ნატოს სწავლება „საიმედო პარტნიორი 2020“

მოსაზრება: საქართველო და ნატო რას აძლევს და რას იღებს იგი

301
(განახლებულია 20:27 21.01.2021)
შეერთებული შტატების ახალი ადმინისტრაციის სიგნალები ანტირუსული დღის წესრიგის განვითარებასა და რუსეთის გარშემო პრობლემების „ცეცხლოვანი წლის“ შეკვრის სურვილზე მეტყველებს.

კორექტივები შედის რუსეთის შეკავების გეგმებში. საამისოდ გამოყენებულები იქნებიან ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკებიც.

საქართველოს პრეზიდენტი სალომე ზურაბიშვილი 20 იანვარს ბრიუსელში გაფრინდა, სადაც ევროკავშირისა და ნატოს ლიდერებთან ოფიციალური შეხვედრები იგეგმება. ამ მნიშვნელოვანი მივლინების წინა დღეს ნატოს გენერალურმა მდივანმა იენს სტოლტენბერგმა ისე ისაუბრა საქართველოს ნატოში შესვლის თაობაზე, როგორც თითქმის გადაწყვეტილ საქმეზე:

„საქართველოს სურს, გახდეს ნატოს წევრი და რუსეთი ამას ხელს ვერ შეუშლის. გახდება თუ არა საქართველო ნატის წევრი - ეს მხოლოდ საქართველოსა და ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის გადასაწყვეტია, ვინაიდან ყველაფერი დანარჩენი იქნება სუვერენული სახელმწიფოს სუვერენული უფლებების დარღვევა. რუსეთის გადასაწყვეტი არ არის, როგორ მოიქცევა საქართველო“.

სალომე ზურაბიშვილმა ჯერ კიდევ 2018 წელს განსაზღვრა თავისი პრეზიდენტობის პრიორიტეტებად საქართველოს შესვლა ევროკავშირსა და ნატოში. ამასთან მან აღნიშნა, რომ საქართველომ „დაბომბა თავისი მოსახლეობა, რისი უფლებაც არცერთ პრეზიდენტს არ აქვს“. პრეზიდენტობის დასაწყისში, მანამდე საფრანგეთის მოქალაქე ზურაბიშვილი, შეიძლება ნაკლებ ინფორმირებული და წინააღმდეგობრივი ყოფილიყო, მაგრამ უკვე ორი წელი გავიდა. დადგა დრო საქართველოსთვის აწონილდაწონილი და საბედისწერო გადაწყვეტილებების მიღებისა.

გაჭიანურებული დიალოგი

22 იანვარს საქართველოს ლიდერი ნატო-საქართველოს კომისიის სხდომაში მიიღებს მონაწილეობას. აქ აუცილებლად უნდა გავიხსენოთ მრავალწლიანი რთული გზა. 2001 წელს პარლამენტმა მიიღო დადგენილება ქვეყნის ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში შესვლის პროცესის დაწყების შესახებ. გავიდა 19 წელი, საქართველო კი კვლავ „ინტენსიური დიალოგის“ სტადიაზეა. ნატოში შესვლამდე რჩება „მოქმედების გეგმა“, რომელიც უფრო მეტად ჰორიზონტის ხაზს მოგვაგონებს - ხილულსა და მიუღწეველს - საქართველოსადმი ნატოს წევრი ევროპული სახელმწიფოების სკეპტიკური განწყობის გამო. ეს შემაშფოთებელი ტენდენციაა გენერალური კურსისთვის. რაღაც ისე არ წავიდა.

ალიანსი ოფიციალურად მიიჩნევს რუსეთს თავის მთავარ სამხედრო საფრთხედ - დღეს და პერსპექტივაში 2030 წლამდე (მეორე ადგილზეა ჩინეთი, მესამეზე - საერთაშორისო ტერორიზმი“. ნატო თავისი სტრატეგიული კონცეფციის განახლებისთვის ემზადება, რომელშიც რუსეთი და ჩინეთი პირდაპირ დასახელდებიან დასავლეთის მტრებად. ამასთან დასავლელი სტრატეგები ტრადიციულად ანიჭებენ უპირატესობას რუსეთთან სხვისი ხელით ბრძოლას. ნატოში შესვლა ქართველ ხალხს უსაფრთხოებას კი არ აღუთქვამს, არამედ რეგიონში სამხედრო-პოლიტიკური დაძაბულობის, აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის მიმართულებით შეიარაღებული კონფლიქტების ალბათობის ზრდას. მეორე მხრივ, იოლი წარმოსაგენია ვაშინგტონის რეაქცია სუვერენული მექსიკის ან კანადის შესვლაზე ისეთ ორგანიზაციაში, როგორიცაა კოლექტიური უსაფრთხოების შეთანხმების ორგანიზაცია.

რუსეთის პოზიციის გაუთვალისწინებლობა ნატოს გაფართოებაზე პოსტსაბჭოთა სივრცეში შეუძლებელია. თუ ალიანს რაიმე უფლება აქვს თავისი თავდაცვის მოწინავე ხაზის განთავსებაზე ავღანეთში, ერაყში, ლიბიაში, მაშინ რუსეთშაც აქვს ასეთივე უფლება - და ის უკვე რეალიზებულია სირიაში.

რუსეთთან განსაკუთრებული ურთიერთობების ჭრილში ნატოს მნიშვნელოვანი მოკავშირე თურქეთი აბსოლუტურად არ არის დაინტერესებული კონფლიქტების ესკალაციაში შავი ზღვის რეგიონში. ანკარისთვის უფრო მოსახერხებელია, გეგმაზომიერად დაიმორჩილოს თბილისი ეკონომიკური მეთოდებით, ვიდრე საქართველოსთვის სასიცოცხლო სივრცე და ნატოში ახალი სტატუსი მოიპოვოს ბრძოლით.

სახარჯო მასალა

საქართველოს რეალური საფრთხეები მხოლოდ ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის მხრიდან ელის. უფროსი პარტნიორების უმცროსებისადმი ცინიკური და დაუდევარი დამოკიდებულების მაგალითებისთვის შორს წასვლა საჭირო არ არის.

აშშ-ს გეგმიურად გამოჰყავს თავისი ჯარები ავღანეთიდან, ხოლო ქართული 32-ე ბატალიონი 870-ზე მეტი სამხედრო შეამდგენლობით, იანვრის დასაწყისში როტაციის წესით გაემგზავრა ისლამურ რესპუბლიკაში – ავიაბაზა ბაგრამის დასაცავად, ნატოს არასაბრძოლო მისია „მტკიცე მხარდაჭერის“ ფარგლებში. თუ ამერიკელები ქვეყნიდან გადიან, რომელშიც თალიბები სათავეში მოდიან, მაშ, ვის დაუჭერენ მხარს ქართველი ჯარისკაცები ექვსი თვის განმავლობაში? აშკარაა, ისინი საკუთარი სიცოცხლის რისკის ფასად ეფარებიან მოკავშირეების გასვლას.

ნატოს კიდევ ერთი სახიფათო თავისებურება - ეს უმცროსი პარტნიორებისთვის მათი ბიუჯეტისთვის მაქსიმალურად ძვირადღირებული ამერიკული იარაღის თავს მოხვევაა. ეს ალიანსის საპროგრამო პრიორიტეტია უახლოესი 10 წლისთვის. და თბილისი ყოველწლიურად იძენს დიდი რაოდენობით იარაღს - ტანკსაწინააღმდეგო ყუმბარმტყორცნებს, ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემებს და ა.შ.

როგორც უკვე ითქვა ზემოთ, ქართველი ჯარისკაცები მრავალი წელია, რაც პენტაგონის ინტერესებს იცავენ ავღანეთში. მადლიერების ნიშნად კი ისმის მხოლო მომნუსხველი სიტყვები საქართველოს ისტორიული როლის შესახებ მსოფლიო პოლიტიკაში, საერთო ფასეულობებისა და ალიანსის მიერ რესპუბლიკის ტერიტორიული მთლიანობისა და სუვერენიტეტის მხარდაჭერის შესახებ...

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

301
ალექსეი ნავალნის სასამართლო

მოსაზრება: დასავლეთი ახალი სანქციებით რკინის ფარდას აფარებს

1
(განახლებულია 15:04 04.03.2021)
ახალი სანქციების ირონიზირება, რომლებიც დასავლეთმა დაუწესა რუსეთს, მარტივია — ნავალნის გამო მიღებულ გადაწყვეტილებებში ბევრი წინააღმდეგობა და არათანმიმდევრულობა შეინიშნება

ირინა ალქსნისი

უფრო ძნელია იმ ლოგიკისა და მიზნების გაგება, რომლითაც აშშ და ევროპა ხელმძღვანელობენ. მათი ქმედებების გეგმაზომიერება და შეთანხმებულობა, მიუხედავად ყველა პარადოქსისა და ადგილ–ადგილ აბსურსულობისა, ეჭვს არ ტოვებს, რომ ყველაფერ ამას საფუძვლად სრულიად რაციონალური მოსაზრებები უდევს.

დასაწყისისთვის უნდა აღინიშნოს, რომ უკვე საკმაოდ დიდი ხანია (2010–იანების შუა წლებიდან), რაც ევროპელებსა და ამერიკელებს რუსეთის წინააღმდეგ მოქმედებებში ესოდენი სოლიდარობა და ენთუზიაზმი არ გამოუვლენიათ. სანქციები ატლანტიკის ორივე მხარეს უბრალოდ ერთ დღეს კი არა, არამედ თითქმის ერთ მომენტში გამოცხადდა. ანუ ეს ნამდვილად სცენარით გათვალისწინებული სვლა იყო.

სანქციები უპირატესად რუსეთის ძალოვანი სტრუქტურების ხელმძღვანელებს დაუწესდათ, რომლებსაც დასავლეთის ქვეყნებში მოგზაურობა და იქ ჰიპოთეტური აქტივების გაყინვა დიდად არ ანაღვლებთ. მსგავსი ვითარებაა სამეცნიერო ორგანიზაციების შემთხვევაშიც, რომლებსაც ბიოლოგიური და ქიმიური იარაღის წარმოებაში ედებათ ბრალი. მთლად ანეგდოტურად კი შეიძლება მივიჩნიოთ შეერთებული შტატების გადაწყვეტილება, შეუწყვიტოს რუსეთს დახმარება — იქმენა შთაბეჭდილება, რომ ამერიკელი პარტნიორები ისევ 1999 წელში ცხოვრობენ.

ამასთან თავად ალექსეი ნავალნი ჯერ კიდევ რამდენიმე თვის წინ პირდაპირ აცხადებდა, რომ „რომელიღაც გენერლებისა და პოლკოვნიკებისთვის, რომლებიც ბევრს არ მოგზაურობენ მსოფლიოში, არ აქვთ ბევრი ქონება ან საბანკო ანგარიშები ევროპაში, სანქციების დაწესება უაზრობაა“. მაშინ მან ევროკავშირს რუსლი ოლიგარქების ფულისკენ დამიზნება ურჩია.

უნდა ვაღიაროთ, რომ მსხვილ ბიზნესმენებზე დარტყმა დანმდვილად ბევრად საგრძნობი იქნებოდა როგორც პირადად მათთვის, ისე ეროვნული ეკონომიკისთვის. ერთობლივი სტრატეგიული პროექტების (როგორიცაა „ჩრდილოეთის ნაკადი–2“) დახურვის ნეგატიურ ეფექტზე კი საუბარიც არაა საჭირო. მაგრამ დასავლეთმა,  მიუხედავად გაძლიერებული რუსოფობიული რიტორიკისა, კვლავ გარეგნულად ეფექტური და კონფრონტაციული, არსებითად კი სრულიად უსარგებლო ნაბიჯების გადადგმა არჩია.

არანაკლები უცნაურობა შეინიშნება ამერიკელებისა და ევროპელების პოზიციაში რუსი ოპოზიციონერის მიმართ, რომელსაც ესოდენ მძვინვარედ იცავენ.

ერთი მხრივ, დასავლეთმა ნავალნი კრემლის მთავარი მტრისა და იმავდროულად მთავარი მსხვერპლის რანგში აიყვანა და არაერთი პატივი მიაგო. ევროკავშირმა სანქციების ახალი  გლობალური რეჟიმიც კი შექმნა ადამიანის უფლებათა დარღვევებისთვის და დაწესებული რესტრიქციები იქცა კიდეც მისი გამოყენების პირველ შემთხვევად. ხოლო ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ გასაოცარი გადაწყვეტილება გამოიტანა, მოითხოვა რა ბლოგერის გათავისუფლება გარანტიის სახით.

მეორე მხრივ კი აშკარაა, რომ შეერთებული შტატები და ევროპა უმცირეს ილუზიებსაც კი არ განიცდიან ბლოგერის პიროვნების მიმართ. ეგივე ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ ვერაფერ პოლიტიკური ვერ დაინახა „ივ როშეს“ საქმეში, რომლის გულისთვისაც აღმოჩნდა კიდეც ალექსეი ნავალნი ვლადიმირის ოლქის კოლონიაში.

ხოლო Amnesty International–ს ვერაფერი უშველა ვერც მორალურმა მოქნილობამ და ვერც პოლიტიკურმა კონიუნქტურულობამ. ორგანიზაციამ უარი თქვა, ეღიარებინა ნავალნი „სინდისის პატიმრად“ — და მისი გაგება შეიძლება: რუსი ოპოზიციონერი ძალიან ბევრ რასიტულ და ქსენოფობიურ გამონათქვამებს ავრცელებდა წარსულში.

სხვათა შორის, თავიდან ევროკავშირი იმასაც კი ფიქრობდა, რომ ახალი სასანქციო რეჟიმისთვის პირდაპირ ალექსეი ნავალნის სახელი ეწოდებინა. მაგრამ, როგორც ჩანს, ვიღაცამ დროულად გააცნობიერა, რომ ამის გაკეთება „გმირის“ ბექგრაუნდის გამო არ ღირდა და იდეაზე უარი თქვეს.

საბოლოოდ დასავლეთის, განსაკუთრებით ევროპის საქციელი აქეთ–იქით ბორგვას ჰგავს, მოსკოვთან კონფლიქტისთვის არც ისე შესაფერისი საბაბების გამოყენებით.

თუმცა ეს ყველაფერი მშვენივრად აიხსნება, თუ მომხდარში საგანგებო რეჟიმში (და ცოტა პანიკურშიც კი) ღრმა თავდაცვაზე გადასვლას დავინახავთ.

რუსეთის ავროპასთან და აშშ–სთან ურთიერთობები პირდაპირ ახლა მორიგ ტრანსფორმაციას განიცდის. გასული ათწლეულის შუა წლების მღელვარე მოვლენები დასავლეთისთვის იყო მცდელობა, საბოლოოდ გაეჭყლიტა რუსეთი და იძულებული გაეხადა ის, გამოეცხადებინა სრული ეკონომიკური და გეოპოლიტიკური კაპიტულაცია. ამასთან მას იოტისოდენი ეჭვიც კი არ ეპარებოდა იმაში, რომ ეს წამოწყება მისი წარმატებით დასრულდებოდა. უფრო მეტიც, დასავლეთში დარწმუნებულები იყვნენ, რომ ამ ყველაფერს „მცირე სისხლის დათხევით“ მიაღწევდნენ საკუთარი თავისთვის არც ისე მტკივნეული ზომების სახით, ვინაიდან, მაგალითად, მოსკოვის გათიშვა SWIFT–იდან უკიდურესად უსიამოვნო იქნებოდა დასავლური ბიზნესისთვის.

რუსეთმა კი კიდევ ერთხელ მოაწყო სიურპრიზი, გაუძლო რა კოლექტიურ ზეწოლას, და რამდენიმე წლის განმავლობაში ვითარება მერყევ წონასწორობას ინარჩუნებდა. დაპირისპირება ნომინალურად ნარჩუნდებოდა, მაგრამ სანქციები პროფანაციად და ცარიელ ფორმალობად გადაიქცა. სამაგიეროდ მხარეებს შორის, განსაკითრებით, ევროპასთან, თანამშრომლობამ სწრაფად აღდგენა დაიწყო.

მაგრამ ბოლო ორიოდე წლის, განსაკუთრებით, შარშან მომხდარმა მოვლენებმა დასავლეთი აიძულა, ფხიზლად შეეხედა რუსეთისთვის და თავიდან გაეაზრებინა მასზე შექმნილი წარმოდგენები. დასავლეთმა გააცნობიერა, რომ საქმე მომაკვდავი „ბოროტების იმპერიის“ შემთხვევით წარმატებასთან კი არ ჰქონდა საქმე, არამედ ძლიერ „დერჟავასთან“, რომელსაც კოლოსალური პოტენციალი, სერიოზული ამ ბიციები და სახელშო დამალული უამრავი ტუზი აქვს.

ევროპას კი გარანტირებულად აშინებს ნამძვილად მძლავრი რუსეთი. ყველაფრიდან ჩანს, რომ იქ მართლაც სერიოზულად დაფრთხნენ, შენიშნეს რა, რომ მოსკოვი შეტევაზე გადადიოდა რამდენიმე მიმართულებით — ეკონომიკური, პოლიტიკური, იდეოლოგიური და მედიამიმართულებებით. აი საკუთარი ძალებისა კი  ბოლომდე არ სჯერათ და ამიტომაც ახლა დაჩქარებული წე სით აფარებენ რკინის ფარდას.

დასავლეთი ფაქტობრივად ცდილობს შექმნას ცივი ომის კონფიგურაცია, როდესაც დაპირისპირებულ ქვეყნებს შორის (განსაკუთრებით, საბჭოთა კავშირსა და დასავლეთევროპულ სახელმწიფოებს შორის) უერთიერთხელსაყრელი სტრატეგიული თანამშრომლობის ყველა არხი ყრუდ იყო გადაკეტილი — ზოგის გამოკლებით. თუმცა მაშინ უცხოეთის „გამხრწნელი გავლენის“ არდაშვებას ძირითადად საბჭოთა მხარე ცდილობდა.

დასავლეთის მიერ ალექსეი ნავალნის გამოყენება მოცემული ამოცანის შესასრულებლად შეიძლება სრულიად წარმატებულად ჩაითვალოს. თუმცა თავად ევროპისა და შტატების სწრაფვა, გაიმეორონ საბჭოური შეცდომა, დიდ გაოგნებას იწვევს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს!

1
თემები:
რუსეთი დღეს
საპროტესტო აქცია პარლამენტის წინ

შედგება თუ არა მოლაპარაკება ხელისუფლებასა და ოპოზიციას შორის?

26
(განახლებულია 13:54 04.03.2021)
ორიოდე დღის წინ საქართველოს ევროპაში ერთ-ერთ უძლიერეს მომლაპარაკებლად ცნობილი ევროპული საბჭოს პრეზიდენტი შარლ მიშელი ეწვია და ფაქტობრივად 31 ოქტომბრის შემდეგ გაბუტული ხელისუფლება და ოპოზიცია პრეზიდენტის სასახლეში მოლაპარაკების ერთ მაგიდასთან დასვა.

ამ შეხვედრას შეიძლება თამამად ეწოდოს მოლაპარაკების მეხუთე რაუნდი, რადგან ეს სწორედ ევროპელი და ამერიკელი დიპლომატების მიერ დაწყებული დიალოგის გაგრძელებას ჰგავდა. თუმცა უცნაური ის აღმოჩნდა, რომ მხარეებმა ევროპელ სტუმართან მოლაპარაკებებზე თანხმობა დააფიქსირეს, ორკვირიანი ვადაც დათქვეს კონკრეტული საკითხების მოსაგვარებლად და შეთანხმების გასაფორმებლად. მაგრამ მეორე დღეს პარლამენტის პიკეტირება დაიწყო. ცნობილია, რომ პიკეტირება და შემდეგ მომიტინგეების დაკავება მაინცადამაინც სასიკეთოდ ვერ მოქმედებს შეთანხმების პროცესზე.

და, მაინც, რაზე შეიძლება შეთანხმდნენ ოპოზიცია და ხელისუფლება? ერთ-ერთი მთავარი თემა „ნაციონალური მოძრაობის“ თავმჯდომარის ნიკა მელიას გამოშვებაა, რისი რამდენიმე სამართლებრივი საფუძველი ნამდვილად არსებობს და ეს ხელისუფლებას ნამდვილად არ გაუჭირდება, თუ სურვილი იარსებებს. მაგალითად, კახა კუკავა ერთ-ერთ საგაზეთო ინტერვიუში ამბობს, მელიას ორ-სამ დღეში გაათავისუფლებენო. ვნახოთ, შესრულდება თუ არა ეს პროგნოზი. აქ ყველაზე მეტად სწორედ პრეზიდენტის ინსტიტუტის სამედიაციო ფუნქციის გამოყენება შეიძლება. რაც შეეხება დანარჩენ საკითხებს:

ვადამდელი არჩევნები – ხელისუფლება აცხადებს, რომ მისი დანიშვნის არანაირი სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, მაინც შექმნა კომისია, რომელიც პარლამენტში საარჩევნო დარღვევებს გამოიძიებს. მმართველი პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი ირაკლი კობახიძე კი აცხადებს, რომ თუ 1 პროცენტის გაყალბებას მაინც დაამტკიცებს ოპოზიცია, ის მზადაა გადადგეს და ვადამდელ არჩევნებზეც თანახმაა. თუმცა ოპოზიციამ შესანიშნავად იცის, რომ ვერაფერსაც ვერ დაამტკიცებს, რადგან თუ რაიმეს დამტკიცება შეეძლოთ, ეს „ცხელ კვალზე“, არჩევნების დროს იყო ყველაზე უკეთ შესაძლებელი. თუმცა, მეორე მხრივ, ფაქტია, რომ მმართველ გუნდს მხარს არჩევნებზე მოსული მოსახლეობის 48 პროცენტი უჭერს, უმრავლესობის გული კი ან ინდიფერენტულია, ან „ნაციონალური მოძრაობის“ სხვადასხვა შტო მოსწონს. ამ ფონზე ყველაზე გონივრული სწორედ საარჩევნო ცვლილებებია.

საკონსტიტუციო ცვლილებები – ცნობილია, რომ 2024 წლის არჩევნებისათვის კონსტიტუციაში 5-პროცენტიანი ბარიერია ჩაწერილი, რაც მოლაპარაკების ერთ-ერთი თემაა. საუბარია როგორც ამ ბარიერის 3 პროცენტამდე დაწევაზე, ასევე საერთოდ ბუნებრივი ბარიერის შემოღებაზე, რაც იმას ნიშნავს, რომ ყველა საარჩევნო სუბიექტი, ვინც 1 პროცენტს მაინც აიღებს, პარლამენტში მოხვდება. 5-პროცენტიან ბარიერს კი, დღევანდელი მოცემულობით, მხოლოდ „ქართული ოცნება“ და „ნაციონალური მოძრაობა“ გადალახავენ. ახლა ექსპერტები გახარიას პოპულარობის გამო საუბრობენ იმაზეც, რომ შესაძლოა გახარიამ ე.წ. მესამე ძალა შექმნას, რომელიც სრულიად შეცვლის ქართულ პოლიტიკურ ლანდშაფტს. მაგრამ ჯერ არც არავინ იცის, ბრუნდება კი გიორგი გახარია პოლიტიკაში, თუ მას მხოლოდ ასეთი დემარშით წასვლა სურდა და ამით მოსახლეობის მხრიდან მთავრობის მიმართ არსებული პრეტენზიების გადამისამართება.

საკონსტიტუციო ცვლილებებს 113 ხმა სჭირდება. ეს მაშინ, როცა პარლამენტში დღეს 100 დეპუტატიც კი არ არის. რამდენჯერმე გაიჟღერა ხათუნა სამნიძისა და თამარ კორძაიას მხრიდან, რომ ისინი მზად არიან, ერთჯერადად შევიდნენ პარლამენტში და ხმა მხოლოდ საკონსტიტუციო ცვლილებებს მისცენ. თუმცა პარლამენტში ერთჯერადი მხოლოდ საშვია და ისიც არაა სრულფასოვანი. საქმიან ადამიანებს იქ მუდმივი საშვი აქვთ. ასე რომ, იქ შესვლა, დისკუსიებში მონაწილეობა და საკონსტიტუციო ცვლილებების მიღება სწორედ იმ საკანონმდებლო პროცესის ნაწილია, რის გამოც ხალხმა აირჩია როგორც ხელისუფლება, ისე ოპოზიცია.

პლებისციტი – აი, ეს კი გაცილებით მარტივია. „ლელო“ და ვაშაძის „სტრატეგია აღმაშენებელი“, როგორც ჩანს, მუდმივად ვადამდელი არჩევნების მოთხოვნით დაიღალნენ. თანაც, ხელისუფლება ამტკიცებს, ეს წითელი ხაზია, ვადამდელს არ დავნიშნავთ და სხვა რაც გინდათ, მოითხოვეთო. პლებისციტი თემაზე, უნდა თუ არა საქართველოს მოსახლეობას ახალი ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები – ამაზე ევროპელი დიპლომატებიც საუბრობენ. თუმცა ძალიან მარტივი ლოგიკით, პლებისციტი და შემდეგ ისედაც გეგმური ადგილობრივი არჩევნები ამ კორონაპანდემიის ხანაში შეიცავს როგორც ჯანმრთელობის რისკებს, ასევე ეკონომიურად საკმაოდ მძიმე ტვირთად დააწვება ისედაც რთულ მდგომარეობაში მყოფ ბიუჯეტს.

საარჩევნო ცვლილებები – ყველა ის ცვლილება, რაზეც საუბარი იყო ხელისუფლებასა და ალეკო ელისაშვილის „მოქალაქეებს“ შორის მოლაპარაკებისას, უკვე ინიცირებულია პარლამენტში. სავარაუდოდ, ორ კვირაში მათი პირველი მოსმენით მიღებაც შეიძლება. ცვლილებები ნამდვილად სასარგებლოა იმ კუთხით, რომ ყველა დონის საარჩევნო კომისიაში ყველა პარტიის წარმომადგენლობას და ხმების ელექტრონულად დათვლას ითვალისწინებს. წესით, ამ ცვლილებების შემდეგ ოპოზიციამ გაყალბებაზე საუბარს ან თავი უნდა დაანებოს, ან საკუთარ თავს დააბრალოს.

რაზე შეთანხმდებიან ხელისუფლება და ოპოზიცია დამატებით ამ ორი კვირის ვადაში, სულ მალე გახდება ცნობილი. მანამდე კი იმ ნაბიჯებზე მოგახსენეთ, რაც უკვე გადაიდგა და მომავალშიც, სავარაუდოდ, გადაიდგმება პოლიტიკური კრიზისის დასაძლევად.

 

26
ნანიკო ხაზარაძე

„არ გაიმეოროთ!“ - ნანიკო ხაზარაძე შვილს იარაღს უმიზნებს - უცნობი ფოტო

0
(განახლებულია 13:43 04.03.2021)
ლილუ და ნანიკო, ფაქტობრივად, ერთად გაიზარდნენ. ტელეწამყვანსა და მის ქალიშვილს საოცარი მეგობრობა აკავშირებთ.

ტელეწამყვანმა დედის დღესთა დაკავშირებით უცნობი ფოტო გამოაქვეყნა, სადაც ის წლების წინ პატარა ლილუს სათამაშო იარაღს უმიზნებს. „დედა ვიცი მე პაპიროსით და იარაღით. არ გაიმეოროთ, მეც მეყოფა“, - წერს ნანიკო „ინსტაგრამის“ „სთორიზე“.

საზოგადოებაში დამკვიდრებული სტერეოტიპების გამო ცნობილი სახეების შვილებს სოციუმში თავის დამკვიდრება უჭირთ. ეს სტერეოტიპი ნანიკო ხაზარაძეს და მის ლაღ ქალიშვილს არ ეხებათ. წარმატებული ტელეწამყვანის თქმით, ერთადერთ ქალიშვილს არასდროს არაფერს უკრძალავდა.

მიუხედავად იმისა, რომ ნანიკო და ლილუს მამა ძალიან მალე დაშორდნენ, ნანიკომ ყველა ძალა მოიკრიბა და ცხოვრება შვილთან ერთად ახალი ფურცლიდან დაიწყო. ლილუ და ნანიკო, ფაქტობრივად, ერთად გაიზარდნენ. ტელეწამყვანსა და მის ქალიშვილს საოცარი მეგობრობა აკავშირებთ. ლილუ სკოლის მოსწავლეა, თუმცა დედა დამოუკიდებლობას არ უშლის.

ნანიკო ხაზარაძეს ერთადერთი ქალიშვილი ჰყავს. უსაყვარლესმა გოგონამ ლილუ ნუცუბიძემ სამსახური 16 წლის ასაკში დაიწყო. ყვავილებით დაინტერესებულმა თავისუფალმა და დამოუკიდებელმა სკოლის მოსწავლემ სამსახური თბილისის ცენტრში იპოვა. ამის შესახებ ნანიკო ხაზარაძემ საკუთარ გვერდზე დაწერა. „ლილუ სამსახურში“ – ამ სათაურით გამოქვეყნებულმა ფოტომ დიდი გამოხმაურება გამოიწვია.

მიუხედავად იმისა, რომ ლილუს ფინანსურად დედა უზრუნველყოფს, გოგონამ საკმაოდ თამამი გადაწყვეტილება მიიღო. ლილუ ნუცუბიძე გამყიდველად მუშაობს „ყვავილების ქარხანაში", რომელიც პეტრიაშვილის ქუჩის დასაწყისშია.

0
თემები:
სელებრითების ცხოვრება