მთავრობის სახლი კიევში

მოსაზრება: ვინ და რატომ ლაპარაკობს უკრაინის ნატოში გაწევრიანებაზე

50
დონბასში ომის, ანუ რუსეთის თავდასხმის მოლოდინში ვითარების დაძაბვა კიევის მთავარი პროვოკაცია არ არის. უფრო სახიფათო ვლადიმირ ზელენსკის სამშაბათის განცხადებაა.

პიოტრ აკოპოვი

„ჩვენ ვისწრაფვით არმიისა და თავდაცვითი სექტორის რეფორმირებისკენ, მაგრამ მარტო რეფორმებით რუსეთს ვერ შევაჩერებთ. ნატო — ეს დონბასში ომის დამთავრების ერთადერთი გზაა. ნატოს წევრობის სამოქმედო გეგმა ნამდვილ სიგნალად იქცევა რუსეთისთვის“, - თქვა მან სამშაბათს. 

ამის შესახებ უკრაინის პრეზიდენტმა ალიანსის გენერალურ მდივან ისენს სტოლტენბერგს უთხრა და იგივე გაიმეორა იმავე დღეს ბრიტანეთისა და კანადის პრემიერ–მინისტრებთან შეხვედრისას. ზელენსკის სურს, რომ სამოქმედო გგემაში კონკრეტულად გაიწეროს ინტეგრაციის ნაბიჯები და გაწევრიანების ვადები. მისი პრემიერი ცოტა ხნის წინ ამბობდა, რომ უკრაინა ალიანსთან (და ევროკავშირთანაც) მიერთებას ხუთი–ექვსი წლის განმავლობაში შეძლებს. ზელენსკის სიტყვებზე ნატოს სახელმწიფოების საჯარო რეაქცია პროგნოზირებადი იყო — ვაშინგტონში ზოგად ფრაზებს ამბობენ იმის შესახებ, რომ ისინი კი არიან თანახმა, მაგრამ გადაწყვეტილება ნატოს ყველა წევრმა უნდა მიიღოს (ანუ, არაო). ხოლო როგორც ბერლინში აცხადებენ, მიუხედავად იმისა, რომ „უკრაინას თავისუფალი პოლიტიკური არჩევანი აქვს, ახლა წევრობასთან დაკავშირებით შემდგომი ნაბიჯები გათვალისწინებული არ არის“.

ნუთი ზელენსკის მართლაც სჯერა, რომ უკრაინას ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში მიიღებენ? დიახ, და ამაშია უკრაინის არსებობისთვის გამოტანილი განაჩენი.

იმიტომ რომ უკრაინას არ შეუძლია იყოს ნატოს წევრი. სსრკ–ს დაშლის შემდეგ ისტორიული რუსეთის ტერიტორიის ნაწილზე წარმოქმნილი სახელმწიფო უკრაინა უბრალოდ ვერ გახდება ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის ნაწილი, რომელიც ანგლოსაქსებმა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შექმნეს სსრკ–ს წინააღმდეგ.

უკრაინის ელიტებს შეიძლება ეს სურდეთ, ხალხის ნაწილიც (თანაც, დიდი) მხარს უწერდეს ამ ნაბიჯს, მაგრამ ეს შეუძლებელია და არ მოხდება. რატომ? იმიტომ, რომ ნატო არსით რუსეთის შეკავებისკენაა მიმართული (მნიშვნელობა არ აქვს, რა ფორმით არსებობს ის), ხოლო უკრაინა — ეს ისტორიული რუსეთის ნაწილია.

მაგრამ უკრაინის ანტირუსეთად გადაქცევა რომ სურთ, რატომ არ შეიძლება, რომ ისიც რუსეთის მოწინააღმდეგეთა ბანაკში იყოს?

იმიტომ, რომ უკრაინა თავისი არსით არის ობიექტი, რომისთვისაც ომი მიდიდს რუსეთსა და დასავლეთს შორის. დასავლეთი ცდილობს, რუსეთს მისი უმნიშვნელოვანესი ნაწილი წაართვას, გეოპოლიტიკური საზღვრების დიდი გადანაწილება მოაწყოს და რუსეთი აღმოსავლეთისკენ მისწიოს. რუსეთისთვის კი უკრაინის ორიენტაცია განუხილვად საკითხებს მიეკუთვნება: ის ვერ დაუშვებს იმის დაკარგვას, რაც მისი სახელმწიფოებრიობის წყაროსა და საფუძველს წარმოადგენს. ორ სახელმწიფოდ დროებითი გაყოფა (რაც უკვე მოხდა ისტორიაში) გადალახვადია, მაგრამ ატლანტიზაცია, ანუ რუსეთის ჩართვა უცხო გეოპოლიტიკურ სივრცეში, თანაც არა უბრალოდ ევროპულში (ანუ რუსეთისთვის ხან მტრულში და ხან უბრალოდ მოწინააღდეგეში), არამედ ატლანტიკურში (თავისი არსით მტრულში), აბსოლუტურად მიუღებელია რუსეთისთვის.

უკრაინის გეოპოლიტიკური კუთვნილების საკითხი ამგვარად რუსეთისა და დასავლეთის ურთიერთობათა სფეროს განეკუთვნება — თანაც თუ რუსეთისთვის ოს განუხილვადია, დასავლეთის პოზიცია სულაც არ არის ესოდენ პრინციპული. თანაც სიტყვით კი არა, საქმითაც.

არის კი მზად დასავლეთი რუსეთთან უკრაინის გამო ბრძოლისთვის? არა, იმიტომ რომ მისთვის ფსონზე ის არ დევს, რაც რუსეთისთვის. თანაც ეს დასავლეთის ორივე ნაწილს ეხება — ანგლოსაქსებსაც და ევროპელებსაც (ანუ გერმანელებს) რაღა თქმა უნდა, მარტო ის კი არ სურთ, რომ უკრაინისა და რუსეთის დროებითი გაყოფა მუდმივში გადაიყვანონ, არამედ ისიც, რომ ის თავიანთ ისტორიულ სავრცეში, თავიანთ გეოპოლიტიკურ პროექტში ჩართონ. მაგრამ ამისთვის დასავლეთს მარტო რუსეთის  წინააღმდეგობის დაძლევა კი არ მოუწევს (რაც შეუძლებელია, მაგრამ ეს ცალკე თემაა), არამედ შორს მიმავალი ისტორიული არჩევანის გაკეთებაც.

 დასავლეთმა სტრატეგიული ფსონი რუსეთთან მტრულ დამოკიდებულებაზე უნდა დადოს — ანუ იმაზე, რომ უკრაინის მიტაცებით რუსეთს მტრად მოიკიდებს.  ვითომ მტრულად კი არა, როგორსაც ამას საინფორმაციო ომებში ხატავენ, არამედ რეალურ  მტრულად. იმიტომ რომ რუსეთი არასდროს შეურიგდება „რუსული ქალაქების დედის“ დაკარგვას. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ დასავლეთისა და განსაკუთრებით ევროპის მთელი შემდგომი სტრატეგია და გეოპოლიტიკური დაგეგმვა  ამ მარტივ ფაქტს დაექვემდებარება.

როგორც ბისმარკი ამბობდა: „ომის ყველაზე წარმატებული შედეგიც კი ვერასდროს დაშლის რუსეთის ძირითად ძალას, რომელიც მილიონობით რუსს ეფუძნება... ისინი, თუნდაც მთლად დაფლითო საერთაშორისო შეთანხმებებით, ისე სწრაფად გაერთიანდებიან კვლავ, როგორც ვერცხლისწყლის წვეთები“.

ვის სჯერა დასავლეთში უკრაინის ნამდვილად მიტაცებისა და ატლანტიზაციისა? მხოლოდ ძალიან მიამიტებსა და ისტორიაში სრულიად გაუცნობიერებელ ადამიანებს, ან მათ, ვისაც ევროპისთვისაც მიუფურთხებია და მათ, ვისაც შეგნებულად სურთ რუსებისა და ევროპელების ერთმანეთისთვის მიქსევა. არიან ასეთები ატლანტისტურ ელიტაში? რა თქმა უნდა, მაგრამ ამჟამინდელი ელიტის ძირითად მასას (სტრატეგიულად მოაზროვნე ანალიტიკოსების ჩათვლით) ესმის, რაოდენ საშიში ავანტიურაა უკრაინის ატლანტიზაციის იდეაც კი. საშიშია ევროპისთვის — ევროკავშირის ფორმატში თუ დამოუკიდებელი სახელმწიფოების სახით.

ერთიანი ევროპის ჯერჯერობით წარმატებულმა მშენებლობამ, რა თქმა უნდა, გავლენა მოახდინა ევროპული ელიტების ნაწილის რეალობის შეგრძნებაზე. მათმა ნაწილმა, არიან რა ერთგული ატლანტისტები, სულაც დაიჯერეს, რომ ყველაფერი მხოლოდ და მხოლოდ ერთიანი დასავლეთის ნებასა და ძალაზეა დამოკიდებული, რომ ისტორიის დავიწყება და მეზობელი ცივილიზაციებისთვის ანგარიშის გაუწევლობა შეიძლება.

ატლანტიკური (ანგლოსაქსური) გლობალიზაციის პროექტის კრიზისის დროსაც კი ევროპული ელიტების სხვა ნაწილს სჯერა, რომ ევროინტეგრაციაზე კონტროლის უნარს ინარჩუნებს.

მაგრამ ასეთ დამოუკიდებელ ერთიან ევროპასაც კი არ შეუძლია თავს უფლება მისცეს, ურთიერთობები არ იქონიოს მთავარ მეზობელთან, რუსეთთან, მით უმეტეს ჰქონდეს მტრული ურთიერთობა. ღირს კი უკრაინაზე გამოკიდება და ერთიანი ევროპის დაკარგვა? სიხარბის ესოდენ დამაბრმავებელ დონემდე ვროპელები ჯერ არ მისულან.

რა რჩებათ მათ? იმის იმედი, რომ რუსეთი დროთა განმავლობაში როგორღაც თავად დასუსტდება, ქაოსში ჩაეფლობა და მაშინ ნამდვილად აღარ ეცლება უკრაინისთვის. აი მაშინ კი ნამდვილად იქნება შესაძლებელი უკრაინის დასავლური სამხედრო–პოლიტიკური ქოლგის ქვეშ მოქცევა. მაგრმა ამის იმედი დღითიდღე სუსტდება, ხოლო ევროპისა და რუსეთის განვითარების ტენდენცია მსგავს გათვლებს სულ უფრო  და უფრო მოჩვენებითს ხდის.

ამიტომ არანაირი რეალური გეგმები უკრაინის ნატოში გაწევრიანებისა ევროპელებს არ აქვთ, ისევე როგორც რუსეთის გაბრაზების სურვილი ამ თემაზე ლაპარაკითაც კი.

ხოლო ის ევროპელები, რომლებიც მაინც მზად არიან რუსეთის გასაღიზიანებლად უკრაინის ალიანსში გაწევრიანებაზე საუბრით, თავად ევროპელებმა უნდა აღიქვან რეალურ და ძალიან სახიფათო პროვოკატორებად.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

50
თემები:
რუსეთი დღეს (815)
საერთაშორისო გადახდების საბანკო ბარათები

„დაისაჯოს მოსკოვი“: რა მოხდება, თუ რუსეთს SWIFT-დან გათიშავენ

46
(განახლებულია 22:04 13.04.2021)
რუსეთს ბანკთაშორისი კავშირის გლობალური სისტემიდან, SWIFT-დან გათიშვით უკვე მარტო აშშ-ში კი არა, ევროპაშიც ემუქრებიან. ამჯერად ხისტი კოორდინირებული ზომების გატარებისკენ მოწოდება ევროპარლამენტში გაისმა.

ნატალია დემბინსკაია

რით ემუქრება ეს რუსეთს და არის თუ არა მზად მისი ფინანსური სისტემა ამგვარი სცენარისთვის?

ძველი მეთოდები

საერთაშორისო ბანკთაშორის სისტემა SWIFT–ში ორასამდე ქვეყნის 11 ათასი ორგანიზაციაა ჩართული. რუსეთს, რომელიც SWIFT–ის ყველაზე მსხვილი ექსპლუატანტების სამეულში შედის, სისტემიდან გათიშვით 2014 წლიდან ემუქრებიან. საბაბები სხვადასხვაგვარია: ყირიმი, დონბასი, სკრიპალების საქმე, ალექსეი ნავალნის საქმე. აშშ–ის პრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმაც პოსტზე მოსვლისთანავე დადო რუსეთის SWIFT–დან გათიშვის პირობა.

დეკემბერში სააგენტო Reuters წყაროებზე დაყრდნობით წერდა, რომ ჯო ბაიდენი მოსკოვის „დასჯას“ აპირებდა აშშ–ის სახელმწიფო დაწესებულებებზე ჰაკერული შეტევებისთვის, რასაც „სერიოზული ეკონომიკური, ფინანსური და ტექნოლოგიური დანაკარგები უნდა მოჰყვეს რუსეთისთვის“. როგორც კიბერუსაფრთხოების ექსპერტი ჯეიმს ენდრიუ ლუისი აცხადებს, SWIFT–დან გათიშვა — ეს დასჯის ერთ–ერთი ვარიანტია.

აპრილში უკრაინის აღმოსავლეთში მდგომარეობა გამწვავდა — ეს ახალი საბაბია. თემა ევროპაში აიტაცეს. როგორც ევროპარლამენტის წამყვანი ფრაქციის ხელმძღვანელმა მანფრედ ვებერმა თქვა, მოსკოვი „სასიში პროვოკაციების კურს განაგრძობს“.

მისი აზრით, უკრაინასთან საზღვართან „სამხედრო ყოფნის გაძლიერებით“ მოსკოვი დასავლეთის მოთმინებას ცდის. ამიტომ შეერთებულმა შტატებმა და ევროკავშირმა კოორდინირებული პასუხი უნდა გასცენ მას. დეპუტატის თქმით, ვითარების ესკალაციის შემთხვევაში „დოზირებული სანქციების დრო“ აღარ არის. ერთ–ერთ რეალურ ვარიანტად ვებერმა „ოლიგარქების ანგარიშების მასშტაბური გაყინვა“ და ასევე SWIFT–დან გათიშვა დაასახელა.

პრობლემები იქნება

რუსეთს აქვს ფინანსური შეტყობინებების გადაცემის საკუთარი სისტემა (SPFS), რომელიც 2014 წელს აამუშავა. მასში ჩართულია ყველა რუსული ბანკი და ასევე ევრაზიულ ეკონომიკურ კავშირში შემავალი ქვეყნების ათამდე ბანკი. SWIFT–დან გათიშვის შემდეგ ბანკები მის რუსულ ანალოგზე გადავლენ, მაგრამ საერთაშორისო ანგარიშსწორებებისთვის SPFS ჯერჯერობით არ არის სრულფასოვანი ალტერნატივა, ამიტომ დარტყმა სერიოზული იქნება.

„SWIFT–დან გათიშვა რუსეთის ბანკების ტრანზაქციების პარალიზებას გამოიწვევს. ყველაზე მეტად მსხვილი ექსპორტიორები დაზარალდებიან. მათ მხოლოდ უცხოურ ბანკებთან თანამშრომლობა მოუწევთ თავიანთი ოპერაციული საქმიანობის მომსახურებისთვის. გაჩნდება ბევრი შუამავალი, რომლებიც შეზღუდვებს გვერდს აუვლიან. ამით განსაკუთრებით მოიგებენ ევრაზიის ეკონომიკური კავშირის ქვეყნების ფინანსური ინსტიტუტები“, — მიაჩნია საინდექსაციო კომპანია „ბეტა ტექნოლოგიების“ მთავარ სტრატეგს არარატ მკრტიჩიანს.

ყველაფერი მოგვარებადია

მაგრამ კატასტროფა არ მოხდება.

„რუსული ბანკების SWIFT–დან გათიშვა თავისთავად ნიშნავს კონტრაგენტებს შორის ფინანსური ტრანზაქციების გაძვირებასა და შენელებას. აშკარაა, რომ ტრადიციული ჯაჭვი დაირღვევა, საჭირო იქნება გარკვეული დრო მათი აღდგენისთვის. მაგრამ ამის გაკეთება ერთ ან ორ კვირაში იქნება შესაძლებელი“, — ამბობს ოლეგ ბოგდანოვი, QBF–ის წამყვანი ანალიტიკოსი.

სხვა საქმეა, თუ ამას რუსეთის რეზიდენტების დოლარში არსებული სახსრების გაყინვა მოჰყვება, აზუსტებს ექსპერტი. მაშინ შესაძლოა ბაზრებზე პანიკური რეაქცია დაიწყოს. იმისათვის, რომ ყველაფერი დამშვიდდეს, ერთი ან ორი კვარტალი იქნება საჭირო და საბოლოოდ ფინანსური კავშირები მაინც აღდგება.

ამასთან გარდაუვალია სავალუტო რყევები. მაგრამ ტურბულენტობის მოკლე პერიოდის შემდეგ რუბლი ნორმას დაუბრუნდება.

წამგებიანი

მეორე მხრივ, არსებობს მოსაზრება, რომ რუსეთის SWIFT–დან გათიშვა მუქარას არ გასცდება. ჯერ ერთი: SWIFT კერძო კომპანიაა, რომელიც რუსული ბანკებიდან ფულს შოულობს. ამასთან სისტემას ისინი მარტო საერთაშორისო ტრანზაქციებისთვის კი არ იყენებენ, არამედ შიდა ბანკთაშორისი გადარიცხვებისთვისაც. იმისათვის, რომ SWIFT–მა ვინმე გათიშოს, აუცილებელია ევროკავშირის გადაწყვეტილება ან აშშ–ის სანქციები თავად SWIFT–ის წინააღმდეგ. მაგრამ ამ შემთხვევაში რუსეთის სავაჭრო პარტნიორებიც — ამერიკული და ევროპული ბიზესიც ჩამოშორდება საქმეს.

„ეს ვითარება შეიძლება ფორსმაჟორად ჩაითვალოს, რომელიც რუსულ კომპანიებსა და სახელმწიფოს უფლებას არ მისცემს, დაფაროს არსებული ვალდებულებები. ქვეყნის შიდა ვალი დაახლოებით 450 მილიარდი დოლარია. შესაბამისად, კრედიტორებს ფინანსური პრობლემები შეექმნებათ. გარდა ამისა, გართულდება ოპერაციები ძირითად სავაჭრო პარტნიორებთან, რომელთაგან უმსხვილესი ევროკავშირია. ევროპარლამენტის მოწოდებები სხვა არაფერია, თუ არა ბაზრის პოპულიზმი“, — დარწმუნებულია ექსპერტი ანდრეი კოჩეტოვი.

სიმწარეს იწვნევს აშშ–ც. ჯერ ერთი, ვაშინგტონს მხოლოდ ჰიპოთეტური გავლენა აქვს SWIFT–ზე, რომლის შტაბ-ბინაც ბელგიაშია. და მეორეც: რუსეთს ასევე შეუძლია მკაცრი სანქციები დაუწესოს ამერიკულ ბანკებსა და პოლიტიკოსებს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

46
საქართველოს პარლამენტი

შესვლა?.. არშესვლა?.. საკითხავი, აი, ეს არის...

120
(განახლებულია 15:39 13.04.2021)
ქართული მედია ოპოზიციის მიერ გარკვეულ დათმობებსა და შეთანხმების ალბათობაზე დანიელსონის მიერ გამართული მოლაპარაკებების მეორე რაუნდის შემდეგ ისევ ალაპარაკდა.

ამის ინსპირაცია კი კვირას ევროკავშირის ოფისში ჯერ პარლამენტის თავმჯდომარის არჩილ თალაკვაძის, ხოლო შემდეგ „ლელოს“ ლიდერის მამუკა ხაზარაძის ვიზიტი გახდა. როგორც თალაკვაძე, ასევე ხაზარაძე აცხადებენ, რომ ისინი მზად არიან, დანიელსონის ტექსტს ხელი მოაწერონ, მაგრამ მცირედი შესწორებებით. წითელი ხაზი კი როგორც ერთი, ისევე მეორე მხრიდან ვადამდელი არჩევნების დანიშვნასა და მელია-რურუას გათავისუფლებაზე გადის.

სხვათა შორის, 9 აპრილს პარლამენტში გამოსვლისას სწორედ ამიტომ აკრიტიკებდა პრეზიდენტი როგორც ხელისუფლებას, ასევე ოპოზიციას, რომ ვერ იქნა და საერთო ენა ვერ გამონახეს და ქვეყნის ინტერესები საკუთარ ვიწროპარტიულ ინტერესებზე მაღლა ვერ დააყენეს.

ორივე მხარე საუბრების გაგრძელების პარალელურად დიდი ინტერესით ელოდება, რა მოხდება ირაკლი კობახიძის აშშ-ში და ბრიუსელში ვიზიტების შემდეგ. ძნელი დასაჯერებელია, რომ კობახიძემ შეძლოს მთავარი პარტნიორების იმაში დარწმუნება, რომ მელიას პატიმრობა აუცილებელი იყო მაშინ, როცა ამისი მის პრემიერ-მინისტრ გახარიასაც კი არ სჯეროდა.

მეორეს მხრივ, დასავლეთს არ ესმის, რას ნიშნავს ოპოზიციის გაჯიუტება და პარლამენტში არშესვლა, რომელსაც პაატა ზაქარეიშვილმა სამართლიანად უწოდა ყველა დროის ყველაზე სულელური პოლიტიკური გადაწყვეტილება. თანაც, ამ არჩევნების შედეგებს ყველა მთავარი საერთაშორისო მოთამაშე აღიარებს და დღესაც რომ ჩატარდეს არჩევნები, სოციოლოგიური კვლევების შედეგებით თუ ვიმსჯელებთ, დღევანდელ ოპოზიციას ნამდვილად არ აქვს იმის შანსი, უკეთესი შედეგები დადოს.

პარლამენტის ბოიკოტირების გადაწყვეტილების ავტორი და მოკარნახე რომ უკრაინაში მცხოვრები საქართველოს ყოფილი პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილია, ნათლად ჩანს. მას ამ პოზიციით წვრილ-წვრილი პარტიების გაფანტვა და „ნაციონალური მოძრაობის“ დომინანტობის შენარჩუნება სურს, მაგრამ რატომ აყვნენ სხვა, ბარიერგადალახული პარტიები მას ამ ავანტიურაში, ეს უკვე სხვა საკითხია.

როგორც ჩანს, ბოლოს და ბოლოს, პარლამენტში ვიხილავთ „გირჩს“, რომელთაც ძალიან უნდათ საქართველოს პარლამენტის ხილვა და მისი ტრიბუნის გამოყენება, თუმცა საკუთარი სამეფო უკვე შეუქმნიათ, და ასევე „სტრატეგია აღმაშენებლის“ ოთხ დეპუტატს თაკო ჩარკვიანის გამოკლებით, რომელიც სიის მეორე ნომერი იყო, მაგრამ, როგორც ჩანს, სწორედ პარლამენტში შესვლა-არშესვლის საკითხის გამო დატოვებს პარტიას.

რაც შეეხება „ლელოს“, ის საკუთარ პირობებს აყენებს. არადა, როგორც ჩანს, სწორედ „ლელოს“ გადაწყვეტილება იქნება მთავარი იმისათვის, შეძლებს თუ არა პარლამენტი საკონსტიტუციო ცვლილებების მიღებას 113 ხმით. ამის გარეშე ბარიერის 3 პროცენტამდე ჩამოწევა არ მოხერხდება. სხვათა შორის, ხელისუფლებას ძალიანაც აძლევს ხელს, ამტკიცოს, რომ მას სურს საარჩევნო კოდექსის შეცვლა, მაგრამ ოპოზიცია ამის საშუალებას არ აძლევს. ამით ხელისუფლება მასზე მორგებულ კანონსაც შეინარჩუნებს და კონსტრუქციულ სახესაც.

„უახლოეს დღეებში" გახდება ცნობილი, თუ როდის შედგება მოლაპარაკებების შემდეგი რაუნდი. ვითარება არის ჩიხური, თუმცა მე გამოსავალს ვხედავ... ვფიქრობ, რომ არსებული შეთანხმების დოკუმენტში უნდა დავამატოთ პოლიტპატიმრების გათავისუფლების საკითხი, ასევე რიგგარეშე არჩევნებამდე მისასვლელი გზა და ამით შეთანხმება მოხდეს. ეს გზა არსებობს", – იმედიანადაა განწყობილი „სტრატეგია აღმაშენებლის“ ლიდერი გიორგი ვაშაძე.

მოლაპარაკების განახლებასა და შეთანხმების პერსპექტივაზე მინიშნებები მმართველ პარტიაშიც კეთდება. პარლამენტის ვიცე-სპიკერი გია ვოლსკი იმედოვნებს, რომ მალე მხარეები შეძლებენ საერთო ნიშნულამდე მისვლას. „ხუთი თუ ექვსი საკითხია, ყველასთან დაკავშირებით გვაქვს აწონილ-დაწონილი, საზოგადოების ინტერესებიდან გამომდინარე პოზიცია. ეს არის იმ სტანდარტის შესაბამისი, რასაც ჩვენგან პარტნიორები ითხოვენ და, რაც მთავარია, ჩვენი საზოგადოების დიდი ნაწილის ინტერესებს უკავშირდება“, – განაცხადა ვოლსკიმ.

რა პირობებს აყენებს „ქართული ოცნება“? რა თქმა უნდა, მმართველი პარტია არავითარ შემთხვევაში არ აპირებს აღიაროს, თითქოს პოლიტპატიმრები ჰყავს. როგორც ირკვევა, გარდა გირაოსი, ასევე მათი მხრიდან არსებობს შეთავაზება, რომ პარლამენტმა მიიღოს დაჩქარებული წესით ამნისტიის კანონი, რომელიც 2019 წლის ივნისის მოვლენებთან დაკავშირებით ყველანაირ პასუხისმგებლობას მოხსნიდა. მეორეს მხრივ კი, შესაძლოა, მმართველი გუნდი დათანხმდეს შემოდგომაზე ადგილობრივ არჩევნებთან ერთად ჩატარდეს პლებისციტი, რათა გაირკვეს, სურს თუ არა ხალხს ვადამდელი არჩევნები. აი, რა სურს ხალხს და როგორია მათი განწყობები, ამაზე მომავალ სტატიაში გიამბობთ.

 

120
საგამოცდო აუდიტორია

ერთიან ეროვნულ გამოცდებზე რეგისტრაციის მეორე ეტაპი ხვალ იწურება

0
(განახლებულია 15:17 14.04.2021)
რეგისტრაციის მეორე ეტაპის დასრულების შემდეგ აბიტურიენტი ვეღარ შეძლებს შეცვალოს ჩასაბარებელი საგანი გამოცდის ენა, ან აირჩიოს კონკურსი (შემოქმედებითი ტური)

 

თბილისი, 14 აპრილი – Sputnik. ერთიანი ეროვნული გამოცდებზე რეგისტრაციის მეორე ეტაპი 15 აპრილის 18:00 საათამდე გაგრძელდება, ნათქვამია გამოცდების ეროვნული ცენტრის მიერ გავრცელებულ განცხადებაში.

საქართველოში ერთიან ეროვნულ გამოცდებზე რეგისტრაცია 1 მარტს დაიწყო და 31 მარტის დასრულდა. აბიტურიენტების რეგისტრაცია ცენტრის ვებ-გვერდზე მხოლოდ ონლაინ–რეჟიმში იყო შესაძლებელი. 

აბიტურიენტთა რეგისტრაციის პროცესი წელსაც რამდენიმე ეტაპად ტარდება. რეგისტრაციის პირველი ეტაპის დასრულების შემდეგ (31 მარტი) აბიტურიენტს  უფლება ჰქონდა, შეეცვალა სარეგისტრაციო განცხადებაში საგამოცდო ცენტრის ადგილმდებარეობა (ქალაქი). რეგისტრაციის მეორე ეტაპზე კი (15 აპრილის 18:00 საათამდე) აბიტურიენტს შესაძლებლობა ეძლევა შეცვალოს ჩასაბარებელი საგანი (წაშალოს, დაამატოს), გამოცდის ენა, ან აირჩიოს კონკურსი (შემოქმედებითი ტური).

„რაც შეეხება საგანმანათლებლო პროგრამების ჩამონათვალში ცვლილებების შეტანას, ეს პროცესი აპელაციის შედეგების გამოქვეყნებიდან მომდევნო დღის 18:00 საათზე შეწყდება. კონკრეტული თარიღი დაზუსტებისთანავე გამოქვეყნდება. აბიტურიენტმა ასევე უნდა გაითვალისწინოს, რომ ის ვერ აირჩევს პროგრამებს, თუ არ ექნება მითითებული რელევანტური საგნები. აქედან გამომდინარე, ვერ მიიღებს მონაწილეობას ჩარიცხვების კონკურსში“, - ნათქვამია განცხადებაში.

გამოცდების ეროვნული ცენტრის ინფორმაციით, 2021 წლის ერთიანი ეროვნული გამოცდებისათვის რეგისტრაცია 38.300-ზე მეტმა აბიტურიენტმა გაიარა. აქედან სტუდენტთა საგრანტო კონკურსში მონაწილეობის სურვილი 3.700-ზე მეტმა სტუდენტმა გამოთქვა. საერთო სამაგისტრო გამოცდისათვის 12.800-ზე მეტი მაგისტრანტობის კანდიდატი დარეგისტრირდა. ხოლო მასწავლებლის საგნის გამოცდასა და საგნობრივი და პროფესიული კომპეტენციების დასადასტურებლად რეგისტრაცია 28.700-ზე მეტმა მსურველმა გაიარა. ამ ჩამონათვალში არიან ის აპლიკანტებიც, რომლებიც 2020 წლის 30 აპრილის ჩათვლით დარეგისტრირდნენ საგნობრივი ან/და პროფესიული კომპეტენციების დადასტურების ტესტირებაზე.

ერთიან ეროვნულ გამოცდებში მონაწილეობის საფასური (ერთი გამოცდისათვის) 10 ლარია. ამავე თანხას იხდის სტუდენტთა საგრანტო კონკურსში მონაწილეც. პრაქტიკოსი მასწავლებლებისთვის დარეგისტრირება უფასოა, ხოლო მაგისტრანტობის კანდიდატებისთვის და მასწავლებლობის მსურველი პირებისთვის რეგისტრაციის საფასურია 50 ლარი.

საქართველოში ერთიანი ეროვნული გამოცდები 2005 წლიდან ტარდება.

0
თემები:
განათლება საქართველოში