაღალ პროფესიულ დონეზე აკეთებდა. 2000 წელს საშამ მიიღო პროფესიონალი ფოტოგრაფის ლიცენზია და ამერიკული ჟურნალის Today,s Photograpy-ის ფოტოკორესპონდენტიც გახდა. იმავე წელს თავის მეგობართან მარკ როგოვთან ერთად საკუთარი ფირმა გახსნა. საშა ამ ფირმის პრეზიდენტი იყო და შვიდკაციანი კოლექტივის საქმიანობას თავად ხელმძღვანელობდა.

2001 წლის ოქტომბერში მისი ქორწილი უნდა ყოფილიყო. სექტემბრის იმ ტრაგიკულ დღეს საშას საცოლე ანა ნიუ-იორკში იმყოფებოდა და ეს ტრაგედია საყვარელი ადამიანის ოჯახის წევრებთან ერთად გადაიტანა. საშას უამრავი იდეა და გეგმა ჰქონდა. უყვარდა ცხოვრება და ჩქარობდა ყველაფერი მოესწრო. მის ირგვლივ არსებულ სამყაროს სიკეთით და სიყვარულით ავსებდა...

ასეთი წინასიტყვაობა ახლავს ამერიკაში გამოცემულ ალექსანდრე ლიგინის წიგნს „შეწყვეტილი ფრენა“.

ახლა მის შესახებ გვიან, მაგრამ ჩვენთანაც ეცოდინებათ...

თბილისი არ ივიწყებს მის შვილებს...

 

5752
ნათია ჯანელიძე

ემიგრანტი ქალის წერილები: „გუშინ ქუთაისში უჩემოდ დაასაფლავეს დედა“

1397
(განახლებულია 19:44 14.08.2020)
ემიგრანტი ქალები – ჩვენი დროის ჩვეულებრივი გმირები, საკუთარ მხრებზე რომ გადაიტანეს ქვეყნის ყველაზე რთული პერიოდი. ასეა დღესაც...

სამშობლოდან შორს მყოფები, უცხოეთში პიროვნულ რეალიზებას მაინც ახერხებენ. როგორც ჩანს, მათ ოპტიმიზმს და სიცოცხლის სიყვარულს ყოფითი პრობლემები ვერაფერს აკლებს. ვინ იცის, იქნებ, ჩვენი გადარჩენის საიდუმლოც ამაშია...

დღეს საქართველოში გამოგზავნილ კიდევ ერთ ღია ბარათს – გულწრფელ გზავნილს გაგაცნობთ. ის ქუთაისელ ქალბატონს ნათია ჯანელიძეს ეკუთვნის. ემიგრაციამდე ჯერ ქუთაისის პირველი საშუალო სკოლა, შემდეგ ქუთაისის აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ინგლისური ენისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების ფაკულტეტი დაამთავრა. ნოველების წერა იტალიაში დაიწყო. ცხოვრებაში ნანახი და განცდილი ერთ მშვენიერ დღეს ფურცელზე გადაიტანა. ეს წერილი მის ცხოვრებაში ყველაზე მძიმე ამბავს დაემთხვა...

ნათია ჯანელიძე
ნათია ჯანელიძე

„საკუთარ თავზე ლაპარაკი არ მიყვარს, მაგრამ ვთვლი, რომ რუბრიკა „ემიგრანტის წერილები“ სწორედ ისაა, რაც საჭიროა, ამიტომ ვიფიქრე, ავკრიფე ტექსტი და გიგზავნით...

საშინლად მტკივა გული, რადგან გუშინ ქუთაისში უჩემოდ დაასაფლავეს დედა... ცივ შუბლზეც ვერ მოვეფერე ჩემს დაუბერებელ დედიკოს. მაგრამ ის ახლაც ჩემთანაა, ჩემშია და აქ იქნება ყოველთვის. ახლა, როგორც არასდროს, ჩემთვის ძალიან უბრალო და მარტივი გახდა გარდაცვალება. ყოველი გათენებული დღე ბედნიერებაა და ყოველი დაღამებულიც. ერთ დღესაც ძალიან მშვიდად დავხუჭავ თვალებს, რადგან ვიცი, რომ იქ დედა დამხვდება და ჩამეხუტება... არა ვარ ამბიციური, მაგრამ ვიცი, რომ ერთხელაც ჩემი წიგნი დაიბეჭდება და მას დედ-მამას მივუძღვნი...

უბრალო ადამიანი ვარ. სიმშვიდეს მოძრაობაში ვპოვებ, უმოძრაობა სულს მიხუთავს. საქართველოში ბევრი სფერო მოვსინჯე, ბევრი ვისწავლე, ვცადე. ზოგი რამ გამომივიდა, ზოგი - არა. ახლა იტალიაში ვარ, აქაც ვეძებ, ვსწავლობ, ვეცნობი. ვცდილობ, რომ ნოსტალგია არ მომერიოს, ამიტომ საკუთარ თავს „ვაპროგრამებ“ ხოლმე... აქ დავიწყე წერა. არ ვიცი როგორ და რა გამომდის, მაგრამ ვწერ ყველაფერს, რასაც განვიცდი. ვცდილობ სხვისი ტკივილი და განცდა ჩემში შემოვუშვა და გავითავისო. მერე კი გადმოვცე, იმედია, გამომდის. თუ არადა, ჩემს ჭიას მაინც ვახარებ. ამ წერილით ჩემს სამშობლოს შორიდან მივმართავ...

ნათია ჯანელიძე
ნათია ჯანელიძე

15 წელია, რაც ჩემს ოჯახში ემიგრანტების სადღეგრძელოს სვამენ და ახლა მათ რიცხვს მეც მივემატე. რეალობამ მომაგლიჯა მე შენს მკერდს, ჩემი შვილები კი - ჩემსას. ახლა მთაში ვარ, ისეთივეში, როგორიც შენია, მაგრამ ეს მხოლოდ შენი ასლია, ორიგინალი შენ ხარ, შეუფასებელი ორიგინალი, ჩემთვის და ბევრი ჩემნაირისთვის, ახლა კი უკვე მიუწვდომელიც...

შენს მსგავსად აქაცაა მთა-გორები, ზღვა, ვენახი, მაყვლის ბუჩქები, გემრიელი პომიდორი, გამომცხვარი პური, გულ-თეთრა მერცხლები, ნაცრისფერი ბეღურები, ჭრიჭინები და ყვავილები... აქაც არიან ლამაზი და კეთილი ადამიანები, ჭკვიანებიც და მოსულელოებიც, მოწყალების მთხოვნელებიც არიან ქუჩებში, ოღონდ თითქმის ყველა მათგანი უცხოელია... მსგავსების გარდა განსხვავებაც ბევრია. მახსოვს, შენს ქუჩებში ძირს დაყრილ ერთთეთრიანებს რომ ვპოულობდი, აქ მსგავსი არასოდეს არაფერი მინახავს. ეს იტალიაა, აქ იციან თითოეული ჩენტეზიმის ფასი. აქ იციან როგორ გასწიონ ეკონომია უფრო საჭირო და სასურველის გამო, აქ იციან როგორ გაანაწილონ სწორად დრო, ისიც იციან რაც არაა მათი საქმე და გასაკეთებელი, ის არაა და მორჩა!..

მეგობრებთან ერთად
მეგობრებთან ერთად

მენანები, შენი წართმეული ან გაცემული ყოველი გოჯი, ან ისევ შენი, ოღონდ უქმად დარჩენილი. არადა, როგორი მადლიანი ხარ, ღვთით კურთხეულო... მენანება შენს მკერდს მოგლეჯილი და უცხო მიწაზე მოსროლილი თითოეული ქართველი, იმიტომ რომ გონივრულად ვერ ვიცხოვრეთ. როგორ მახრჩობს ყელში ბურთი - სიბრაზის, სინანულის, ტკივილის, დაუფასებლობისა და უსამართლობის...

მენატრება ქუთაისი - ჩემი პირველი და მარადიული სიყვარული, თავისი ქუჩებით, რიონით, ჯაჭვის ხიდით, საფიჩხიით, თეთრი ქვებით... ძალიან მინდა ასრულდეს ყველა ქართველისთვის მთავარი სიტყვები: გაძლიერდეს საქართველო, ყველა ემიგრანტს კი აუსრულდეს ოცნება და მალე დაუბრუნდეს თავის სამშობლოს, სადაც ყველანი მენატრებით და მიყვარხართ...

1397
ვეფხია სამსონიძე

სატელევიზიო არხი „მემკვიდრეობა“ შემთხვევით მოძიებული უნიკალური კადრების ახალი სიცოცხლე

171
(განახლებულია 19:16 13.08.2020)
ჩვენს პრაგმატულ ეპოქაში, სადაც ენთუზიაზმი უკვე გაცვეთილი სიტყვა გახდა, როცა თავის საქმეზე გულწრფელად შეყვარებულ, პატრიოტ ადამიანს გადაეყრები, სურვილი გიჩნდება, რომ ის ყველას გააცნო, ხოლო ვინც იცნობს, მათ კიდევ ერთხელ შეახსენო მისი საქმიანობა.

საუბარია ტყიბულელ ჟურნალისტზე, ოპერატორსა და პოეტზე ვეფხია სამსონიძეზე. თავიდან ადგილობრივ გაზეთებში თანამშრომლობდა შტატგარეშე კორესპონდენტად. გაზეთში „ხვალინდელი დღე“ მისი 500-მდე სტატია გამოქვეყნდა. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მუშაობდა ტყიბულის ადგილობრივ ტელევიზიაში. 1997 წლიდან ტელეკომპანია „ოკრიბას“ ჟურნალისტი და ოპერატორი იყო. 1997 წელს გაიარა „ინტერნიუსის“ სემინარები და გადაწყვიტა, რომ თბილისში ყველაფერი ნულიდან დაეწყო.

მოგვიანებით პოეზიისადმი ბავშვობისდროინდელმა სიყვარულმა იჩინა თავი. 2017 წელს დაიბეჭდა მისი ლექსების კრებული „გამოიდარებს სიყვარულისთვის“.

ამჟამად მისი ინიციატივით სოციალური ქსელისა და YouTube-ის მომხმარებლებისთვის დაარსდა სატელევიზიო სტუდია „ტვ მემკვიდრეობა“. ბატონი ვეფხია იშვიათ საარქივო მასალებს ეძებს, პოულობს, ციფრულ ფორმატში გადაჰყავს და შემდეგ ინტერნეტში მაყურებელს უჩვენებს. ამ ძიებაში იშვიათ ვიდეოჩანაწერებსაც მიაგნო...

ბოლო დროს მის ჟურნალისტურ ბიოგრაფიაში სიახლეა: სულ რაღაც ათი დღის წინ აღდგა და ეთერში გავიდა 2012 წელს მერაბ ბერძენიშვილისა და რეზო ჩხეიძის ინიციატივით შექმნილი „ქართული ტვ“. ამჯერად ახალი სახეებით, საავტორო გადაცემებითა და, რაც მთავარია, ისევ ქართული სულისკვეთებით. ბატონი ვეფხია, ხელმძღვანელობის მხარდაჭერითა და თანადგომით, ამ ტელევიზიის პროფესიონალთა რიგებში მიიღეს.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- ბატონო ვეფხია, საუბარი დავიწყოთ თქვენ მიერ შექმნილი სტუდიით, რას ემსახურება ის?

- თავიდანვე გეტყვით, რომ ფაქტობრივად ნულიდან ვიწყებ იმ საქმის კეთებას, რაც აქამდე მიკეთებია. ჩემს მშობლიურ ტყიბულში, საკაბელო ტელევიზიაში ბოლომდე არ მომცეს მუშაობის საშუალება, ამიტომ ამ დრომდე დამოუკიდებლად ვაკეთებდი ყველაფერს. ნულიდან და მწირი ტექნიკით დავიწყე მუშაობა ჩემს ტყიბულელ მეგობართან მზეჭაბუკ არსენიძესთან ერთად, რომელიც ტყიბულის საქალაქო კულტურის ცენტრში მუშაობს. მას მრავალი წელია ვიცნობ. ის ამ ქალაქისთვის ძალზე მნიშვნელოვანი საარქივო მასალების მოპოვებაში დამეხმარა, რისთვისაც უდიდესი მადლობა მინდა გადავუხადო. ბევრი სირთულის გამო უკან დახევა არ მიფიქრია, რადგან ჩემთვის მთავარია ის, რასაც ვაკეთებ. კარიერისკენ სწრაფვა არასოდეს მახასიათებდა და ყოველთვის ვცდილობდი, რომ საყვარელი საქმე მშვიდად მეკეთებინა, ახლაც ასეა.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- საარქივო მასალებს როგორ მოიპოვებთ?

- საარქივო მასალების მოძიება ტყიბულიდან დავიწყე. ნელ-ნელა ამ საქმიანობის მასშტაბებს გავზრდი. ძველ მასალებს ვეძებ ყველგან და ყველასთან. საკაბელო ტელევიზიის არქივში უნიკალური კადრები შემთხვევით აღმოვაჩინე და დღემდე გაოგნებული ვარ – როგორ გადაურჩა ისინი წაშლას. ამ მასალების გამომზეურებისთვის გადავწყვიტე, რომ YouTube-ზე სატელევიზიო არხი „მემკვიდრეობა“ გამეხსნა. ამჟამად სტუდია ყოველდღე ჩემს განკარგულებაშია.

- შეგიძლიათ გაიხსენოთ ის საინტერესო საარქივო მასალები, რაც მოიძიეთ?

- მინდა გავიხსენო უნიკალური ჩანაწერი, რომელიც ჩემთან ბედნიერი შემთხვევის წყალობით მოხვდა. ეს გახლდათ 1995 წელს ვახტანგ ბოჭორიშვილთან ჩაწერილი, სასწაულით გადარჩენილი უნიკალური ვიდეო, რომლის მფლობელს წარმოდგენა არ ჰქონდა, თუ რა იყო მის სახლში. ჩემი ინიციატივით გაცოცხლდა კომპოზიტორ მარიკა კვალიაშვილის არქივიდან 1996-1997 წლებში ჩაწერილი მეგობრული შეხვედრების ფრაგმენტები, რაც ამდენი წლის მერე არავის ჰქონდა ნანახი. ერთ-ერთ მეგობრულ შეხვედრაზე განუმეორებელი მედეა ძიძიგური მღერის. ახლა მის შვილს მინდა მივაწოდო ეს კადრები, რადგან, ვიცი, ძალიან გაუხარდება. სხვა ფრაგმენტებში გიგა ლორთქიფანიძე მღერის და ჯანსუღ ჩარკვიანი თამადობს. ეს ფრაგმენტი თაკო ჩარკვიანს მივაწოდე, რითიც გაკვირვებული და გახარებული დარჩა. შემთხვევით ჩამივარდა ხელში ფრანგული დოკუმენტური ფილმის კადრები, რომელიც კასეტებზეა და 1993 წელს საფრანგეთში გამოიცა. ყოველი ასეთი აღმოჩენა ჯერ მაოგნებს და შემდეგ ბედნიერებას მანიჭებს. ასე რომ, ძიება ყოველთვის ღირს. ზოგს, შესაძლოა, შეშლილი ვეგონო აკვიატებული აზრებით, მაგრამ მე ვიცი რასაც ვაკეთებ და დარწმუნებული ვარ, რომ ახალი აღმოჩენებიც მექნება.

ირმა სოხაძესთან ერთად
ირმა სოხაძესთან ერთად

- ფაქტობრივად ძველ ჩანაწერებს ახალ სიცოცხლეს აძლევთ...

- ასე გამოდის, რადგან მოძიებული საინტერესო მასალები, რომლებიც ვიდეოკასეტებზეა, ციფრულ ფორმატზე გადაგვყავს და ამ გზით ამ ჩანაწერების გადარჩენა-განახლება ხდება. ადრე კასეტები ძვირადღირებული სიამოვნება იყო. ჩემ მიერ გადაღებული სპექტაკლი შავგულიძის თეატრში თავის დროზე ყველას გადავუწერე. ახლა, 22 წლის შემდეგ მე უნდა გამოვართვა ის რეჟისორს, რადგან მანამდე კასეტის შეძენა ვერ მოვახერხე. ბედის ირონიაა, რომ საკაბელოს არქივიც ჩემთან მოხვდა ორი ათეული წლის შემდეგ.

გოჩა ჭაბუკაიძესთან ერთად
გოჩა ჭაბუკაიძესთან ერთად

- სატელევიზიო სივრცეში გასული თქვენი საინტერესო გადაცემები გაიხსენეთ...

- დიდ ტელევიზიებსა და გაზეთებში არასოდეს მიმუშავია და სურვილიც არ მქონდა. ვიყავი ტელეკომპანია „ოკრიბას“ ჟურნალისტი და ოპერატორი. ძალიან საინტერესო იყო მუშაობა გადაცემათა ციკლზე „მონატრება“. მე ამ გადაცემის ოპერატორი ვიყავი, წამყვანი დავით ბეჟიტაშვილი იყო. უნიკალური გადაცემები მოვამზადეთ – ლეილა აბაშიძეზე, გივი ბერიკაშვილზე, თენგიზ არჩვაძეზე, დოდო ჭიჭინაძეზე, თემურ წიკლაურზე და სხვ. სხვათა შორის, ეს გადაცემები სოციალურ ქსელში გამოვაქვეყნე და მათ დიდი რეზონანსი მოჰყვა.

- სულ ახლახან „ქართული TV“-ს კოლექტივს შეუერთდით...

- დიახ, ამჟამად „ქართული TV“-ს ოპერატორი და მემონტაჟე ვარ. ეს არხი სატელიტზე სილქნეთის სისტემაში და ინტერნეტ-სივრცეში 3 აგვისტოდან გადის ეთერში. ამჟამად პროგრამებზე ვმუშაობთ, რომ დავალაგოთ ბადე ეთერში გასაშვებად. ვცდილობ გავექცე ქუჩის ინტერვიუებს, სატელევიზიო საუბრებზეც უარი ვთქვი.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- ჟურნალისტობის სურვილი ბავშვობიდან გაგიჩნდათ?

– ჟურნალისტობის სურვილი მეათე კლასში გამიჩნდა. ბავშვობა და სკოლის წლები, რომელიც ტყიბულში გავატარე, ბედნიერი დრო იყო ჩემს ცხოვრებაში. წერა მერვე კლასიდან მიყვარდა და ჩემი პირველი ჩანახატი „ტაძარი“ ჟურნალ „პიონერში“ 1983 წლის დეკემბერში დაიბეჭდა. ჟურნალის რედაქტორი ბაბულია შელია გახლდათ. ეს იყო ჩემი პირველი ჟურნალისტური ნათლობა. არ მინდა გამომრჩეს ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი ტყიბულის მეოთხე საშუალო სკოლაში, ქალბატონი ეთერ მორჩაძე, ქალაქისთვის უძვირფასესი ადამიანი და ჩემი უპირველესი გულშემატკივარი. გაზეთში „ხვალინდელი დღე“ ცნობილ პიროვნებებზე და მოვლენებზე 500-მდე სტატია მაქვს დაბეჭდილი. ისეთ მასალებს ვეძებდი, რაც არსად იყო და ძიების პროცესი ინტერესს იწვევდა ჩემში.

ვეფხია სამსონიძე
ვეფხია სამსონიძე

- გამოცემული გაქვთ ლექსების კრებული, მანამდე კი სოციალურ ქსელში ათავსებდით ლექსებს...

– ჩემი ლექსები ცხრაწლიანი პაუზის შემდეგ სოციალურ ქსელში გამოვაქვეყნე, რადგან ხალხის აზრი მაინტერესებდა. მათ ისეთი გამოხმაურება მოჰყვა, რომ არც ველოდი. ერთ-ერთმა პიროვნებამ, ბატონმა გელა ჩადუნელმა, რომელიც აუდიტორული ფირმა FMG-ს გენერალური დირექტორი გახლდათ, სურვილი გამოთქვა ჩემი ლექსების კრებული დაეფინანსებინა. ამ კრებულის სახით ჩემი 50 წლის იუბილეზე მშვენიერი საჩუქარი მივიღე. ამისთვის მისი დღემდე მადლიერი ვარ.

- კრებულს დაარქვით „გამოიდარებს სიყვარულისთვის“ და როდის დგება ასეთი დარი ადამიანის ცხოვრებაში?

- სიყვარულისთვის გამოდარება მაშინვე იწყება, როცა ადამიანი სიკეთეზე და სხვების თანადგომაზე ფიქრს და ზრუნვას იწყებს. სიკვდილს ორჯერ ისე გადავურჩი, რომ თმის ერთი ღერიც არ შემრხევია. როცა ეს გავაცნობიერე, მივხვდი, რომ ეს გადარჩენა უფლის საჩუქარი იყო. ლექსი მაქვს დაწერილი „უფლისადმი სამადლობელი“, რომელიც  ჩემს უმთავრეს სათქმელს გადმოსცემს:

მადლობა ღმერთო, სიცოცხლის რომ კვლავ მაქვს უფლება,

შემინარჩუნე აზროვნების თავისუფლება,

ძვირფას საფლავთან რომ მაღირსე სანთლის დანთება,

სულის ზეიმად ზეციერში, ლოცვად დარჩება.

დიდება ღმერთო, გულში რწმენა შემინარჩუნე,

განწირულს მრუდე გზა სავალი აღარ მარგუნე,

სიყვარულისთვის მონა ღვთისა მე ვარ შობილი,

ქარიშხლებისგან შვილი შენი გამოწრთობილი.

მადლობა ღმერთო, ვერ დაბინდდეს ჩემი გონება,

სულის სიმდიდრე ვერასოდეს აიწონება,

დიდება ღმერთო, სტრიქონებად ვანთე ხანძარი,

სიყვარულისთვის ავაშენო მინდა ტაძარი.

მადლი ზეციდან ჩემს განსაცდელს აეფარება,

სიცოცხლე უნდა დაგიტოვო აელვარებად.

შენს სადიდებლად, დარჩება და მადლიერებად,

სულის სიმტკიცედ, სათნოებად და ძლიერებად,

მადლობა ღმერთო! დიდება ღმერთო!

ცხოვრებაში ურთულესი პერიოდების მიუხედავად, ვეცადე ადამიანური სახე არ დამეკარგა და ღმერთის თანადგომით თუ ეს მოვახერხე, ბედნიერი ვარ...

 

171
სანთლები

სამების ტაძარში აფხაზეთიდან გადმოსვენებული13 პირის სამოქალაქო პანაშვიდი მიმდინარეობს

0
ნეშტების ამოცნობა წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის ანთროპოლოგიური კვლევის შედეგად მოხერხდა. ორმხრივი მექანიზმის ფარგლებში ნაპოვნია 563 ადამიანის ნეშტი, მათგან იდენტიფიცირებულია 191.

თბილისი, 15 აგვისტო - Sputnik.  სამების საკათედრო ტაძარში გასული საუკუნის 90-იან წლებში აფხაზეთის  შეიარაღებული კონფლიქტის დროს დაღუპული 13 იდენტიფიცირებული პირის სამოქალაქო პანაშვიდი მიმდინარეობს.

ნეშტებს, რომლებიც წლების შემდეგ აღმოაჩინეს, იდენტიფიცირების მიზნით დნმ-ის ანალიზი ჩაუტარდა. 

13 პირიდან ორს დიღმის ძმათა სასაფლაოზე დაკრძალავენ, დანარჩენ მებრძოლებსა და მშვიდობიან მოქალაქეებს კი, ოჯახების გადაწყვეტილებით, საგვარეულო საფლავებზე გადაასვენებენ.

სამოქალაქო პანაშვიდზე საქართველოს პრემიერ-მინისტრი გიორგი გახარია და მთავრობის წევრები იმყოფებიან. 

 

„კიდევ ერთხელ მინდა აღვნიშნო, რომ მშვიდობას ალტერნატივა არ აქვს. არ უნდა განმეორდეს ამგვარი ტრაგედია საქართველოში. საქართველოს მთავრობა ყველაფერს აკეთებს იმისათვის, რომ დაიცვას მშვიდობა,” – განაცხადა შერიგებისა და სამოქალაქო თანასწორობის საკითხებში სახელმწიფო მინისტრმა თეა ახვლედიანმა.

2010  წელს,  წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის ფინანსური და ტექნიკური დახმარებით, 1992-1993 აფხაზეთში საომარი მოქმედებების  შედეგად უგზო-უკვლოდ დაკარგულთა მოძიების საკითხების შემსწავლელი საკოორდინაციო მექანიზმი შეიქმნა, რომელმაც დაღუპულთა მოძიების პროცესი დაიწყო. ამ მექანიზმის მონაწილეები არიან ოფიციალური თბილისისა და აფხაზეთის დე-ფაქტო ხელისუფლების წარმომადგენლები.

მექანიზმის ამუშავებიდან, ანუ 2010 წლიდან სულ აღმოჩენილია 563 ადამიანის ნეშტი. აქედან ჯერ მხოლოდ 191 ადამიანის ამოცნობა მოხერხდა, დანარჩენი ნეშტების ამოცნობის პროცესი გრძელდება.

საქართველომ კონტროლი აფხაზეთსა და ცხინვალის რეგიონზე 1990-იანი წლების დასაწყისში, შეიარაღებული კონფლიქტის შემდეგ დაკარგა. 2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ რუსეთმა ამ რეგიონების დამოუკიდებლობა აღიარა, ამის საპასუხოდ თბილისმა მოსკოვთან დიპლომატიური ურთიერთობები გაწყვიტა.

 

 

 

0