თურქი ჯარისკაცები აზერბაიჯანში

მოსაზრება: რისთვის შეჰყავს თურქეთს ჯარები აზერბაიჯანში

72
(განახლებულია 18:54 24.11.2020)
თურქული ჯარების შეყვანა აზერბაიჯანში სამშვიდობო მისიის საბაბით მეტყველებს ანკარის სწრაფვაზე, გაზარდოს სამხედრო–პოლიტიკური გავლენა სამხრეთ კავკასიასა და კასპიისპირა რეგიონში, განიმტკიცოს პოზიციები საერთაშორისო არენაზე.

მსგავსი ამოცანების გადასაჭრელად ერთი წელი ნამდვილად არ იქნება საკმარისი. ჩვენ ვართ მოწმეები ნატოს პოსტსაბჭოთა სივრცეზე ყოფნის მორიგი, აღმოსავლურად ჩახლართული ეტაპისა.

თურქეთის ეროვნული თავდაცვის მინისტრმა ჰულუსი აკარიმ 21 ნოემბერს განაცხადა, რომ ქვეყნის სახმელეთო ჯარებმა დაამთავრეს სამზადისი და მალე აზერბაიჯანში იქნებიან გადასროლილი რესპუბლიკის სამხედრო–საჰაერო ძალების მიერ.

მან ასევე ისაუბრა თურქეთის „ლიდერობაზე საერთაშორისო არენაზე“, რომლისკენ მიმავალ გზაზეც „თურქეთის შეიარაღებული ძალები რესპუბლიკის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დაძაბულ პერიოდს გადიან“.

აზერბაიჯანში თურქული სამხედრო კონტინგენტის რაოდენობრივი და ხარისხობრივი შემადგენლობა ჯერჯერობით უცნობია. შევნიშნავთ, რომ თურქეთის არმიის დანაყოფების აზერბაიჯანში პერმანენტული და პრაქტიკულად მუდმივი ყოფნა ანკარისა და ბაქოს სამხედრო და სამხედრო–ტექნიკური თანამშრომლობის ფარგლებში ხდება. ოფიცერთა მორიგი ჯგუფის გაგზავნა მთიან ყარაბაღში ცეცხლის შეწყვეტაზე კონტროლის რუსეთ–თურქეთის ერთობლივი ცენტრის მუშაობის ფარგლებში, დიდი ალბათობით, არც პრეზიდენტის ბრძანებულებას მოითხოვდა და არც საპარლამენტო განხილვებს.

ანკარამ და მოსკოვმა 11 ნოემბერს მოაწერეს ხელი მემორანდუმს ერთობლივი ცენტრის შექმნის შესახებ და ამ დოკუმენტში არაფერია ნათქვამი ერთობლივი სამშვიდობო ძალების შექმნაზე. მაგრამ მერე აზერბაიჯანისა და თურქეთის პრეზიდენტებმა — ილჰამ ალიევმა და რეჯეფ ერდოღანმა არაერთხელ განაცხადეს თურქული ჯარების მონაწილეობით „ერთობლივი სამშვიდობო მისიის“ თაობაზე.

აშკარაა, მოსკოვის თხოვნა, არ შეიყვანონ „ცხელ“ რეგიონში თურქული ჯარები, ანკარამ და ბაქომ რბილად დააიგნორეს. თურქეთის სახმელეთო ჯარები აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე აშკარად ემზადება კიდევ სხვა რაღაცისთვის, გარდა ერთობლივი ცენტრის ფარგლებში რუსეთთან ერთად მოქმედებისა.

წარმატების არბიტრაჟი

თურქეთს არ აქვს სტრატეგიული მიზეზი, წამოიწყოს მასშტაბური კონფლიქტი რუსეთთან სამხრეთ კავკასიაში (აქ წარმატება ნაკლებად დამაჯერებელია, ხოლო ნეგატიური შედეგები ანკარას გარანტირებული აქვს). უფრო ეფექტური და უსაფრთხო — რეგიონში აზერბაიჯანთან ორმხრივი სამხედრო–ტექნიკური თანამშრომლობის, ან „სამშვიდობო მისიის“ საბაბით შეღწევაა. მეორე მხრივ, ბაქოსთვის დახმარების გაწევა შეიძლება სამომავლო მიზნებით ხდებოდეს.

თურქული ჯარების მოქმედება მთიან ყარაბაღში არც ერთი შეთანხმებით არ არის გათვალისწინებული, მათ შორის, არც აზერბაიჯანი–სომხეთი–რუსეთის სამმხრივი შეთანხმებით. თავად აზერბაიჯანში თურქი სამხედროების ყოფნა იურიდიულად პოსტფაქტუმ არის გაფორმებული — რუსეთის ავტორიტეტული სამხედრო ექსპერტების მონაცემებით, აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე დაახლოებით 1500 სამხედრო სექტემბრის ბოლოდან იმყოფებოდა. თურქი გენერლები და ოფიცრები მრჩევლების სახით მოქმედებდნენ მართვის მთელ ვერტიკალზე — აზერბაიჯანის გენშტაბიდან პოლკის რგოლის შტაბებამდე. აზერბაიჯანისთვის კონფლიქტში ანკარის ერთმნიშვნელოვანი სამხედრო მხარდაჭერა უფლებას არ აძლევს თურქეთის არმიას, პრეტენზია ჰქონდეს ყარაბაღში მშვიდობისმყოფლობაზე ან გამიჯვნის ხაზზე ერთობლივ პატრულირებაში ნებისმიერ მონაწილეობაზე. თუმცა ვარიანტები შესაძლებელია.

თურქეთი პრაქტიკულად უკვე მკვიდრად „დამაგრდა“ აზერბაიჯანში. შემდგომში თურქული ჯარები შეიძლება წლების განმავლობაში დარჩნენ აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე — ორმხრივი შეთანხმების საფუძველზე. ამით საერთაშორისო სამართლის ნორმები არ დაირღვევა, თუმცა მშვიდობის გარანტიას არ იძლევა. გამომდინარე იქიდან, რომ მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკა მსოფლიოს არც ერთ ქვეყანას არ უღიარებია, ბაქოსა და ანკარას შესაძლოა ყველაფრის უფლების ილუზია გაუჩნდეთ მთიანი ყარაბაღის სომხური მოსახლეობის მიმართ. თურქეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ უკვე განაცხადა „ადგილებზე დამატებითი სადამკვირვებლო განყოფილებების“ თაობაზე. დასაყურადებელია აზერბაიჯანიდან სირიელი პროთურქი ბოევიკების გაყვანაზე ინფორმაციის არარსებობაც. ასეთ ვითარებაში მნიშვნელოვანია, რომ „აზერბაიჯანელი ძმების წარმატების არბიტრაჟი“ (მინისტრ ჰულისი აკარის ფრაზა) წარმატებისგან თავბრუსხვევად არ გადაიქცეს.

მომავლის კონტურები

ანკარას „თურქული სამყაროს“ შენების გლობალური გეგმები აქვს. პერსპექტივაში არ გამოირიცხება თურქული ინტერესებისა და ძალის აზერბაიჯანის ფარგლებს გარეთ პროექცია — კასპიის რეგიონსა და ცენტრალური აზიის ქვეყნებში.

ფლობს რა საკმაოდ მძლავრ შეიარაღებულ ძალებს — 355 ათასი სამხედრო, 2600-ზე მეტი ტანკი, 270 მრავალმიზნობრივი გამანადგურებელი F-16 და დამსახურებული მე-11 ადგილი Global Firepower-ის მსოფლიო რეიტინგში, თურქეთი აქტიურად ზრდის თვითმფრინავების, დრონების, რაკეტებისა და ტანკების საკუთარ წარმოებას. გასული 15 წლის განმავლობაში თურქული თავდაცვითი საწარმოების რაოდენობა 56-დან 1500-მდე გაიზარდა, მთავრობა მართავს სამხედრო–სამრეწველო კომპლექსების 75 მილიარდი დოლარის ღირებულების პროგრამებს. ანკარა ყიდულობს ბევრ უცხოურ იარაღს. თურქეთის თავდაცვითი ბიუჯეტი 18 მლრდ აშშ დოლარზე მეტია, რაც 2020 წლის ბიუჯეტში საერთო ხარჯების 13%-ს შეადგენს.

თურქეთი აქტიურად იყენებს სამხედრო ინსტრუმენტებს სირიის ჩრდილოეთსა და ლიბიაში. სხვა ქვეყნების ინტერესების საწინააღმდეგოდ, პრეტენზია აქვს ხმელთაშუა ზღვის მნიშვნელოვან მონაკვეთებზე (ნახშირწყალბადების მოპოვება). ამგვარად, აზერბაიჯანი (რომელსაც ნავთობის მნიშვნელოვანი მარაგები გააჩნია) ხდება მოედანი თურქეთის სრულიად განსაზღვრული, ექსპანსიური და აგრესიული პოლიტიკის განვითარებისთვის. ამგვარი „დაძმობილება“ კიდევ იმითაა სახიფათო, რომ ანკარის ზურგს უკან ჩრდილოატლანტიკური ალიანსი ილანდება, რომელიც მდუმარედ უჭერს მხარს ერდოღანის „სკანდალს“ ნებისმიერ გეოგრაფიულ წერტილში.

რუსი სამშვიდობოები მთიან ყარაბაღში მშვიდობისა და წესიგის აღდგენისთვის იღწვიან, თურქეთი კი ცდილობს აზერბაიჯანში ერთგვარი სამხედრო ინფრაქსტრუქტურა შექმნას და განიმტკიცოს სამხედრო ჩარევის უფლება სამხრეთ კავკასიაში. ანკარის ყარაბაღულ პროექტს მხოლოდ ლოგისტიკა აუფერულებს. აზერბაიჯანსა და თურქეთს ერთობლივი სახმელეთო საზღვრის მცირე მონაკვეთი აქვთ თურქული პროვინცია იგდირის შესაყარზე, ნახჭევანის ავტონომიური რესპუბლიკაში, რომელიც საკმაოდ იზოლირებულია „დიდი აზერბაიჯანისგან“. ჯარების, შეიარაღებისა და მარაგების სამხედრო–საჰაერო ძალების თვითმფრინავებით გადატანის (ძალიან ძვირი სიამოვნება) შეთანხმება სომხეთთან, საქართველოსთან (უფრო მეტად სავარაუდო მარშრუტი) ან ირანთან მოუწევთ. და ნებისმიერ გეოპოლიტიკურ წყობაში თურქეთს რუსეთის მყარი პოზიციების გათვალისწინება მოუწევს კავკასიასა და ახლო აღმოსავლეთში.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

72
თემები:
რუსეთი დღეს (708)
ამერიკული სამხდრო ხომალდი ბათუმის პორტში

მოსაზრება: ვის უმიზნებს იარაღს აშშ-ის სამხედრო ფლოტი

13
(განახლებულია 22:27 18.01.2021)
აშშ-ის სამხედრო–საზღვაო ძალების შტაბის მეთაურმა, ადმირალმა მაიკლ გილდეიმ უახლოესი ათწლეულის „სანავიგაციო გეგმა“ წარმოადგინა. დოკუმენტში მთავარი ისაა, რომ ამერიკული ფლოტი დომინანტი უნდა იყოს მსოფლიო ოკეანეში.

ნიკოლაი პროტოპოპოვი

გლობალური კონტროლის მიზანი — ეს ამერიკელების მშვიდი და მაძღარი ცხოვრებაა სამშობლოში. თუმცა ტექსტში მკაფიოდ იკვეთება სხვა ქვეყნების მიმართ ღია აგრესიაც.

მსოფლიო კონკურენტები

დოკუმენტის ავტორების თქმით, ამერიკული ფლოტი ჩართულია გრძელვადიან კონკურენციაში, რომელიც ამერიკელების უშიშროებასა და ცხოვრების სტილს საფრთხეს უქმნის. სამხედრო–საზღვაო ძალების სარდლობამ არ უნდა დაკარგოს არც ერთი წუთი, რათა ძალთა ბალანსი შეინარჩუნოს არა მარტო უახლოეს ათწლეულში, არამედ მთელი XXI საუკუნის განმავლობაში.

გლობალური სიმშვიდის „მთავარი დამრღვევები“ — ეს რუსეთი და ჩინეთია. ამერიკელი ადმირალების აზრით, სწორედ ეს ქვეყნები უთხრიან ძირს თავისუფლებას ზღვაზე, რასაც დიდი ხნის განმავლობაში მოჰქონდა სარგებელი მთელი მსოფლიოსთვის.

მოსკოვი და პეკინი ცდილობენ „უსამართლოდ გააკონტროლონ“ საზღვაო რესურსებზე წვდომა ტერიტორიული წყლების მიღმა, „აშინებენ მეზობლებს“ და „ძალით ახვევენ თავს მათ საკუთარ პრეტენზიებს“, ამასთან „შორი მოქმედების რაკეტების მიზანში ჰყავთ ამოღებული უმნიშვნელოვანესი საზღვაო გზები“.

ამერიკელებს კატეგორიულად არ მოსწონთ, რომ რუსეთი თანამედროვე სარაკეტო ხომალდებსა და წყალქვეშა ნავებს, ჰიპერბგერით რაკეტებსა და ტაქტიკურ ბირთვულ იარაღს ქმნის. პენტაგონში ირწმუნებიან, რომ რუსული ფლოტი მთელ მსოფლიოში აძლიერებს აქტივობას და თავის ძალებს სულ უფრო და უფრო ახლოს განათავსებს შეერთებული შტატების სანაპიროებთან. ამიტომაც „რუსეთი აუცილებლად საიმედოდ უნდა გაკონტროლდეს“.

შეშფოთებას იწვევს სწრაფად განვითარებადი ჩინური ფლოტიც, რომელიც, ამერიკელი ანალიტიკოსების აზრით, დღეისათვის უდიდესია მსოფლიოში. მათი თქმით, პეკინი ვაშინგტონისა და მისი მოკავშირეებისთვის ყველაზე გრძელვადიან და მწვავე საფრთხედ ყალიბდება.  

იმავდროულად აღინიშნება, რომ აშშ საზღვაო ზესახელმწიფოა და მისი უსაფრთხოება და კეთილდღეობა ზღვაზე უპირატესობის შენარჩუნებაზეა დამოკიდებული, რისთვისაც სამხედრო–საზღვაო ძლიერების „მსოფლიო ოკეანის თითოეულ კუთხეზე“ გავრცელებაა აუცილებელი. ამერიკელები განაგრძობენ ცურვასა და ფრენას ყველგან, სადაც ამის საშუალებას საერთაშორისო სამართალი იძლევა. ამასთან ისინი განათავსებენ ძალებს მსოფლიოს სხვადასხვა რეგიონებში, რათა კონკურენტების “გადაჭარბებული საზღვაო ამბიციები“ მოთოკონ და მათი საბრძოლო შესაძლებლობების ნიველირება მოახდინონ.

ფლოტის გაძლიერება

ბალისტიკური რაკეტებით აღჭურვილი ატომური წყალქვეშა ნავები „აშშ-ს ბირთვული თავდასხმებისგან იცავს“, ხოლო სპეციალური ოპერაციების ძალები „მზად არიან, პასუხი გასცენ ყველაზე ძლიერ მოწინააღმდეგეს“. ადმირალები ირწმუნებიან, რომ სამხედრო–საზღვაო ძალებს აქვთ უნარი, დესანტი ნებისმიერ სანაპიროზე გადასხან სახმელეთო ძალების მხარდასაჭერად.

მნიშვნელოვან როლს ზღვაზე დაპირისპირებაში უახლოეს წლებში აშშ ხელოვნურ ინტელექტს ანიჭებს. ასეთმა სისტემებმა უკვე დაადასტურა ეფექტურობა და უპირატესობა ბრძოლაში, ამიტომაც ფლოტში ის მასობრივად დაინერგება.

უპილოტო საზღვაო პლატფორმებიც „სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია“. ეს დაზვერვაში უპირატესობას იძლევა და ზრდის ფლოტის საიერიშო შესაძლებლობებს. ათწლეულის ბოლოსთვის სამხედრო–საზღვაო ძალების პირად შემადგენლობას უნდა შეეძლოს თავდაჯერებით იმუშაოს რობოტიზებულ აპარატებთან.

აშშ-ის სამხედრო–საზღვაო ძალებში მიაჩნიათ, რომ ყველა მონიშნული გეგმის ხორცშესასხმელად ფლოტი უნდა გაძლიერდეს და გაფართოვდეს. საჭიროა მეტი ატომური წყალქვეშა ნავი და წყალზედა ხომალდი, რომლებსაც მაღალი საიერიშო შესაძლებლობები ექნებათ. ამასთან ახალი ხომალდები კომპაქტურები უნდა იყოს.

პენტაგონი კვლავინდებურად საზღვაო ძალების სიამაყედ მიიჩნევს ავიამზიდებს, რომლებიც ძალის დემონსტრირების უმთავრესი ინსტრუმენტია.

„ციფრი“ და ლაზერი

აშშ-ის სამხედრო–საზღვაო ძალების სარდლობა მიიჩნევს, რომ მარტო ტექნიკით ფონს გასვლა შეუძლებელია. აუცილებელია პირადი შემადგენლობის საგულდაგულოდ გაწვრთნა. ადმირალების აზრით, „მეზღვაურებს მხოლოდ საფრთხეზე სწრაფად რეაგირება კი არ უნდა ეხერხებოდეთ, არამედ ინსტიქტურადაც უნდა შეძლონ მოწინააღმდეგის მოქმედებების წინასწარ ამოცნობა ამა თუ იმ ქვეყნის მოქალქეთა მენტალიტეტის ღრმა ცოდნის საფუძველზე“.

მოსალოდნელი კონფლიქტების სცენარი სწავლებებზე დამუშავდება მთელ პლანეტაზე — უკიდურესი ჩრდილოეთიდან წყნარი ოკეანის დასავლეთ ნაწილამდე.

საინფორმაციო და ციფრული ტექნოლოგიები აშშ-ის სამხედრო–საზღვაო ძალების სტრატეგიაში ცენტრალურ ადგილს იკავებს. მათ გარეშე ახლა საბრძოლო მოქმედებების წარმოება შეუძლებელია. „ციფრი“ ყველაფერს წყვეტს – იძლევა საზღვაო და სახმელეთო ბრძოლის სწრაფად და ეფექტურად წარმოების შესაძლებლობას.

საზღვაო ძალებში მიაჩნიათ, რომ „აშშ-ის მოწინააღმდეგეების ფლოტის თავდაცვის გარღვევის იმედი რაკეტების კოლოსალური რაოდენობით“ აქვთ. ამიტომ პენტაგონი აღმოჩენის არაერთ სტაციონარულ და მობილურ სისტემას აამოქმედებს, სუბმარინებისა და საზღვაო დრონების რადარებს, გააძლიერებს ხომალდებისა და თვითმფრინავების თავდაცვით შესაძლებლობებს. ამასთან ახლო ბრძოლაში, ჩვეულებრივთან ერთად, ენერგეტიკული იარაღის გამოყენებაც იგეგმება.

13
Су-25

მოსაზრება: ევროკავშირის სანქციები ბელარუსში და სამხედრო თვითმფრინავების რემონტი

49
(განახლებულია 19:09 15.01.2021)
პირდაპირი მატერიალური სარგებელი ნატოს ზოგიერთ მოკავშირეს აიძულებს, უგულებელყოს ევროპული ფასეულობები.

ბულგარეთის სამხედრო–საჰაერო ძალები თებერვალში ბელარუსში მოდერნიზებულ ბოლო, მერვე მოიერიშე Су-25-ს მიიღებს. მიიღებს და მომსახურების საფასურს გადაუხდის ქვეყანას, რომელიც ევროკავშირის სამი ახალი სანქციის „წნეხის ქვეშაა“. ეს პარადოქსი ჭარბ ყურადღებას იმსახურებს.

ბულგარეთის სამხედრო-საჰაერო ძალების პირველი მოიერიშე Су-25-ის კაპიტალური რემონტი და მოდერნიზაცია ბელარუსის ბარანოვიჩის 558-ე ავიასარემონტო ქარხანაში 2020 წლის სექტემბერში დასრულდა – ქვეყანაში მასობრივი საპროტესტო აქციების ფონზე. თეორიულად, ის ერთადერთი უნდა ყოფილიყო. თუ ევროპელი პარტნიორები ბოლომდე პრინციპულები არიან თავიანთ სასანქციო პოლიტიკაში, მაშინ ნატოს ქვეყნებმა არ უნდა გადაიხადონ ბელარუსული საწარმოების მომსახურების საფასური.

მაგალითი შეიძლება იყოს ბალტიისპირეთის ზოგი ქვეყანა, რომლებიც „მეზობლის ჯიბრით“ თბომავლების სათადარიგო ნაწილების გარეშე დარჩნენ. მაგრამ ბულგარეთის მასმედიამ განაცხადა, რომ თებერვალში ქვეყნის სამხედრო-საჰაერო ძალები ბოლო ორ Су-25-ს მიიღებს ბარანოვიჩის ქარხნიდან. უფრო მეტიც, სოფიაში განზრახული აქვთ, ბელორუსიაში კიდევ ექვსი Су-25 გაარემონტონ. საიდან ესოდენი არაპრინციპულობა?

ბულგარეთის სამხედრო-საჰაერო ძალების სარდლობის გათვლებით, ბელარუსში კაპიტალური რემონტის შემდეგ „საბჭოთა“ მოიერიშეები 2028 წლამდე იქნება ექსპლუატაციაში, ანუ მომდევნო რემონტამდე ან ახალი „ნატოური“ გამანადგურებლის - F-16V Block70-ის შეძენამდე. მაგრამ ამ უკანასკნელის შემთხვევაში ყველაფერი კარგად ვერ არის.

მანამდე ბულგარეთის პრეზიდენტმა რუმენ რადევმა აკრძალა 1,256 მლრდ დოლარის ღირებულების კონტრაქტის განხორციელება რვა ერთეული F-16 Block 70/72-ის შესყიდვაზე – თითქოს შეთანხმებაში მკაფიოდ არ იყო გაწერილი სასერვისო გარანტიები.

ვფიქრობ, გამოცდილი სამხედრო მფრინავი და ქვეყნის სამხედრო-საჰაერო ძალების ყოფილი მთავარსარდალი უბრალოდ დაეჭვდა, ღირდა თუ არა 157 მლნ დოლარის გადახდა მეოთხე თაობის ერთ თვითმფრინავში მაშინ, როცა მეხუთე თაობის F-35 ზოგ მოკავშირეს ლამის ორჯერ იაფად მიჰყიდეს? თითქმის იმავდროულად შეერთებულმა შტატებმა ტაივანს (ნატოს არაწევრი ქვეყანა) მნიშვნელოვნად იაფად – 121 მლნ დოლარად დაუთმო ახალი გამანადგურებელი F-16 Block 70. ბულგარეთი მდიდარი ქვეყანა არ არის. აშკარაა, არსებულ მძიმე საფინანსო-ეკონომიკურ ვითარებაში ბულგარეთის სამხედრო-საჰაერო ძალების მოიერიშე Су-25-ებს კიდევ ბევრი წლის განმავლობაში მოუწევთ სამსახური. რაშიც ბელარუსი ახლა ძალიან ეხმარება ნატოს ბალკანელ პარტნიორს.

სასაცილო ფული – სერიოზული შედეგი

ბულგარეთის მთავრობამ ჯერ კიდევ 2018 წლის ნოემბერში მოიწონა რვა Су-25-ის მოდერნიზაცია 43 მლნ ევროდ, მაგრამ ბელარუსულ ავიაქარხანაში კიდევ დიდხანს ვერ დაიწყეს რემონტი ევროკავშირის „ძველი“ სანქციების გამო. თუმცა კაპრემონტი მაინც მოხერხდა. სანქციებისთვის გვერდის ასავლელად ბულგარეთის პარლამენტმა შესწორებები შეიტანა ეროვნულ კანონმდებლობაში. ფული უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ევროპული სოლიდარობის პრინციპები.

ბარანოვიჩის ავიასარემონტო ქარხანამ ბულგარეთიდან პირველი Су-25 2019 წლის 28 აგვისტოს მიიღო. ყველა სამუშაო ოპერატიულად და მაღალხარისხოვნად შესრულდა. სამი განახლებული მანქანა „ბეზმერის“ ავიაბაზაზე 2020 წლის ოქტომბერში, სამი კი დეკემბერში დაბრუნდა. 14 თვითმფრინავისგან შემდგარი პარტიის რემონტი 73,665 მლნ ევროს შეადგენს, ანუ ბევრად ნაკლებს, ვიდრე ერთი F-16 Block 70-ის ღირებულებაა. თანაც დახარჯული თანხა შთამბეჭდავ შედეგს უზრუნველყოფს.

ბულგარეთის შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის მეთაური, ადმირალი ემილ ეფტიმოვი და სამხედრო-საჰაერო ძალების მთავარსარდალი, გენერალ-მაიორი დიმიტარ პეტროვი 2020 წლის ბოლოს პირადად გაეცნენ მოდერნიზებული Су-25-ების შესაძლებლობებს „ბეზმერის“ ავიაბაზაზე. და აღფრთოვანდნენ. ბელარუსულ საწარმოში სრულად განახლდა გამანადგურებლის სანავიგაციო სისტემა, გაფართოვდა სარაკეტო შეიარაღების გამოყენების შესაძლებლობები, გაიზარდა სახმელეთო სამიზნეების განადგურების სიზუსტე და მანძილი, კავშირის სისტემა. მოდერნიზებული Су-25-ის ბრძოლისუნარიანობა და ეფექტურობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა. ავიაბაზის მეთაურ მილენ დიმიტროვს ბრიფინგზე შემთხვევით არ უთქვამს: „რემონტის შემდეგ Су-25 სულ სხვა გახდა – თანამედროვე და ახალ თვითმფრინავად იქცა“.

მაღალი რეპუტაცია და უმადურობა

ბულგარული მოიერიშეების მოდერნიზაციისთვის ბელარუსის 558-ე ავიასარემონტო ქარხანა შემთხვევით არ შერჩეულა – ის ფართოდაა ცნობილი მომსახურების ხარისხით. და ბელორუსმა სპეციალისტებმა კიდევ ერთხელ დაადასტურეს მაღალი რეპუტაცია.

ბელარუსის მიერ ყველა ვალდებულებისა და საერთაშორისო კანონმდებლობის კორექტულად შესრულების ფონზე ევროკავშირის ქვეყნების საგარეო საქმეთა მინისტრები შეთანხმდნენ, სანქციები დაეწესებინათ „ლუკაშენკოს რეჟიმის დამფინანსებელი“ კომპანიებისთვის. შეზღუდვები შეეხო ბელარუსის რამდენიმე თავდაცვით საწარმოსაც: МЗКТ-ს, 140-ე სარემონტო ქარხანას, ელექტრომექანიკურ ქარხანა „აგატს“, „ბელტექექსპორტს“.

ქვეყნის უდიდესი საწარმოები სახელმწიფოს საკუთრებაა, ამიტომ სანქციების ყველა პაკეტი სწორედ ბელარუსის წინააღმდეგაა მიმართული – როგორც ჰიბრიდული იარაღი ბრძოლის ველზე.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

49
აბანოთუბანი

ამინდის ზუსტი პროგნოზი თბილისში 21 იანვარს

0
(განახლებულია 11:39 19.01.2021)
თბილისელებსა და დედაქალაქის სტუმრებს ხუთშაბათს ზამთრის ცივი ამინდი ელოდებათ – დღისით ჰაერი 2 გრადუსამდე გათბება.

თბილისი, 19 იანვარი — Sputnik. სინოპტიკოსები თბილისში ხუთშაბათს, 21 იანვარს მზიან და უნალექო ამინდს პროგნოზირებენ.

მზე 08:22 საათზე ამოვა და 18:01 საათზე ჩავა.

დღისით ჰაერის მაქსიმალური ტემპერატურა პლუს 2 გრადუსი, ღამით კი მინუს 1 გრადუსი იქნება.

ქარი წამში 10-15 მეტრი სიჩქარით დაუბერავს.

 

0
თემები:
ამინდის ზუსტი პროგნოზი თბილისში