ცარიელი პლაჟი

მკვდარი სეზონი: ევროპა რუსეთის გამო მილიარდებს კარგავს

72
(განახლებულია 14:37 02.06.2021)
ევროკავშირი რუსული კოვიდ-ვაქცინის დარეგისტრირებას არ ჩქარობს, რის გამოც თავად ნახულობს უზარმაზარ ფინანსურ ზარალს

ნატალია დემბინსკაია

ევროკავშირი ცდილობს, რაც შეიძლება მალე გაიხსნას ტურისტებისთვის. თუმცა რუსული ვაქცინის დარეგისტრირებას მაინც არ ჩქარობს, წერს საინფორმაციო სააგენტო РИА Новости.

ეს კი იმას ნიშნავს, რომ შარშანდელის მსგავსად წელსაც ათობით მილიარდს დაკარგავს, რომელიც რუსებს შეეძლოთ დაეხარჯათ. სანამ ოტელიერები და რესტორატორები მოსალოდნელ ზარალს ითვლიან, ევროპელი რეგულატორები შიშობენ, რომ მოსკოვი გეოპოლიტიკურ გავლენას გააძლიერებს. გერმანიაში პოლიტიკის დავიწყება და ბიუროკრატიული ფორმალობებისთვის ბოლოს მოღება სურთ — ვაქცინა „სპუტნიკ V−ს“ ისინი უკვე ზაფხულში ელოდებიან.

დროს წელავენ

მიუხედავად იმისა, რომ „სპუტნიკ V“ ოფიციალურად აღიარეს მსოფლიოს 46 ქვეყანაში, მათ შორის მხოლოდ ორი ევროპული სახელმწიფოა: უნგრეთი და სლოვაკეთი . ევროპის წამლების სააგენტომ (EMA) რუსული ვაქცინის სარეგისტრაციო დოსიეს თანმიმდევრული ექსპერტიზის პროცედურა 4 მარტს დაიწყო, თუმცა საქმე მკვდარი წერტილიდან არ დაძრულა.

მოსკოვში დარწმუნებულები არიან, რომ დროს შეგნებულად წელავენ. როგორც საგარეო დაზვერვის სამსახურის დირექტორის სერგეი ნარიშკინი აცხადებს, EMA−ამ ამის თაობაზე „სიგნალები ევროკავშირის მაღალი კაბინეტებიდან“ მიიღო.

მარტში სააგენტო Reuters−ი წერდა, რომ ევროკავშირი რუსულ პრეპარატს ეწინააღმდეგება როგორც „უხერხული რეჟიმის პროპაგანდისტულ სვლას“. თუმცა დაუპატენტებელი ვაქცინების შეძენა აკრძალული არ არის.

დასავლელი ექსპერტები ჯერ კიდევ თებერვალში ალაპარაკდნენ მოსკოვისა და პეკინის „სავაქცინო დიპლომატიაზე“.  რუსეთი და ჩინეთი თავიანთი პრეპარატების წარმოება−გაყიდვაზე მთელ მოსფლიოში დებენ კონტრაქტებს გეოპოლიტიკური გავლენის გასაფართოვებლადო, მიაჩნიათ ევროკავშირში.

თუმცა, როგორც Reuters−ი ირწმუნებოდა დიპლომატიურ და ოფიციალურ წყაროებზე დაყრდნობით, ევროპელები  ცოტ−ცოტა უკვე განიხილავენ  „სპუტნიკ V−ს ექსპანსიას". 450 მილიონ კაცს ხომ ვაქცინირება ესაჭიროება, საკუთარი სიმძლავრეები კი აშკარად არ არის საკმარისი.

ზარალი დაითვალეს

ევროკავშირის ქვეყნები ვაქცინირებული ტურისტებისთვის იხსნება, მაგრამ მათ შორის რუსი ტურისტები — ტრადიციულად, ერთ−ერთი ყველაზე მხარჯველები — მათ შროს არ არიან. ევროპული ბაზარი ამით აშკარად არ არის აღფრთოვანებული.

გაეროს მსოფლიო ტურისტული ორგანიზაციის (UNWTO) დათვლით,  2014 წელს, ეკონომიკური კრიზისის დაწყებამდე, რუსები საზღვარგარეთ 50 მილიარდ დოლარზე მეტს ხარჯავდნენ წელიწადში და ამ პარამეტრით პირველ ხუთეულში შედიოდნენ.

კიდევ ერთი პანდემიამდელი კვლევის თანახმად, რომელიც Visa Global Travel Intentions−მა ჩაატარა, რუსი მოგზაურები საშუალოდ 1676 დოლარს ხარჯავენ უცხოეთში დასვენებაზე, ევროპელები კი 1174 დოლარს. პროგნოზის მიხედვით, მომდევნო ორი წლის საშუალო მსოფლიო მაჩვენებელი 36%-ით უნდა გაზრდილიყო — 2443 დოლარამდე. ამასთან რუსი ტურისტები 5%-ით მეტს დახარჯავდნენ, საუდელი მოგზაურები — 10%-ით ნაკლებს, ხოლო ევროპელები კი ბიუჯეტს ერთი მეხუთედით შეამცირებდნენ.

მაგრამ 2020 წელს ბაზარმა ეს თანხები ვერ იხილა, ყველაფერი პანდემიამ ჩაყლაპა. მსოფლიო ტურიზმის შარშანდელი დანაკარგები რეკორდულია ისტორიის განმავლობაში. UNWTO−ს განცხადებით, შემოსავლები 1,3 ტრილიონი დოლარით დაეცა, რაც 11−ჯერ მეტია 2009 წლის კრიზისზე.  კერძოდ, ტურნაკადი ევროპაში 70%-ით შემცირდა. გამოდის, რომ მოგზაურობის რაოდენობათა დაცემა აბსოლუტურ გამოხატულებაში 500 მილიონია.

დაივიწყეთ პოლიტიკა

გასაკვირი არ არის, რომ დარგი ხელიდან გაშვებულის ანაზღაურებას ცდილობს. როგორც ევროპის კავშირის აღამსრულებელმა დირექტორმა განაცხადა, ტურიზმის უპრეცედენტო დანაკარგების  კომპენსირება შეძლებისდაგვარად სწრაფად უნდა მოხდეს. ამიტომაც ნებისმიერ ქვეყნიდან დართეს მოქალაქეებს შესვლის უფლება, თუ ისინი ჯანმოსა და EMA−ს მიერ აღიარებული ვაქცინებით იქნებიან აცრილები. ჯერჯერობით ამ სიაშია არიან: Pfizer−ი, Moderna, Johnson & Johnson−ი და AstraZeneca. ჩინური Sinovac−ი რიგშია.

საკითხი, გამართლებულია თუ არა რუსეთის მოსახლეობისა და ევროპის ტურისტული ინდუსტრიის იმედები „სპუტნიკ V−ს“ წვდომაზე, ღიად რჩება. როგორც ჩანს, ევროპის ოყტელებსა და რესტორნებს წელსაც მხაჯველი რუსი ტურისტების გარეშე მოუწევთ ფონს გასვლა.

რაც ყველაზე საოცარია, ევროკავშირი მზადაა შეიძინოს საიმედო და უსაფრთხო ვაქცინა, მაგრამ ბრიუსელი ამის უფლებას არ აძლევს. ამის ნათელი მაგალითი გერმანიაა. ბავარიის პრემიერმა ჯერ კიდევ აპრილში მოაწერა ხელი რუსეთის პირდაპირი ინვესტიციების ფონდთან  მემორანდუმს „სპუტნიკ V−ს“ შესყიდვებზე. პირველი პარტიის მიღებას უკვე ივლისში ელოდებოდნენ, ახლა კი მინიმუმ შემოდგომამდე მოუწევთ ლოდინი. ბავარიის პრემიერმა მოუწოდა ევროკავშირის ხელისუფლებას, რაც შეიძლება მალე დაამტკიცონ პრეპარატი და აღარ გაჭიმონ პროცედურა პოლიტიკური მიზეზებით.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

72
თემები:
რუსეთი დღეს (881)
ნატოს წვრთნები

მოსაზრება: ახალი ანტირუსული მანიფესტი ნატოს კომუნიკე

17
(განახლებულია 21:04 16.06.2021)
ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის ივნისის სამიტი სხვებისგან აბსოლუტურად გამოგონილი საფრთხეების კონფიგურაციით გამოირჩევა.

ნატოს შემაჯამებელი კომუნიკეს კოორდინატთა დამახინჯებულ სისტემაში მსოფლიოს მთავარ საფრთხედ რუსეთი დასახელდა (რაც პროგნოზირებადი იყო), მეორე ადგილზე დიდი სხვაობით აღმოჩნდნენ ჩრდილოეთ კორეა და ირანი, მშვიდობიანი ბელარუსი მესამე ადგილზე „დაინიშნა“, ჩინეთი კი მხოლოდ მეოთხე გამოდგა. ნატოსთვის არავის მიუნიჭებია თანაბარუფლებიანი, დამოუკიდებელი სახელმწიფოების „ხარისხებად“ დაყოფის უფლება. მით უმეტეს არაადეკვატურად გამოიყურება ალიანსის „ბრალდებითი“ არგუმენტაცია, რომელიც პლანეტის მოსახლეობის მხოლოდ დაახლოებით ათი პროცენტის ინტერესებს წარმოადგენს.

ბრიუსელის 14 ივნისის სამიტის კომუნიკე არსობრივად ანტირუსული „მანიფესტია“ — სიტყვამრავალი, გიჟური და დსთ-ის ქვეყნებისა და ზოგადად კაცობრიობისთვის სახიფათო. „საბრალდებო დასკვნაში“ რუსულ საფრთხეს ათზე მეტი პუნქტი ეძღვნება, ხოლო ჩრდილოეთ კორეასა და ირანს — თითო-თითო, ჩინური საფრთხე ორ პუნქტშია მონიშნული. პარადოქსული დოკუმენტია.

ბოლო მეოთხედი საუკუნის განმავლობაში ალიანსი აქტიურად ბომბავდა ირანს, ავღანეთს, ლიბიას, იუგოსლავიას, სირიას და ნამდვილად არ აქვს ასეთი განცხადებების უფლება: „რუსეთის აგრესიული ქმედებები საფრთხეს წარმოადგენს ევროატლანტიკური უსაფრთხოებისთვის“. კომუნიკეში ასევე აღნიშნულია, რომ ბლოკი უკვე 25 წელზე მეტია, რაც რუსეთთან პარტნიორობას აგებს და საერთაშორისო ვალდებულებებსაც ასრულებს, ხოლო რუსეთი „განაგრძობს ღირებულებების, პრინციპების, ნდობისა და ვალდებულებების დარღვევას“.

„პარტნიორებს“ რეალობაში დაბრუნება არ სურთ. აშშ-ისა და ევროკავშირის მიერ კიევში ორგანიზებული სახელმწიფო გადატრიალების, ყირიმის რუსეთის შემადგენლობაში დაბრუნებისა და 2014 წელს უელსში ნატოს სამიტის შემდეგ ალიანსმა შეაჩერა „რუსეთთან პრაქტიკულად ყოველგვარი სამოქალაქო და სამხედრო თანამშრომლობა“. ამასთან მოსკოვმა უნდა მოინანიოს და „საქმეების ჩვეულებრივ წარმოებას დაუბრუნდეს“. ანუ დაუბრუნოს „ოკუპირებული“ ტერიტორიები მათ მფლობელებს: ყირიმი — უკრაინას, აფხაზეთი და ცხინვალის რეგიონი — საქართველოს, დნესტრისპირეთი — მოლდოვას. წინააღმდეგ შემთხვევაში ბრიუსელი იმუქრება, რომ „რეაგირებას მოახდენს უშიშროების სფეროში გაუარესებულ ვითარებაზე, მათ შორის ჩრდილოატლანტიკური კავშირის აღმოსავლეთ ნაწილში ალიანსის გაძლიერებული განთავსებით“.

არგუმენტაცია დამახინჯებულ მსოფლმხედველობას ასახავს და გვაიძულებს გავიხსენოთ საფრანგეთის პრეზიდენტ ემანუელ მაკრონის გამონათქვამი „ნატოს ტვინის სიკვდილის“ შესახებ. მშვიდობასა და უშიშროებაზე სიტყვებს ამოფარებული აშშ და მისი მოკავშირეები რუსეთთან ბრძოლისთვის ემზადებიან, რა დროსაც მეზობელი ქვეყნებისა და ხალხების ბედს უგულებელყოფენ.

უსაფუძვლო ბრალდებები

ალიანსს რუსეთის სამხედრო ძლიერების ზრდა აშფოთებს სხვადასხვა სფეროში: ახალი სამხედრო პოტენციალი, „პროვოკაციული საქმიანობა, მათ შორის ნატოს საზღვრებთან“, შეტყობინების გარეშე ჩატარებული ფართომასშტაბიანი მოულოდნელი სწავლებები, ყირიმში სამხედრო ძალის ზრდა, კალინინგრადის ოლქში ორმაგი დანიშნულების თანამედროვე რაკეტების განთავსება, ბელარუსთან სამხედრო ინტეგრაცია. აქ აუცილებლად უნდა გავიხსენოთ, რომ ეს რუსეთი კი არ მიუახლოვდა ალიანსის საზღვრებს, არამედ ნატო გაფართოვდა რუსეთის საზღვრებამდე და უკვე დიდი ხანია, რაც დსთ-ის სივრცეზე ჰიბრიდულ ომებს იყენებს „ფერადი რევოლუციების“ ფორმატში. ნატო ჰუმანიტარული ორგანიზაცია არ არის. ის პოტენციურ საფრთხეს წარმოადგენს რუსეთის უშიშროებისთვის. მოსკოვისა და მინსკის რეაქციები სრულიად კანონზომიერია. იქ არ დავიწყებიათ ალიანსის ევროპაში (იუგოსლავია), ახლო აღმოსავლეთსა (ერაყი, ავღანეთი, სირია) და აფრიკაში (ლიბია) გეოპოლიტიკური „კორექციები“ და არც ბევრი სხვა რამ.  

რეალური „სამხილების“ არარსებობის ფონზე ნატო რუსეთს მიაწერს: მოკავშირეების არჩევნებსა და დემოკრატიულ პროცესებში ჩარევის მცდელობებს, „ფართომასშტაბიან სადეზინფორმაციო კამპანიებს“, „რუსული სპეცსამსახურების უკანონო და დესტრუქციულ საქმიანობას“ ალიანსის ტერიტორიაზე, და მოუწოდებს რუსეთს, ამოიღოს ჩეხეთის რესპუბლიკა და შეერთებული შტატები „არამეგობრული ქვეყნების“ ჩამონათვალიდან.

რუსეთი „ნატოს იძულების“ მიზნით თითქოს თავისი ბირთვული არსენალის დივერსიფიკაციას ახდენს საშუალო და მცირე სიშორის სარაკეტო კომპლექსების განთავსების გზით. რისთვის იძულების? რას ნიშნავს ისეთი ფუჭი ფრაზები, როგორიცაა „სტრატეგიული დაშინების აგრესიული პოლიტიკა“, თუ ნატოს ამ ქვეყნებმა ახლახან რუსეთის კონკრეტულ შეთავაზებას დაუჭირეს მხარი ევროპაში საშუალო და მცირე სიშორის სარაკეტო კომპლექსების განთავსებაზე მორატორიუმის შესახებ?

„რუსეთი განაგრძობს აგრესიულ და უპასუხისმგებლო რიტორიკას ბირთვულ სფეროში, უთმობს რა ამასთან სულ უფრო მეტ ყურადღებას დესტაბილიზაციის გამომწვევ წვრთნებს“. უკაცრავად, მაგრამ სამხედრო სწავლებებს მსოფლიოს ყველა ქვეყანა ატარებს საკუთარ ტერიტორიაზე და მხოლოდ ნატოს წევრები ამუშავებენ მანევრების დიდ ნაწილს სხვების ტერიტორიებზე — აგრესიულად და უპასუხისმგებლოდ.

განა მოსკოვი ემუქრება ვინმეს ბირთვული იარაღის გამოყენებით, ან ღიად გადაჰყავს თავისი ჯარები ოკეანის გადაღმა მექსიკის ჩრდილოეთსა თუ კანადის სამხრეთში სამხედრო მანევრების ჩასატარებლად იმის ანალოგიურად, რასაც პენტაგონი აკეთებს ევროპაში? რუსული წვრთნები ზედმეტად მასშტაბურია? მაგრამ რუსეთის ტერიტორიას ხომ ანალოგი არ აქვს მსოფლიოში (აშშ-ის ტერიტორიაზე ორჯერ დიდია) და თავდაცვისუნარიანობის უზრუნველსაყოფად თანაბარზომიერი ინსტრუმენტები ესაჭიროება. აშკარაა, რომ რუსეთის დადანაშაულებას ყველა მომაკვდინებელ ცოდვაში ის მიზანი აქვს, რომ შეინიღბოს ან გამართლდეს აშშ-ისა და ნატოს რეალური სამზადისი რუსეთისა და მისი მოკავშირეების წინააღმდეგ ბრძოლისთვის.

ალიანსის სამხედრო ინფრასტრუქტურისა და უცხოეთის ჯარების მზარდი განთავსება რუმინეთსა და ბალტიის ქვეყნებში — ეს მშვიდობიანი რეგიონებისა და ზღვების შეიარაღებული კონფლიქტის ზონად ქცევის მკაფიო მაგალითია.

მშვიდობიანი დსთ-ის დემონტაჟი

ნატოს კომუნიკეში ნათქვამია, რომ არსებულ ვითარებაში უკრაინაში მიმდინარე და ასევე მის გარშემო კონფლიქტი მათი დღის წესრიგის ნომერ პირველი თემაა. იქვე რუსეთის „დანაშაულების“ სიაც დაერთვის. მაგრამ რუსეთი არ მიიჩნევს თავს უკრაინაში მიმდინარე სამოქალაქო ომში კონფლიქტის მხარედ. თანაც, განა 2014 წლის უკრაინულ არჩევნებში აშშ-ისა და ევროკავშირის უხეში ჰიბრიდული ჩარევა არ იქცა დონბასში შეიარაღებული კონფლიქტისა და ყირიმის რუსეთის შემადგენლობაში დაბრუნების მიზეზად? ფაქტები შეიძლება არ აღიარო ან ახლებურად განმარტო, მაგრამ მათი შეცვლა შეუძლებელია.

ალიანსი კვლავ და კვლავ აცხადებს, რომ მხარს უჭერს უკრაინის, საქართველოსა და მოლდოვის ტერიტორიულ მთლიანობას „საერთაშორისოდ აღიარებულ საზღვრებში“ და მოუწოდებს რუსეთს, „გაიყვანოს ჯარები, რომლებიც მან სამივე ქვეყანაში მათი თანხმობის გარეშე განათავსა“.

კომუნიკეს კიდევ ერთი საყურადღებო პუნქტი ასეთია: „ნატოს წევრი ქვეყნები კვლავ ღრმად არიან შეშფოთებული ბელარუსში 2020 წლის აგვისტოდან განვითარებული მოვლენებით. რესპუბლიკის პოლიტიკასა და ქმედებებს შედეგები მოაქვს რეგიონული სტაბილურობისთვის“. ეს წარმოუდგენელი პოლიტიკური პირფერობის მაგალითია. რა დესტაბილიზაციის გამომწვევ ქმედებებზეა საუბარი? ალიანსს რატომღაც არ აღელვებს „ყვითელი ჟილეტების“ უფრო მასშტაბური და ხანგრძლივი აქციები საფრანგეთში და არც კაპიტოლიუმის შტურმი, რის შემდეგაც 400 კაცი დააკავეს. რა, ეს სხვა რამეა?

ნატოს კომუნიკეს ვრცელი ტექსტი მის საიტზე სამ ენაზეა გამოქვეყნებული. მსურველებს მასში ბევრი შეუსაბამობის აღმოჩენა შეუძლიათ.

და, ბოლოს, თალიბებთან ოცწლიანი ომისა და აშშ-ისა და ნატოსთვის სამარცხვინო სამშვიდობო შეთანხმების გაფორმების შემდეგ ტერორისტებთან, რა დროსაც ავღანეთიდან უცხოური ჯარები ფაქტობრივად გაიქცნენ, „პარტნიორებმა“ ესოდენ აქტიურად არ უნდა იქნიონ „ხელკეტი“ ევროპასა თუ არქტიკაში. ამას შეიძლება რიკოშეტი მოჰყვეს. თანასწორუფლებიან მხარეთა შორის მოლაპარაკებათა პროცესში გონივრული კომპრომისები და შემდგომი მშვიდობიანი თანაარსებობა შესაძლებელია.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

17
ამერიკელი სამხედროები

მოსაზრება: ამერიკელებს ახალი ძლიერი მოთამაშე შეავიწროვებს

36
(განახლებულია 20:50 15.06.2021)
„ჩინეთმა თვალი ახლო აღმოსავლეთს დაადგა“, „ოთხას მილიარდ დოლარად ღირებული კონტრაქტი გავლენას აძლიერებს“, „ჩვენი ლუკმა რუსებსა და ჩინელებს დარჩება“ — ასეთი სათაურებით გამოდის ამერიკული გაზეთები.

სოფია მელნიჩუკი

სამხედროები შეშფოთებული არიან იმით, რომ პეკინი და მოსკოვი მათ ადგილს დაიკავებენ რეგიონში, თუ კლანჭებს მოადუნებენ. შეშფოთების მიზეზები არსებობს: ჩინეთი — ახლოაღმოსავლური ნავთობის მთავარი მყიდველი და ბევრი ქვეყნის უდიდესი ეკონომიკური პარტნიორია, მაგრამ რუსეთის გარეშე პოლიტიკური პრობლემის გადაჭრა არ შეუძლია. ვის აქვს აშშ-ის შევიწროების უნარი, იხილეთ РИА Новости-ს საავტორო მასალაში.

დახმარების ვაკუუმი

ცენტრალური სარდლობის ხელმძღვანელი, გენერალი ფრენკ მაკენზი ახლო აღმოსავლეთში ცოტა ხნის წინანდელი ტურნეს დროს ამბობდა, ჩვენი წასვლის შემდეგ ვაკუუმს რუსები და ჩინელები ამოავსებენ, ვაშინგტონი ყურადღების აღმოსავლეთ აზიაზე გადატანას აპირებს, ეს კი საუდიტების ინტერესებს ეწინააღდეგება, რომლებსაც ვაშინგტონის იმედი აქვთ ამბოხებულ ჰუსიტებთან ბრძოლაშიო.

პეკინს, გენერლის აზრით, გრძელვადიანი მიზნები აქვს ეკონომიკური ძალის გავრცელებასა და რეგიონში სამხედრო ბაზების შექმნის კუთხით. რუსეთი კი მზადაა მიჰყიდოს მას საჰაერო თავდაცვის სისტემები და სხვა შეიარაღება.

„მე სრულიად ვეთანხმები, რომ ჩინეთი ის საფრთხეა, რომელზეც ყურადღების კონცენტრაცია უნდა მოვახდინოთ, — აღნიშნა მაკენზიმ. — იმავდროულად ჩვენ გლობალური ზესახელმწიფო ვართ და გლობალურად უნდა ვიაზროვნოთ. გენერალმა აღიარა, რომ მოგზაურობის დროს ადგილობრივებისგან ხშირად ესმოდა შეკითხვა – არის თუ არა აშშ პარტნიორობის ერთგული და რა სახის დახმარების იმედი შეიძლება ჰქონდეთ.

საეჭვო პარტნიორობა

სამხედროები ჩინეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის ვან ის ამასწინანდელმა ახლოაღმოსავლურმა ტურნემ შეაშფოთა. აპრილში ის საუდის არაბეთს, არაბეთის საამიროებს, ომანს, ბაჰრეინს, ირანსა და თურქეთს ეწვია. იქ ის პალესტინა –ისრაელის კონფლიქტზე, სირიაზე, ლიბიასა და იემენზე, სპარსეთის ყურის სხვა ქვეყნებს შორის არსებულ უთანხმოებებზე საუბრობდა.

მინისტრმა კონკრეტული წინადადებებიც კი წამოაყენა, რაც მანამდე არ მომხდარა. მაგალითად, ჩინეთი მზადაა გახდეს არენა მრავალმხრივი დიალოგისთვის ნავთობ-ობიექტებისა და საზღვაო გზების უსაფრთხოების უზრუნველყოფის მექანიზმების შესახებ. გარდა ამისა, ვან იმ მადლობა გადაუხადა არაბულ ქვეყნებს ჩინეთის შიდა საქმეებში ჩაურევლობისა და „კონტრტერორისტული ღონისძიებების“ მხარდაჭერისთვის სინცზიან-უიღურის ავტონომიაში.

თეირანთან ხელი მოეწერა შეთანხმებას ნავთობის 25 წლით მიწოდების თაობაზე. დეტალები არ გასაჯაროებულა, თუმცა იმის შესახებ, რომ ჩინეთი მზადაა ჩადოს ირანის ენერგეტიკულ და სატრანსპორტო სფეროში 400 მილიარდი დოლარი, ჯერ კიდევ გასულ წელს გახდა ცნობილი დოკუმენტების შავი პირების გაჟონვის წყალობით.

როგორც დამკვირვებლები აღნიშნავენ, პეკინი ცდილობს არ „გამობრწყინდეს“, როდესაც საქმე ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში პროექტებს ეხება. კონტრაქტებს ინიციატივა „ერთი სარტყელი — ერთი გზის“ ფარგლებში სხვა ქვეყნებში პომპეზურად წარმოაჩენენ ხოლმე, თუმცა ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებთან ურთიერთქმედებების შესახებ დოკუმენტების უმეტესობა არც ჩინურ, არც ინგლისურ და არც ადგილობრივ ენებზე არ ქვეყნდება ხოლმე.

სულ ცოტა რამაა ცნობილი აბუ-დაბის ეროვნული კეთილდღეობის ფონდის ინვესტიციებზე ჩინურ კომპანიებში, რომლებიც ხელოვნურ ინტელექტს იკვლევენ. მაგალითად, SenseTime-ში, სადაც, სხვა თემების პარალელურად, სახის ამომცნობ სისტემაზეც მუშაობენ. ჩინეთთან თანამშრომლობა ასეთ სფეროებში არ აღაფრთოვანებს ამერიკელებს, რომლებიც შიშობენ, რომ პეკინი რეგიონში „ციფრულ ავტორიტარიზმს“ ავრცელებს.

თუმცა ირანი ჩინეთის მთავარი პარტნიორი არ არის რეგიონში. საუდის არაბეთი და ერაყი თეირანს უსწრებენ ნავთობის მიწოდებებით, სავაჭრო ბრუნვის მოცულობით, პირდაპირი ინვესტიციებითა და შეიარაღების ყიდვით. ახლო აღმოსავლეთში ჩინური იარაღის გაყიდვა, მართალია, ამერიკულს ვერ უტოლდება, მაგრამ ბოლო წლებში საგრძნობლად გაიზარდა.

პასუხისმგებლობა უსაფრთხოებაზე

ჩინელები უკვე გავიდნენ ტრადიციულ ამერიკულ ბაზარზე, აღნიშნა РИА Новости-სთან საუბრისას ექსპერტმა ვასილი კაშინმა. „საუდის არაბეთი ჩინური იარაღის მსხვილი მყიდველია, უპირველესად, საბრძოლო დრონების რაოდენობის მხრივ. იქ ამწყობი ქარხნის პროექტიც კი ამუშავდა. ხდებოდა ბალისტიკური რაკეტების შეზღუდული რაოდენობის მიწოდებაც. იყიდება არტილერია და ჯავშანტექნიკა“.

და, მიუხედავად იმისა, რომ პეკინი რეგიონის ბევრი ქვეყნის მთავარი ეკონომიკური პარტნიორია და ბაზა აქვს ჯიბუტიში, აშშ-ის და რუსეთის მსგავს სამხედრო როლს ჯერჯერობით ვერ ასრულებს.

ექსპერტის თქმით, ამასთან ჩინელებისთვის ახლო აღმოსავლელებთან თანამშრომლობა უფრო ძნელია, ვიდრე აფრიკასთან. „აქ შეიძლება ხისტად დაიცვან თავიანთი პოზიციები. ირანიც კი, რომელიც იზოლაციაშია მოქცეული, შეთანხმებებს აუქმებდა, როდესაც პეკინი ვალდებულებებს არ ასრულებდა“.

ჩინეთის ეკონომიკური ექსპანსია აღიზიანებს ამერიკელებს, მაგრამ მათ არაფრის შეცვლა არ შეუძლიათ, აღნიშნავს ახლო აღმოსავლური პროექტების მენეჯერი რუსლან მამედოვი. „შექმნილ რეალობაში, ტრანსფორმირებად რეგიონულ და მსოფლიო წესრიგში, ყველას უწევს კომპრომისებზე წასვლა“, — ამბობს ის.

„ახლო აღმოსავლური სახელმწიფოები ჩინეთს პოზიტიურად აღიქვამენ. იქ ესმით, რომ ჰეგემონი ათობით წლის განმავლობაში იყო აშშ, რაც ბევრს ხელ-ფეხს უკრავდა: შიდა აქტორი თავის პოლიტიკას ატარებდა, რეგიონულები კი იძულებით ემორჩილებოდნენ, — ამბობს მამედოვი. — წინააღმდეგობის მცდელობები ჩავარდნისთვის იყო განწირული. ამის მაგალითია ერაყი, რომელსაც რეგიონში ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი არმია ჰყავს, მაგრამ შეერთებულმა შტატებმა ქვეყანა ქაოსში ჩაძირა“.  

მეორე მხრივ, პენტაგონის წარმომადგენლის განცხადებები არ უნდა აღვიქვათ სერიოზული ქმედებებისკენ მოწოდებად, მით უმეტეს, რომ ახლო აღმოსავლეთში ამრიკელები რუსებთან ჯერჯერობით თანამშრომლობენ, მიაჩნია ექსპერტს.

პერსპექტიული ამერიკული კვლევების ცენტრის დირექტორს მაქსიმ სუჩკოვს მიაჩნია, რომ გენერალ მაკენზის არაფერი ახალი არ უთქვამს. „ახლო აღმოსავლეთში ძველი მასშტაბებით ყოფნა ვაშინგტონს ამძიმებდა, მაგრამ ბარაკ ობამასა და დონალდ ტრამპის მცდელობები, ამის ოპტიმიზაცია მოეხდინათ, სამხედროების წინააღმდეგობას აწყდებოდა, — ამბობს ის. — ამაში პროფესიონალურ-პირადიცაა: ცენტრალური სარდლობა ტრადიციულად იყო აშშ-ის ყველაზე დიდი სამხედრო ოპერაციების ეპიცენტრი და მის ხელმძღვანელებს არ სურთ, დაუთმონ შიდა ლიდერობა წყნარი ოკეანის სარდლობას, არადა ამას ჩინეთის შეკავების თავად ლოგიკა მოითხოვს. აქედანაა მცდელობები იმისა, რომ ხელმძღვანელობას ახლო აღმოსავლეთის მნიშვნელობა ჩინეთისა და რუსეთისთვის წინააღმდეგობის გაწევის სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი თემის გავლით დაანახონ“.

სუჩკოვის თქმით, რეალურად არც პეკინსა და არც მოსკოვს „ამერიკულ სტილში“ დომინირებისთვის არც ამბიცია აქვთ და არც რესურსები.

„თანამედროვე მსოფლიოში ეს საჭირო არცაა: კერძოდ, ამერიკული გამოცდილება აჩვენებს, რომ მასშტაბური სამხედრო ყოფნა ავტომატურად არ კონვერტირდება საგარეო-პოლიტიკურ წარმატებაში“, — მიაჩნია ექსპერტს.

თუმცა, მისი აზრით, რეგიონზე ამერიკის გავლენის სრულ დასუსტებაზე საუბარი არ ღირს — აშშ-ს სიმტკიცის ძველებურად დიდი მარაგი აქვს. ამიტომ ამერიკელი სამხედროები ეშმაკობენ, როდესაც ვაშინგტონში საკუთარ პუბლიკას არწმუნებენ, რომ რუსეთი და ჩინეთი „სადილზე მიირთმევს მათ“.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის პოზიციებს

36
თემები:
რუსეთი დღეს (881)
ნინოწმინდის პანსიონი

რატომ დაატოვინეს ნინოწმინდის პანსიონი ზოგიერთ აღმზრდელს

0
პანსიონიდან ამ ეტაპზე ბავშვების დაახლოებით ნახევარი გაყვანილია ოჯახებში, ხოლო დარჩენილებთან სოციალური მუშაკები მუშაობენ. პარალელურად მიმდინარეობს მუშაობა მათთვის ოჯახების მოსაძიებლად.

თბილისი, 16 ივნისი - Sputnik. აღმზრდელები, რომლებთან დაკავშირებითაც რისკები გამოიკვეთა, ნინოწმინდის პანსიონში აღარ იმყოფებიან, განაცხადა სახელმწიფო ზრუნვისა და ტრეფიკინგის მსხვერპლთა, დაზარალებულთა დაცვისა და დახმარების სააგენტოს დირექტორმა, მერი მაღლაფერიძემ.

დღეს პანსიონის ახალმა დირექტორმა, მეუფე იაკობმა განაცხადა, რომ 40 აღმზრდელიდან პანსიონში 19 დარჩება.

წმინდა ნინოს სახელობის ობოლ, უპატრონო და მზრუნველობამოკლებულ ბავშვთა პანსიონი, რომელიც საპატრიარქოს პატრონაჟის ქვეშაა, ფართო საზოგადოებისა და სახელმწიფო სტრუქტურების ყურადღების ცენტრში სახალხო დამცველის განცხადების შემდეგ მოექცა. როგორც ნინო ლომჯარიამ განაცხადა, პანსიონში ბავშვებზე ფსიქოლოგიური და ფიზიკური ზეწოლა ხორციელდება, ხოლო დაწესებულების ტერიტორიაზე მის წარმომადგენლებს შესვლის უფლებას არ აძლევენ. აღნიშნული განცხადების საფუძველზე საქართველოს შსს-მ გამოძიება დაიწყო.

მაღლაფერიძის განმარტებით, შემდგომი ნაბიჯები შესაძლოა გარკვეული პერსონალის გადამზადებასაც ითვალისწინებდეს.

„როდესაც იდენტიფიცირდა გარკვეული რისკები კონკრეტულ პირებთან დაკავშირებით, მათ დაწესებულების ტერიტორია დატოვეს. როდესაც დაწესებულებაში რაიმე ტიპის რისკზე არის საუბარი, მნიშვნელოვანია, ბავშვის საუკეთესო ინტერესებიდან გამომდინარე მოხდეს მათი განრიდება“, – განაცხადა მერი მაღლაფერიძემ.

მაღლაფერიძის განცხადებით, დღეის მდგომარეობით ნინოწმინდის პანსიონიდან სულ 29 ბავშვია გაყვანილი.

„22 ჩარიცხული ბენეფიციარი რჩება, თუმცა პროცესი კვლავ გრძელდება. ამას წინ უძღვის შეფასება, საუკეთესო ადგილების შერჩევა, ბიოლოგიური ოჯახების შეფასება, მათთან კონტაქტი და ასე შემდეგ. როდესაც ბავშვების ინტერესებზე ვსაუბრობთ, ეს არ არის უბრალოდ ფრაზა, უნდა შევარჩიოთ მათთვის სწორი ზრუნვის ფორმები, შევეცადოთ მათ ბიოლოგიურ მშობლებთან ან მათ სიახლოვეს განთავსება“, – განაცხადა მერი მაღლაფერიძემ.

თბილისის საქალაქო სასამართლომ 5 ივნისს ნაწილობრივ დააკმაყოფილა არასამთავრობო ორგანიზაციის „პარტნიორობა ადამიანის უფლებებისთვის" (PHR) შუამდგომლობა და შესაბამის სახელმწიფო უწყებებს დაავალა შშმ სტატუსის მქონე ბავშვების პანსიონიდან დაუყოვნებლივ გაყვანის პროცესის დაწყება. ეს გადაწყვეტილება საპატრიარქომ გაასაჩივრა.

ნინოწმინდის პანსიონში ჩარიცხული შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ბავშვების სახელმწიფო მზრუნველობის სხვა დაწესებულებაში (მინდობით აღზრდა, მცირე საოჯახო, ან რეინტეგრაცია) გადაყვანა საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროსა და სახელმწიფო ზრუნვისა და ტრეფიკინგის მსხვერპლთა, დაზარალებულთა დახმარების სააგენტოს დაევალათ.

პანსიონთან დაკავშირებით განვითარებული მოვლენების შემდეგ ნინოწმინდის პანსიონის ხელმძღვანელის თანამდებობა პირადი განცხადების საფუძველზე დატოვა მეუფე სპირიდონმა, ხოლო მის ნაცვლად ბოდბელი ეპისკოპოსი, მეუფე იაკობი (იაკობიშვილი) დაინიშნა.

 

0