თამარ სხირტლაძე

„სიგიჟემდე მიყვარს და ყოველთვის მინდოდა მქონოდა“ რა გაგვიმხილა 90 წლის თამარ სხირტლაძემ

745
საქართველოს სახალხო არტისტი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი თამარ სხირტლაძე იმ იშვიათ მსახიობთა შორისაა, ვინც ცხოვრების ცხრა ათეული წლიდან 73 წელი სცენაზე გაატარა.

ქართველ მაყურებელს დღემდე ახსოვს მარჯანიშვილისა და რუსთავის თეატრებში მის მიერ განსახიერებული 70 და კინოში შესრულებული 40-მდე როლი.

დღეს ქალბატონი თამარი საყოველთაო ყურადღების ცენტრშია, ამიტომ თადარიგი დავიჭირეთ და მას იუბილემდე რამდენიმე დღით ადრე დავუკავშირდით. გულახდილი საუბარი გამოვიდა, ცოტ-ცოტა ყველაფერზე ვისაუბრეთ – ცხოვრებაზე, თეატრზე, ადამიანებზე, სიბერესა და ოცნებაზე...

თამარ სხირტლაძე და თაკო თოლორაია
თამარ სხირტლაძე და თაკო თოლორაია

– ქალბატონო თამარ, გილოცავთ იუბილეს, საუბრის დასაწყისშივე გკითხავთ – 90 წელი რისთვისაა ბევრი და რისთვის არ არის საკმარისი?

– იცით, რას ვფიქრობ? 90 წლის რომ გავხდები, აი, მეორე დღეს რა უნდა ვაკეთო? თუ სულიერი საზრდო არ მექნება, თუ როლს არ მომცემენ და თეატრში არ დამიძახებენ, სიცოცხლე რად მინდა?! მაგრამ თუ სულიერი საზრდო მექნება, მაშინ, კი ბატონო, ყველაფერს შევძლებ...

– ყველამ იცის, რომ დღემდე არ გაქვთ შემოქმედებითი კრიზისი, რადგან 73 წელია სცენაზე ხართ...

– მიუხედავად იმისა, რომ 90 წლის ვხდები, სამში უკვე სპექტაკლი მაქვს. როცა თეატრში მივდივარ, თითქოს დაღლილი ვარ და ძალაც არ მაქვს, მაგრამ იქიდან გამოსულს ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს მთებს გადავდგამ. ეს არის ის, რაც ადამიანს სჭირდება და რაც მაცოცხლებს. თუ ასეთი ცხოვრება არ მექნება, მაშინ, რა თქმა უნდა, 90 წელი ბევრია.

თამარ სხირტლაძე ოჯახთან ერთად
თამარ სხირტლაძე ოჯახთან ერთად

– რაც შეეხება ასაკს და სულიერ საზრდოს, თქვენ თამაშობთ სპექტაკლს, სადაც სწორედ ეს თემებია წამოჭრილი...

– დიახ, მე ვთამაშობ თამარ ბართაიას პიესაში „სარკე“. ადრე მე და მედეა ჩახავა ვთამაშობდით ამ სპექტაკლში, სადაც ჩემი გმირი სახლიდან გაიპარება და დაიკარგება იმის გამო, რომ, მისი აზრით, იქ ცუდად ექცევიან. ყველა ეკითხება – დედა, რა გნებავს? უვლიან კიდეც, მის ოთახში საჭმელიც შეაქვთ. როცა ეკითხებიან – როგორ ხარ? ის პასუხობს, რა უნდა ვთქვა, სათქმელი არ მაქვს, არაფერი მაკლიაო... მაგრამ საქმე ისაა, რომ მას სულიერი საზრდო აკლია. ამბობს, ათი წელია, ჩემთვის შვილს არ უკოცნიაო. გამოდის, რომ გარშემო მობეზრებული ჰყავთ, რადგან მოხუცი არავის უყვარს, ავიწყდებათ, რომ ერთ დღეს ყველა დაბერდება... ამას რომ მიხვდე, სარკეში უნდა ჩაიხედო. არის ოჯახები, რომლებიც მოხუცებს თავშესაფარში აბარებენ. იმ ადამიანებს საშინლად სტკივათ გული. მართალია, იქ არაფერი აკლიათ, მაგრამ ის დიდი ტკივილი, რომ თავიდან მოიშორეს, ყოველთვის თან დასდევთ...

ახლობელ ადამიანებთან ერთად
ახლობელ ადამიანებთან ერთად

– გავიგე, თქვენი კოლეგები ემზადებიან, რომ ეს იუბილე აღნიშნონ...

– როცა გაიგეს 73 წელი მისრულდება, რაც სცენაზე ვარ და მოქმედი მსახიობი ვარ, თან 90 წელი მრგვალი თარიღია, ამას ამბავი მოჰყვა!.. იქ თეატრალური საზოგადოება დამიკავშირდა, აქ ჩემი მეგობრები და კოლეგები... მათ შორის მოზარდ მაყურებელთა თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი და ჩემი მეგობარი დიმა ხვთისიაშვილი იყო. ყველა მეკითხებდა, რას ვშვრებით, მრგვალი თარიღი გისრულდება და არაფერს ვაკეთებთო. მე ვუთხარი, მაგის მეტი დარდი არ გქონდეთ, სად მაქვს მაგის თავი–მეთქი. ეს ამბავი დიდ შრომას მოითხოვს. ჰოდა, ყველამ გაინაწილა საქმე. ნინო ლაპიაშვილმა, მაგალითად, ჩემი როლების ფოტოალბომი გააკეთა. მოკლედ, წვალობს ხალხი. მეც კი ღამე არ მძინავს, ხალხის დაპატიჟებაც მერიდება. ცხოვრებაში როლი არ მითხოვია და იუბილე გადამიხადეთ–მეთქი, ამას როგორ მოვითხოვ?! მჯერა, თუ ცხოვრებაში თავმდაბალი არ იქნები, არავის ეყვარები.

თამარ სხირტლაძე და კოტე მახარაძე სპექტაკლში პირისპირ
მარჯანიშვილის თეატრის მუზეუმი
თამარ სხირტლაძე და კოტე მახარაძე სპექტაკლში "პირისპირ"

– წლებია, რაც საბურთალოზე ცხოვრობთ...

– უკვე 56 წელია ქავთარაძეზე ვცხოვრობ. ჩემი სახლის წინ პატარა სკვერია, რა არ დავრგე, მაგრამ არაფერმა იხარა. მაინც ვწვალობ და ქოთნებში ვახარებ. მინდა, რომ ირგვლივ ბუნებრივი გარემო შევიქმნა... მახსოვს, როცა ჩემმა შვილმა თუთა ჩარგო, მან ისე იხარა, რომ ირგვლივ ყველაფერი გადაფარა...

– თითქოს მარტივი შეკითხვაა – რა არის საჭირო იმისთვის, რომ მაყურებელს უყვარდე, მაგრამ მაინც...

– როცა ქუჩაში მივდივარ, ადამიანების თბილ მზერას სულ ვგრძნობ ხოლმე. ისინი მოდიან და მთხოვენ, შეიძლება თქვენთან ერთად ფოტო გადავიღოო. ამ დროს უხერხულად ვარ. მე ვფიქრობ, ქვეყნად ყველაზე დიდი უბედურება ამპარტავნებაა. როცა ამბიციური ხარ და საამისო საფუძველი არ არსებობს, ეგ ხომ მთლად უბედურებაა. მე და ჩემი მეუღლე მეტისმეტად მორიდებულები ვიყავით. ამაში თავისი როლი იმანაც ითამაშა, როცა თეატრში მივედით, იქ მარჯანიშვილის მოწაფეები, მთელი კოჰორტა დაგვხვდა: შალვა ღამბაშიძე, ვასო გოძიაშვილი, ვერიკო ანჯაფარიძე... ჩვენ მათ გვერდზე როგორ დავსხდებოდით?! ფეხზე ვიდექით, ოღონდ კი მათთვის გვესმინა.

საქართველოს სახალხო არტისტი კოტე მახარაძე, მარჯანიშვილის თეატრის მთავარი რეჟისორი, ლენინის პრემიის ლაურეატი და საქართველოს სახალხო არტისტი თემურ ჩხეიძე და მსახიობი თამარ სხირტლაძე
© photo: Sputnik / В. Соколов
საქართველოს სახალხო არტისტი კოტე მახარაძე, მარჯანიშვილის თეატრის მთავარი რეჟისორი, ლენინის პრემიის ლაურეატი და საქართველოს სახალხო არტისტი თემურ ჩხეიძე და მსახიობი თამარ სხირტლაძე

– ოდესმე თუ გინანიათ საკუთარი თავმდაბლობა?

– ამას შეიძლება არ უნდა ვამბობდე... სახალხო არტისტის წოდებაზე რომ წარმადგინეს, მას შემდეგ დრო გავიდა და აღარ მომცეს. როცა სამხატვრო ხელმძღვანელმა, ვინც ამ წოდებაზე წარმადგინა, იკითხა, რატომ არ აძლევთო, ასეთი პასუხი გასცეს – ლიმიტი მხოლოდ ორი ადამიანზე იყოო. არადა, სიაში, თურმე, ათი ეწერა. ეს ათი ტელეფონის ზარით, თხოვნით, ჩხუბით დამტკიცებული კანდიდატურები იყვნენ. რად მინდა ასეთი რამ?! დავით ოქიტაშვილმა მითხრა, რომ მირეკავენ და მთხოვენ, ვარსკვლავი გამიხსენიო. გამიკვირდა... არ მესმის... ამას ადრე არ გეტყოდით, მაგრამ ახლა ასაკში ვარ და ალბათ მიმეტევება.

– შეგიძლიათ გაგვანდოთ რაზე ოცნებობთ?

– რას ვფიქრობ, იცით? არაფერი დამსახურება და ქონება არასოდეს მქონია – არც აგარაკი, არც სოფელი. არადა, ქართული სოფელი სიგიჟემდე მიყვარს და ყოველთვის მინდოდა, რომ მქონოდა... დამპატიჟებელი ბევრი მყავს, მაგრამ ეგ სხვა საქმეა... ლაგოდეხში ვარ დაბადებული. დედა იმერელი, მაჭარაშვილის ქალი იყო ლაგოდეხის რაიონიდან, სადაც იმერლები იყვნენ ჩასახლებული. ჩვენი ირმა ნიორაძის ბაბუა დედაჩემის ძმა იყო. ყოველ ზაფხულს მათთან ჩავდიოდი. არაჩვეულებრივი ხალხი იყო. ირმას დედა თითქმის ჩემი თანატოლია, მასთან ახლაც ვმეგობრობ. დღეს თუ ჯანმრთელობა შემრჩა და რამე კარგი მახსოვს, ეს სულ იმ სოფლის დამსახურებაა...

– რომელიმე ცხოვრებისეულ დაკვირვებას ხომ არ გაგვიზიარებთ?

– გაგიზიარებთ ჩემ აზრს არაჩვეულებრივ ქართველ მაყურებელზე, რომელსაც სიყალბეს ვერ გამოაპარებ. როდესაც ცეკვაში ან სიმღერაში რაიმე კონკურსი ტარდება, რას დავაკვირდი, იცით? ზედმეტ ქულას ქართველი მაყურებელი ყოველთვის უწერს ხოლმე მას, ვინც კარგად ცეკვავს, მაგრამ მეორე მეტოქესთან შედარებით თავმდაბალია. მეორე, ვინც ყოყლოჩინობს, მე უფრო მაგარი ვარო, მას არ აძლევენ. გამოდის, რომ იმ ზედმეტ ქულას თავმდაბლობისა და მორიდებისთვის უწერენ ხოლმე...

– ამიტომ „დაგიწერათ“ თქვენმა მაყურებელმა ყველაზე მაღალი ქულები...

– მაყურებლის სიყვარულს და პატივისცემას ყველგან ვგრძნობ. შვილიშვილებს ვერაფერს დაავალებ, თავისი ოჯახები ჰყავთ. დები მოხუცები არიან, იქით უნდა მიხედო. ახლა ერთი ქალი მყავს და ის მეხმარება. ჰოდა, აქამდე მაყურებლის სიყვარულმა მაცოცხლა, ეს მაძლევს ძალას. დამცინიან ხოლმე – როცა თეატრში მოდის, კვდება, აქედან კი მერცხალივით მიდისო. სულ ვშიშობ – ვაი, რომ ვერ ვიცეკვო, ისე ვერ ვითამაშო, სულ ამ განცდაში ვარ. მერე კი, როცა სპექტაკლს ვითამაშებ, თეატრიდან გამოვდივარ და ვფიქრობ, ნეტავ, ახლიდან დაიწყოს ყველაფერი, უფრო კარგად ვითამაშებ–მეთქი. აი, როცა მაყურებელიც ტაშით გაცილებს, მეტი რა უნდა მსახიობს? მერე უკვე არაფერი გტკივა, არაფერი გაწუხებს. ესაა ჩვენი სიმდიდრე...

 

745
თემები:
საქართველოს სიამაყე (64)
ელენე კილაძე

ქართველი თინეიჯერი გერმანიის პრესტიჟულ კოლეჯში და მისეული „მზის სინოპტიკა“

781
(განახლებულია 16:44 12.08.2020)
რუბრიკა „ქართველები უცხოეთში“ დღეს გაგაცნობთ 18 წლის ბათუმელ ელენე კილაძეს, რომელიც გერმანიაში სწავლობს.

ელენე ქალაქ ფრაიბურგის UWC Robert Bosch College-ში IB-diploma-ს ორწლიან კურსს გადის. UWC კოლეჯების ქსელია, სადაც მსოფლიოს ასზე მეტი ქვეყნის ღირსეული წარმომადგენელი სწავლობს. კოლეჯს გააჩნია გლობალური მისია, რომ სხვადასხვა ქვეყანაში განათლების, მშვიდობისა და სტაბილური განვითარების პრინციპები გაავრცელოს. ამ კოლეჯში მოსახვედრად ელენემ საქართველოში სამეტაპიანი მკაცრი შესარჩევი ტური გაიარა.

გერმანიამდე მან ბათუმში საკუთარი ლექსების პირველი კრებულის გამოცემაც მოასწრო.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- ელენე, როგორია შენი დამოკიდებულება ქალაქთან, სადაც დაიბადე და გერმანიამდე ცხოვრობდი?

- ბათუმის მიმართ განსაკუთრებულად ფაქიზი გრძნობები მაქვს, მას უკავშირდება ჩემი ცხოვრების საუკეთესო მომენტები. აქვე გავიცანი ადამიანები, რომელებიც ყველაზე მეტად მიყვარს. თუ ადრე ბათუმი ბავშვურ სილაღეს მახსენებდა, ახლა ჩემს წვიმიან ქალაქზე ხშირად ნოსტალგიურად ვფიქრობ. ეს ქალაქი ჩემი ბავშვობის სიმბოლოა. გავიზარდე ძალიან თბილ გარემოში, ახლო თუ შორეული ნათესავ-ახლობლები ძალიან დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებდით დროის ერთად გატარებას. ვსწავლობდი სკოლა-ლიცეუმში „მასტერ-კლასი“. ვფიქრობ, ამ სკოლამ საკმაოდ კარგი ცოდნა მომცა და ჩემი პიროვნების ჩამოყალიბებაში დიდი წვლილი შეიტანა.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- გერმანიამდე კრებულის გამოცემა მოასწარი...

- ლექსებს 7-8 წლიდან ვწერ. გერმანიამდე ჩემი ლექსები მივიტანე აჭარის მწერალთა სახლში, სადაც ისინი ქალბატონ გურანდა ნიჟარაძეს გავუზიარე. მან ქალბატონ თამარ ნიკურაძესთან ერთად საკუთარი გამომცემლობა „ტრიკვეტრა" დააარსა. ჩემი კრებული სწორედ ამ გამომცემლობის გრიფით დაბეჭდილი წიგნია. არც ისე დიდი ხნის წინ ჩემი ლექსების კრებულის „თეთრი ღამის სიზმრები“ პრეზენტაცია მქონდა.

- რაზე ოცნებობდი მაშინ და ის, რასაც ახლა მიაღწიე, თუ იყო შენი ოცნების ნაწილი?

- ბავშვობაში ყოველთვის მინდოდა მეკეთებინა ყველაფერი, რასაც აზრად გავივლებდი. არ არსებობდა ჩემთვის თავდაუჯერებლობის, სიზარმაცის, სირთულეების შიშის შეგრძნება. ამიტომ ვოცნებობდი კი არა, უფრო სურვილებს მივდევდი და ცდას არაფერს ვაკლებდი. ამას სამომავლო გეგმა უფრო ეთქმის, ვიდრე ოცნება. ჩემი გეგმის ერთ-ერთი პუნქტი საზღვარგარეთ სასწავლებლად წასვლაც იყო, მხოლოდ და მხოლოდ უკეთესი განათლების მიღებისა და კარიერის მარტივად დაწყების მოტივით.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- და არჩევანი გერმანიაზე შეაჩერე...

- გერმანიაზე არჩევანი ჩემი სურვილით არ შემიჩერებია. ქართული კომიტეტისთვის ხუთი ადგილი იყო გამოყოფილი გერმანიის, სინგაპურისა და სომხეთის კოლეჯებში. მე წილად მხვდა გერმანია. თუმცა, ენის ცოდნისა და ადგილმდებარეობის გამო ეს კოლეჯი ჩემთვის მართლაც განსაკუთრებული იყო.

- უფრო კონკრეტულად რომ მოგვიყვე, რას წარმოადგენს ეს კოლეჯი?

- UWC - კოლეჯების ქსელია, რომელსაც გააჩნია ისეთი გლობალური მისია, როგორიცაა განათლების, მშვიდობისა და სტაბილური განვითარების გავრცელება მსოფლიოში. ამ კოლეჯში 100-ზე მეტი ქვეყნის წარმომადგენელი სწავლობს. აქ მოსახვედრად სამეტაპიანი შესარჩევი ტური გავიარე. კომიტეტის წევრებმა ერთხმად ჩათვალეს, რომ მე შესაფერისი კანდიდატი ვარ საქართველოს წარმოსაჩენად და ჩემს ქვეყანაში UWC–გამოცდილების ჩამოსატანად.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- გაიხსენე კოლეჯში მოსახვედრად გავლილი სამეტაპიანი ტური, რით დაიმსახურე კომიტეტის წევრების ყურადღება?

- კოლეჯში მოსახვედრად შესარჩევ ეტაპებზე ჩემი ინგლისურის ცოდნა, აკადემიური მოსწრება, კლასგარეშე დამსახურება და საზოგადოებრივი ჩართულობა შეფასდა. გასაუბრების დროს მათ ასევე დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის ჩემი ფსიქოლოგიური მზადყოფნა, პრობლემების გადაჭრის უნარები და ინტელექტუალური მხარე მოიწონეს.  

- როგორი იყო გერმანიაში ჩასვლის პირველი შთაბეჭდილება?

- გერმანიაში ჩასვლა ჩემთვის თითქოს ცხოვრების წიგნის ახალი თავი იყო. ცოტა არ იყოს, გამიჭირდა ქალაქიდან ბუნების წიაღში, ცენტრიდან 10-15 წუთის სავალზე საცხოვრებლად გადასვლა, სადაც ტყითა და ცხოველებით ხარ გარშემორტყმული. თუმცა მომეწონა შენობები, სიახლოვე საოცარ ქალაქებთან (ბაზელი, ფრანკფურტი, სტრასბურგი). ცოტა დამაფრთხო იმ გამოწვევამ, რომ 100-ზე მეტი სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენელთან ერთად უნდა მეცხოვრა და საერთო ენა მეპოვა განსხვავებული წეს-ჩვეულებების, კულტურისა და ცხოვრების წესის მქონე ადამიანებთან.  

უცხოელ მეგობრებთან ერთად
უცხოელ მეგობრებთან ერთად

- როგორი ურთიერთობა გაქვს გერმანელ თანატოლებთან?

- კოლეჯში ცხოვრება საინტერესოა. აქ ადამიანებს შორის ჯანსაღი ურთიერთობაა. მათ აქვთ საოცარი პასუხისმგებლობისა და ინიციატივის გრძნობა, რაც საქართველოში თანატოლებისგან არ მიგრძვნია. აქ არავის სჭირდება კონტროლი, დაძალება, შენიშვნის აგრესიულად მიცემა. მოსწავლემ იცის თავისი პრიორიტეტები, ღირებულებები და თავდაუზოგავად მუშაობს ამ ყველაფერთან შეთანხმებულად.

- გერმანიაში რისი კეთება მოგიწია, რაც საქართველოში არც გიცდია?

- ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ კერძების კეთებაში სრულიად გამოუცდელმა, გერმანიაში პირველად ცხოვრებაში მოვამზადე: ხინკალი, აჭარული ხაჭაპური, პასკა, ბაჟე, მჭადები. ამით ვამაყობ, რადგან ქართული სამზარეულოთი ძალიან ბევრი ადამიანი დავაინტერესე.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- შესაბამისად, საქართველოს მიმართ ინტერესიც გაუჩნდებოდათ...

- დიახ, ბევრი საქართველოში სტუმრობაზე დავიყოლიე. მინდა ვთქვა, რომ ამ კოლეჯში სწორედ ჩემი ქვეყნის კულტურის გაცნობა მომიწია იმ ხალხისთვის, ვინც საქართველოს გეოგრაფიული მდებარეობაც არ იცოდა.

- მცირე ლირიკული გადახვევა - ანუ შენი ერთი ლექსი გავაცნოთ ჩვენს მკითხველს...

- მაშინ იყოს ლექსი სახელად „მზის სინოპტიკა“, რომელიც შესულია ჩემს კრებულში „თეთრი ღამის სიზმრები“:

ტემპერატურამ განიცადა მეტამორფოზა,

მზეს ჰელიოსმა სიკაშკაშე დაუპროგნოზა,

მე კი არ მინდა, ეს ზაფხული გამოდგეს მწველი -

დახარშულ ასფალტს შეაგრილებს ტალღები სველი.

უკვე ზაფხულმა საბოლოოდ შეაღო კარი

ზღვისფერ კალენდარს აშრიალებს ივნისის ქარი.

ახლა სხეული უფრო მეტად არის გახდილი

უშუალო, ღია, შესაცნობი, ფარდაახდილი.

ზაფხულის სიომ აამღერა გრძნობები მუნჯი,

რადგან იდუმალს არ გაამხელს მზისფერი რუჯი.

ელენე კილაძე
ელენე კილაძე

- როგორია შენი ოცნება?

- სამომავლოდ ძალიან მინდა წარმატებით მოვხვდე საოცნებო უნივერსიტეტებში და მივაღწიო იმდენს, რომ საკუთარი თავის გარდა სხვასაც გამოვადგე. ჩემს გეგმაში იქნებოდა ლიტერატურული კარიერის გაგრძელებაც, მინდა თავი პროზაშიც ვცადო.

- წარმოიდგინე, რომ საქართველოს წარმოსაჩენად გაქვს ერთი წუთი, რას ეტყოდი აუდიტორიას, სადაც ჩვენი ქვეყნის შესახებ არაფერი სმენიათ?

- თუ რამდენიმე სიტყვით უნდა წარმოვაჩინო, ასე ვიტყოდი: ჩვენ ვართ მთებითა და ზღვით გარშემორტყმული პატარა ერი, რომელიც ყველა ცივილიზაციისგან მოშორებით დამოუკიდებლად განვითარდა და რომელმაც უნიკალური კულტურულ-ეთნოგრაფიული ღირებულებები შეიძინა. ასევე ხაზს გავუსვამდი ქართულ ანბანს, ცეკვასა და გმირულ სულისკვეთებას.

 

781
თემები:
ქართველები უცხოეთში
ნიკა ჭიკაიძე

„წლების წინ ამაზე საუბარი ჩემთვის მტკივნეული იქნებოდა"

913
(განახლებულია 22:23 11.08.2020)
როცა „დედამიწის ნახევარი შეშლილია, ნახევარიც, ალბათ, მალე შეიშლება“, ის „საკუთარი მერნებიდან“ გამოდის იმიტომ, რომ „სამყაროს საიდუმლო აღასრულოს“...

ეს ახალგაზრდა ნიჭიერი პოეტი ნიკა ჭიკაიძეა თავისი ამბიციური სათქმელით. პოეზიის მოყვარულები მას უკვე კარგად იცნობენ. საკუთარი ლექსების კრებული, სახელწოდებით „21-ე განთიადი“ 2018 წელს გამოსცა. 25 წლის ასაკში მწერალთა კავშირის წევრი გახდა. დაახლოებით ორ კვირაში თავისი საუკეთესო ლექსების კრებულის „ქრისტეთი“ გამოშვებას გეგმავს. წერს რომანს, რომელსაც, მისივე სიტყვებით, „პირველი სიტყვიდან უკანასკნელ სიტყვამდე გრძნობს“...

ნიკა ჭიკაიძე
ნიკა ჭიკაიძე

- ნიკა, როგორ ფიქრობთ, მცხეთაში - ამ ქართულ წმინდა ქალაქში დაბადებამ და ცხოვრებამ თქვენს ბედსა და ნიჭზე გავლენა მოახდინა?

- ვფიქრობ, რაც ადამიანში დევს, საბოლოო ჯამში მაინც ის გამოვლინდება, თუნდაც ამგვარი მოსაზრება ამ შემთხვევაში ლიტერატურულ საქმიანობას მივაკუთვნოთ. რა თქმა უნდა, მცხეთაში დაბადებამ და აქაურმა გარემო-პირობებმა ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. თუმცა გადამწყვეტ მნიშვნელობას, ვფიქრობ, გარემო მაინც არ წარმოადგენს. პოეზია ღმერთისგან ნაბოძები ნიჭია, რომელიც ამავე დროს უდიდეს პასუხისმგებლობას და ხშირად თავგანწირვასაც მოითხოვს. ქართველებს გვყავს სწორედ ერთი ასეთი თავგანწირული პოეტი - ნიკოლოზ ბარათაშვილი, რომლის გარეშეც წარმოუდგენელია დღევანდელი ქართული პოეზია და ურომლისოდაც კაცმა არ იცის, ვინ იქნებოდა გალაქტიონი და დღეს როგორი პოეზია გვექნებოდა. საერთოდ წმინდა ქალაქში ცხოვრება და მოღვაწეობა უფლისგან დიდი ჯილდოა და ამავდროულად დიდი პასუხისმგებლობაც. მინდა გითხრათ, რომ ჩემთვის მცხეთა ის ქალაქია, მსოფლიოს ვერც ერთ ქალაქს რომ ვერ შევადარებ და ვერც ვამჯობინებ.

ნიკა ჭიკაიძე
ნიკა ჭიკაიძე

- მოზარდობის დროს დაწერილი პირველი თქვენი ლექსი თუ გახსოვთ?

- ზუსტად არ მახსოვს - ცამეტი, თუ თოთხმეტი წლის ვიყავი, როდესაც პირველი ლექსი დავწერე, რომელიც არა სიყვარულზე, არამედ პატრიოტულ მოტივზე შეიქმნა. მახსოვს, სკოლიდან სახლში ვბრუნდებოდი საზოგადოებრივი ტრანსპორტით, როდესაც ამ ლექსზე მუზა მეწვია.

- ძირითადად პატრიოტულ თემაზეა თქვენი ლექსები...

- როდესაც ლექსს ვწერ, რა თემაზეც არ უნდა იყოს, ყოველთვის ვცდილობ, რომ გულწრფელად და დამაჯერებლად გადმოვცე სათქმელი. ლიტერატურა დამაჯერებლობაა... რაც შეეხება თემატიკას, პოეზიაში მრავალფეროვნება მიყვარს ყველაზე მეტად. მრავალფეროვნება როგორც თემატიკის, ასევე ვერსიფიკაციის თვალსაზრისით. ჩემი მკითხველი გარკვეულწილად იცნობს ჩემ შემოქმედებას, თუმცა, რა თქმა უნდა, არა ბოლომდე. რადგან, ჯერ კიდევ მრავალი ლექსი მაქვს მათთვის გასაცნობი.

ნიკა ჭიკაიძე
ნიკა ჭიკაიძე

- ძალიან ბევრს მოსწონს თქვენი ლექსი „გიორგი სააკაძე“:

„ვიძახი, როდესაც იმ დღეებს ვაჯამებ:

დიდება მარტყოფს და სირცხვილი ბაზალეთს!

ვიდრემდი განგვკითხავს სიკვდილის სამკვიდრო,

მტერს გადავურჩებით - სამშობლო არ გვინდობს...

არ ვიცი, რა უცნობ წლებს გადმოენარცხე,

დრო უცხო მიწაზეც დღემდე არ გაცხოვნებს

და თუკი წარსულში გმირად არ შეგრაცხეთ,

მაშ, ნუღარც მომავლის ღალატით გაცხოვრებთ...

ეს სტროფებია ამ ლექსიდან, რთულია, მაგრამ თქვენ მოახერხეთ და დღემდე საკამათო ისტორიულ პიროვნებაზე ასეთი მართალი და ემოციური ლექსი დაწერეთ...

-  ეს ლექსი გიორგი სააკაძეზე 2018 წელს დავწერე. სააკაძის პიროვნება ბევრისთვის მართლაც საკამათო ამბავს წარმოადგენს - ერთნი გმირს ხედავენ მის პიროვნებაში, მეორენი კი სამშობლოს მოღალატეს. არის საზოგადოების გარკვეული (მაგრამ მცირე ნაწილი), ვინც მის საქმიანობას ობიექტურად აფასებს. პირადად ჩემთვის გიორგი სააკაძე დიდი ქართველი მამულიშვილია. რა თქმა უნდა, არსებობს ისტორიაში ის შავი ლაქები, რაზეც მისი პიროვნების მოწინააღმდეგენი ხშირად ხაზს უსვამენ, მაგრამ ვფიქრობ, ასეთი მაგალითები მის დიდ ქართველობას მაინც ვერაფრით დააკნინებს. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, საკუთარი შვილი შესწირა სამშობლოს მსხვერპლად! განა შეიძლება, რომ ასეთ ადამიანს მოღალატე ვუწოდოთ?! ამიტომ ვცდილობდი, რომ ეს ლექსი ობიექტური გამომსვლოდა და არა რადიკალური. ვფიქრობ, მკითხველიც შესანიშნავად მიმიხვდა ამას და ლექსიც არაჩვეულებრივად შეაფასა...

ნიკა ჭიკაიძე
ნიკა ჭიკაიძე

- რაზეა რომანი, რომელსაც ახლა წერთ და მისი ფინალი თუ იცით უკვე?

- რაც შეეხება რომანს, გეტყვით, რომ შექმნის პროცესში ვარ და ფინალამდე ჯერ კიდევ ბევრი მიკლია. თუმცა შესანიშნავად ვგრძნობ იმას, თუ როგორ განვითარდება რომანში შემდგომი მოვლენები. ჯერ კიდევ დაწყებულიც არ მქონდა წერა, როდესაც პირველი სიტყვიდან უკანასკნელ სიტყვამდე ვგრძნობდი ამ რომანს. არ მინდა წინასწარ ვისაუბრო იმაზე, თუ რა თემაზე ვწერ და როგორი პერსონაჟები მყავს. რამდენიმე ამონარიდი მაქვს საჯაროდ შეთავაზებული მკითხველისთვის (ძირითადად მონოლოგების სახით), თუმცა ეს მხოლოდ იმისთვის გავაკეთე, რომ ჩემეულ ენასა და შეხედულებაზე გარკვეულწილად წარმოდგენა შევუქმნა. ამ ყოველივეს გამხელით, შესაძლოა, რომანს გარკვეულწილად მკითხველის თვალში ინტერესი დავუკარგო, მაგრამ გეტყვით იმას, რომ ძალიან საინტერესო და მრავალფეროვან ნაწარმოებს შემოგთავაზებთ.

თენგო ხუციშვილთან ერთად
თენგო ხუციშვილთან ერთად

- გალაკტიონი რომ შეგხვედროდათ სიცოცხლეში, რას ჰკითხავდით?

- გალაკტიონი ჩემი უსაყვარლესი პოეტია ნიკოლოზ ბარათაშვილთან ერთად. მასთან რომ შეკითხვის დასმის შესაძლებლობა მომცემოდა, პირველ რიგში ვკითხავდი – როგორ შექმენით ასეთი ღვთაებრივი პოეზია?!

- სიმშვიდე თუ ფორიაქი და რატომ?

- რა თქმა უნდა, სიმშვიდე! რადგან უფალიც ამას გვეუბნება: „მშვიდ ვარ და მდაბალ გულითა". ადამიანის დანიშნულებაც ხომ სწორედ ღმერთთან მსგავსებაში მდგომარეობს. რა თქმა უნდა, ცხოვრება გარკვეულწილად ფორიაქსაც ითვალისწინებს, რადგან სამყაროში არაფერია აბსოლუტური, მაგრამ მიუხედავად ამისა, უნდა ვეცადოთ, რომ მშვიდობა შევინარჩუნოთ საკუთარ შინაგანში, რადგან ყოველგვარი ემოცია გულიდან მომდინარეობს...

- ემოციური ადამიანები სიზმრებსაც ემოციურს ხედავენ, სიზმარში თუ დაგიწერიათ ლექსი?

- ლექსი სიზმარში ბევრჯერ შემიქმნია, თუმცა ის ცხადში ვერც ერთხელ ვერაფრით ვერ გავიხსენე.

- მეცნიერებამ სიყვარული ფსიქიკურ აშლილობად აღიარა, თქვენ რას ფიქრობთ?

- ჩემთვის სიყვარული ღვთაებრივი გრძნობაა, რომელიც შეუძლებელია ფსიქიკურ აშლილობად წარმოვიდგინო. ვფიქრობ, შეყვარებულ პოეტს აუცილებლად ეწვევა მუზა, რომელიც თავისას ათქმევინებს. მქონდა ასეთი პერიოდიც და დღევანდელი გადმოსახედიდან ვგრძნობ მხოლოდ სასიამოვნო მოგონებას და არა ტკივილს. წლების წინ ამაზე საუბარი ჩემთვის მტკივნეული იქნებოდა...

- როგორი უნდა იყოს „ის“, რომელსაც შეიყვარებთ?

- რთულია ამ კითხვაზე პასუხის შეუცდომლად გაცემა, რადგან შესაძლოა გითხრათ, გოგო ასეთი და ასეთი უნდა იყოს, რომ შემიყვარდეს–მეთქი, მაგრამ ვიცი, ამ შემთხვევაში არ ვიქნები მართალი. რადგან უნაკლო და ჩემი შეხედულებით იდეალური ქალი, ალბათ, სამყაროში არც არსებობს. მაგრამ შემიძლია სამი სიტყვით ზოგადად აგიწეროთ ამგვარი ადამიანის სურათი: პატიოსანი, ნიჭიერი და ლამაზი. სწორედ ასეთი გოგო დგას ახლოს ჩემ სულიერებასთან.

- რაზე ოცნებობს 25 წლის პოეტი?

- ძალიან ბევრ რამეზე ვოცნებობ - როგორც პირადზე, ასევე საზოგადოზე. ვოცნებობ: გაერთიანებულ, ეკონომიკურად ძლიერ და სამართლიან საქართველოში ცხოვრებაზე. ვოცნებობ, რომ ადამიანებს ერთმანეთი გვიყვარდეს, პატივს ვცემდეთ ერთიმეორის პიროვნებას და ვაფასებდეთ ერთურთის ნიჭიერებას... რაც შეეხება პირად ოცნებებს, ვოცნებობ იმაზე, რომ ღირებული ლიტერატურა შევქმნა. ასევე იმაზე, რომ ვიპოვო ცხოვრებაში გოგო, რომელსაც ვეყვარები და რომელსაც შევიყვარებ...

 

913
თბილისი

როგორი ამინდი იქნება თბილისში 15 აგვისტოს

0
(განახლებულია 11:26 13.08.2020)
შაბათს დედაქალაქში ზაფხულის მშვენიერი უნალექო ამინდი იქნება. მოსალოდნელია 30 გრადუსზე მეტი ტემპერატურა.

თბილისი, 13 აგვისტო – Sputnik. სინოპტიკოსების პროგნოზით შაბათს, 15 აგვისტოს თბილისში მოსალოდნელია მზიანი და უნალექო ამინდი.

ტემპერატურა ღამით იქნება +19, ხოლო დღისით +30 გრადუსი.

ქარი 10–15 მეტრი წამში სიჩქარით დაუბერავს, ხოლო დროგამოშვებით 17–22 მეტრამდე გაძლიერდება.

მზე 06:09 საათზე ამოვა და 20:00 საათზე ჩავა.

0
თემები:
ამინდის ზუსტი პროგნოზი თბილისში