ნავთობტანკერი საზღვაო ტერმინალთან

ორ სკამზე: აშშ–მა რეკორდული რაოდენობის რუსული ნავთობი შეისყიდა

24
(განახლებულია 15:51 31.03.2021)
მოსკოვთან ურთიერთობების გაუარესებისა და ევროპაზე „ჩრდილოეთის ნაკადი–2–ის“ გამო ზეწოლების, ასევე ახალი სანქციებით მუქარის ფონზე ამერიკელებმა მკვეთრად გაზარდეს რუსული ნავთობის შესყიდვები.

ნატალია დემბინსკაია

რატომ არ უშლის ხელს აშშ–ს საკუთარი საგარეო პოლიტიკა ენერგორესურსების რუსეთისგან შესყიდვაში?

იმპორტის ზრდა

აშშ–ის ენერგეტიკის სამინისტროს ენერგო–სააგენტოს (EIA) ინფორმაციით, გასულ წელს აშშ–მა რუსეთიდან ნავთობისა და ნავთთობპროდუქტების იმპორტი 3,5%-ით გაზარდა და ამით ცხრაწლიან მაქსიმუმს მიაღწია. რუსეთი მიმწოდებლებს შორის მეორე ადგილზე გავიდა, შეავიწროვა რა საუდის არაბეთი, რომელმაც მკვეთრად შეამცირა ექსპორტი ბაზარზე ბალანსის აღსადგენად.

2020 წელს ამერიკელები რუსეთიდან დღე–ღამეში საშუალოდ 538 ათას ბარელ ნავთობს იღებდნენ, ხოლო საუდის არაბეთიდან — 522 ათასს. უმსხვილესი მყიდველები იყვნენ Valero და Exxon–ი, რომლებმაც 55 და 50 მლნ ბარელი შეიძინეა (შესაბამისად). ამ ორ კომპანიაზე რუსული იმპორტის თითქმის ნახევარი მოვიდა.

სხვა არსაიდან

ამერიკულმა ნავთთობგადამამუშავებელმა ქარხნებმა რუსეთს მას შემდეგ მიმართეს, რაც ვენესუელიდან ნედლეულის მიწოდება შეწყდა. ეს დონალდ ტრამპის დამსახურებაა, რომელმაც 2019 წელს სანქციები დაუწესა Petroleos de Venezuela S. A–ს, რის შედეგადაც მიწოდებების ჯაჭვი დაირღვა.

ყველაზე რთულ მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ მექსიკის ყურისა და აღმოსავლეთ სანაპიროს ქარხნები, მათ შორის: Citgo Petroleum–ი, Valero Energy და Chevron–ი. ამერიკელები რუსეთისგან ძირითადად ნედლ ნავთობს კი არ ყიდულობენ არამედ მაზუთს, რომელიც ბენზინის წარმოებისთვისაა  აუცილებელი.

„დაკარგა რა ვენესუელური ნავთობი და შეეჯახა ნედლეულის გაძვირებას „ოპეკის“ ტრადიციული მომწოდებლებისგან, აშშ რუსული მაზუთის ძირითადი მომხმარებელი გახდა“, — აღნიშნავს ოქსფორდის უნივერსიტეტის ენერგეტიკული კვლევების მეცნიერი ადი იმსიროვიჩი.

სიტუაცია კიდევ უფრო გაართულა „ოპეკის“ მოპოვებებმა. საუდის არაბეთიდან მიწოდებები ამ დროისათვის 1985 წლის შემდგომ მინიმუმზეა და, ექსპერტების აზრით, ამერიკულ ნავთოგადამამუშავებელ ქარხნებს მუშაობის გაგრძელების საშუალება მხოლოდ რუსულმა მაზუთმა გაუჩინა.

ფიქალური კრიზისი

სიტუაციაზე გავლენა მოახდინა პანდემიის გამო ფიქალური დარგის ჩამოშლამაც. აშშ–ში დღე–ღამეში 13 მილიონ ბარელს მოიპოვებდნენ, ახლა კი ეს მაჩვენებელი 11 მლნ ბარელია.

შე,მცირდა ენერგომატარებლებზე მოთხოვნაც, ჩამოიშალა ნავთობ–კოტირებები. გაზ– და საბურღ დანადგართა რაოდენობა განუხრელად მცირდებოდა, კომპანიები მუშაობას წყვეტდნენ. გაკოტრდა ასორმოცდაათამდე ფიქალ–მწარმოებელი. უპირველესად ისინი, ვისაც პრობლემები კოვიდამდეც ჰქონდა: კომპანიები ვალებში იყვნენ ჩაფლული ინვესტიციების უკმარისობის გამო. უოლ–სტრიტს 2018 წლიდან გაუცივდა გული მეფიქალეების მიმართ, რადგან განსაჯა, რომ ისინი პრაქტიკულად არ იძლეოდნენ მოგებას და პროექტების უმეტესობა წამგებიანი იყო.

2020 წელს, საერთაშორისო ენერგეტიკული სააგენტოს შეფასებით, ინვესტიციები ორზე მეტჯერ დაეცა — 45 მლრდ დოლარამდე.

EIA–ში მიაჩნიათ, რომ ფიქალური ნავთობის სადღეღამისო მოპოვება მარტში 7,5 მლნ ბარელამდე დაიწევს. უარყოფითი დინამიკა შეინიშნება შვიდიდან ექვს ნავთობრაიონშიც — ანადარკოს, ბაკენის, ნაიობრარის, იგლ–ფორდის, ბერმანის, ჰეინსვილისა და აპალაჩის ფორმაციებში.

Fitch–ის პროგნოზით, ფიქალური დარგი კიდევ ორი–სამი წელი ვერ დაუბრუნდება კრიზისამდელ მაჩვენებელს.

არალოგიკური მდგომარეობა

როგორც Bloomberg–ი წერს, აშშ მეტად არალოგიკურ მდგომარეობაში აღმოჩნდა: რუსულ ნავთობზე დამოკიდებულების გაძლიერება სრულ წინააღმდეგობაშია სახელმწიფოს ენერგეტიკულ კურსთან. ერთი მხრივ, ვაშინგტონი მთელი ძალებით ცდილობს, უარი ათქმევინოს ევროპას „ჩრდილოეთის ნაკადი–2–ზე“, რათა საკუთარი გაზი გაყიდოს, მეორე მხრივ — ამერიკული ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნები რუსეთში იმაზე მეტ ნედლეულს ყიდულობენ, ვიდრე ოდესმე შეუძენიათ.

„ტეხასის შტატში, ბეითაუნის ნავთობგადამამუშავებელ ქარხანასთან მდგარი ტანკერები ზუსტად ისევე გამოიყურება, როგორც ჰიუსტონის სანაოსნო არხში მოძრავი სხვა ბევრი. მაგრამ მათ უზარმაზარ ტრიუმებში უჩვეულო ტვირთი იმალება: რუსული ნავთობი“, — აღნიშნავს სააგენტო.

„ბლუმბერგის“ აზრით, ეს ყველაფერი იმაზე მეტყველებს, რომ კრემლმა ვაშინგტონის პოლიტიკა სათავისოდ გამოიყენა.

„არადა ტრამპი ტრაბახობდა, რომ აშშ ენერგეტიკულ ზესახელმწიფოდ იქცა და ქვეყანა არასდროს იქნება დამოკიდებული „მტრულ უცხოურ მომწოდებლებზე“, — ამბობს ბეიკერის ინსტიტუტის ნავთობანალიტიკოსი მარკ ფინლი.

საინტერესოა, რომ შექმნილ ვითარებაზე ვაშინგტონში  არანაირ კომენტარს არ აკეთებენ. თუმცა იმპორტის განუხრელი ზრდა აშკარად მიუთთებს იმაზე, რომ ტრამპის მანტრა ენერგეტიკულ დამოუკიდებლობაზე არ მუშაობს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

24
ჯო ბაიდენი

მოსაზრება: რა საჭიროა ბაიდენთან შეხვედრა?

4
(განახლებულია 15:48 19.04.2021)
რუსეთ–ამერიკის ისედაც კონფრონტაციული ურთიერთობების ბოლო თვეს აბსურდის თეატრი შეიძლება ეწოდოს — თანაც  ვაშინგტონელი მსახიობების შესრულებით.

პიოტრ აკოპოვი

ჯერ იყო და, ბაიდენმა მკვლელი უწოდა პუტინს, მერე „უკრაინაში რუსეთის შეჭრის საფრთხესთან“ დაკავშირებით დაიძაბა ვითარება, ბოლოს აშშ–ის პრეზიდენტმა ვლადიმირ პუტინს დაურეკა და უახლოეს მომავალში შეხვედრა შესთავაზა, მეორე დღეს კი რუსეთის წინააღმდეგ ახალ სანქციებს მოაწერა ხელი.

ამის შემდეგ პრესის წინაშე გამოვიდა და განაცხადა, რომ სურვილი არ აქვს, „წამოიწყოს რუსეთთან ვაქცი... ესკალაციისა და კონფლიქტის მორიგი ციკლი“, რომ აშშ დაინტერესებულია რუსეთთან  მუშაობით და საერთოდაც, მას სურს სტაბილური, პროგნოზირებადი ურთიერთობები, რისთვისაც „პრეზიდენტ კლუტინთან... პუტინთან შეხვედრაა საჭირო ზაფხულში, სადმე ევროპაში“. ფარდა.

განა, სასაცილო არ არის? რა თქმა უნდა, მაგრამ, სიმართლე ითქვას, ბაიდენის შეცდომებზე ხუმრობაც კი უკვე აღარ არის სასაცილო და საინტერესო. თუმცა არც ის იქნებოდა სწორი, რომ ვითარება ისე წარმოგვეჩინა, თითქოს ვაშინგტონში არ იცოდნენ, რა მოუხერხონ რუსეთს და ამიტომაც მათრახისა და თაფლაკვერის მეთოდს მიმართავენ — ხან მწარეს სთავაზობენ მას, ხან ტკბილს.

არა , თეთრ სახლში და მის შემოგარენში სულელები არ სხედან — მათ ძალიან მკაფიო წარმოდგენები აქვთ იმაზე, რისი მიღწევა სურთ, მათ შორის, რუსეთის მიმართულებით. მაგრამ აქვთ კი მათ ამის შესაძლებლობა და ესმით, რამდენად სწორია მათი სტრატეგია ამერიკული ინტერესების თვალსაზრისით? არა. მაგრამ ამის გაგება მნიშვნელოვანია კრემლისთვის — სტრატეგიული კუთხით, ხოლო ტაქტიკური თვალსაზრისით ახლა საინტერესო სხვა რამაა: რა რეაქცია უნდა ჰქონდეს პუტინს მომხდარზე? ან უფრო მარტივად: წავიდეს თუ არა ბაიდენთან შეხვედრაზე?

ისე ჩანს, თითქოს ახლა მოლაპარაკებები მართლაც ამერიკელებს უფრო სჭირდებათ, ვიდრე რუსებს. აქედანაც წარმოიშვა ვარაუდი, თითქოს ბაიდენი, სხვადასხვა მიმართულების ნაბიჯებით, შეგნებულად უბიძგებს პუტინს, დათანხმდეს შეხვედრას, „აიძულებს სამიტში მონაწილეობას“. და თითქოს ამიტომაც ამერიკელებთან დათმობაზე წასვლა არაფრით არ შეიძლება — საჭიროა უარის თქმა და პაუზის გაკეთება.

ამერიკელებს ნამდვილად არ უყვართ, როცა უარს ეუბნებიან, მათ შორის, როცა მოლაპარაკებებზე არ თანხმდებიან. და ზოგჯერ ასეთი ტაქტიკა სრულად გამართლებულია — ასე უკვე კარგა ხანია იქცევიან ირანი და ჩრდილოეთ კორეა, რომელიც აშშ–ის მორიგი არამეგობრული მოქმედებების შემდეგ, უკვე ერთი წელია, ამერიკელებთან არანაირ კონტაქტზე არ მიდის. ირანელებმა არაერთხელ თქვე უარი ამერიკელებთნ პირდაპირ კონტაქტებზე — მათ შორის, უმაღლეს დონეზე. მაგრამ რუსეთის შემთხვევაში  მასშტაბი და კონტექსტი სხვაგვარია.

საქმე ის არაა, რომ პუტინმა პირველმა შესთავაზა ბაიდენს შეხვედრა. პუტინი მზადაა ყველას ელაპარაკოს ქვეყნის ინტერესებიდან გამომდინარე. მაგრამ რა ინტერესები აქვს ახლა  რუსეთს? ამერიკასთან კონფრონტაციის შერბილებაზე შეთანხმება? რომელიმე მნიშვნელოვანი რეგიონული პრობლემის —  ახლო აღმოსავლეთის, ავღანეთის, ირანის ბირთვული გარიგების, ჩრდილოეთ კორეის სარაკეტო–ბირთვული პროგრამის თაობაზე საერთო ენის გამონახვა? ამერიკელებისთვის წითელი ხაზების მონიშვნა უკრაინის მიმართულებით?

არა — ეს ყველა ლოკალური ამოცანაა. ირანის მიმართულებით მოსკოვმა შესაძლებლობების მაქსიმუმი გაკეთა 2015 წელს აშშ–ის მონაწილეობით შეთანხმებისთვის და ახლა არანაირად არ დაიწყებს ირანელებზე ზეწოლას. კორეის საკითხზე საერთოდ არაფერის გაკეთება არ არის შესაძლებელი. თანაც საუბარია არა იმაზე, რომ კიმ ჩენ ინი სარაკეტო–ბირთვულ პროგრამაზე უარის თქმაში დაარწმუნონ ( პრინციპში ეს არარეალურია), არამედ ყველაზე მარტივზე — ლაპარაკ–მოლაპარაკებებე.  მანამ, სანამ შტატები ფხენიანზე სასანქციო ზეწოლას არ შეასუსტებენ, ჩრდილოეთ კორეის მონაწილეობით არანაირ მოლაპარაკებაზე საუბარიც კი შესაძლებელი არ არის.

იქნებ „ჩრდილოეთის ნაკადი–2–თან“ დაკავშირებით მოლაპარაკების ცდა ღირდეს ამერიკელებთან? ესეც უსარგებლოა. ან რისთვის? თუ ევროპელები არულიად წარმატებით უმკლავდებიან საკუთარი ინტერესების დაცვის ამოცანას?  

უკრაინა? მაგრამ აქ ჯერჯერობით ყველანაირი, შედარებითი თანხმობის მიღწევაც კი შეუძლებელია — სანამ ვაშინგტონში არ გაიგებენ, რომ რუსეთის გაღიზიანება უკრაინის ატლანტიზაციით — ეს საუკეთესო მეთოდია მის სწრაფად დასაკარგავად.

ხომ არ დაელაპარაკოს პუტინი ბაიდენს ჩინეთზე, მოისმინოს მისი მონათხრობი, თუ რაოდენ სახიფათოა ჩინეთი რუსეთისთვის და რომ ეს ბრეჟნევსაც ესმოდა? რათა მერე სი ცზიპინთან ერთად იცინოს ამაზე.  

მაგრამ არცერთი ეს პრობლემა, მიუხედავად მათი მნიშვნელობისა, არ არის ბაიდენთან შეხვედრის საბაბი. უფრო მნიშვნელოვანია ადამიანური ინტერესი: რაც უნდა იყოს, პუტინისთვის ეს მეხუთე ამერიკელი პრეზიდენტია, რომელსაც პირისპირ ერთადერთხელ შეხვდა ათი წლის წინ და ისიც არც ისე ხანგრძლივად. და მიუხედავად იმისა, რომ ბაიდენმა მაშინ პუტინს საკმაოდ კარგი შესაძლებლობა მისცა საკუთარი პიროვნების ანალიზისთვის, ასეთი შთაბეჭდილებები არასდროს არ არის ზედმეტი. ისინი ძალიან მნიშვნელოვანია მსოფლიო არენაზე პრაქტიკული მუშაობისთვის.

რუსეთის გეოპოლიტიკური სტრატეგია, საგარეო პოლიტიკური თამაში — აი, რა ხდის შეხვედრას სასურველს. რუსეთს უბრალოდ პრეტენზია კი არ აქვს 21–ე საუკუნის მსოფლიო სისტემის ფორმირებაში მონაწილეობაზე, არამედ უკვე აქტიურადაა დაკავებული ამით. ამასთან ამერიკული წესებით კი არ თამაშობს (როგორც ეს რუს ვაი–პატრიოტებს ელანდებათ, რომლებიც გამუდმებით კვნესიან, რომ ხელისუფლებას ეროვნული ინტერესების დაცვა კი არა, მათი ფორმულირებაც არ შეუძლია), არამედ მრავალპოლარულის მსოფლიოს პრინციპულად ახალ კარკასს აგებს. დიახ, რუსეთი ჩინეთთან ერთად მუშაობს ამაზე, მაგრამ აქ ორი ქვეყნის ინტერესები სრულად ემთხვევა. დიახ, რუსეთი ძალიან ყურადღებთ აანალიზებს აშშ–ის ნაბიჯებს და რეაგირებს მათზე, მაგრამ სხვაგვარად როგორ შეიძლება იყოს იმ ვითარებაში, როდესაც მსოფლიოს ამერიკული აკურატული დეკონსტრუქცია არის კიდეც ყველა რევიზიონისტული ძალების (ამერიკის თვალსაზრისით) საკვანძო ამოცანა?

ბაიდენი მართალია იმაში, რომ რუსეთი ამერიკის საქმეებში ერევა — მაგრამ არა არჩევნებში. სხვათა შორის, ამაზე „ვაშინგტონურ ჭაობთან“ კამათი უსარგებლოა:  მისი ბინადრებისთვის ეს დიდი ხანია, რაც საშინაო თუ საგარეო პოლიტიკის სტრატეგიის უმნიშვნელოვანეს ელემენტად იქცა.

დიახ, რუსეთი ნამდვილად ერევა და „არღვევს აშშ–ის ინტერესებს“ — მაგრამ საუბარია არა მათ გლობალურ ინტერესებზე, მათ თვითგამოცხადებულ უფლებაზე „მწყემსონ ხალხი“, რაც ამერიკელებს აღარც მორალურად შეუძლიათ და აღარც ფიზიკურად. რუსეთი, არის რა ამერიკაზე მატერიალურად ბევრად სუსტი, მაინც ფლობს ერთ უმნიშვნელოვანეს უპირატესობას.

ი ისტორიის სწორ მხარეს დგას — ანუ საკუთარ ტაქტიკას მსოფლიო ძალთა ბალანსისა და გლობალური არქიტექტურის სტრატეგიულად განსაზღვრული ტენდენციებიდან გამომდინარე აგებს. არსებითად რუსეთი გამოდის ცვლილებების ლიდერის როლში, როგორც ატლანტიკური მსოფლიო წესრიგის დაუმთავრებელი  ბაბილონის გოდოლის დემონტაჟის პროცესის მთავარი წარმმართველი. და ამ როლში აქვს შეხვედრას აზრი ბაიდენი იქნება ეს, კამალა ჰარისი თუ მსოფლიოს ყველაზე ძლიერი, მაგრამ განწირული ქალაქის ნებისმიერი სხვა წარმომადგენელი.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

4
თემები:
რუსეთი დღეს
ამერიკელი სამხედროები ავღანეთში

მოსაზრება: ამერიკელების ავღანეთიდან გაყვანას თალიბები ხელმძღვანელობენ

42
(განახლებულია 18:03 17.04.2021)
ტერორისტული ორგანიზაცია „თალიბანი“ აშშ-ს ავღანეთიდან ჯარების გაყვანის ხისტ პირობებს კარნახობს და ვაშინგტონს მრავალპოლარული მსოფლიოს რეალობაში აბრუნებს.

თეთრმა სახლმა 13 აპრილს გამოაცხადა, რომ 11 სექტემბრისთვის ავღანეთიდან ჯარებს გაიყვანს. თალიბებმა ულტიმატუმის ფორმით მოითხოვეს აშშ ჯარების 1 მაისამდე გაყვანა (დოჰაში 2020 წლის 29 თებერვალს ხელმოწერილი შეთანხმებით). თალიბანმა დაჟინებით მოუწოდა „ამერიკასა და ყველა ოკუპანტ ქვეყანას, შეწყვიტონ გაჭიანურებული ომის გამართლება და დაუყოვნებლივ გავიდნენ ავღანეთიდან“. შემდეგ ტექსტში ღია მუქარები მოდიოდა.

აშშ-ის ადმინისტრაციამ ოპერატიულად დაასახელა 1 მაისი ჯარების გაყვანის თარიღად. ნატოს მოკავშირეებმაც იმავე დღეს მიიღეს მისია „მტკიცე მხარდაჭერის“ ძალების გაყვანის გადაწყვეტილება. ამასთან სახის შენარჩუნებაც სცადეს.

აშშ-ის პრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმა ოთხშაბათს განაცხადა, რომ ამერიკელი სამხედროების ავღანეთში ყოფნა ვერ დაეხმარება მყარი მთავრობის ჩამოყალიბებას. თავდაცვის მინისტრმა ლლოიდ ოსტინმა აღნიშნა, რომ ჯარებმა თავიანთი ამოცანა შეასრულეს ავღანეთში და „შესაძლებელი გახადეს პროგრესი ეკონომიკაში, სამოქალაქო საზოგადეობასა და პოლიტიკაში“.

უღირდათ კი პენტაგონსა და მის მოკავშირეებს ასობით მილიარდი დოლარის დახარჯვა და ათასობით ჯარისკაცის დაკარგვა ისლამურ რესპუბლიკაში, რომ მერე ასე უსახელოდ დაეტოვებინათ ბრძოლის ველი და მთელი უბედური ქვეყანა თალიბებისთვის? კითხვა რიტორიკულია.

ძალის საპირველმაისო დემონსტრაცია

CIA-ს დირექტორმა უილიამ ბერნსმა 14 აპრილს განაცხადა, რომ ჯარების გაყვანა მნიშვნელოვან რისკებთანაა დაკავშირებული, და ავღანეთში „ისლამური სახელმწიფოსა“ და „ალ-ქაიდას“ გავლენის აღდგენა ივარაუდა ამერიკული ჯარების გაყვანის შემდეგ. აშშ-ის ექს-მრჩეველი ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში ჯონ ბოლტონი დარწმუნებულია, რომ ჯარების ახლა გამოყვანა იგივეა, რაც „თალიბანისთვის“ ხელისუფლების გადაცემა.

ამის პარალელურად თალიბები საომარი მოქმედებების აღდგენას აპირებენ, ანუ „ჯიჰადის“ მოწყობას უცხოური ჯარებისთვის, თუ აშშ და ნატო თავდაპირველად შეთანხმებულ თარიღამდე - 1 მაისამდე არ გაიყვანენ ჯარებს. „თალიბანის“ პოზიცია მანამდე ზიბიულა მოჯაჰედმა გაახმოვანა: „ბაიდენმა თქვა, რომ მაისისთვის ჯარების გაყვანა ძნელია, მაგრამ ჩვენი პოზიცია ისაა, რომ დოჰაში დადებული ხელშეკრულება უნდა შესრულდეს, ვინაიდან მისი რეალიზაცია აშშ-სა და ავღანეთს შორის არსებული პრობლემის გადაჭრის ერთადერთი მეთოდია“.

ლოგისტიკის თვალსაზრისით, სატრანსპორტო თვითმფრინავებით 3-5 ათასი სამხედროს გადასროლისთვის 14 თვე სრულიად საკმარისია. აშკარაა, რომ აშშ-სა და ნატოს ჯარების გაყვანას თალიბებთან პერმანენტული ბრძოლები აფერხებს და ასევე „მოსწავლეების“ უუნარობა, შეათანხმონ ავღანეთის მოქმედ ხელისუფლებასთან მომავალ სახელმწიფო აპარატში სახელისუფლებო უფლებამოსილებების გადანაწილება.

ეროვნული შერიგების უზენაესმა საბჭომ მოახერხა, ერთ პროგრამაში გაეერთიანებინა ოცზე მეტი წინადადება, მათ შორის, პრეზიდენტ აშრაფ განის სამშვიდობო გეგმა. მაგრამ „თალიბანმა“ 14 აპრილს უარი თქვა ავღანეთის მომავალზე მოლაპარაკებებში მონაწილეობაზე. . თალიბების შეიარაღებული ფორმირებები აშშ-სა და ნატოს ჯარებისა და ტექნიკის სრულ გაყვანას ელოდებიან, რათა სხამთავრობო ძალებზე სრული გამარჯვება მოიპოვინ. ავღანეთი ხილულ პერსპექტივაში შეიძლება „ისლამურ ემირატად“ მოგვევლინოს.

 

ავღანეთში ოცწლიანი ომის შედეგებითა და თალიბებთან სამარცხვინო ზავის დადების შემდეგ ამერიკელები ფრთხილად უნდა ყოფლიყვნენ იარაღის ჟღარუნთან და მოკრძალებულად უნდა მოქცეულიყვნენ საერთაშორისო საქმეებში. მაგრამ ისტორიამ მათ არაფერი ასწავლა. და ახლა კვლავ რუსეთია დამნაშავე.

აშშ-ის დაზვერვა ვარაუდობს, რომ რუსი კოლეგები ფინანსურად ეხმარებოდნენ „თალიბანს“ ამერიკელ და კოალიციის სამხედროებზე იერიშის მიტანაში 2019 წელს და უფრო ადრეც. ეს მონაცემები ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებს და მიუწვდომელია შემოწმებისთვის. რუსეთი უარყოფს ამ ბრალდებებს.

ძალისხმევების გადატანა

ლლოიდ ოსტინს მიაჩნია, რომ რამდენიმე ათასი ამერიკელი სამხედრო ავღანეთიდან გაყვანა ძალისხმევების „გადაფოკუსირების“, „მომავალი მოწინააღმდეგეების“, რუსეთისა და ჩინეთის შეკავების ან დამარცხების შესაძლებლობას გააჩენს, რომლებიც „მსოფლიო წესრიგის შეცვლას“ აპირებენ.

ამერიკული „გადაფოკუსირების“ შემდეგ ავღანეტსა და ცენტრალური აზიის მოსაზღვრე ქვეყნებს სრულიად დამოუკიდებლად მოუწევთ აგრესიულ სამხედრო-რელიგიურ მოძრაობასთან თანაარსებობის პრობლემის გადაჭრა. ქვეყანაში თალიბების ხელისუფლებისას ქალები ვერ იღებდნენ განათლებას, ცოლქმრულ ღალატში დამნაშავეებს ქალაქების მოედნებზე სჯიდნენ სიკვდილით, ქურდებს ხელებს აჭრიდნენ, ტელევიზია, მუსიკა, კინო და თეატრი აკრძალული იყო.

ფაქტი ჯიუტია. ავღანეთის ეროვნული უსაფრთხოების სამმართველომ 12 აპრილს გამოაცხადა, რომ აშშ-სა და „თალიბანის“ შეთანხმებამ დოჰაში სტაბილიზაცია ვერ მოიტანა - 2020 წლის 29 თებერვლიდან თალიბების თავდასხმების რაოდენობა ქვეყანაში 24%-ით გაიზარდა.

„თალიბანი“ არ ცვლის ტაქტიკას, არ ამძირებს ძალადობის დონეს ქვეყანაში, არ წყვეტს სამოკავშირეო და პარტნიორულ ურთიერთობებს „ალ-ქაიდასთან“.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

42
გამწვანების აქცია არტოს ბაღში

არტოს ბაღში ხეები დარგეს

0
(განახლებულია 16:40 19.04.2021)
დედაქალაქის ერთ–ერთ უძველეს ბაღში, რომელსაც ცოტა ხნის წინ დიდი ქართველი კომპოზიტორის გია ყანჩელის სახელი ეწოდა, 15 სახეობის ხე დარგეს

თბილისი, 19 პარილი – Sputnik. თბილისის მერიამ და ისრაელის საელჩომ არტოს ბაღში გამწვანების ერთობლივი აქცია გამართეს, იუწყება დედაქალაქის მუნიციპალიტეტის პრეს–სამსახური.

აქცია დედამიწის მსოფლიო დღეს მიეძღვნა.

Акция озеленения в тбилисском саду Арто
photo : press-service of Tbilisi City Hall
გამწვანების აქცია არტოს ბაღში

ისრაელის საელჩოს ინიციატივით, არტოს ბაღში 15 ძირი მცენარე და სამმეტრიანი ხე დაირგა.

გამწვანების აქციაში მონაწილეობდნენ თბილისის მერის მოადგილე ანდრია ბასილაია და ისრაელის ელჩი საქართველოში რან გიდორი.

ბასიალაის განცხადებით, ის მოხარულია, რომ უერთდება ისრაელის საელჩოს ინიციატივას. მისი თქმით, არტოს ბაღს ცოტა ხნის წინ გია ყანჩელის სახელი დაერქვა და მუნიციპალიტეტი ახლო მომავალში ამ პარკის რეაბილიტაციას გეგმავს.

„როგორც მოგეხსენებათ, ჩვენთვის ძალიან პრიორიტეტულია ახალი მწვანე ნარგავების გაჩენა და ბევრი რეკრეაციული სივრცის რეაბილიტაციასაც ვახორციელებთ. მსგავსი ინიციატივები მისასალმებელია კერძო პირების მხრიდან, რათა წახალისდეს და ხელი შეეწყოს გამწვანებას“, – აღნიშნა ბასილაიამ.

გამწვანების აქციაში ასევე მონაწილეობდნენ გარემოს დაცვის საქალაქო სამსახურის უფროსის მოადგილემ პაატა ტოგონიძე და მოხალისეთა ჯგუფი.

დედამიწის დღე ყოველ წელს 22 აპრილს აღინიშნება. დღესასწაული 50 ქვეყნის თანაავტორობით გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ 2009 წელს 63–ე სესიაზე დააფუძნა. დედამიწის დღე 2010 წლიდან აღინიშნება.

0
თემები:
თბილისი დღეს