ბარბარე (ოლღა) გიორხელიძე საბა მეტრეველის წიგნის ყდაზე

ოლია ბებია, 10 წლის ბიჭის აღორძინებული ხალხური ჟანრი და იმერული დატირების სცენები

1857
(განახლებულია 14:30 17.06.2017)
ამ უჩვეულო ისტორიას მინდა, ყველა გაეცნოთ, ვისაც ბებიისგან მცირე სითბო და სიკეთე მაინც გამოგყვათ და ვისაც ბავშვობისდროინდელი ამბები დღემდე გახსოვთ.

თუმცა ფილოლოგიის დოქტორმა, პროფესორმა საბა მეტრეველმა ამ სიკეთეს და ბებიის ფენომენს სამეცნიერო წიგნი „გამოლოცვანი“ მიუძღვნა. ყველაფერი მესამე კლასში დაიწყო, როცა ქართულის მასწავლებელმა მოსწავლეებს ზაფხულის არდადაგებზე ზეპირსიტყვიერების ნიმუშების შეგროვება დაავალა. მაშინ ათი წლის ბიჭმა ბებიას სთხოვა, რომ ძველი შელოცვები გაეხსენებინა. იმ დროს ალბათ, მომავალი პროფესორი ვერც წარმოიდგენდა, რომ მის მიერ ასე ბეჯითად შესრულებული საშინაო დავალება პერსპექტივაში, ძალიან საინტერესო და სითბოთი სავსე წიგნის მასალად იქცეოდა. ამით კი, ფაქტობრივად, არქაული, იმერეთში დავიწყების პირას მისული ფოლკლორული ჟანრის აღორძინებას დაიწყებდა. მასალაში სევდიანი და მხიარული ამბები საბა მეტრეველის ბავშვობიდან…

საბა მეტრეველი
საბა მეტრეველის პირადი არქივი
საბა მეტრეველი

- ბატონო საბა, მოდით, თავიდან იმის შესახებ მოგვიყევით, რა ემოციას თქვენში იწვევს ბებიის გახსენება?

— ჩემი წიგნის „გამოლოცვანი“ ბოლო თავი მთლიანად ბებიას, ბარბარე გიორხელიძეს ეძღვნება, მაგრამ ყველანი მას ოლიას ბებიას ვეძახდით. ფაქტობრივად, ჩემი ეს წიგნი წარსულსა და დღევანდელობას შორის კავშირია. შეიძლება მავანმა თქვას, რომ ბავშვობაში ჩარჩენილი ვარ, თუმცა არც ისე რბილი ბავშვობა მქონდა. თუკი მაინც თუკი რამ მენატრება ბავშვობიდან,- ეს სწორედ ბებიასთან დაკავშირებული მოგონებებია. იმდროინდელი სევდა დღემდე თან მდევს. ვცდილობ, რაღაცნაირად გავუძლო და მოვერიო მას… ჩემმა ბავშვობამ გაიარა იმერეთის ერთი უცნაური სახელის მქონე სოფელში, სორმონში. თუკი თქვენ ქუთაისიდან გელათისკენ გიმოგზაურიათ, მარჯვნივ მოწამეთისკენ გადასახვევია, მარცხნივ კი —სოფელი სორმონი.

- ძველ გამოლოცვებს არაერთგვაროვნად აღიქვამდნენ, თუმცა ვაღიაროთ, რომ ხალხი მათ ენდობოდა და მათი მაგიის სჯეროდა…

— საერთოდ, შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ შელოცვა წინარექრისტიანულისა და ქრისტიანულის დიალოგია და შუა საუკუნეებში ახლადაღორძინებული მითოლოგიური შემოქმედების ბუმის შედეგია. სხვათა შორის, ბოლო პერიოდში ბებია ამ გამოლოცვებს არ აქცევდა ყურადღებას, უფრთხოდა: არ ვარგებულა, ღმერთს არაფერი ვაწყენინოო. ბუნებრივია, ისეთი მართლმორწმუნე ადამიანისთვის, როგორიც ის იყო, მაგიური ტექსტებით ლოცვა უკვე მკრეხელობა იქნებოდა. მისი ეს შიში, როგორც ჩანს, წმინდა მამათა სწავლებიდანაც მოდიოდა. მართალია, ათეისტურ საქართველოში შელოცვალოცვისაგან სუსტად განირჩეოდა, მაგრამ ბებიაჩემისთვის უკვე მათ შორის დიდი შინაგანი წინააღმდეგობა, კონცეპტუალურ-არსობრივი სხვაობა იგრძნობოდა. ბავშვობაში როდესაც სკოლაში ის დავალება მომცეს, ბებიას თხოვნაზე უარი არ უთქვამს და მეც ჩავიწერე ყველა შელოცვა, რომლებიც მან იცოდა. რამდენიმე კვირაში ეს შელოცვები უკვე მე ვიცოდი ზეპირად.

ბებია ოლღასეული სახლი სოფელ სორმონაში
საბა მეტრეველის პირადი არქივი
ბებია ოლღასეული სახლი სოფელ სორმონაში

- რადგან ამბობთ ზეპირად იცოდიო, იქნებ ამ გამოლოცვების ძალაც გამოსცადეთ სხვებზე?

— თქვენ წარმოიდგინეთ, ასეც იყო: თუკი ვინმე შეშინებული, გათვალული, მოფურჩხული იყო, ჩემთან მორბოდა: არიქა, გამოგვილოცეო. ჩემ მიმართ ინტერესს ის ზრდიდა, რომ პატარა ვიყავი და თან მამრობითი სქესის. ამას ასე ხსნიდნენ: ანგელოზია, პატარაა, თანაც კაცის შელოცვა უფრო ჭრის, წვერი უმოწმებს სიტყვებსო. მეც მეტი რა მინდოდა, ვხალისობდიდა, ჩემს სტიქიაში ვიყავი. წიგნში ერთ ეპიზოდს ვიხსენებ და თქვენს მკითხველსაც მინდა, რომ ის ამონარიდის სახით გავაცნო: „ერთხელ მეზობელმა, რომელიც ჩვენი სკოლის დამლაგებელი იყო (გუგულა მამიდას ვეძახდი), მთხოვა: შვილიშვილი მყავს შეშინებული, აკვანში სულ ტირის და არ იძინებსო. უთენია ჩავედი მასთან. თეთრად მორთული აკვანი შუა ზალაში იდგა, შიგ ჩვილი იურა იწვა. პატივით მიმიღო ოჯახმა. შავტარიანი დანა და ნახშირი მოვითხოვე: ეგ, ეტყობა, გათვალულიცაა-მეთქი და, შეშინებულთან ერთად, ნათვალების შელოცვის რიტუალიც აღვასრულე. შუა პროცესში ვიყავი, როცა გუგულას დაამთქნარა. ეს უკვე, მათი წარმოდგენით, კარგის ნიშანი იყო —გაჭრა შელოცვამ, გვამთქნარებსო. მეც გახარებული დავბრუნდი შინ“ (ს.მეტრეველი. „გამოლოცვანი“).

საბა მეტრეველი (ზედა რიგი, მარცხნიდან პირველი) ბავშვობის მეგობრებთან ერთად
საბა მეტრეველის პირადი არქივი
საბა მეტრეველი (ზედა რიგი, მარცხნიდან პირველი) ბავშვობის მეგობრებთან ერთად

- ბატონო საბა, ნოდარ დუმბაძემ შექმნა ოლღა ბებიის საოცარი სახე, რომელიც მაშინვე ყველას ბებია გახდა. ახლა თქვენგან მოვისმინე ბებიის საოცარი ისტორია…

— ნოდარ დუმბაძის რომანის მიხედვით სესილია თაყაიშვილმა ფილმში ბებიის მონუმენტური სახე შექმნა. ვერ წარმოიდგენთ, ის ჩემს ოლია ბებიას როგორ ჰგავს… თუნდაც თავისი განუყრელი შავი ქოლგით, ჯდომის, საუბრის მანერით, ყველაფრით… ის სწორედაც ბებიის განზოგადებული ტიპაჟი იყო და ყველას ბებიას ჰგავდა, მათ შორის, — ჩემსასაც, რომელიც უცნაური ბედისა და ისტორიის ქალი იყო. თუკი ფოტოს კარგად დააკვირდებით, ნახავთ, რომ უცნაური ცხოვრების ანარეკლი მის სახესაც აქვს შერჩენილი. ის იყო მარტოობის ბინადარი, სრულიად მარტო ცხოვრობდა. ერთადერთი შვილი ჰყავდა, დედაჩემი. მე მხოლოდ ზაფხულში ვახერხებდი მასთან ჩასვლას. ფაქტობრივად, შეუმოსავი მონაზონი იყო. მეზობლები მისგან ძალიან შორს ცხოვრობდნენ. ოლია ბებია ხის ფიცრულში ცხოვრობდა და ძაღლიც არ ჰყავდა, იმიტომ, რომ ღამე რომ დაიყეფოს, შემეშინდება, რადგან მეგონება, რომ ვიღაც მოვიდაო. არც კატა ყავდა, იმიტომ, რომ სუფთა ცხოველი არ არისო… ქათმებიც კი არ ჰყავდა, რადგან ისეთ ადგილას ცხოვრობდა, რომ ქათამს მელია თუ ქორი არ გაუჩერებდა. ძროხა არ ჰყავდა იმიტომ, რომ მისი მოვლა აღარ შეეძლო. წყალს შორიდან ვეზიდებოდით. იმ სოფელში ხაზის რადიოს შესაძლებლობა არ იყო, ტელევიზორი არ ჰქონდა… წარმოიდგინეთ, ასეთ პირობებში, იმ გარემოში მინიმუმ ორი თვე ბებიასთან ერთად ვცხოვრობდი, მაგრამ არანაირი დისკომფორტი არ მქონია. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემ ირგვლივ უამრავი ადამიანი ირევა, დღემდე თავი მაინც მარტოსულად მიმაჩნია. ესეც, ალბათ, ბებიისგან მომყვება…

საბა მეტრეველი ჭაბუა ამირეჯიბთან ერთად
საბა მეტრეველის პირადი არქივიდან
საბა მეტრეველი ჭაბუა ამირეჯიბთან ერთად

- ადამიანი მაინც მარტოა, ბატონო საბა…

— მართალია, ამ წუთისოფელში მარტონი ვართ, მაგრამ ეს შეგრძნება მეტ-ნაკლებად გვაქვს… მე მაინც მგონია, რომ ბევრი რამ ჩემს ცხოვრებაში, რაც და როგორც ხდება, ბებიაჩემის სულის და ცხოვრების ანარეკლია.

- ბატონო საბა, ბავშვობაში თურმე ცნობისმოყვარე და როგორც იმერეთში იტყვიან, მაკვარანცხი ბავშვი ყოფილხართ, ამასთან დაკავშირებით რაიმე ამბავი ხომ არ გახსენდებათ?

— გაგიკვირდებათ და, მიყვარდა პანაშვიდი და დაკრძალვა, გასვენებას არ გამოვტოვებდი. სატირალში (ასე ეძახდნენ იმერეთში) მოსული მოტირალი ქალების მოსმენა მაინტერესებდა, ჭიშკრიდან მოთქმით რომ მოდიოდნენ ან, როცა სახლის კიბეებს მიუახლოვდებოდნენ, მაშინ რომ გაიშლიდნენ თმებს. მერე ჭირისუფლებიც ტირილით შეეგებებოდნენ და იყო გამიშვი-გაგიშვებ! ეს რიტუალი ძალიან მომწონდა, საგულდაგულოდ ვიმახსოვრებდი ტექსტებს და მერე სახლში ვიწყებდი იმიტირებას. მამაჩემმა გამაფრთხილა, არ გაბედო ოჯახში ტირილი და ვაი-უის ძახილიო. ამის შემდეგ ეზოს ბოლოში ჩავდიოდი, თხილების ძირში ჩავჯდებოდი და „შებინდებისას ცას ზრავდა“ ჩემი მოთქმა-გოდება. იქ ვდგამდი გასვენების სცენებს. რამდენიმე ხანში ქვემო უბნის მეზობლებმა დედაჩემს შესჩივლეს, ყოველ დღე თქვენი ეზოდან განწირული ცივი ხმით დატირება ისმის და რა ხდებაო?! ცნობისმოყვარე კი საერთოდ არ ვიყავი და დღემდე შორს ვარ ამ ზედმეტი ბარგისგან, უბრალოდ, ყველაფერი მჭირდებოდა ამეკრიფა მხოლოდ იმიტომ, რომ სპექტაკლად მექცია, თამაშის ხელოვნების საბურველშ გამეხვია, რომ თავი მსახიობად მეგრძნო, გარდასახვა და განცდა რომ მექცია ცხოვრების ნორმად. ეტყობა, ბავშვობის სტრესია, დღესაც ახლობლის პანაშვიდზე თუ მივდივარ, ხმით ვტირი. ალბათ, იშვიათი გამონაკლისი ვარ (ყოველ შემთხვევაში, სამეცნიერო წრეებიდან მაინც), დატირების ტრადიციას რომ არ ღალატობს…

სტუმრად პოეტ მიხეილ ქვლივიძესთან
საბა მეტრეველის პირადი არქივი
სტუმრად პოეტ მიხეილ ქვლივიძესთან

- მასზე მხატვრული ნაწარმოების დაწერა არ გიცდიათ?

— იმერეთის ამ პატარა სოფელში, სადაც ჩემი მოგონებებია დღემდე და სადაც ბებიაჩემის საფლავია, ერთადერთი თხოვნა ახლობლების მიმართ დღემდე ძალაში რჩება: მინდა, ჩემი საფლავიც იქ იყოს, ბებიაჩემის გვერდით… ბებიაზე ასე ვამბობ ხოლმე, რომ ის ხიდს გაღმა დაწერილი წიგნი იყო… მხატვრული ნიჭი რომ მქონოდა, მასზე რომანს დავწერდი. ჩემი ამ წიგნით კი თითქოს ჩვენს შორის არსებული კავშირი აღვადგინე. წარმოიდგინეთ, 23 წელი გავიდა მისი გარდაცვალებიდან, მაგრამ ჩვენ მაინც ერთად ვართ…

P.S. დასასრულ, ვითვალისწინებთ და იმ გარემოებას, რომ ჩვენში დაძაბული ფსიქოლოგიური ფონია, ყოველი შემთხვევისთვის გაწვდით ყველაზე აქტუალურ „შეშინებულის“ გამოლოცვის ფრაგმენტს. (ჩაწერილია 1980 წელს სოფელ სორმონში, მთქმელი – ბარბარე (ოლია) გიორხელიძე —ფურცხვანიძისა)თანაც, საშუალება გეძლევათ, მას მეცნიერული კუთხიდანაც გაეცნოთ:

“სახელითა ხვთითა, მამითა, სულითა წმინდითა(3 —ჯერ)

გულო შინა-შინა,

გულო, რამ შეგაშინა,

ძაღლმა შეგაშინა,

კაცმა შეგაშინა,

ქალმა შეგაშინა,

ბოვშვმა შეგაშინა

თუ ვინ შეგაშინა?!

მაინც ნუ შეშინებულხარ, გულო!

მაინც ნუ შეშინებულხარ, ფერო!

მაინც ნუ შეშინებულხარ, ძვალო!

მაინც ნუ შეშინებულხარ, ბილო!

(თქვი მისისახელი, ვისაც ულოცავ…)

გული გულთან იყოს,

ფერი ფერთან იყოს,

ძვალი ძვალთან იყოს,

ბილი ბილთან იყოს!

გულო, მოდი საგულესა, შეგიკერავკაბასა და სამგუნესა!

გულო, ადექი — დადექი,

შენს საბუდეში ჩადექი,

გარეთ ტურა-მგელი შეგჭამს (3 —ჯერ)

ღმერთო, არ გელოცვა ჩემი,

შეეწიე მადლი შენი,

მოუხდინე ლოცვა ჩემი,

ბრძანებაა ღვთისდა

ლოცვა არის ჩემი! (3 — ჯერ).

 

 

 

1857
ეკა კობახიძე

ერთ დღეში შეცვლილი ცხოვრება სილამაზის კონკურსში გამარჯვება და მიუსაფარ ცხოველებზე ზრუნვა

96
(განახლებულია 19:40 28.05.2020)
90-იან წლებში ტელევიზიის „მეორე არხის“ ერთ-ერთი ცნობილი სახე იყო. თუმცა მანამდე თბილისმა ეკა კობახიძე გაიცნო სილამაზის კონკურსიდან, რომელსაც მომავალი კინოვარსკვლავები უნდა გამოევლინა.

კონკურსი იმ დროის გაყინულ ქალაქში თავისებურ გამონათებად იქცა. კონკურსის მონაწილეებს არც ვიზაჟისტები და სტილისტები ემსახურებოდნენ და არც მოდური დიზაინერის კაბები ეცვათ. თუმცა 18 წლის გოგოს ბუნებრივმა სილამაზემ და საკონკურსო დავალებების საინტერესოდ შესრულებამ მაშინვე მიიქცია მაშინდელი ინოვაციური ტელეარხის ხელმძღვანელების ყურადღება და მალე სატელევიზიო სივრცეში გადაინაცვლა.

ტელევიზიამ სრულიად შეცვალა მისი ცხოვრება და შემოქმედებით სამყაროში დაასახლა. მალე 90-იანი წლების ცნობილი ტელეგადაცემა „სინემას“ წამყვანი გახდა. მოგვიანებით ბედი კინოშიც სცადა. ფილმმა „სუსა“, რომელშიც ერთ-ერთ მთავარ როლს ასრულებს, გრან-პრი ბევრ საერთაშორისო ფესტივალზე მიიღო, ნაჩვენები იყო ბერლინალესა და როტერდამის ფესტივალებზე.

დღეს ჯანდაცვის სამინისტროს საყოველთაო დაზღვევის სერვის-ცენტრში მუშაობს. სამი შვილის დედას ქალაქში სხვა კუთხით იცნობენ – როგორც მიუსაფარი ცხოველების ერთგულ დამცველსა და მფარველს, რომელმაც ოჯახში რვა ოთხფეხა მეგობარი შეიფარა.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- ეკა, თავიდან დავიწყოთ: რას გაიხსენებს ყოფილი „მის თბილისი“ სილამაზის კონკურსის შესახებ და, საერთოდ, იმ დროიდან?

- ეს იყო 1993 წელს, როცა თბილისში გამოცხადდა კონკურსი „მომავალი კინოვარსკვლავები – „ბემონი“. იდეა, რომ მასში მიმეღო მონაწილეობა, ჩემმა ოჯახმა და მეგობრებმა მომაწოდეს. გავედი კასტინგზე და კონკურსის ფინალში მოვხვდი. ეს ის დრო იყო, როცა არ ვიყავით განებივრებული არც სალონებით და არც დიზაინერების მიერ შექმნილი კაბებით. საკუთარ თავზე თავად ვზრუნავდი. კონკურსის ფინალი გრიბოედოვის სახელობის გაყინულ თეატრში ჩატარდა. აი, მაშინ პროფესიონალები მოიწვიეს სილამაზის სალონიდან „ოცნება“, ხოლო მაკიაჟი ანუკა მურვანიძემ გამიკეთა. ეს იყო ძალიან ემოციური საღამო.

ეკა კობახიძე (მარჯვნივ) სილამაზის კონკურსზე
ეკა კობახიძე (მარჯვნივ) სილამაზის კონკურსზე

- საფინალო დავალება რა გქონდათ?

- კონკურსანტებს მოგვცეს დავალება – როგორ მივიდოდით რეჟისორთან გადაღების პირველ დღეს. ყველაზე მაღალი ქულა ამ დავალებისთვის მე ავიღე. დარწმუნებული ვიყავი, რომ სამეულში აუცილებლად მოვხვდებოდი. ეს იყო ერთ-ერთი საუკეთესო დღე ჩემ ცხოვრებაში. ბედნიერი ვიყავი, როცა მამა სცენაზე ამოვიდა და ხელში ამიყვანა. მეორე დღეს უკვე სხვა რეალობაში გავიღვიძე. ჩემი სამეგობრო ამაყობდა, ქუჩაში ყველა მილოცავდა. მიუხედავად ცდუნებისა, პოპულარობას ისე ვგრძნობდი, როგორც პასუხისმგებლობას. როცა პირველად ავტოგრაფი მთხოვეს, უფრო გამიკვირდა, ვიდრე მესიამოვნა, მაგრამ მეორედ უკვე თავდაჯერებული ვიყავი.

სტატია ეკა კობახიძეზე მაშინდელ პრესაში
სტატია ეკა კობახიძეზე მაშინდელ პრესაში

- ტელევიზიაში სილამაზის კონკურსის შემდეგ მოხვდით...

- დიახ, კონკურსის სპონსორებს შორის ტელეკომპანია იყო. მისმა მთავარმა რედაქტორმა, ბატონმა ზურაბ აბაშიძემ მიმიწვია გადაცემაში „სინემა“ წამყვანად და ჟურნალისტად. ეს იყო ჩემი პირველი სამუშაო გამოცდილება. ამ პერიოდმა ძალიან დიდი გავლენა იქონია ჩემ პიროვნულ განვითარებაზე. პროფესიული ურთიერთობა მქონდა ცნობილ მსახიობებთან, რეჟისორებთან და კინოკრიტიკოსებთან, ეს იყო ზღაპრული სამყარო. იმ პერიოდში „მეორე არხი“ და კონკრეტულად ეს გადაცემა ახალი სიტყვა იყო ტელევიზიაში. მეამაყება, რომ ვმუშაობდი პროფესიონალებთან ზურაბ აბაშიძესთან, ზაზა დარასელთან, მანანა ნაცვლიშვილთან და კიდევ ბევრ ღირსეულ ადამიანთან.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- კინოში როგორ აღმოჩნდით?

- 2010 წელს, როდესაც ტელეკომპანია „იმედზე“ ვმუშაობდი, ჩემი ფოტო სააგენტოებში იყო. სწორედ იქ ნახა მანანა ორბელიანმა, რომელიც კასტინგისთვის დამიკავშირდა. ფილმის რეჟისორი რუსუდან პირველი გახლავთ. მოკლედ, გავიარე კასტინგი და მთავარ როლზე დამამტკიცეს. ასე მოვხვდი დიდ კინოში. ფილმს „სუსა“ ჰქვია და ცხოვრების დრამაა ერთ უბედურ ქალზე, რომელიც ქმრის ჩამოსვლას ელოდება და არყის საამქროში შვილთან ერთად მუშაობს. ის პერიოდი ჩემთვის გამოცდასავით იყო.

- დღეს სამი შვილის დედა ხართ, თუ იციან თქვენმა შვილებმა ის, რაც მოგვიყევით?

- ჩემმა შვილებმა ზოგადად იციან, რადგან ამ თემას აქტიურად არ განვიხილავ, თანაც ეს ყველაფერი დიდი ხნის წინ იყო. ოჯახმა უფრო მეტი პასუხისმგებლობა მოიტანა, თუმცა ინტერესები არ შეუცვლია.

ფილმში სუსა
ფილმში "სუსა"

- დღეს მიუსაფარ ოთხფეხა მეგობრებზე ზრუნავთ და რვა ძაღლი შეიფარეთ ოჯახში, როგორ მიიღეთ ეს გადაწყვეტილება?

- ოთხფეხა მეგობრებზე ყოველთვის ვზრუნავდი. არ მახსოვს პერიოდი, რომ ოჯახში ძაღლი არ გვყოლოდა. ქუჩა სავსეა სისასტიკით, განსაკუთრებით დაუცველი და მიუსაფარი ცხოველების მიმართ არიან დაუნდობლები. ყველა ძაღლი, რომელიც ჩემს სახლშია, ადამიანური სისასტიკის მსხვერპლია – ზოგი გამოგდებულია სიბერის გამო, ზოგი კი, პირდაპირი მნიშვნელობით, ნაწამები. გვერდს ვერ ავუვლიდი მათ და ღია ცის ქვეშ ვერ მივატოვებდი ბედის ანაბარად. გადაწყვეტილებას თავისთავად ვიღებ, დაუფიქრებლად და ემოციურად, ისინი უბრალოდ მომყავს სახლში. მათთან თანაცხოვრება რთული არ არის, როცა ოჯახი მხარს გიჭერს.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- არ გიჭირთ მათი მოვლა?

- რა თქმა უნდა, რთულია მათი მოვლა, უფრო სწორად, დამღლელია. ეს არის ტიტანური შრომა იმის გათვალისწინებით, რომ ჩემი დღე დილის ექვს საათზე იწყება – ძაღლების ქუჩაში გაყვანა რომ მოვასწრო სამსახურამდე. სახლში სივიწროვის მიუხედავად ყველას თავისი კუთხე აქვს და მეგობრულად ვცხოვრობთ. კიდევ დავამატებდი იმას, რომ მყავს ერთი კატა და თუთიყუში, რომელიც ჩემმა კატამ პირით მომიყვანა.

- ეს პირველი შემთხვევა არ არის, როცა ლამაზი ქალბატონი მიუსაფარ ძაღლებს მფარველად ევლინება, ბრიჯიტ ბარდოს მაგალითი ხომ არ გახდა თქვენთვის მისაბაძი?

- ბრიჯიტ ბარდოს ცხოვრება და ცხოველებზე ზრუნვა ყოველთვის მისაბაძია. სამწუხაროდ, მე არ მაქვს მისი მსგავსი შესაძლებლობები. ჩემი ოცნებაა მქონდეს მიწის ნაკვეთი, სადაც დიდ თავშესაფარს მოვაწყობდი. აუცილებელია გიყვარდეს ის, რასაც აკეთებ, სხვაგვარად არაფერი გამოვა. ძალიან ხშირად უსიამოვნებები მაქვს და ეს ნებისმიერ ცხოველთა დამცველს კარგად ესმის, მაგრამ ვერანაირი პროტესტი ვერ მათქმევინებს უარს იმაზე, რასაც ვაკეთებ. სახლში შეფარებული ძაღლების გარდა, ყოველდღიურად ჩემ საცხოვრებელ სახლთან მიმდებარე ქუჩებზე მობინადრე მიუსაფარ ცხოველებსაც ვკვებავ და ვუვლი.

ეკა კობახიძე
ეკა კობახიძე

- ამბობენ, ცხოველებისადმი სიყვარული და სიკეთე ერთი ფესვიდან აღმოცენებული გრძნობააო...

- ჩემი აზრით, სიკეთე სუბიექტური ცნებაა, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ შენი ქმედებით ზიანი არ მიაყენო სხვას, ნებისმიერ სულიერს. სიკეთე სულის მოთხოვნილებაა და ადამიანური თვისებაა. თუ გვაქვს იმის ამბიცია, რომ ადამიანი გვქვია, მაშინ გულმოწყალება უნდა გამოვიჩინოთ დაუცველი არსებების მიმართ. ნუ ვატკენთ მათ, ნუ დავჩაგრავთ და, იქნებ, შევიყვაროთ კიდეც...

96
სიყვარული

ნამდვილ სიყვარულს წერტილები არა აქვს...

54
(განახლებულია 19:22 28.05.2020)
ადამიანები ძალიან ბევრ რამეს უკავშირებენ სექსს მაშინ, როცა ნამდვილი სიახლოვე უფრო ღრმაა. ის ალერსიან შეხებაში, მშვიდ მზერასა და გვერდით თანაბარ სუნთქვაშია...

აზრების ფოიერვერკი“ წარმოგიდგენთ ელჩინ საფარლის გამონათქვამებს. 

ელჩინ საფარლი (აზერბ. Elçin Səfərli. 1984) — თანამედროვე აზერბაიჯანელი მწერალი, ჟურნალისტია. მას აღმოსავლეთის ყველაზე გულში ჩამწვდომ მწერალს უწოდებენ. დიდხანს ცხოვრობდა სტამბულში, რამაც მის შემოქმედებაზე გავლენა მოახდინა.

Писатель Эльчин Сафарли
Anastasia Guz
ელჩინ საფარლი

მისი ცნობილი ნაწარმოებებია: „ბოსფორის ტკბილი მარილი“, „მიამბე ზღვაზე“, „როდესაც დავბრუნდები, სახლში დამხვდი“, „შინ მინდა“ და სხვ.

• გაუშვა — არ ნიშნავს, რომ დანებდი. ხშირად ეს ერთადერთი სწორი გადაწყვეტილებაა, გამარჯვება ვითარებებზე.

• ნამდვილ სიყვარულს წერტილები არა აქვს. შეიძლება დაშორდე, იჩხუბო, იმედი გაგიცრუვდეს – ყველაფერია შესაძლებელი. მაგრამ რა მიზეზებიც არ უნდა იყოს, ნამდვილი სიყვარული მაინც ცოცხლობს გულში… ამ სიყვარულს ვერაფერს უხერხებ და უბრალოდ შენში ინახავ.

• ამ განშორებას მიზეზი არ ჰქონია. მათი სიყვარული, უბრალოდ, ცხოვრებას შეეჯახა.

• მთავარია, ლოდინი ჩვენი ცხოვრების მხოლოდ მონაკვეთი იყოს და არა მთელი ცხოვრება.

ყველაზე ხანმოკლე მარადიულობა, ანუ ვის სჭირდება ბანალური „მიყვარხარ"?>>

• ადამიანები ძალიან ბევრ რამეს უკავშირებენ სექსს მაშინ, როცა ნამდვილი სიახლოვე უფრო ღრმაა. ის ალერსიან შეხებაში, მშვიდ მზერასა და გვერდით თანაბარ სუნთქვაშია.

• მაინც არაფერს ვნანობ – თუნდაც იმიტომ, რომ ეს უაზრობაა.

• განა არ იცი, რომ ყველაფერი უკეთესობისთვის კეთდება? უბრალოდ, ძალიან ნელა. უნდა განაგრძო სიარული და თან არ უნდა ათრიო წარსულით გამოტენილი ჩემოდანი. ხელები არ გეყოფა და ნახევარ გზაზე გამოგეცლება არაქათი.

• ცხოვრება პატარა საბანივითაა: ზევით აწევ – ფეხები გეყინება, ქვევით დაწევ – თავი. ცხოვრება მას შეუძლია, ვისაც მოკუნტულს შეუძლია გადაბრუნება.

• ხანდახან საჭიროა, რამე არ იცოდე, ან რამე გამოტოვო, რომ ბედნიერება შეინარჩუნო.

• ქალი ყველაფერს პატიობს, მაგრამ არასდროს არაფერს ივიწყებს.

• ჩვენ, დიდი ქალაქების ქალები ზედმეტად მამაკაცები გავხდით. ჩვენგან განვდევნეთ სურვილი, ვენდოთ საწინააღმდეგო სქესს, ვაჩვენოთ სისუსტე, რომელიც ბუნებამ გვიბოძა, როგორც არ უნდა ვიკამათოთ ამაზე. გვეშინია გამოვუტყდეთ საკუთარ თავს, როგორ გვინდა ხანდახან ვინმეს ჩავეხუტოთ და მის ღაწვებში ჩავრგოთ ცხვირი. ცხოვრება ხომ მშვენიერია, როცა ვიღაცის ლოყას შენი ცხვირი სჭირდება.

მხოლოდ ერთი ცოდვა არსებობს – ქურდობა, ყველა სხვა ცოდვა ქურდობის ვარიაციაა...>>

• ბედნიერება ისაა, როცა არაფერი გჭირდება მოცემულ მომენტში გარდა იმისა, რაც უკვე გაქვს.

• პასუხად დუმილი ყველაზე მტკივნეულია ქალისთვის. ჯობს მან თქვას, რომ აღარ უყვარს. ჯობს საწყენი რამ უთხრას, დაიყვიროს: „დავიღალე შენი სიყვარულით!“ ყველაფერი, გარდა დუმილისა. ეს კლავს.

• ოცნებას ვარგისიანობის ვადა არა აქვს.

• ბედნიერება – ეს ხასიათის თვისებაა. ზოგს ხასიათში აქვს, მას მუდამ ელოდოს, ზოგს – მუდამ ეძებოს, ზოგს – ყველგან იპოვოს.

• მიყვარს ღამით ცხოვრება. ღამე თავისუფლების სხვა ხარისხია…

• ყველა ქალი თავის ანარეკლს მამაკაცის თვალებში ეძებს. და ის, ვინც იტყვის, რომ თავისი დანიშნულება იპოვა სამსახურში, ბავშვებში, ფსიქოლოგიაში ან ქსოვაში – გვატყუებს, ან თავს იტყუებს. ასე დააწესა შემოქმედმა, რომ ქალი იბადება და გრძელდება უსასრულოდ – მამაკაცის მკლავებში.

• ძალიან ხშირად უთქვამთ ჩემთვის „გაუფრთხილდი თავს“, მაგრამ არავის – „მე ვიზრუნებ შენზე“.

• იცი, რა არის ცხოვრება? ცხოვრება – ეს სიყვარულია.

რატომ შეჭამა ადამმა ვაშლი...>>

• არ არის აუცილებელი მთელი სიყვარული ამოთქვა – რაღაც შენში შეინახე, სათუთად. სიტყვებით ნუ გამოხატავ. ჯობს – ქცევით, შეხებით, ალერსით, კოცნით. ერთი ვნებიანი კოცნით ნებისმიერ სიტყვაზე მეტი შეიძლება თქვა. ერთი ნაზი შეხება ხანდახან დაუჯერებელს დაგაჯერებს. ერთი ცეცხლოვანი ალერსი აუხსნელს ხსნის… სიყვარულში არ არის თეორემები, განტოლებები, სიყვარულს სწავლა არ სჭირდება, უბრალოდ, შიგნიდან უნდა იგრძნო. სადღაც გულის არეში…

• შეიცვალე ფოთლები, მაგრამ ფესვები შეინარჩუნე.

• ბავშვები ყოველთვის ნამდვილი რჩებიან – ჩვენგან, უფროსებისგან განსხვავებით, რომლებსაც ნიღბების მორგება გვიყვარს…

• სიყვარულს ოქროს შუალედი არა აქვს: ის ან ყვავის, ან ჭკნება. როცა სიყვარულს განსაცდელი აქვს, ის არ ჭკნება. კვლავ ყვავის, მაგრამ არომატს კარგავს. მისი დაბრუნება შეიძლება. დროთა განმავლობაში…

• არაფერს ვიღებთ უსასყიდლოდ. ღიმილისთვის ცრემლით ვიხდით. სიხარულისთვის – სევდით. სიტკბოსთვის – სიმწრით. რწმენისთვის – სასოწარკვეთით. სიყვარულისთვის – მარტოობით…

• მთისკენ მრავალი გზა მიდის, ხოლო ხედი მთიდან მაინც ერთნაირია.

• აღარ დავდივარ სხვების რჩევების კომპასით…

ზოგჯერ რასაც კრძალავენ, სწორედ იგი გვჭირდება...>>

• ადამიანები, რომლებიც ყველაფერზე მსჯელობენ, როგორც წესი, საკუთარ ცხოვრებაში ვერ გარკვეულან…

• რაც არ უნდა ძლიერი იყოს ქალი, მას სისუსტის უფლება აქვს…

• ჩემი ცხოვრება სქელ ფოტოალბომს დაემსგავსა შავ-თეთრი ფოტოებით. ყველა ერთნაირია, მოსაწყენი და ერთფეროვანი…

• ყველაზე მძიმე ჭრილობებს ერთმანეთს ენით ვაყენებთ.

54
თემები:
აზრების ფოიერვერკი: ცნობილი ადამიანების ბრძნული გამონათქვამები
ჯარიმა პარკირების წესების დარღვევისთვის

საჯარიმო ქვითრის ჩაბარების პროცედურა იცვლება

0
მოქმედი კანონმდებლობით, გზავნილის განმახორციელებელი ვალდებულია, პირის რეგისტრაციის მისამართზე მიიტანოს გზავნილი და ჩაუბარებლობის შემთხვევაში, შესაბამისი წერილობითი უკუგზავნილი შეადგინოს.

თბილისი, 28 მაისი – Sputnik. პირებს, რომლებიც საჯარიმო ქვითრის ჩაბარებისას მის მიღებაზე უარს ორჯერ განაცხადებენ, ქვითრის ჩაბარება მაინც ჩაეთვლებათ, იუწყება საზოგადოებრივი მაუწყებლის პირველი არხი.

შესაბამისი ცვლილებები „ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსში“ შედის, მათი ინიციატორები ზაზა გაბუნია, მერაბ ქვარაია, კობა ლურსმანაშვილი და გოგა გულორდავა არიან.

ინიციატორების განმარტებით, ცვლილებების მომზადების მიზეზი არსებული პრაქტიკაა, რომელიც ცხადყოფს, რომ ჯარიმების აღსრულების მოქმედი მექანიზმი ეფექტური არ არის. კერძოდ, პრობლემურია პირისთვის საჯარიმო ქვითრის ჩაბარების პროცედურა.

„სამართალდამრღვევი მიმართავს სხვადასხვა ხერხს, რათა ხანდაზმულობის ვადის გასვლამდე, რომელიც მოქმედი კანონმდებლობით ექვს თვეს შეადგენს, თავი აარიდოს საჯარიმო ქვითრის ჩაბარებას. არსებული მონაცემებით, კალენდარული წლის განმავლობაში დაფიქსირებულ სამართალდარღვევებთან დაკავშირებით გაცემული ჯარიმების რაოდენობის მხოლოდ დაახლოებით 50 პროცენტის აღსრულება ხდება. შესაბამისად, აღნიშნული ნათლად წარმოაჩენს აღწერილი აღსრულების მექანიზმის არაეფექტურობას“, – აღნიშნულია კანონპროექტის განმარტებით ბარათში.

კანონპროექტის თანახმად, საჯარიმო ქვითარი ჩაბარებულად ჩაითვლება იმ შემთხვევაშიც, თუ მის მიღებაზე უარს იტყვიან სამართალდამრღვევი პირის ოჯახის წევრები. ესენი კი არიან – მეუღლე, შვილი, ნაშვილები, შვილიშვილი, შვილიშვილის შვილი და მისი შვილი, მშობელი და მშვილებელი, და, ძმა, დისწული, ძმისწული და მათი შვილები, ბებია და პაპა, ბებიის დედ-მამა და პაპის დედ-მამა, ბიძა, დეიდა, ბიცოლა, მამიდა და მასთან მუდმივად მცხოვრები სხვა სრულწლოვანი პირი.

მოქმედი კანონმდებლობით, გზავნილის განმახორციელებელი ვალდებულია, პირის რეგისტრაციის მისამართზე მიიტანოს გზავნილი და ჩაუბარებლობის შემთხვევაში, შესაბამისი წერილობითი უკუგზავნილი შეადგინოს.

0
თემები:
ტრანსპორტი საქართველოში