ხათუნა კავთელაძე

როგორ ზრდიან ჰოლანდიელები ბავშვებს, თავისუფლება ჰოლანდიურად და სიყვარული ქართულად

1636
(განახლებულია 17:23 15.05.2019)
რუბრიკა „ქართველები უცხოეთში“ ჰოლანდიაში მცხოვრებ ჩვენ თანამემამულეს ხათუნა კავთელაძეს გაგაცნობთ.

საქართველოში ეკონომისტის პროფესიას დაეუფლა, მაგრამ ცხოვრებამ სულ სხვა გზით წაიყვანა. ჰოლანდიაში ჩასულმა გადაწყვიტა საბავშვო ბაღში მუშაობა დაეწყო, რისთვისაც ჰოლანდიური დიპლომი იყო საჭირო. ამიტომ 2008 წელს მან ამსტერდამის ერთ-ერთ უმაღლესში პედაგოგიურზე ჩააბარა. დიპლომის აღებისთანავე იმ საბავშვო ბაღში, სადაც დღემდე მუშაობს, ის პედაგოგის შტატზე მუდმივი კონტრაქტით აიყვანეს, რაც ჰოლანდიელების მხრიდან არც ისე ჩვეულებრივი და პოპულარული ნაბიჯია.

ქართულ ფესვებს რომ არ მომწყდარიყო, მან ამსტერდამის ქართული კულტურის ცენტრშიც დაიწყო მუშაობა. ცენტრთან არსებულ საკვირაო სკოლაში ემიგრანტების ბავშვებს ქართული ენის გაკვეთილებს უტარებს. იქ არსებულ ჯვართამაღლების ქართულ ტაძარში გუნდთან ერთად გალობს...

არც ისე დიდი ხნის წინ საქართველოს საელჩომ ხათუნა კავთელაძე უცხოეთში გაწეული პედაგოგიური და ქართული საქმიანობისთვის დააჯილდოვა. მას ამსტერდამში დავუკავშირდით.

ხათუნა კავთელაძე
ხათუნა კავთელაძე

- ქალბატონო ხათუნა, ჰოლანდიაში ცხოვრების მანძილზე რომელ ქართულ თვისებას ვერ შეელიეთ და რა ისწავლეთ ჰოლანდიელებისგან?

- ჰოლანდიაში ცხოვრების მანძილზე ქართულ სტუმართმოყვარეობას ვერ შეველიე. აქაც ისევ ძალიან მიყვარს სტუმარი. მიუხედავად იმისა, რომ ჰოლანდიაში არ არის მიღებული გაუფრთხილებლად სტუმრად მისვლა, ჩემთან ჰოლანდიელები უკვე გაუფრთხილებლად მოდიან. საქართველოდან ახალჩამოსულს სხვისთვის უარის თქმა ძალიან მიჭირდა. სულ მეგონა, რომ ამით გულს ვატკენდი, ამიტომ ვინმე დახმარებას თუ მთხოვდა, ბევრჯერ საკუთარი საქმე განზე გამიწევია და მას დავხმარებივარ. როდესაც მუშაობა დავიწყე, ჩემმა მენეჯერმა ეს თვისება შემამჩნია, დამიბარა და მითხრა, ხათუნა, გატყობ, რომ შენ უარის თქმა გიჭირს, როდესაც რაიმეს გაკეთება არ შეგიძლია, თავისუფლად უნდა თქვა უარი, სირცხვილი არ არისო. ამის მერე ჩემ თავზე ბევრი ვიმუშავე და ნელ-ნელა ვისწავლე. ამიტომ ახლა როცა რაიმე არ შემიძლია, უარს უკვე ადვილად ვამბობ.

ამსტერდამში ერთ-ერთი შეხვედრის შემდეგ
ამსტერდამში ერთ-ერთი შეხვედრის შემდეგ

- თქვენმა კოლეგებმა რა იციან საქართველოზე?

- ჰოლანდიელებს ძალიან უყვართ მოგზაურობა. შარშან საქართველოში ჩატარდა ჰოლანდიური თამაში სახელად „ვინ არის თხუნელა“. ამ გადაცემას ბევრი ჰოლანდიელი უყურებს. როცა მეორე დღეს სამსახურში მივედი, ჩემმა კოლეგებმა მითხრეს, ეს რა ლამაზი ქვეყნიდან ყოფილხარო. მას შემდეგ ბევრმა გამოთქვა სურვილი, რომ საქართველოში ჩამოვიდეს სამოგზაუროდ.

- რადგან ამ სფეროში ხართ, ალბათ დააკვირდებოდით, ბავშვის აღზრდაში რას ანიჭებენ ჰოლანდიელები უპირატესობას, ყველაზე მეტად რამ გაგაკვირვათ?

- ჰოლანდიელი მშობლებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ბავშვმა იცოდეს „კი” და „არას” მნიშვნელობა. თუ ჰოლანდიელი ბავშვს ეტყვის არას, ბავშვმა რაც უნდა იტიროს, ის აღარ გადათქვამს. ქართველების უმრავლესობას კი ეს არ შეგვიძლია, როცა ბავშვს უარს ვეუბნებით და ის პროტესტის ნიშნად ტირილს იწყებს, გვეცოდება და სურვილს, მიუხედავად იმისა, რომ უარი გვაქვს ნათქვამი, მაინც ვუსრულებთ, რაც არასწორად მიმაჩნია. კიდევ გამაკვირვა იმან, რომ აქ ბავშვი 12 ან 13 წლის ასაკიდან უკვე მუშაობას იწყებს, რათა თავისი ფული გამოიმუშაოს. მიკვირდა და ვფიქრობდი, რომ მშობლებს საკმარისი შემოსავალი აქვთ და ასე პატარას როგორ ამუშავებენ–მეთქი. მაგრამ მერე მივხვდი, რომ ამით ჰოლანდიელი ბავშვს დამოუკიდებლობასა და შრომას აჩვევს.

ქართველ ემიგრანტებთან და მეუფესთან ერთად
ქართველ ემიგრანტებთან და მეუფესთან ერთად

- ალბათ ბავშვობიდან შეჩვეულმა ამ და კიდევ ბევრმა სხვა წესმა ჩამოაყალიბა დროთა განმავლობაში ის, რასაც ჰქვია თავისუფლება ჰოლანდიურად, რაც მხოლოდ ამ ქვეყნისთვისაა დამახასიათებელი...

- მე თუ ვგრძნობ თავისუფლების ჰოლანდიურ ხარისხს? – ეს ცოტა რთული შეკითხვაა, რადგან მიმაჩნია, რომ თავისუფალი მაშინ ხარ, როცა იმას აკეთებ, რაც მართლა გინდა. ჩემი აზრით, მთლად თავისუფალი ვერც ერთ ქვეყანაში ვერ იქნები. მართალია, ჰოლანდია ძალიან მოწესრიგებული ქვეყანაა და აქ ადამიანი სოციალურად ყოველმხრივ დაცულია, მაგრამ მათაც აქვთ ისეთი წესები და კანონები, რაც, მაგალითად, პირადად ჩემთვის მიუღებელია. თუმცა, რადგან აქ ვცხოვრობ, ყველა ჰოლანდიურ კანონს თუ ტრადიციას პატივს ვცემ, ეს ასეც უნდა იყოს...

ქართველების შეხვედა ჰოლანდიაში
ქართველების შეხვედა ჰოლანდიაში

- ამსტერდამის ქართველები თუ იკრიბებით?

- სამშობლოს მონატრებას აქ შეძენილ ქართველ მეგობრებთან ყოფნით ვიქარწყლებ ხოლმე. ძალიან ხშირად ვხვდებით ერთმანეთს და ოჯახებითაც გვაქვს მიმოსვლა. უკვე რამდენიმე მათგანს დავუნათესავდი კიდეც – მათი შვილები მოვნათლე. აქ მართლმადიდებლური ჯვართამაღლების ეკლესიაა, სადაც წირვებს გვიტარებს მეუფე დოსიტეოსი, რომელიც ბელგიისა და ჰოლანდიის ეპისკოპოსია. ის ყოველთვის ჩამოდის ბელგიიდან, წირვის ჩასატარებლად ასევე ჩამოდის ხოლმე მამა გიორგი. მე ტაძარში მგალობელ გუნდთან ერთად ვგალობ. წირვის შემდეგ გვაქვს ტრაპეზი, სადაც ქართველი ემიგრანტები ვიკრიბებით. ასეთი შეხვედრები ჩვენი სულიერი საზრდოა...

ხათუნა კავთელაძე კოუკენჰოფის ბაღში
ხათუნა კავთელაძე კოუკენჰოფის ბაღში

- მოულოდნელი შეხვედრებიდან რომელს გაიხსენებდით?

- აქ რომ ჩამოვედი, ერთი სახალისო ამბავი გადამხდა, რაზეც დღემდე მეცინება: ახალი ჩამოსული ვარ საქართველოდან და ჩემთან სტუმრად ძმა და რძალი ჩამოვიდნენ. ჩავედით ამსტერდამში სასეირნოდ და ჩემი რძალი მეუბნება, ხათო, ვიღაც გეძახისო. მე ვუთხარი, ალბათ მოგეჩვენა, თორემ ამ შუა ამსტერდამში ვინ დამიძახებს, ჯერ არავის ვიცნობ–მეთქი. ამ დროს მეც მომესმა ჩემი სახელი. როცა უკან მივიხედე, დავინახე ერთი ფერადკანიანი ბიჭი ჩემკენ მორბოდა. როცა მომიახლოვდა, მეუბნება, რამდენი ვირბინე, ძლივს დაგეწიეო. ჩემი კურსელი აღმოჩნდა – როცა ამსტერდამის უნივერსიტეტში ჰოლანდიური ენის შემსწავლელ კურსებზე დავდიოდი, იქ გავიცანი. ეს ბიჭი საქართველოს კარგად იცნობდა, რადგან ერთი წელი ჩვენ ქვეყანაში ცხოვრობდა. ცოტ-ცოტა ქართულსაც ლაპარაკობდა და ქართული სიმღერებიც იცოდა. მე ჩემი რძალი გავაცანი და უცებ შუა საუბარში, რომ არ ველოდით, ის ქართულად ამღერდა. ჩემი რძალი გაოცებული უსმენდა ფერადკანიან ბიჭს, რომელიც შუა ამსტერდამში ქართულად მღეროდა: „რა ვქნა რომ ბედი არ მწყალობს, არ ვიცი ვის დავაბრალო”. ძალიან ვიხალისეთ...

ხათუნა კავთელაძე
ხათუნა კავთელაძე

- როგორია თქვენი ქართული მონატრება?

- ძალიან მენატრება ქართული გაზაფხულის სურნელი. საქართველოში გამორჩეულად და უზომოდ მიყვარდა ტიტები. ჰოლანდიაში მსოფლიოში ცნობილი ტიტების პარკი კოუკენჰოფია, რომელიც წელიწადში ერთხელ მხოლოდ ორი თვითაა ღია. იქ ყოველ წელს დავდივარ და მისგან უდიდეს სიამოვნებას ვიღებ. თანაც იქაური სურნელი ჩემი ქვეყნის სურნელს მაგონებს და ვმშვიდდები ხოლმე. მენატრება საყვარელი ადამიანები, ყველაზე მეტად კი ჩემი ორი ძმისშვილი, ლელუკა და რეზიკო, რომლებსაც ჩემი შვილებისგან არ გამოვარჩევ. საქართველო მაშინაც მენატრება, როცა იქიდან ახალი ჩამოსული ვარ, ეს განცდა ალბათ ყველასთვის ნაცნობია, ვისაც მის გარეშე რაღაც დროით თუნდაც ერთხელ უცხოვრია...

 

1636
თემები:
ქართველები უცხოეთში (77)
თამარ კეცხოველი

ძველთბილისური სახლების ნოსტალგია და პანდემიის დროს გამოფენილი ნახატები

314
(განახლებულია 19:48 07.08.2020)
ხატვა მოულოდნელად და უცნაურად დაიწყო... მანამდე მის მეხსიერებაში ქვეცნობიერად გროვდებოდა ნანახისა და განცდილის ფრაგმენტები. მისი ნახატების სახელწოდებებიც ამის დასტურია: „ქალაქი”, „სამკითხველო”, „საზაფხულო სახლი”, „მწვანე აბაჟური”, „ძველი ბუფეტი“.

ამაში უჩვეულოც არაფერი იქნებოდა, რომ არა ის, რაც გახდა ხატვის დაწყების სტიმული და ერთგვარად მისი განკურნების საუკეთესო საშუალებაც...

თამარ კეცხოველი თბილისში დაიბადა და გაიზარდა. პროფესიით არქეოლოგია. ხატვა 2019 წლის სექტემბერში, ინსულტის გადატანის შემდეგ დაიწყო. დღეში ძალიან ბევრს, დაახლოებით ათ საათს ხატავდა. პირველი პერსონალური გამოფენა პანდემიის დროს ჰქონდა.

თამარ კეცხოველი
თამარ კეცხოველი

- ქალბატონო თამარ, თქვენს ნახატებში წარსულის ნოსტალგიური განწყობაა და ამ გზით გამუდმებით ცდილობთ ბავშვობაში დაბრუნებას, ასეა?

- საერთოდ სადმე დაბრუნება მაშინ გინდა, როცა იქ კარგი იყო და კარგად გრძნობდი თავს. დიახ, შესაძლოა, არის რაღაც ნოსტალგიური მომენტები, თუმცა უფრო მეტად ძველებური ინტერიერი მომწონს და ვხატავ, ვიდრე ჩემი საბჭოთა ბავშვობის დროს იყო. სიძველის მომხიბვლელობას ასაკთან ერთად ვხვდები და მინდა, რომ ეს სხვასაც გავუზიარო...

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- როგორი იყო თქვენი პლეხანოვური ბავშვობა, თუ არ ვცდები, პლეხანოვზე არსებული 23-ე სკოლა თბილისის ე.წ. პრესტიჟულ სკოლათა რიცხვშია, თქვენთვის თუ ჰქონდა ამგვარ იარლიყს მნიშვნელობა?

- დიახ, ჩემი 23-ე სკოლა „ელიტური” სკოლების სიაში შედიოდა, მაგრამ იქ ამიტომ არ მოვხვედრილვარ. უბრალოდ უბნით მეკუთვნოდა (მაშინ ასე იყო) და ტრადიციითაც, რადგან თავის დროზე იქ დედა და დეიდა სწავლობდნენ და ჩვენც იქ მიგვიყვანეს. პლეხანოვი და ჩემი უბანი ძალიან მიყვარს, ჩემი სახლი ეგაა... საერთოდ, მაპატიონ ახალუბნელმა თბილისელებმა და, თბილისი ჩემთვის ძველი უბნები და ძველი თბილისია. როდესაც ყველა ხეს ცნობ, ყველა მეეზოვეს, ფეხსაცმლის მწმენდავს და ქუჩის მოვაჭრეს სახელით იცნობ, ისაა შენი სახლი და შენი უბანი.

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- 90-იანების სტუდენტობა არც ისე სასიამოვნო გასახსენებელია, მაგრამ მაინც, იმ „ბნელი“ დროის რომელ ნათელ მომენტს გაიხსენებდით?

- თავისი ხიბლი იმ ბნელი 90-იანების სტუდენტობასაც ჰქონდა. მაშინ დაიწყო მიტინგების ეპოქა და ჩამოინგრა სსრკ. ჩვენ, სტუდენტები კი მიტინგებიდან და უნივერსიტეტის ბაღიდან კარვებით პირდაპირ ქალაქგარეთ მივდიოდით. რაც კი ლამაზი ადგილი იყო ქალაქის გარშემო, სწორედ მაშინ შემოვიარე ყველა, უფრო სერიოზულად კი მთაში სიარულით ვიყავი დაკავებული. მაშინ სხვადასხვა ადგილებში იმართებოდა ბევრი ახალი ყაიდის ლექცია, სადაც ვესწრებოდით და თავისუფალ აზროვნებას ვცდილობდით... მოკლედ, ძალიან დატვირთული და საინტერესო სტუდენტობა მქონდა და მას არაფერში გავცვლიდი.

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- ინსულტის მერე დაწყებული ხატვა თქვენთვის ერთგვარი შვება და გადარჩენის გზა იყო?

- ინსულტამდე სხვა ცხოვრება იყო, სახლი–სამსახური და სხვა არაფერი. ხატვით ყოველთვის ვხატავდი, უბრალოდ, ამის დრო არასდროს მქონდა. აი, ინსულტის მერე კი, როცა სამსახურიდანაც წამოვედი და სახლში დავჯექი, უცებ და ინტენსიურად დავიწყე მეგობრების პორტრეტების ხატვა. ვეღარ გავჩერდი და თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ დღეში ათი საათი მაინც ვხატავდი. ხატვა არ მბეზრდებოდა და სწორედ ამან გადამარჩინა და პანდემიის დროს მძიმე კარჩაკეტილობაც ამან გადამატანინა.

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- პანდემიის დროს პირველი პერსონალური გამოფენის გამართვა მონატრებული სამყაროს გამომზეურება იყო? 

- დიახ, ეს გამოფენა მეგობრებთან შეხვედრის და მძიმე სიტუაციიდან გამოსვლის მიზნითაც მოვაწყვეთ. ამაში გალერისტი მეგობარი დამეხმარა. ძალიან კარგი გამოფენა გამოვიდა.

თამარ კეცხოველის მიერ შესრულებული პორტრეტები
თამარ კეცხოველის მიერ შესრულებული პორტრეტები

- თქვენს ნახატებში ხშირად ჩნდება ძველი სახლი, რომელიც სიმყუდროვის განცდას აჩენს...

- ამჟამად არ ვარ ქალაქში და აქ, აგარაკზეც დავხატე რაღაცები. სიმყუდროვე თითქოს არ მაკლია სახლში, მაგრამ, ეტყობა, ეს უფრო ბავშვობის და ბებიების, ძველთბილისური სახლების ნოსტალგიაა, სადაც გაიარა ჩვენი თაობის უმრავლესობის სტუდენტობამ. ძალიან მიყვარს ძველი თბილისი და ის, რაც ფანჯრებს მიღმა ხდებოდა ძველ უბნებში, სულ ესაა...

თამარ კეცხოველის შემოქმედება
თამარ კეცხოველის შემოქმედება

- რაშია დეპრესიიდან გამოსავალი და ხსნა?

- რაშია ხსნა? ცხადია, ერთ-ერთი გზა საამისოდ ხელოვნებაცაა, რომელიც თერაპიაა... ჩემი აზრით, თუ ადამიანს რაიმეს შექმნა ხელეწიფება, უნდა გააკეთოს და არ გაჩერდეს, მერე ყველა მძიმე სიტუაციიდან იპოვის გამოსავალს...

 

314
საჰაერო ბურთები

ჭეშმარიტად უყვართ მხოლოდ ის, რაც არ იციან...

169
(განახლებულია 21:57 06.08.2020)
ქალმა უნდა აირჩიოს: მამაკაცთან, რომელიც სხვა ქალებს უყვართ, ის არასდროს იქნება მშვიდად; მამაკაცთან, რომელიც სხვა ქალებს არ უყვართ, ის არასდროს იქნება ბედნიერი...

აზრების ფოიერვერკი“ გთავაზობთ ანატოლ ფრანსის გამონათქვამებს.

ანატოლ ფრანსი (1844-1924), ფრანგი მწერალი და ლიტერატურული კრიტიკოსი
© photo: Sputnik /
ანატოლ ფრანსი (1844-1924), ფრანგი მწერალი და ლიტერატურული კრიტიკოსი

ანატოლ ფრანსი (Anatole France, ნამდვილი გვარია ანატოლ ფრანსუა ტიბო, ფრანგულად Anatole Thibault, 1844-1924) - ფრანგი მწერალი, რომანტიკოსი, ლიტერატურის კრიტიკოსი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში (1921). მისი ნაწარმოებებია: „თაისი“, „ჟერონ კუანიარის აზრები“, „სილვესტერ ბონარის დანაშაული“, „პინგვინთა კუნძული“, „ანგელოზთა აჯანყება“ და სხვა.

სიყვარულში მამაკაცებს ფორმები და ფერები სჭირდებათ, მამაკაცები სურათს ითხოვენ. ხოლო ქალები - მხოლოდ შეგრძნებებს. მათ უკეთესად უყვართ, ვიდრე მამაკაცებს, ისინი ბრმანი არიან.
ჩვენ საშიშად მიგვაჩნია ისინი, ვისი ტვინიც სხვაგვარადაა მოწყობილი, და უზნეოდ ისინი, ვისი ზნეობრიობაც ჩვენსას არ ჰგავს. სკეპტიკოსებს ვუწოდებთ მათ, ვისთვისაც უცხოა ჩვენი ილუზიები და კითხვაც არ გვიჩნდება, ხომ არ იციან მათ რაიმე სხვა ილუზიებიც.
გვინდა, რომ ვუყვარდეთ, ხოლო როცა ვუყვარვართ, ან გვაწამებენ, ან ყელში ამოჰყავთ.
მტრები მყავს, და ამით ვამაყობ.
ირონია - იმედგაცრუების ბოლო სტადიაა.
რელიგიამ სიყვარულს დიდი სამსახური გაუწია, როცა ის ცოდვად აქცია.

ორი რამ, რითიც ყველა მამაკაცი ამაყობს>>

ცივილიზაცია - ეს მეცნიერული ბარბაროსობაა.
ქალმა უნდა აირჩიოს: მამაკაცთან, რომელიც სხვა ქალებს უყვართ, ის არასდროს იქნება მშვიდად; მამაკაცთან, რომელიც სხვა ქალებს არ უყვართ, ის არასდროს იქნება ბედნიერი.


ადამიანს სჩვევია ბრძნული მსჯელობა და სულელური საქციელი.
ყველა ილუზიას შორის დიდება ყველაზე აბსურდული და ყველაზე დამღუპველია.
ძალზე ბრძენი უნდა იყო, რომ სიბრძნე ტვირთად არ აქციო.
ყველაზე იშვიათი სიმამაცე - ეს აზრის სიმამაცეა.
ის, ვინც რევოლუციები მოაწყო, სხვებს არ მისცემს უფლებას, მის მაგალითს მიბაძონ.
კანონები კარგია ან ცუდი არა თავისთავად, არამედ მათი გამოყენების ხერხის მიხედვით. ამა თუ იმ უკიდურესად უსამართლო დადგენილებას ბოროტება არ მოაქვს, თუ მოსამართლე მას ცხოვრებაში არ იყენებს. ზნეობა კანონებზე ძლიერია. ზნეობისა და ჩვეულებების კულტურულობა და სირბილე ერთადერთი წამალია კანონიერი ბარბაროსობის წინააღმდეგ.
სისულელე ხშირად ხელს უშლის სისულელის ჩადენას. ყველაზე სულელურად ყველაზე სულელი ადამიანები არ იქცევიან.

ამაოება ამაოებათა – როცა ყველაფერი აკრძალულია, მაშინ ყველაფერი ნებადართულია>>

უფრთხილდით მათ, ვინც საკუთარ თავს იტანჯავს: ისინი უნებლიეთ თქვენც დაგასახიჩრებენ.
კაცობრიობას ყველა დროში სიგიჟისა და სისულელის ერთნაირი მარაგი გააჩნია.
გიყვარდეს მგზნებარედ - ეს, რა თქმა უნდა, მშვენიერია, მაგრამ გიყვარდეს თავდადებით - კიდევ უკეთესი... ჭეშმარიტად უყვართ ის, ვინც უყვართ თავიანთი სისუსტეებით... დანდობა, პატიება, ნუგეში - აი, სიყვარულის მთელი მეცნიერება.

როცა ადამიანები შეწყვეტენ ერთმანეთზე გამარჯვებას, ისინი, ბოლოს და ბოლოს, ისწავლიან საკუთარ თავზე გამარჯვებას.
გონებრივი კულტურის გარეშე არ შეიძლება არსებობდეს დახვეწილი გრძნობები.
ომი - ბარბაროსობაა, რომელიც ცივილიზაციის განვითარებასთან ერთად გაქრება.
მოგზაურობა სხვა ყველაფერზე მეტად გვასწავლის. ხანდახან სხვა ადგილას გატარებული ერთი დღე მეტს გვაძლევს, ვიდრე სახლში ათი წელი ცხოვრება.
გონივრულ დასკვნებს ჯერ არავინ დაურწმუნებია.
სჯობს, ცოტა გაიგო, ვიდრე ცუდად.
სიტყვაზე მძლავრი არაფერია... სიტყვა ამარცხებს მრისხანეს და ანგრევს ციხესიმაგრეებს. ეს უხილავი იარაღია. მის გარეშე სამყარო უხეში ძალის ხელში იქნებოდა.

ნამდვილ სიყვარულს წერტილები არა აქვს...>>

ხშირად ბედნიერებას იმას ვუწოდებთ, რაც ჩვენ თვითონ არ განგვიცდია.
თვალმომჭრელი ჭეშმარიტება ფუჭი სიტყვაა იქ, სადაც მას თავს გახვევენ.
ყველა ღიმილი სიხარულს არ გამოხატავს ისევე, როგორც ყველა ცრემლი - უბედურებას.
ქალი მამაკაცის უდიდესი აღმზრდელია.

გულს შეუძლია ჭკუის მომატება, მაგრამ ჭკუა გულს ვერ გაზრდის.
როცა ადამიანი აზროვნებს, მას ეჭვები იპყრობს, მაგრამ როცა მოქმედებს - დარწმუნებულია.
არ ვიცით, რა ვუყოთ ჩვენს ხანმოკლე სიცოცხლეს, მაგრამ მაინც მარადიული სიცოცხლე გვინდა.
გულწრფელს ვუწოდებთ ქალს, რომელიც აუცილებლობის გარეშე არ ტყუის.
შური დემოკრატიული სახელმწიფოების კეთილისმყოფელია და მათ ტირანებისგან იცავს.
მხოლოდ ქალებმა და ექიმებმა იციან, როგორი აუცილებელი და სასარგებლოა ტყუილი.
ჭეშმარიტი სიყვარული არ საჭიროებს არც სიმპათიას, არც პატივისცემას, არც მეგობრობას; ის ცოცხლობს სურვილით და იკვებება სიცრუით. ჭეშმარიტად უყვართ მხოლოდ ის, რაც არ იციან.
არ მგონია, რომ ამ ქვეყანაზე იყო ეჭვიანობაზე უფრო დამამცირებელი ტანჯვა.
დაიმორჩილეთ თქვენი ვნებები და მათი ძალა გახდება თქვენი ძალა, მათი სიდიადე - თქვენი სილამაზე.
დემოკრატია ცუდად მართავს, სამაგიეროდ - ცოტას.

ბედნიერება ფრთებით მოდის, მაგრამ ყავარჯნებით მიდის>>

მომავალი - აწმყოშია, მაგრამ მომავალი წარსულშიცაა. ეს ჩვენ ვქმნით მას. თუ ის ცუდია, ჩვენი ბრალია.
ყოველთვის მხოლოდ საკუთარი შეცდომების გამო ვიტანჯებით.
მამაკაცები სიყვარულში უტყდებიან, სანამ მას იგრძნობენ, ხოლო ქალები - მას შემდეგ, რაც სიყვარულს გამოცდიან.

169
თემები:
აზრების ფოიერვერკი: ცნობილი ადამიანების ბრძნული გამონათქვამები
მობილური ტელეფონი

თამარ ბაჩალიაშვილის მობილურ ტელეფონს ექსპერტიზა უტარდება

0
(განახლებულია 14:33 08.08.2020)
რამდენიმე დღის წინ  შსს-მ გოგონას კუთვნილი ნოუთბუქის ექსპერტიზის შედეგები გაასაჯაროვა, რომლის თანახმადაც გოგონა სუიციდზე ფიქრობდა

 

თბილისი, 8 აგვისტო - Sputnik. ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში გარდაცვლილი თამარ ბაჩალიაშვილის მობილური ტელეფონის ექსპერტიზა მიმდინარეობს, იუწყებს ტელეკომპანია Rustavi2.

23 წლის თამარ ბაჩალიაშვილი ხუთი დღის ძებნის შემდეგ თეთრიწყაროს რაიონში, საკუთარ ავტომობილში გარდაცვლილი იპოვეს. ის სახლიდან 18 ივლისს გავიდა და უკან აღარ დაბრუნებულა.  

ექსპერტებმა უნდა ნახონ, რა ინფორმაცია ინახება ტელეფონში და ვისთან ჰქონდა თამარ ბაჩალიაშვილს ბოლოს კომუნიკაცია.

როგორც ბაჩალიაშვილის ოჯახის ადვოკატმა მიხეილ რამიშვილმა განაცხადა,  გარდაცვლილის კუთვნილი მობილური ტელეფონი მის თვალწინ დაილუქა.

„დავაკვირდებით, თუ როგორ იქნება ეს პროცედურები ჩატარებული. მეც ახლა უნდა ვნახო, რა მდგომარეობაშია მობილური ტელეფონი, რადგან ის ჩემს თვალწინ დაილუქა იმ დროს, როდესაც ავტომობილიდან ამოიღეს. შესაბამისად, ლუქზე ჩემი ხელმოწერა იყო დაფიქსირებული. მსგავსი რამ ლეპტოპზე არ ყოფილა, რადგან ის საქმეში ჩემს ჩართულობამდე ამოიღეს,"- განაცხადა  რამიშვილმა. 

რამდენიმე დღის წინ  შსს-მ გოგონას კუთვნილი ნოუთბუქის ექსპერტიზის შედეგები გაასაჯაროვა, რომლის თანახმადაც გოგონა სუიციდზე ფიქრობდა და თვითმკვლელობის მეთოდების შესახებ ინფორმაციას ეძებდა.

თავდაპირველად ბაჩალიაშვილის გაუჩინარებაზე საქმე აღძრული იყო თავისუფლების უკანონო აღკვეთის მუხლით, თუმცა შემდეგ კიდევ ერთი მუხლი – თვითმკვლელობამდე მიყვანა დაემატა.

 შესაძლო თვითმკვლელობის ვერსიას გამოძიება იმ ფაქტის გათვალისწინებით განიხილავს, რომ სხეულის წინასწარმა დათვალიერებამ ტრავმები და ჭრილობები არ გამოავლინა. ასევე ეჭვს იწვევს ის, რომ ავტომობილში ცხედრის ნივთებში ნაპოვნ წამლებს 20 აბი აკლია. მანქანაში იპოვეს ჩანაწერიც „თანხა ანგარიშზეა, გამოიყენეთ“.

0
თემები:
შემთხვევები საქართველოში