ანგელა მერკელი, ემანუელ მაკრონი და ვლადიმირ პუტინი

მოსაზრება: ვინ ცრის დასავლეთს სუსტი დამოუკიდებლოების ვირუსზე

25
ვლადიმირ პუტინის მოლაპარაკებები ანგელა მერკელთან და ემანუელ მაკრონთან ერთდროულად მოულოდნელიც იყო და მოსალოდნელიც.

პიოტრ აკოპოვი

სამშაბათს გამართული ვიდეოკონფერენციის დრო წინასწარ და დასახელებულა. მაგრამ უკრაინის პრეზიდენტი ვლადიმირ ზელენსკი მთელი სამი კვირის განმავლობაში ლაპარაკობდა, რომ „ნორმანდიულ ფორმატში“ შეხვედრის განზრახვა ჰქონდა. საბოლოოს ზელენსკის მოლაპარაკებებზე არ დაუძახეს — კრემლმა ამით მიანიშნა, რომ დონბასში ზავის დამრღვევ და ვითარების დამძაბავ პოლიტიკოსთან ახლა საუბარს არ აპირებს.

მაგრამ ფორმალურად უკრაინა გვერდზე იმიტომ დარჩა, რომ სამ ლიდერს ბევრი თემა ჰქონდა განსახილველი — მათ შორის იმათი, ვისთვისაც სამეულის ფორმატის გამოყენებაა შესაძლებელი.  

პუტინს მერკელსა და მაკრონთან დაახლოებით სამი თვეა, არ უსაუბრია, მაგრამ იანვარში მათი სატელეფონო საუბრის შემდგომ პერიოდში მხოლოდ დონბასში ვითარება კი არ დაიძაბა, არამედ დასავლეთსა და რუსეთს შორის ურთიერთობებიც. არადა, თითქოს მეტი დაძაბვა შეუძლებელი იყო, მაგრამ ბაიდენის თანამდებობაზე მოსვლამ და ევროპის რეაქციამ ნავალნის დაპატიმრებაზე ვარდნის ახალი სიღრმეები გამოაჩინა. მოსკოვში პირდაპირ დაიწყეს საუბარი იმაზე, რომ ევროკავშირთან ურთიერთობები გაყინულია და თანაც არა მოსკოვის ინიციატივით. ამასთან ევროკავშირსა და ცალკეული სახელმწიფოების ლიდერებს რეალურად არ შეუძლიათ თავს მოსკოვთან ურთიერთობების პაუზაზე დაყენების უფლება მისცენ. პირიქით, საკუთარი ინტერესებიდან გამომდინარე, მათ შორის, შიდაპოლიტიკურიდანაც, აქტიური აღმოსავლური პოლიტიკის გატარებაა საჭირო. მაგრამ, როგორ გატარდება ის მოლაპარაკებების გარეშე?

ჰოდა, დაილაპარაკეს — თანაც ერთბაშად უამრავ თემაზე: უკრაინიდან ლიბიამდე, რუსული ვაქცინებიდან ირანამდე. არ დავიწყებიათ არც ნავალნი და არც ლუკაშენკო. გარღვევა არცერთ პუნქტში არ მომხდარა. ვერც მოხდებოდა. იმიტომ რომ ევროპას რაღაც თემების გადაჭრის კონკრეტული ინტერესები და შესაძლებლობები აქვს, რაღაცისა კი ან შესაძლებლობა არ აქვს (ირრანი), ან სურვილი (უკრაინა).

ეს პირველი შემთხვევა არ არის, როდესაც მაკრონმა და მერკელმა მოისურვეს, რომ რუსეთმა „თავზე აიღოს ვალდებულება უკრაინაში ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის სტაბილიზაციაზე და მინსკის ხელშეკრულების დაცვით კრიზისიდან გამოსავლის მოძებნაზე“. და პუტინს „ნორმანდიულ ფორმატში“ ზელენსკისთან შეხვედრას სთავაზობდნენ. ამგვარი შეხვედრის პერსპექტივა ჯერჯერობით ნულოვანია, მით უმეტეს, რომ პასუხად პუტინმა „სერიოზული შეშფოთება გამოთქვა შეხების ხაზზე უკრაინის მიერ შეიარაღებული ესკალაციის პროვოცირებაზე“. ბერლინი და პარიზი მზად არ არია, აიძულონ უკრაინა წავიდეს დონბასთან პირდაპირ დიალოგსა და საკონსტიტუციო რეფორმებზე. ამის გარეშე ლო დარეგულირებაში არანაირი პროგრესი არ მოხდება.

არ გამოვიდა საუბარი ბელორუსიის თემაზეც. პუტინმა აღნიშნა, რომსუვერენული სახელმწიფოს საშინაო საქმეებში ჩარევა დაუშვებელია.

იგივე მოიაზრებოდა ალექსეი ნავალნის საქმის განხილვისასაც, როდესაც მერკელმა და მაკრონმა პრეზიდენტ პუტინის ყურადღება გაამახვილებინეს ნავალნის უფლებებისა და ჯანმრთელობის დაცვაზე „ადამინის უფლებების ევროპული კონვენციის შესაბამისად“. ნავალნის ისტორია უკვე ისედაც აისახა რუსეთისა და ევროპის ურთიერთობებზე — მაგრამ არიან კი მზად ევროპელები იმისთვის, რომ შემდგომშიც გამოიყენონ ეს თემა დამატებითი დაძაბულობის შესანარჩუნებლად? აცნობირებენ კი იმას, რომ ამ საკითხში არანაირი დათმობა არ იქნება, ხოლო ნავალნის თემის გამოყენება პუტინზე ზეწოლის ინსტრუმენტად არათუ უსარგებლო, არამედ კონტრპროდუქტიულიცაა? ხომ გასაგებია, რომ რუსეთი თავის შინაურ საქმეებში არანაირ ჩარევას არ დაუშვებს?

ამასთან მოლაპარაკებების საკვანძო ფორმულირება პუტინის განცხადება გახდა იმის თაობაზე, რომ რუსეთი „მზადაა ევროკავშირთან ნორმალური დეპოლიტიზირებული ურთიერთობებისთვის, თუ ამაზე შემხვედრი დაინტერესებაც იქნება“. დიახ, დეპოლიტიზირებული — ანუ ზეწოლისა და მანიპულაციების პრიმიტიული ილეთების გარეშე.

პრობლემა ისაა, რომ ამჟამინდელ ევროპულ ვითარებაში ვერც ვერავის დაელაპარაკები. მით უმეტეს, მერკელსა და მაკრონს. მათ აბსოლუტურად არ აქვთ უნარი, გადაჭრან სტრატეგიული საკითხები  — მათ შიდა საკითხები აწუხებთ. შემოდგომაზე მერკელი კანცლერის პოსტს დატოვებს, ახლა მას ყველაზე მეტად ის აფიქრებს, ხელისუფლება როგორმე  თავის თანაპარტიელს ან მოკავშირე პარტიის წევრს გადასცეს. მაკრონს კი მომავალ გაზაფხულზე ურთულესი საპრეზიდენტო არცევნები ელის, რომელზეც მას ხელმეორედ არჩევა არანაირად არ აქვს გარანტირებული. მისი მოწინააღმდეგე იქნება არა უბრალოდ ოპოზიციური, არამედ კონტრელიტური მარინ ლი პენი. დაეს, რომ აღარაფერი ვთქვათ მთლიანად ევროკავშირისა და ცალკე აღებული გერმანიისა და საფრანგეთის გეოპოლიტიკურ სისუსტეებზე.

დიახ, გერმანიის პოზიცია „ჩრდილოეთის ნაკადი–2–თან“ მიმართებით კანცლერის გავრზე არ არის დამოკიდებული — გაზსადენის დაცვა გერმანიის გეოპოლიტიკურ ინტერესებს პასუხობს.

მაგრამ განა მათ ინტერესებს ასევე პასუხობს ანგლოსაქსური თამაში უკრაინასთან, მისი ევროინტეგრაციისა და ატლანტიზაციის დაპირება? რა თქმა უნდა, არა, მაგრამ ამისთვის წინააღმდეგობის გაწევა არც ბერლინს შეუძლია და არც პარიზს. უკრაინის საკითხის გადაუჭრელად კი ევროპის ურთიერთობები რუსეთთან ყოველთვის მიწყვლადი იქნება ატლანტისტების გავლენის მიმართა — ანუ, უკეთეს შემთხვევაში, მოსკოვი ყოველთვის არადამოუკიდებელ პოლიტიკოსებად აღიქვამს ევროპის ლიდერებს, ადამიანებად, რომლებსაც შეზღუდული გეოპოლიტიკური შესაძლებლობები და სუსტი სუვერენიტეტი აქვთ.

და ამაში მათ რუსული „სპუტნიკ V“ ვერ დაეხმარება, იმიტომ რომ რუსეთს იმუნიტეტი აქვს გარედან ჩარევაზე, ევროპელებს კი ეს იმუნიტეტი კრიტიკულად დაუქვეითდათ. მაგრამ საკუთარ ჯანმრთელობაზე ზრუნვა გვიანი არასდროს არ არის — მთავარია, აღიარო, რომ დიაგნოზი იცი.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

25
საერთაშორისო გადახდების საბანკო ბარათები

„დაისაჯოს მოსკოვი“: რა მოხდება, თუ რუსეთს SWIFT-დან გათიშავენ

46
(განახლებულია 22:04 13.04.2021)
რუსეთს ბანკთაშორისი კავშირის გლობალური სისტემიდან, SWIFT-დან გათიშვით უკვე მარტო აშშ-ში კი არა, ევროპაშიც ემუქრებიან. ამჯერად ხისტი კოორდინირებული ზომების გატარებისკენ მოწოდება ევროპარლამენტში გაისმა.

ნატალია დემბინსკაია

რით ემუქრება ეს რუსეთს და არის თუ არა მზად მისი ფინანსური სისტემა ამგვარი სცენარისთვის?

ძველი მეთოდები

საერთაშორისო ბანკთაშორის სისტემა SWIFT–ში ორასამდე ქვეყნის 11 ათასი ორგანიზაციაა ჩართული. რუსეთს, რომელიც SWIFT–ის ყველაზე მსხვილი ექსპლუატანტების სამეულში შედის, სისტემიდან გათიშვით 2014 წლიდან ემუქრებიან. საბაბები სხვადასხვაგვარია: ყირიმი, დონბასი, სკრიპალების საქმე, ალექსეი ნავალნის საქმე. აშშ–ის პრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმაც პოსტზე მოსვლისთანავე დადო რუსეთის SWIFT–დან გათიშვის პირობა.

დეკემბერში სააგენტო Reuters წყაროებზე დაყრდნობით წერდა, რომ ჯო ბაიდენი მოსკოვის „დასჯას“ აპირებდა აშშ–ის სახელმწიფო დაწესებულებებზე ჰაკერული შეტევებისთვის, რასაც „სერიოზული ეკონომიკური, ფინანსური და ტექნოლოგიური დანაკარგები უნდა მოჰყვეს რუსეთისთვის“. როგორც კიბერუსაფრთხოების ექსპერტი ჯეიმს ენდრიუ ლუისი აცხადებს, SWIFT–დან გათიშვა — ეს დასჯის ერთ–ერთი ვარიანტია.

აპრილში უკრაინის აღმოსავლეთში მდგომარეობა გამწვავდა — ეს ახალი საბაბია. თემა ევროპაში აიტაცეს. როგორც ევროპარლამენტის წამყვანი ფრაქციის ხელმძღვანელმა მანფრედ ვებერმა თქვა, მოსკოვი „სასიში პროვოკაციების კურს განაგრძობს“.

მისი აზრით, უკრაინასთან საზღვართან „სამხედრო ყოფნის გაძლიერებით“ მოსკოვი დასავლეთის მოთმინებას ცდის. ამიტომ შეერთებულმა შტატებმა და ევროკავშირმა კოორდინირებული პასუხი უნდა გასცენ მას. დეპუტატის თქმით, ვითარების ესკალაციის შემთხვევაში „დოზირებული სანქციების დრო“ აღარ არის. ერთ–ერთ რეალურ ვარიანტად ვებერმა „ოლიგარქების ანგარიშების მასშტაბური გაყინვა“ და ასევე SWIFT–დან გათიშვა დაასახელა.

პრობლემები იქნება

რუსეთს აქვს ფინანსური შეტყობინებების გადაცემის საკუთარი სისტემა (SPFS), რომელიც 2014 წელს აამუშავა. მასში ჩართულია ყველა რუსული ბანკი და ასევე ევრაზიულ ეკონომიკურ კავშირში შემავალი ქვეყნების ათამდე ბანკი. SWIFT–დან გათიშვის შემდეგ ბანკები მის რუსულ ანალოგზე გადავლენ, მაგრამ საერთაშორისო ანგარიშსწორებებისთვის SPFS ჯერჯერობით არ არის სრულფასოვანი ალტერნატივა, ამიტომ დარტყმა სერიოზული იქნება.

„SWIFT–დან გათიშვა რუსეთის ბანკების ტრანზაქციების პარალიზებას გამოიწვევს. ყველაზე მეტად მსხვილი ექსპორტიორები დაზარალდებიან. მათ მხოლოდ უცხოურ ბანკებთან თანამშრომლობა მოუწევთ თავიანთი ოპერაციული საქმიანობის მომსახურებისთვის. გაჩნდება ბევრი შუამავალი, რომლებიც შეზღუდვებს გვერდს აუვლიან. ამით განსაკუთრებით მოიგებენ ევრაზიის ეკონომიკური კავშირის ქვეყნების ფინანსური ინსტიტუტები“, — მიაჩნია საინდექსაციო კომპანია „ბეტა ტექნოლოგიების“ მთავარ სტრატეგს არარატ მკრტიჩიანს.

ყველაფერი მოგვარებადია

მაგრამ კატასტროფა არ მოხდება.

„რუსული ბანკების SWIFT–დან გათიშვა თავისთავად ნიშნავს კონტრაგენტებს შორის ფინანსური ტრანზაქციების გაძვირებასა და შენელებას. აშკარაა, რომ ტრადიციული ჯაჭვი დაირღვევა, საჭირო იქნება გარკვეული დრო მათი აღდგენისთვის. მაგრამ ამის გაკეთება ერთ ან ორ კვირაში იქნება შესაძლებელი“, — ამბობს ოლეგ ბოგდანოვი, QBF–ის წამყვანი ანალიტიკოსი.

სხვა საქმეა, თუ ამას რუსეთის რეზიდენტების დოლარში არსებული სახსრების გაყინვა მოჰყვება, აზუსტებს ექსპერტი. მაშინ შესაძლოა ბაზრებზე პანიკური რეაქცია დაიწყოს. იმისათვის, რომ ყველაფერი დამშვიდდეს, ერთი ან ორი კვარტალი იქნება საჭირო და საბოლოოდ ფინანსური კავშირები მაინც აღდგება.

ამასთან გარდაუვალია სავალუტო რყევები. მაგრამ ტურბულენტობის მოკლე პერიოდის შემდეგ რუბლი ნორმას დაუბრუნდება.

წამგებიანი

მეორე მხრივ, არსებობს მოსაზრება, რომ რუსეთის SWIFT–დან გათიშვა მუქარას არ გასცდება. ჯერ ერთი: SWIFT კერძო კომპანიაა, რომელიც რუსული ბანკებიდან ფულს შოულობს. ამასთან სისტემას ისინი მარტო საერთაშორისო ტრანზაქციებისთვის კი არ იყენებენ, არამედ შიდა ბანკთაშორისი გადარიცხვებისთვისაც. იმისათვის, რომ SWIFT–მა ვინმე გათიშოს, აუცილებელია ევროკავშირის გადაწყვეტილება ან აშშ–ის სანქციები თავად SWIFT–ის წინააღმდეგ. მაგრამ ამ შემთხვევაში რუსეთის სავაჭრო პარტნიორებიც — ამერიკული და ევროპული ბიზესიც ჩამოშორდება საქმეს.

„ეს ვითარება შეიძლება ფორსმაჟორად ჩაითვალოს, რომელიც რუსულ კომპანიებსა და სახელმწიფოს უფლებას არ მისცემს, დაფაროს არსებული ვალდებულებები. ქვეყნის შიდა ვალი დაახლოებით 450 მილიარდი დოლარია. შესაბამისად, კრედიტორებს ფინანსური პრობლემები შეექმნებათ. გარდა ამისა, გართულდება ოპერაციები ძირითად სავაჭრო პარტნიორებთან, რომელთაგან უმსხვილესი ევროკავშირია. ევროპარლამენტის მოწოდებები სხვა არაფერია, თუ არა ბაზრის პოპულიზმი“, — დარწმუნებულია ექსპერტი ანდრეი კოჩეტოვი.

სიმწარეს იწვნევს აშშ–ც. ჯერ ერთი, ვაშინგტონს მხოლოდ ჰიპოთეტური გავლენა აქვს SWIFT–ზე, რომლის შტაბ-ბინაც ბელგიაშია. და მეორეც: რუსეთს ასევე შეუძლია მკაცრი სანქციები დაუწესოს ამერიკულ ბანკებსა და პოლიტიკოსებს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

46
საქართველოს პარლამენტი

შესვლა?.. არშესვლა?.. საკითხავი, აი, ეს არის...

120
(განახლებულია 15:39 13.04.2021)
ქართული მედია ოპოზიციის მიერ გარკვეულ დათმობებსა და შეთანხმების ალბათობაზე დანიელსონის მიერ გამართული მოლაპარაკებების მეორე რაუნდის შემდეგ ისევ ალაპარაკდა.

ამის ინსპირაცია კი კვირას ევროკავშირის ოფისში ჯერ პარლამენტის თავმჯდომარის არჩილ თალაკვაძის, ხოლო შემდეგ „ლელოს“ ლიდერის მამუკა ხაზარაძის ვიზიტი გახდა. როგორც თალაკვაძე, ასევე ხაზარაძე აცხადებენ, რომ ისინი მზად არიან, დანიელსონის ტექსტს ხელი მოაწერონ, მაგრამ მცირედი შესწორებებით. წითელი ხაზი კი როგორც ერთი, ისევე მეორე მხრიდან ვადამდელი არჩევნების დანიშვნასა და მელია-რურუას გათავისუფლებაზე გადის.

სხვათა შორის, 9 აპრილს პარლამენტში გამოსვლისას სწორედ ამიტომ აკრიტიკებდა პრეზიდენტი როგორც ხელისუფლებას, ასევე ოპოზიციას, რომ ვერ იქნა და საერთო ენა ვერ გამონახეს და ქვეყნის ინტერესები საკუთარ ვიწროპარტიულ ინტერესებზე მაღლა ვერ დააყენეს.

ორივე მხარე საუბრების გაგრძელების პარალელურად დიდი ინტერესით ელოდება, რა მოხდება ირაკლი კობახიძის აშშ-ში და ბრიუსელში ვიზიტების შემდეგ. ძნელი დასაჯერებელია, რომ კობახიძემ შეძლოს მთავარი პარტნიორების იმაში დარწმუნება, რომ მელიას პატიმრობა აუცილებელი იყო მაშინ, როცა ამისი მის პრემიერ-მინისტრ გახარიასაც კი არ სჯეროდა.

მეორეს მხრივ, დასავლეთს არ ესმის, რას ნიშნავს ოპოზიციის გაჯიუტება და პარლამენტში არშესვლა, რომელსაც პაატა ზაქარეიშვილმა სამართლიანად უწოდა ყველა დროის ყველაზე სულელური პოლიტიკური გადაწყვეტილება. თანაც, ამ არჩევნების შედეგებს ყველა მთავარი საერთაშორისო მოთამაშე აღიარებს და დღესაც რომ ჩატარდეს არჩევნები, სოციოლოგიური კვლევების შედეგებით თუ ვიმსჯელებთ, დღევანდელ ოპოზიციას ნამდვილად არ აქვს იმის შანსი, უკეთესი შედეგები დადოს.

პარლამენტის ბოიკოტირების გადაწყვეტილების ავტორი და მოკარნახე რომ უკრაინაში მცხოვრები საქართველოს ყოფილი პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილია, ნათლად ჩანს. მას ამ პოზიციით წვრილ-წვრილი პარტიების გაფანტვა და „ნაციონალური მოძრაობის“ დომინანტობის შენარჩუნება სურს, მაგრამ რატომ აყვნენ სხვა, ბარიერგადალახული პარტიები მას ამ ავანტიურაში, ეს უკვე სხვა საკითხია.

როგორც ჩანს, ბოლოს და ბოლოს, პარლამენტში ვიხილავთ „გირჩს“, რომელთაც ძალიან უნდათ საქართველოს პარლამენტის ხილვა და მისი ტრიბუნის გამოყენება, თუმცა საკუთარი სამეფო უკვე შეუქმნიათ, და ასევე „სტრატეგია აღმაშენებლის“ ოთხ დეპუტატს თაკო ჩარკვიანის გამოკლებით, რომელიც სიის მეორე ნომერი იყო, მაგრამ, როგორც ჩანს, სწორედ პარლამენტში შესვლა-არშესვლის საკითხის გამო დატოვებს პარტიას.

რაც შეეხება „ლელოს“, ის საკუთარ პირობებს აყენებს. არადა, როგორც ჩანს, სწორედ „ლელოს“ გადაწყვეტილება იქნება მთავარი იმისათვის, შეძლებს თუ არა პარლამენტი საკონსტიტუციო ცვლილებების მიღებას 113 ხმით. ამის გარეშე ბარიერის 3 პროცენტამდე ჩამოწევა არ მოხერხდება. სხვათა შორის, ხელისუფლებას ძალიანაც აძლევს ხელს, ამტკიცოს, რომ მას სურს საარჩევნო კოდექსის შეცვლა, მაგრამ ოპოზიცია ამის საშუალებას არ აძლევს. ამით ხელისუფლება მასზე მორგებულ კანონსაც შეინარჩუნებს და კონსტრუქციულ სახესაც.

„უახლოეს დღეებში" გახდება ცნობილი, თუ როდის შედგება მოლაპარაკებების შემდეგი რაუნდი. ვითარება არის ჩიხური, თუმცა მე გამოსავალს ვხედავ... ვფიქრობ, რომ არსებული შეთანხმების დოკუმენტში უნდა დავამატოთ პოლიტპატიმრების გათავისუფლების საკითხი, ასევე რიგგარეშე არჩევნებამდე მისასვლელი გზა და ამით შეთანხმება მოხდეს. ეს გზა არსებობს", – იმედიანადაა განწყობილი „სტრატეგია აღმაშენებლის“ ლიდერი გიორგი ვაშაძე.

მოლაპარაკების განახლებასა და შეთანხმების პერსპექტივაზე მინიშნებები მმართველ პარტიაშიც კეთდება. პარლამენტის ვიცე-სპიკერი გია ვოლსკი იმედოვნებს, რომ მალე მხარეები შეძლებენ საერთო ნიშნულამდე მისვლას. „ხუთი თუ ექვსი საკითხია, ყველასთან დაკავშირებით გვაქვს აწონილ-დაწონილი, საზოგადოების ინტერესებიდან გამომდინარე პოზიცია. ეს არის იმ სტანდარტის შესაბამისი, რასაც ჩვენგან პარტნიორები ითხოვენ და, რაც მთავარია, ჩვენი საზოგადოების დიდი ნაწილის ინტერესებს უკავშირდება“, – განაცხადა ვოლსკიმ.

რა პირობებს აყენებს „ქართული ოცნება“? რა თქმა უნდა, მმართველი პარტია არავითარ შემთხვევაში არ აპირებს აღიაროს, თითქოს პოლიტპატიმრები ჰყავს. როგორც ირკვევა, გარდა გირაოსი, ასევე მათი მხრიდან არსებობს შეთავაზება, რომ პარლამენტმა მიიღოს დაჩქარებული წესით ამნისტიის კანონი, რომელიც 2019 წლის ივნისის მოვლენებთან დაკავშირებით ყველანაირ პასუხისმგებლობას მოხსნიდა. მეორეს მხრივ კი, შესაძლოა, მმართველი გუნდი დათანხმდეს შემოდგომაზე ადგილობრივ არჩევნებთან ერთად ჩატარდეს პლებისციტი, რათა გაირკვეს, სურს თუ არა ხალხს ვადამდელი არჩევნები. აი, რა სურს ხალხს და როგორია მათი განწყობები, ამაზე მომავალ სტატიაში გიამბობთ.

 

120
მართლმსაჯულება

სასამართლომ დავით კოდუას პატიმრობა შეუფარდა

0
(განახლებულია 14:44 14.04.2021)
პროკურატურამ ოჯახის წევრების მიმართ ფიზიკური ძალადობის ფაქტზე ბიზნესმენს  ბრალი 13 აპრილს წარუდგინა.

თბილისი, 14 აპრილი - Sputnik. თბილისის საქალაქო სასამართლომ ბიზნესმენ დავით კოდუას აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობა შეუფარდა, იუწყება „პირველი არხი“.

პოლიციამ საქართველოს შსს-ს სპეციალური ოპერატიული დეპარტამენტის ყოფილი ხელმძღვანელის, ერეკლე კოდუას ძმა, ბიზნესმენი დავით კოდუა 12 აპრილს, მეუღლის შეტყობინების საფუძველზე დააკავა. 

სასამართლო სხდომაზე დაცვის მხარე აღკვეთის ღონისძიების ნაცვლად გირაოს შეფარდებას, ბრალდების მხარე კი დაკავებულის პატიმრობას ითხოვდა, რაც მოსამართლემ სრულად გაიზიარა.

როგორც ბრალდებულმა დავით კოდუამ სასამართლო სხდომაზე განაცხადა, ოჯახურ ძალადობას ადგილი არ ჰქონია. მისი თქმით, კონფლიქტი მისმა მეუღლემ დაიწყო, თავად კი კონფლიქტისგან თავის არიდებას ცდილობდა.

„არ მინდოდა კონფლიქტი და გამოვედი. ოთხი შვილის მამა, შვილიშვილის ბაბუა ვარ, ემოციებით დატვირთული ქალი იყო და ეჭვიანობის ნიადაგზე გაუგებრობა მოხდა“, - განაცხადა კოდუამ.

მომხდარზე გამოძიება საქართველოს სსკ-ის 126-ე პრიმა მუხლით მიმდინარეობს, რაც ოჯახში ძალადობას გულისხმობს.

0
თემები:
კრიმინალი საქართველოში