საზოგადოება

რატომ აქვს საიდუმლოს ყურის ფორმა, ანუ დაისვენეთ უსაქმურობისგან

286
(განახლებულია 14:15 25.07.2019)
დროდადრო უსაქმურობისგან დასვენება აუცილებელია.

აზრების ფოიერვერკი" გთავაზობთ ჟან კოქტოს გამონათქვამებს.

ჟან კოქტო (ჟან მორის ეჟენ კლემან კოქტო. Jean Cocteau, 1889–1963) ფრანგი მწერალი, პოეტი, დარამატურგი, მხატვარი, სცენარისტი, კინორეჟისორი. მეოცე საუკუნის ერთ–ერთი დიდი ფიგურა ფრანგულ კულტურაში.

მის კალამს ეკუთვნის ლექსების კრებულები, რომანები, ფსიქოლოგიური დრამები, მონოდრამა, პიესები, კინოსცენარები, ესეები თანამედროვე მუსიკის, მხატვრობის, ლიტერატურის შესახებ. არის რეჟისორი და სცენარისტი ფილმებისა „პოეტის სისხლი", „მზეთუნახავი და ურჩხული", „აუტანელი მშობლები", „ვილა სანტო–სოსპირი", „ორფევსის ანდერძი" და სხვ.

აღსანიშნავია, რომ მისი რომანი „საშინელი ბავშვები" ეკრანიზებული იყო მელვილის მიერ 1950 წელს. მოგვიანებით ის გადაამუშავა გილბერტ ადერმა და ბერნარდო ბერტოლუჩიმ გადაიღო ფილმი „მეოცნებენი" (2003 წელს). მისი პიესა „ორთავიანი არწივი" დაედო საფუძვლად მიქელანჯელო ანტონიონის „ობერვალდის საიდუმლოს", ხოლო პედრო ალმოდოვარის ფილმში „სურვილის კანონი" ნაჩვენებია კოქტოს პიესის „ადამიანის ხმა" დადგმა.

ჟან კოქტო ბისექსუალი იყო, რასაც არასდროს უარყოფდა. 1932–1934 წლებში ცხოვრობდა რუს თავადთან, მსახიობ ნატალია პალეისთან. 1937 წლიდან სიკვდილამდე მისი ცხოვრების მეგზური ცნობილი ფრანგი მსახიობი ჟან მარე გახლდათ.

286
თემები:
აზრების ფოიერვერკი: ცნობილი ადამიანების ბრძნული გამონათქვამები (66)
მოძალადე ქალი

„შიში შეიქმს სიყვარულს“? როგორ მოქმედებს მუქარა და დაშინება ბავშვებზე

76
(განახლებულია 22:21 02.12.2020)
ნებისმიერი სახის ძალადობას თან ახლავს პირადი ღირსების შეურაცხყოფა. ის შეიძლება გამოვლინდეს მუქარით, დამცირებით, დაშინებით, საჯარო შეურაცხყოფით და სხვ.

ფიზიკურ ძალადებობაზე არანაკლები ზიანი შეიძლება გამოიწვიოს ფსიქოლოგიურმა ძალადობამ, რომელიც უარყოფითად მოქმედებს ადამიანის ემოციურ კეთილდღეობაზე, მით უმეტეს, თუ საქმე ეხება ბვშვს.

ფსიქოლოგმა ნინო გოგიჩაძემ გადაცემაში „პირადი ექიმი“ ბავშვის დაშინების, მუქარის და მის მიმართ ძალადობრივი ქმედების გამოყენების შესახებ ისაუბრა. როგორც ფსიქოლოგი განმარტავს, ბავშვთან მსგავსი მიდგომის გამოყენება არაეფექტიანი და საზიანოც კია.

- ძალადობრივ ქმედებას არ მივყავართ ბავშვის კეთილდღეობამდე. არც ერთი კვლევა არ ადასტურებს, რომ შიშით შეიქმნება სიყვარული. რატომ დასჭირდა საზოგადოებას იმაზე საუბარი, რომ შიში შეიქმს სიყვარულს, ეს ძალიან საინტერესო თემაა. თუ საზოგადოებასა და სახელმწიფოზე ვლაპარაკობთ და იმ ღირებულებაზე, რომელსაც ეფუძნება სახელმწიფო, შიში არის მართვის ერთ-ერთი ბერკეტი. თუ სახელმწიფო ორიენტირებულია, რომ შიშით მართოს თავისი მოქალაქეები, ძალიან ადვილია, რომ ეს მოდელი გადაიღოს ოჯახმა. შიში შეიქმს მორჩილებას, შიში ადამიანს ასწავლის, როგორ შეასრულოს დავალებები, როგორ დაუჯეროს იმ ადამიანს, რომელსაც აქვს ძალაუფლება. ოჯახი არის სისტემა. დედას ან მამას აქვს ძალაუფლება, ამასთან აქვს ის, რაც სჭირდება ბავშვს. თუ მშობელი მოითხოვს შიშსა და მორჩილებას, ამის სანაცვლოდ კი ბავშვს შეუძლია მიიღოს ბანანი, ნაყინი, გასეირნება, ის მოერგება ამ სისტემას. ბავშვი მშობელს აჩვენებს: „კი, დედიკო, მიყვარხარ. ოღონდ შენ არ მიყვირო და მე ვიმეცადინებ!“ სად მივდივართ აქედან? ჩვენ ვთვლით, რომ შიში არის ის, რაც გვიმარტივებს პრობლემის მოგვარებას, ბავშვს ვეტყვით რამეს და ისიც აკეთებს. ჩვენი გადმოსახედიდან ეს არის სიყვარული.

მშობლები მიზნად არ უნდა ისახავდნენ მორჩილი ადამიანის შექმნას. თუ ჩვენ გვინდა, რომ თვითონ გააკეთოს, თვითონ იპოვოს გზები, თვითონ იყოს შემოქმედი ადამიანი, უნდა გავიაზროთ, რომ ჩვენი ამოცანა არ არის მორჩილი ადამიანის შექმნა.

შიშით აღზრდილი ადამიანი საბოლოო ჯამში უფრო ძვირი უჯდება საზოგადოების კეთილდღეობას. ასეთ ადამიანს აქვს სომატური ჩივილები, ფსიქოლოგიური პრობლემები, ნაკლებად ეფექტიანია. თუ ოჯახი ამბობს, რომ მე ვარ ის, ვინც ცდილობს ბავშვს შეუქმნას კეთილსაიმედო გარემო, რათა მან შეძლოს გააკეთოს ის, რაც მისთვის სასიამოვნოა, რაც მას რეალიზების შესაძლებლობას მისცემს, მაშინ აქ შიშის მონაწილეობა ნაკლებია.

შიში ძალიან ძლიერი ფაქტორია. ის ძლიერი მოტივატორია. შიში ემოციაა, რომელიც გადარჩენასთან არის დაკავშირებული – მე რაღაც უნდა მოვიმოქმედო, რომ ეს შიში შევამცირო, დავძლიო, გადავლახო, ან საპასუხოდ ვიმოქმედო.

არიან ბავშვები, რომლებიც ახერხებენ, რომ შიშის საპასუხოდ იმოქმედონ. ისინი არღვევენ იმ წნეხს, რომელიც ძალადობრივ ოჯახში სუფევს. ასე ის ბავშვები იქცევიან, რომლებსაც ჰყავთ საიმედო მეწყვილე ოჯახის შიგნით – დედა, და-ძმა, ბებია. მსგავსი პოზიტიური მხარდამჭერი შეიძლება ოჯახის სისტემას ბრძოლას არ უცხადებდეს, მაგრამ აგულიანებდეს ბავშვს. ბავშვისთვის ეს დამცავი ფაქტორია. ბავშვს ეს აძლევს ძალას, რომ მან თქვას: „მე ასეთი ურთიერთობა არ მომწონს. მე არ მინდა, რომ მსჯიდნენ“. ბავშვი ახერხებს, რომ თავისი თავი დაიმკვიდროს, თუმცა საბოლოო ჯამში ვხედავთ იმას, რომ ძალიან ძლიერი ეფექტი აქვს ოჯახის მოდელებს და მერე თავის შვილებთან ცდილობს, რომ ეს მოდელი არ გამოიყენოს. რაც ახასიათებს ამ ძალადობრივ სისტემას, ძალიან კარგად ჯდება ჩვენი ტვინის სტრუქტურებში. ლაპარაკია იმაზე, რომ ძალადობა ეფექტს ახდენს ტვინის ანატომიაზე. ტვინი იცვლება სტრუქტურულად. შიშზე ორიენტირებული ტვინი არის სხვანაირი. ის არის ორიენტირებული გადარჩენაზე. ასევე შიშით აღზრდილი ტვინი, და არა მხოლოდ ტვინი, სხეულიც არის სხვანაირი, რადგან ეს არ არის მხოლოდ თავის ტვინში მიმდინარე პროცესები. შიში მთლიანად დაკავშირებულია მთელი ჩვენი ენდოკრინეული სისტემის აქტივაციასთან. შიშზე საპასუხო რეაქცია მოითხოვს ძალიან ბევრ ენერგიას. ამიტომ ეს ყველა მშობელმა უნდა გაითვალისწინოს.

 

76
ეთერ გოგოლაძე შვილიშვილთან ერთად

„ამ გამარჯვებას ბებოს ვუძღვნიო“ ემიგრანტი მხატვარი, რომელიც ბებია 33 წლის ასაკში გახდა

528
(განახლებულია 21:12 02.12.2020)
რუბრიკაში „ქართველები უცხოეთში“ დღეს საბერძნეთში მცხოვრებ ქართველ ხელოვანს ეთერ გოგოლაძეს გაგაცნობთ.

ხელოვნების სიყვარული მისი ცხოვრების თანმდევი იყო. პროფესიით ბუღალტერი, თეატრისა და ფილმებისთვის ქმნიდა ესკიზებს. ხატვას წლების შემდეგ, ემიგრაციაში მიუბრუნდა. სალონიკში სხვადასხვა ღონისძიებებში აქტიურად იღებს მონაწილეობას, მისი ნახატები გაზეთ „ელადაში“ იბეჭდება. როგორც გვითხრა, სულ მალე ქართველ ემიგრანტებზე გამოდის წიგნი, სადაც მისი ნამუშევრებიც შევა.

ეთერ გოგოლაძე
ეთერ გოგოლაძე

- ქალბატონო ეთერ, როგორ აღმოჩნდით 14 წლის წინ ელადის მიწაზე?

- საქართველოში არსებული მძიმე მდგომარეობისა და უმუშევრობის გამო გადავწყვიტე საბერძნეთში წამოვსულიყავი. თუმცა ამ გადაწყვეტილების მიღება ძალიან გამიჭირდა, რადგან მანამდე არც ერთ ქვეყანაში არ ვყოფილვარ. სიმართლე გითხრათ, თავიდან დიდად არ აღვფრთოვანებულვარ, არ მომეწონა ეს ქვეყანა და აქაურ ცხოვრებასაც ვერ ვეგუებოდი. თუმცა იძულებული გავხდი მემუშავა, რომ ჩემს შვილებს დავხმარებოდი.

ეთერ გოგოლაძე საბერძნეთში ღონისძიებაზე
ეთერ გოგოლაძე საბერძნეთში ღონისძიებაზე

- საქართველოში რას საქმიანობდით?

- პროფესიით ბუღალტერი ვარ, ვმუშაობდი კომერციულ მაღაზია „დურუჯში", სადაც ბუღალტერიც, საქონლის მიმღებიც და გამყიდველიც თავად ვიყავი. ამასთან ერთად თეატრისა და ფილმებისთვის ვქმნიდი ესკიზებს, ვხატავდი სტენდებს და აფიშებს. შემდეგ ეს სისტემა ახალი ტექნოლოგიებით შეიცვალა და ხელით შესრულებული სტენდები და აფიშები უკვე აღარავის სჭირდებოდა.

ეთერ გოგოლაძე
ეთერ გოგოლაძე

- ბავშვობა სად გაატარეთ?

- დავიბადე ლაგოდეხის რაიონის სოფელ აფენში, უბრალო მშრომელი გლეხის ოჯახში, სადაც არ იყო ტყუილი და ღალატი. იქაური მეგობრები დღემდე მომყვებიან დიდი სიყვარულით. ბავშვობიდან ვხატავ, სკოლაში აქტიური მოსწავლე ვიყავი. ბედნიერი ბავშვობა მქონდა, ვმონაწილეობდი სახალხო თეატრში. მაშინდელი კულტურის სახლის დირექტორი ბატონი დავით ბარბაქაძე იყო. ჩემზე, როგორც ნორჩ მსახიობზე რაიონის გაზეთშიც დაიბეჭდა. აკადემიაში სწავლის სურვილი მქონდა, მაგრამ მამამ ამაზე უარი თქვა. ოჯახი პატარა ასაკში შევქმენი და ორი შვილი გოგიტა და ნანა შემეძინა.

ეთერ გოგოლაძის შემოქმედება
ეთერ გოგოლაძის შემოქმედება

- უცხო ქვეყანასთან შეგუების პერიოდი რამ გადაგატანინათ?

- ჩემი აქ ჩამოსვლა ყველაზე მძიმე პერიოდს დაემთხვა - დამეღუპა ძმა, რომელიც სიცოცხლეზე მეტად მიყვარდა. თანაც მძიმე ავადმყოფთან ვმუშაობდი და ამ ყველაფრისგან დეპრესია დამეწყო. საკუთარ თავში ჩავიკეტე და აღარავისთან ვკონტაქტობდი. მივხვდი, რომ ვიღუპებოდი... ერთ დღესაც ფანქრით დავიწყე ხატვა, მერე ამ ნახატებს სოციალურ ქსელებში ვდებდი და ნელ-ნელა მდგომარეობიდან გამოვდიოდი. ერთხელ აქ ჩატარდა კონკურსი, რომლისთვისაც დავდე ნახატები „ქართველი ემიგრანტები საბერძნეთში", რამაც მოწონება დაიმსახურა.

ეთერ გოგოლაძის შემოქმედება
ეთერ გოგოლაძის შემოქმედება

- ამ კონკურსს გამოხმაურება თუ მოყვა?

- დიახ, ამის შემდეგ შემეხმიანა მწერალთა და ხელოვანთა შემოქმედებითი გაერთიანების, ორგანიზაცია „გურჯის" დამფუძნებელი და გაზეთ „ელადის“ რედაქტორის მოადგილე, ქალბატონი თამარ-ლეილა სეფაშვილი-სოლოღაშვილი, რომელმაც ჩემი ნამუშევრები თავის გაზეთში გამოაქვეყნა. ეს ქალბატონი საბერძნეთში რაც ტარდება, ყველაფრის უშუალო ინიციატორი გახლავთ. შემდეგ მან მიმიწვია პრეზენტაციაზე, რომელიც თესალონიკში გაიმართა. ეს იყო ეკატერინე ჰორნის (გველუკაშვილის) წიგნის პრეზენტაცია, სადაც მხატვრებიც ვიყავით მიწვეული – ვაჟა ბიბილაშვილი, დარეჯან გოგიჩაიშვილი და მე. საღამოს ესწრებოდა გენერალური კონსული მუხრან გულაგაშვილი, ასევე საკონსულოს ვიცე-სპიკერი, ანუ ელჩის მოადგილე გოჩა გოჩაშვილი, მოძღვარი, მამა გიორგი მათურელი და სხვები. იმ საღამომ ემოციურად ჩაიარა და დღემდე მახსოვს. მას შემდეგ ბევრ შემოქმედებით საღამოში მივიღე მონაწილეობა. ამჟამად საბერძნეთში იბეჭდება წიგნი ქართველ ემიგრანტებზე, რომლის რამდენიმე გვერდი ჩემს შემოქმედებას დაეთმობა. საერთოდ, ბუნებით ბავშვური და ლაღი ვარ, წლებს თავისი მიაქვს, მაგრამ ერთი თვისება დღემდე შემომრჩა: ვერაფრით ვიმეგობრებ ისეთ ადამიანთან, ვისაც ტყუილი უყვარს. მეგობრის გულისთვის თავი ბევრჯერ გამიწირავს. მყავს უერთგულესი შვილები, რომლებიც მეამაყებიან, თითქმის ერთად გავიზარდეთ.

ეთერ გოგოლაძის შემოქმედება
ეთერ გოგოლაძის შემოქმედება

- ვიცი, რომ ბებია ძალიან ადრე გახდით...

- დიახ, ბებია 33 წლის ასაკში გავხდი, სხვათა შორის, მაშინ საქართველოში ყველაზე პატარა ბებია ვიყავი. სიცოცხლე მიხარია და მინდა, რომ შვილებს დიდხანს ვყავდე. ულამაზესი შვილიშვილი მყავს, ანი მარანელი, რომელიც 16 წლის იყო, როცა „ვიცე-მის საქართველო“ გახდა. იმ კონკურსს აქ ვუყურებდით ტელევიზიით, ანის წარმატებას ყველა მილოცავდა. მაშინ ინტერვიუში თქვა, ამ გამარჯვებას ბებოს ვუძღვნიო. ეს ჩემთვის უდიდესი ბედნიერება იყო, სიხარულისგან დავფრინავდი. რვა წლამდე მე გავზარდე, ვერავის ვანდობდი, მეგონა, ჩემნაირად ვერავინ მოეფერებოდა. დღემდე ყველა სურვილს ვუსრულებ. სხვათა შორის საბერძნეთშიც ჩამოვიყვანე, მაგრამ სამ თვეში უკან გაიქცა, არ მოეწონა ელადა...

ეთერ გოგოლაძის შემოქმედება
ეთერ გოგოლაძის შემოქმედება

- ისევე, როგორც უცხოეთში მყოფ ქართველების უმრავლესობას, ალბათ თავისუფალი დრო ნაკლებად გაქვთ...

- მეტსაც გეტყვით, თავისუფალი დრო საერთოდ არ მაქვს. კვირაში ერთი დღე ვისვენებ და ის დღე ვცდილობ გავატარო ჩემ შვილებთან, რომლებიც აქ შარშან ჩამოვიყვანე. ვეფერები 13 წლის უნახავ შვილებს და ამით ბედნიერი ვარ. მიუხედავად იმისა, რომ დრო თითქმის არაფრისთვის მრჩება, მაინც შევძელი და საბერძნეთში სხვადასხვა საოცარი ადგილები მოვინახულე.

ეთერ გოგოლაძე
ეთერ გოგოლაძე

- სამშობლოს მონატრება როგორ აისახება თქვენს ნახატებში?

- საქართველო საოცარი ქვეყანაა, რომლის სურნელიც კი განსაკუთრებულია და ეს სურნელი სულ მენატრება... ამ მონატრებამ დამახატინა კახური რქაწითელი და ადესა, ქართული ბროწეულები, პეიზაჟები. ამ მონატრებით დავხატე უწმინდესი და უნეტარესი, ჩვენი პატრიარქი ილია მეორე, რომელიც ძალიან მიყვარს. ადრე პირადად შეხვდი და მისგან ლოცვა-კურთხევაც მივიღე. თითქმის 40-მდე ნახატი მაქვს და თითქმის ყველა სამშობლოს მონატრებას ასახავს. ჩემები მენატრებიან, დედა მენატრება და ძმა, როცა ჩამოვდივარ, პირდაპირ მათ საფლავზე მივდივარ, გული მწყდება, რომ ვერ დავემშვიდობე... ყოველ წუთს მანდ ვარ სულიერად, აქ მხოლოდ ხორციელად ვარ. ყოველდღე ვუყურებ მოვლენებს და როცა საშინელებები ხდება ხოლმე, ძალიან მტკივა გული. ერთი სული მაქვს, როდის დავბრუნდები, მაგრამ ჯერჯერობით უკან დასაბრუნებელი გზა არ ჩანს...

 

528
თემები:
ქართველები უცხოეთში
მცხეთის ჯვრის ტაძარი

საეკლესიო კალენდარი: 3 დეკემბერი

0
(განახლებულია 23:19 02.12.2020)
მართლმადიდებელი ეკლესია 3 დეკემბერს ღირსი გრიგოლ დეკაპოლელის, წმიდა პროკლეს, მოწამე დასის, მოწამეთა: ევსტათის, თესპესის და ანატოლის,, სპარსელ ეპისკოპოსთა; მოწამეთა: აზატი საჭურისისა, სასონისა, თეკლასი, ანასი და სხვათა დედათა, სპარსეთს წამებულთა ხსენების დღეს აღნიშნავს.

Sputnik - საქართველო გიამბობთ ვინ იყვნენ ეს ადამიანები და რატომ არიან მოხსენიებული საეკლესიო კალენდარი.

ღირსი გრიგოლ დეკაპოლელი

ღირსი გრიგოლ დეკაპოლელი დაიბადა ისავრიის ქალაქ ირინოპოლში, რომელიც ათქალაქის ანუ დეკაპოლის შემადგენლობაში შედიოდა. მან სიყრმიდანვე შეიყვარა საეკლესიო მსახურება. როცა გრიგოლი წამოიზარდა, დედ-მამამ მისი დაქორწინება გადაწყვიტა, მაგრამ ნეტარმა ფარულად დატოვა მშობლიური სახლი. უფლის რჩეული მთელი სიცოცხლის მანძილზე მწირობდა: ხან კონსტანტინოპოლში იყო, ხან რომში, კორინთოში, თესალონიკში, რამდენიმე ხანს ოლიმპოს მთის ერთ გამოქვაბულშიც მოღვაწეობდა. ღირსი გრიგოლი ყველგან ღვთის სიტყვას ქადაგებდა, ამხელდა ხატმბძროლთა მწვალებლობას და განამტკიცებდა მართლმორწმუნეებს, რომელთაც იმ დროს ერეტიკოსები დევნიდნენ, დაუცხრომელი ღვაწლისა და ლოცვისთვის ნეტარს წინასწარმეტყველებისა და სასწაულთქმედების ნიჭი მიემადლა. ღირსი გრიგოლი 816 წელს გარდაიცვალა.

წმიდა პროკლე - კონსტანტინოპოლელი მთავარეპისკოპოსი

წმიდა პროკლე - კონსტანტინოპოლელი მთავარეპისკოპოსი სიყმაწვილიდანვე მთელ დროს ლოცვასა და წმიდა წერილის შესწავლას ახმარდა. უფალმა იგი ღირსი გახადა წმიდა იოანე ოქროპირის მოწაფეობისა, რომელმაც ნეტარი ჯერ დიაკვნად აკურთხა, შემდეგ კი - მღვდლად.

კონსტანტინოპოლის პატრიარქ სისინიოსის(426-427)  გარდაცვალების შემდეგ კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო ტახტზე პროკლე აღასაყდრეს. ნეტარი მამა თორმეტი წლის მანძილზე (434-447) მესაჭეობდა კონსტანტინოპოლის ეკლესიას. მისი ძალისხმევით წმიდა მეფის, თეოდოსი II-ის (408-450) ზეობის ჟამს იოანე ოქროპირის წმიდა ნაწილები კომანიდან კონსტანტინოპოლში გადააბრძანეს.

საყოველთაო სიყვარულითა და პატივისცემით მოსილი პატრიარქი ღრმად მოხუცებული მიიცვალა 446-447 წლებში.

წმიდა მოწამე დასი 

წმიდა მოწამე დასი დუნაისპირა ქალაქ დოროსპოლში დაიბადა. ამ დროს II საუკუნის ბოლოსა და III საუკუნის დასაწყისში, მთელ იმპერიაში ფართოდ იყო გავრცელებული ქრისტიანული სარწმუნოება. წმიდა დასი თანაუგრძნობდა ქრისტიანებს, მაგრამ მის ირგვლივ არსებული წარმართული გარემო საშუალებას არ აძლევდა მონათლულიყო და განცხადებულად ეღიარებინა ჭეშმარიტი ღმერთი.

ერთხელ ქალაქის მცხოვრებლები წარმართული ღვთაების, სატურნის დღესასწაულისთვის ემზადებოდნენ. ჩვეულებისამებრ, დღესასწაულამდე ოცდაათი დღით ადრე წარმართები მშვენიერ ჭაბუკს არჩევდნენ ხოლმე, მდიდრულ შესამოსელს აცვამდნენ, მეფურ პატივს მიაგებდნენ, ზეიმის დღეს კი კერპს მსხვერპლად სწირავდნენ. ამჯერად თანამოქალაქეთა არჩევანი დოროსპოლის მცხოვრებთა შორის ყველაზე გამორჩეულ წმიდა დასიზე შეჩერდა. ეს რომ შეიტყო, წმიდანმა თქვა: „თუ სიკვდილი მიწერია, სჯობს, ქრისტესთვის მოვკვდე, როგორც ქრისტიანი“. მან უშიშრად აღიარა მაცხოვარი, გაბედულად ამხილა წარმართთა უსჯულოება და ბევრი მათგანი ჭეშმარიტ სარწმუნოებაზე მოაქცია. ამისთვის იმპერატორების: დიოკლეტიანესა და მაქსიმიანეს (284-305) ბრძანებით სასტიკი წამების შემდეგ მას თავი მოჰკვეთეს.

წმიდა მოწამენი: ევსტათი, თესპესი და ანატოლი

წმიდა მოწამენი: ევსტათი, თესპესი და ანატოლი მდიდარი ვაჭრის შვილები იყვნენ და ქალაქ ღანგრაში ცხოვრობდნენ. ისინი წმიდა ლუკიანემ მოაქცია ქრისტიანობაზე, შემდეგ კი ეპისკოპოს ანთიმოზის ხელით მოინათლნენ. ნეტარი ძმების სახლში ქრისტიანები ღვთისმსახურებას აღასრულებდნენ ხოლმე. ეს რომ წარმართებმა შეიტყვეს, სასტიკად აწამეს უფლის რჩეულები, შემდეგ კი ქალაქ ნიკეაში თავები მოჰკვეთეს (+312).

მღვდელმოწამენი: ნერსე ეპისკოპოსი და იოსები - მოწაფე მისი, იოანე, სავერიოსი, ისააკი და იპატი - სპარსელნი ეპისკოპოსნი და მოწამენი: აზატი საჭურისი, სასონი, თეკლე, ანა და სხვანი მრავალნი დედანი და მამანი სპარსეთში წამებულნი 

მღვდელმოწამენი: ნერსე ეპისკოპოსი და იოსები - მოწაფე მისი, იოანე, სავეროსი, ისააკი და იპატი - სპარსელი ეპისკოპოსნი, წმიდა მოწამენი: აზატი, სასონი, თეკლე, ანა და სხვანი მრავალნი მამანი და დედანი სპარსეთს წამებულნი, სპარსეთის მეფის, საპორ II-ის მიერ ქრისტიანთა დევნისას აღესრულნენ.

უღმრთოებმა ოთხმოცი წლის მღვდელმთავარ ნერსესა და მის მოწაფეს, იოსებს თავები მოჰკვეთეს, იოანე, ისააკ და იპატი ეპისკოპოსები ქვებით ჩაქოლეს. მღვდელმთავარი სავეროსი საპყრობილეში აღესრულა და უკვე გარდაცვლილს მოჰკვეთეს თავი. წმიდა მოწამე აზატ საჭურისი ერთმა განდგომილმა ხუცესმა დაახრჩო. ქრისტესთვის ტანჯვა-წამება და სიკვდილი დაითმინეს მოწამეებმა: სასონმა, თეკლემ, ანამ და მრავალმა სხვა მართლმორწმუნემ. უსჯულოებმა მათ თავები მოჰკვეთეს (+343).

 

მასალა მომზადებულია ღია წყაროებზე დაყრდნობით.

 

0