ევროკავშირის დროშა გასაწევ კარზე

მოსაზრება: დემოკრატია ანადგურებს ევროპას, თუ ევროპა გაანადგურებს პირველი დემოკრატიას?

34
(განახლებულია 20:19 20.11.2020)
გუშინ ევროკავშირის მორიგი ონლაინ–სამიტი გაიმართა. თავდაპირველად მასზე მხოლოდ COVID-19-თან დაკავშირებული ვითარების განხილვა იგეგმებოდა.

ირინა ალქსნისი

ეპიდემიოლოგიური სიტუაცია ევროპის პრაქტიკულად ყველა ქვეყანაში მკვეთრად უარესდება, რაც ხელისუფლებებისგან სულ უფრო მკაცრი ზომების მიღებას მოითხოვს. მაგრამ ეს საზოგადოებრივ წინააღმდეგობას აწყდება ― მოქალაქეები კატეგორიულად აპროტესტებენ არა მარტო სრულმასშტაბიან ლოკდაუნებს, არამედ შედარებით რბილი შემზღუდავი ზომებითაც უკმაყოფილონი არიან.

შემზღუდავი ზომების დაწესების წინააღმდეგ ბერლინში ორი დღის წინ გამართული მანიფესტაცია იმ ცუგცვანგის ილუსტრაციაა, რომელშიც ევროპის ქვეყნების ხელისუფლებები არიან მოქცეული ― ერთი მხრივ, ჯანდაცვის სისტემის კოლაფსის არდაშვებასა და მეორე მხრივ ეკონომიკისთვის მიყენებული ზიანის შერბილებასა და მოსახლეობის უკმაყოფილებას შორის.    

მაგრამ რეალობამ თავისი კორექტივები შეიტანა სამიტის გეგმებში და დღის წესრიგში კიდევ ერთი უკიდურესად მწვავე საკითხი დადგა: ევროკავშირის ორმა Enfant Terrible-მ (ფრანგ: „აუტანელი ბავშვი“) ― პოლონეთმა და უნგრეთმა ბრიუსელს ახალი კვანტი დაუდო, დაბლოკეს რა კავშირის 2021-2027 წლების ბიუჯეტი (1,074 ტრილიონი ევრო) და ევროპული ეკონომიკის აღდგენის პროგრამა (750 მლრდ ევრო).

ევროპას ამ საბიუჯეტო გეგმებით ვარშავისა და ბუდაპეშტის დასჯის იმედი ჰქონდა, ვინაიდან მათ მაღალი დემოკრატიული სტანდარტებიდან გადაუხვიეს. თუმცა საბოლოოდ თავად აღმოჩნდა ამოთხრილ ორმოში.

დასჯა ხილული და ყველაზე მტკივნეული მეთოდით იგეგმებოდა ― ფინანსურით. პოლონეთი და უნგრეთი, როგორც ევროკავშირის სუბსიდიების რეციპიენტები, საკმაოდ პრივილეგირებულ მდგომარეობაში არიან, რაც, მათ შორის, გეოპოლიტიკური ფაქტორებითაც არის განპირობებული.

პრობლემა ისაა, რომ მათთვის სუბსიდიის ჩამორთმევა არც ისე მარტივია. ბოლო დრომდე ერთიან ევროპაში ასეთი ტიპის მექანიზმები არ არსებობდა. თანაც ევროკავშირში უმნიშვნელოვანესი გადაწყვეტილებების მიღებას საფუძვლად კონსენსუსი უდევს, ანუ კავშირის ყველა წევრის საერთო პოზიცია. ვითარება, როდესაც ორივე ქვეყანა ხმას მისცემდა ევროპული ბიუჯეტიდან მოზრდილი თანხების არმიღებას, ფანტასტიკად გამოიყურება.

შედეგად – ბრიუსელმა ბოლო თვეებში რთულად თანწყობილი კომბინაცია განახორციელა. ივლისის სამიტზე წარმოდგენილი იყო გადაწყვეტილება, რომელიც მომავალ გადახდებს სამართლებრივი სახელმწიფოს სტანდარტებისა და ძირითადი ევროპული ღირებულებების დაცვას უკავშირებს. ხოლო სექტემბრის ბოლოს ევროკომისიამ გამოუშვა შესაბამისი მოხსენება, რომლის მთავარი გმირები, უფრო სწორად, ბოროტმოქმედები, ვარშავა და ბუდაპეშტი იყვნენ. და მაშინ, როცა ჩანაფიქრის განხორციელებამდე ერთი ნაბიჯი იყო დარჩენილი, ორმა სკანდალურმა დედაქალაქმა პროცესი დაბლოკა, მიანიშნეს რა, რომ მშვენივრად აცნობიერებენ მომხდარს და არ დაუშვებენ ევროპული ფონდებიდან სახსრების „პოლიტიკურად მოტივირებულ“ განაწილებას.

ასე რომ, ახლა ბრიუსელი იძულებულია, კვლავ ეძებოს სამართალი პოლონელებისა და უნგრელების მიმართ, რომლებმაც ევროკავშირის წინააღმდეგ მისივე წესები გამოიყენეს. სწორედ ამაშია მომხდარის ყველაზე ფასეული გაკვეთილი.

დასავლეთი ათობით წლის განმავლობაში ცარიელ ადგილზე როდი იყო მისაბაძი მაგალითი და მორალური ავტორიტეტი დანარჩენი პლანეტისთვის. დემოკრატიული ინსტიტუტები და პროცედურები, მოქალაქეთა უფლებები და თავისუფლებები იქ ნამდვილად მუშაობდა. ხოლო ევროპის კავშირის პოლიტიკურ-მმართველობითი მექანიზმი დასავლური დემოკრატიის აპოთეოზად იქცა.  

სკეპტიკოსების ეჭვებზე კი, რომ მსგავსი სისტემა ხანგრძლივ პერპექტივაში არასიცოცხლისუნარიანია, ენთუზიასტები დაცინვით პასუხობდნენ: ხომ ხედავთ უკვე რამდენი წელია მუშაობსო. თანაც არა მარტო მუშაობს, არამედ ყვავის, მაგნიტია ათობით ქვეყნისა და მილიონობით ადამიანისთვის. და ეს იმიტომ, რომ ეს ნამდვილი დემოკრატიაა ― ისეთი, როგორიც უნდა იყოს!

ევროკავშირული სისტემის ნაკლებად მიმზიდველი უკუპირი ბოლო წლებში სულ უფრო ხშირად იჩენდა თავს. აშკარა ხდებოდა ისეთი ხმამაღალი პოლიტიკური ინსტიტუტების სრულფასოვანი უფლებამოსილების არარსებობა, როგორიცაა ევროპარლამენტი, და რეალური ხელისუფლების კონცენტრაცია ანონიმური ბრიუსელელი ბიუროკრატების ხელში.

გაჩნდა ეჭვი, რომელიც შემდეგ მყარ რწმენაში გადაიზარდა, რომ ყბადაღებული კონსენსუსის პრინციპის უხარვეზო ფუნქციონირებისთვის კავშირის უფრო გავლენიანი წევრები იატაკქვეშა იძულების, ზეწოლისა და შანტაჟის მეთოდებს მიმართავენ „უმცროსი პარტნიორების“ მიმართ. საკმარისია გავიხსენოთ, როგორ იყო ეს ანტირუსული სანქციების შემთხვევაში: მათ დაწესებას ერთდროულად რამდენიმე ევროპული ქვეყანა ღიად ეწინააღმდეგებოდა, ვინაიდან ეს გარანტირებულად დაარტყამდა მათ ეკონომიკებს. მაგრამ როცა საქმე გადაწყვეტილების მიღებაზე მიდგა, მათ უდრტვინველად მისცეს ხმა „ყველას მსგავსად“.

და, აი, ორი ქვეყანა ― თანაც არც ისე დიდი და მდიდარი ― ახლა მარტივად ამსხვრევენ მოცემულ სისტემას არა უბრალოდ იმიტომ, რომ ჯიუტები აღმოჩნდნენ და არ ეშინიათ დინების საწინააღმდეგოდ ცურვისა.   

სხვათა შორის, არსებობს ევროპული დემოკრატიის კიდევ ერთი უკუპირი, რომელიც ახლა ხილული გახდა ― ეს „ხელით“ მართვის მაღალი მნიშვნელობაა. მაგრამ ის სულ უფრო ხშირად მუშაობს ხარვეზებით.

ექსპერტების აზრით, პოლონეთისა და უნგრეთის ევროკავშირიდან გასვლას მაღალი ალბათობა აქვს. მათ უკვე მიიღეს მაქსიმუმი კავშირში ყოფნით და ნაკლებად არიან დაინტერესებული სტატუს-კვოს შენარჩუნებით. თავის მხრივ, ბრიუსელისა და დასავლურევროპული დედაქალაქებისთვის უწვრთნელი „მეამბოხეების“ ევროკავშირიდან გასვლა შესაძლოა ასევე ხელსაყრელი იყოს შექმნილი სიტუაციიდან გამოსასვლელად. მაგრამ ყველაზე მძიმე დარტყმა დასავლურ დემოკრატიას მიადგება ― როგორც რეალურად, ისე მთელი მსოფლიოს ადამიანების წარმოდგენაში. უკვე ძალიან ხშირად ასვამენ მას შტამპს „არ მუშაობს“.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

34
თვითმფრინავი ცაში

მოსაზრება: დაუბრუნდება თუ არა ბაიდენი რუსეთთან „ღია ცის“ ხელშეკრულებას

21
(განახლებულია 20:52 24.11.2020)
შეერთებული შტატების მიერ „ღია ცის“ ხელშეკრულებიდან გასვლის თაობაზე განცხადების გაკეთებიდან ექვსთვიანი ვადა ამოიწურა.

სოფია მელნიჩუკი

ვაშინგტონი აღარ მონაწილეობს ხელშეკრულებაში, რომელსაც რუსეთი „უხეშად არღვევდა წლების განმავლობაში“. ტრამპის ადმინისტრაციას მიაჩნია, რომ ქვეყანა იმ მოძველებული შეთანხმებებიდან გაჰყავს, რომლებიც „მოწინააღმდეგეს უპირატესობას ანიჭებს ეროვნული უსაფრთხოების ფასად“. ახლა მოსკოვი აპირებს მიაღწიოს შეთანხმებაში დარჩენილი გარანტიების შესრულებას. არსებობს თუ არა იმის შანსი, რომ ბაიდენის გუნდმა ისევ გახსნას ამერიკული ცა?

არ არსებობს შეთანხმება ნდობის გარეშე

თეთრის სახლის მოსკოვისადმი ერთ-ერთი მთავარი პრეტენზია — საინსპექციო ფრენების შეზღუდვაა აფხაზეთის, ცხინვალის რეგიონის, ჩეჩნეთისა და კალინინგრადის თავზე. ამაზე პასუხად ამერიკელებმა ცა ალასკისა და წყნარი ოკეანის კუნძულების თავზე დახურეს.

ხელშეკრულების თანახმად, 2002 წლიდან 35 წევრ ქვეყანას სადაზვერვო ფრენების ჩატარება შეუძლია ერთმანეთის ტერიტორიებზე. მიღებული მონაცემები ხელმისაწვდომია ყველასთვის. ამასთან, თვითმფრინავები არ არის შეიარაღებული, ვიდეოაპარატურა წინასწარ მოწმდება, ხოლო ბორტზე გასაინსპექტირებელი ქვეყნის წარმომადგენელი იმყოფება.

2019 წელს „ღია ცის“ ხელშეკრულების ფარგლებში 1500-ზე მეტი ასეთი გაფრენა განხორციელდა. მაგრამ ქვეყნებს შორის კონტროლი და ნდობის განმტკიცება ერთადერთი მიზანი არ არის. აქ მნიშვნელოვანი პოლიტიკური სიგნალებიც არის ხოლმე. მაგალითად, დონბასში კონფლიქტის დაწყების შემდეგ აშშ უკრაინის აღმოსავლეთ ნაწილის თავზე ფრენებს კიევის მხარდაჭერის ნიშნად ახორციელებდა.

ბინძური თამაშები

„კრემლში ეს ხელშეკრულება ძალიან მნიშვნელოვან ფაქტორად მიაჩნიათ ურთიერთნდობისა და შეიარაღების კონტროლის მხრივ. აშშ-ის გასვლა შეთანხმებიდან მას სიცოცხლისუუნაროს ხდის“, — აღნიშნა რუსეთის პრეზიდენტის პრეს-მდივანმა დმიტრი პესკოვმა.

მაგრამ მოსკოვი მაინც განაგრძობს დოკუმენტის ნორმების დაცვას — რამდენიმე პირობის საფუძველზე, განაცხადეს რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროში.

პირველი: ევროპული ქვეყნები იძლევიან გარანტიას, რომ არ გადასცემენ თავიანთი ფრენების მონაცემებს აშშ-ს; მეორე: რუსული თვითმფრინავები შეძლებენ ინსპექტირება გაუწიონ ამერიკულ ობიექტებს ევროპაში. ჯერჯერობით არანაირი გარანტია მიღებული არ არის, რაც მოსკოვს კატეგორიულად არ აწყობს.

„საიდუმლო არ არის, რომ აშშ მოკავშირეებისგან მოითხოვს, ხელი მოაწერონ დოკუმენტებს, რომელთა თანახმადაც, ვაშინგტონის [„ღია ცის“ ხელშეკრულებიდან] გასვლის შემდეგ ისინი ამერიკულ მხარეს გადასცემენ მონაცემებს, რომლებსაც რუსეთის თავზე სადამკვირვებლო ფრენების შედეგად მიიღებენ, — ამბობდა კონსტანტინ გავრილოვი, რუსული დელეგაციის ხელმძღვანელი ვენაში. — ეს მარტო ხელშეკრულების დარღვევა კი არა, ბინძური თამაშებია ხელშეკრულების სფეროში, რომელიც ვაშინგტონის სტრატეგიის მსხვერპლად იქცა“.

„ეს სიგიჟეა“

აშშ-ის გასვლა „ღია ცის“ ხელშეკრულებიდან, პირველ რიგში, ვაშინგტონის ევროპელ მოკავშირეებს ურტყამს. მათთვის მნიშვნელოვანია ამერიკული თვითმფრინავების მიერ მოგროვებულ მონაცემებზე წვდომა. რამდენიმე ევროპული ქვეყნის წარმომადგენელმა სინანული გამოთქვა ვაშინგტონის გადაწყვეტილების გამო. „ჩვენ გვესმის, რომ იყო სირთულეები რუსეთის მხრიდან ნორმების დაუცველობის კუთხით, მაგრამ ეს, ჩვენი აზრით, არ არის შეთანხმებიდან გასვლის საბაბი“, — აღნიშნა გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ჰაკო მაასმა.

საფრანგეთის საგარეო უწყებაში მიუთითეს, რომ შეერთებულმა შტატებმა არ წარმოადგინა მოსკოვის მიერ შეთანხმების დარღვევის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. ერთობლივ განცხადებაში ესპანეთმა, ბელგიამ, ფინეთმა, იტალიამ, ლუქსემბურგმა, ნიდერლანდებმა, ჩეხეთმა და შვედეთმა ხაზი გაუსვეს, რომ „ღია ცის“ ხელშეკრულება კვლავაც რჩება „ფუნქციონირებადად და სასარგებლოდ“.

თავად შტატებში ამ საკითხზე ერთსულოვნება არ არის. მაგალითად, სენატის საერთაშორისო საკითხთა კომიტეტის წევრი რობერტ მენენდესი თეთრი სახლის ნაბიჯებს ასე აფასებს:

„პრეზიდენტმა ტრამპმა თავხედურად უარყო კანონი და ცალმხრივად გადადგა პოლიტიკურად მოტივირებული ნაბიჯი მას შემდეგაც კი, რაც საპრეზიდენტო არჩევნებში დამარცხდა“.

„ეს სიგიჟეა“, — ასეთი კომენტარი გააკეთა აშშ-ის სამხედრო–საჰაერო ძალების გენერალმა და ეროვნული უშიშროების სააგენტოს ყოფილმა დირექტორმა, CIA-ს დირექტორმა მაიკლ ჰაიდენმა. ხოლო რეიგანის ადმინისტრაციის სახელმწიფო მდივანმა ჯორჯ შულცმა, ჯორჯ ბუშის თავდაცვის მინისტრმა უილიამ პერიმ და ბარაკ ობამას არაოფიციალურმა მრჩეველმა სემუელ ნანმა წერილი გაგზავნეს თეთრ სახლში მოწოდებით, შენარჩუნდეს „ღია ცის“ ხელშეკრულება.

ხელშეკრულების დასასრული

დონალდ ტრამპის პრეზიდენტობის ოთხი წლის განმავლობაში მთელი მსოფლიო დარწმუნდა, რომ ის შეიარაღებაზე კონტროლით დაინტერესებული არ არის. 2018 წელს ამერიკის ლიდერმა განაცხადა, რომ ირანის ბირთვული გარიგებიდან გადის იმ მიზეზით, რომ თეირანი შეთანხმების პირობებს არ იცავს.

ერთი წლის შემდეგ იგივე ბედი ეწია საშუალო და მცირე სიშორის რაკეტების შესახებ შეთანხმებას, რომელსაც რონალდ რეიგანმა და მიხაილ გორბაჩოვმა მოაწერეს ხელი.

2020 წელს ადმინისტრაციაში არსებულმა წყაროებმა გაავრცელეს ინფორმაცია, რომ თეთრ სახლში ბირთვული გამოცდების შესახებ მსჯელობდნენ — პირველად 1992 წლის შემდეგ. ეს იქნებოდა იმ მორატორიუმის დარღვევა, რომელიც აშშ-ზე, რუსეთზე, ჩინეთზე, ბრიტანეთსა და საფრანგეთზე ვრცელდება.

გაურკვეველია სტრატეგიული შემტევი შეიარაღების შესახებ ხელშეკრულების (СНВ-3) ბედიც, რომელსაც 2010 წელს მოეწერა ხელი. მოლაპარაკებების მეორე რაუნდი სექტემბერში დასრულდა, შეერთებულმა შტატებმა რუსეთს მთელი რიგი დამატებითი პირობები შესთავაზა, რომელთა შორის არის შეუსრულებელი — შეთანხმებაში ჩინეთის ჩართვა. СНВ-3-ს ვადა თებერვალში ეწურება და РИА Новости-ს მიერ გამოკითხულ ექსპერტებს დიდი ეჭვი აქვთ, რომ მისი გახანგრძლივება მოხერხდება.

ასეა თუ ისე, „ღია ცის“ ხელშეკრულება, დიდი ალბათობით, დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციის ბოლო მსხვერპლი გახდება. ჯო ბაიდენისთვის ოფიციალური გამარჯვების მილოცვა ჯერ ადრეა, მაგრამ იმის ალბათობა, რომ ოვალურ კაბინეტს სწორედ ის დაიკავებს, დღითი დღე იზრდება.

ახლებურად შესვლა

ზოგ ექსპერტს მიაჩნია, რომ ბაიდენი უნდა დაფიქრდეს „ღია ცის“ ხელშეკრულებაში დაბრუნებაზე, მაგრამ ეს ალბათ არ მოხდება, მიაჩნია დმიტრი სუსლოვს — კომპლექსური ევროპული და საერთაშორისო კვლევების ცენტრის დირექტორის მოადგილეს.

„აშშ-ში რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში ჩამოყალიბდა მკაფიო პოზიცია: თუ ისინი შეიიარაღებაზე კონტროლის შეთანხმებიდან გადიან, უკან აღარ ბრუნდებიან. უფრო მეტიც, რუსეთისადმი პრეტენზიებს „ღია ცის“ ხელშეკრულებაზე შტატები ჯერ კიდევ ობამას ადმინისტრაციის დროს აცხადებდა. არსებობს კონსენსუსი თეთრ სახლს, პენტაგონსა და სადაზვერვო სამსახურებს შორის იმის შესახებ, რომ მოსკოვი სრულად არ იცავს და არღვევს დოკუმენტის ნორმებს“, — განაცხადა მან.

ამასთან, ექსპერტის თქმით, ხელშეკრულებაში დაბრუნება კონგრესის ზედა პალატის რატიფიკაციას მოითხოვს. იმის გათვალისწინებით კი, რომ პალატა შეიძლება კვლავ რესპუბლიკელების კონტროლქვეშ აღმოჩნდეს, ეს ახალ პრობლემებს შექმნის. ხოლო თუ ბაიდენი მაინც გადაწყვეტს წინამორბედის გადაწყვეტილების გაუქმებას, ამას დრო დასჭირდება.

„ამასთან, ახლა ტრამპი კიდევ დამატებით წინაღობებს ქმნის“, — აცხადებს ექსპერტი ოლეგ შკიროვი.

თეთრი სახლის გადაწყვეტილება ქვეყნის სამხედრო–საჰაერო ძალებს აიძულებს, თავიდან მოიშოროს თვითმფრინავები, რომლებიც სადამკვირვებლო ფრენებისთვის გამოიყენება.

„კონგრესი, რესპუბლიკელების მოქმედებების გამო, დიდი ხნის განმავლობაში არ გამოყოფდა სახსრებს მათი მოდერნიზაციისთვის. და ეს ბრძოლა „ღია ცის“ ხელშეკრულების ჩამოშლისკენ იყო მიმართული. სადამკვირვებლო თვითმფრინავების გარეშე ხელშეკრულებაში დაბრუნება კი უფრო რთული იქნება“, — მიაჩნია ექსპერტს.

გარდა ამისა, შაკიროვის აზრით, გასათვალისწინებელია ისიც, თუ ვინ დაიკავებს სავარძლებს ბაიდენის ადმინისტრაციაში. მაგალითად, მაიკლ კარპენტერი — საგარეო პოლიტიკის ყოფილი მრჩეველი ასევე ეწინააღმდეგებოდა აშშ-ის მონაწილეობას „ღია ცის“ ხელშეკრულებაში, ვინაიდან რუსეთი თითქოს ინფორმაციას აგროვებს ამერიკული ინფრასტრუქტურის შესახებ — ავი ზრახვებით.  

თუ უფრო მასშტაბურად ვიტყვით, ბაიდენის მთავარი იდეა — ევროპასთან ნდობის აღდგენაა, ხაზს უსვამს შაკიროვი. და იმის გათვალისწინებით, რომ ევროპისთვის ხელშეკრულება მნიშვნელოვანია, შეიძლება აშშ მაინც დაუბრუნდეს ხელშეკრულებას მოკავშირეთა ხათრით — თუნდაც არა მაშინვე.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

21
თემები:
რუსეთი დღეს
რუსი სამშვიდობოების ბლოკპოსტები ლაჩინის რაიონში

მოსაზრება: რატომაა დასავლეთი უკმაყოფილო მთიან ყარაბაღში დარეგულირებით

20
(განახლებულია 19:40 24.11.2020)
საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა იმ ჰუმანიტარული მისიის დეტალები გაამჟღავნა, რომელიც მის  ქვეყანაში მთიანი ყარაბაღის მოსახლეობის დასახმარებლადაა ორგანიზებული.

ირინა ალქსნისი

საუბარია რეგიონში ქირურგებისა და სამედიცინო–ქირურგიული აღჭურვილობის გაგზავნაზე. აშშ, თავის მხრივ, წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტისა და სხვა არასამთავრობო ორგანიზაციებისთვის 5 მლნ დოლარის გამოყოფით შემოიფარგლა. პარიზისა და ვაშინგტონის მხრიდან ყარაბაღის დარეგულირების საკითხზე აშკარა ენთუზიაზმის არარსებობა — რიტორიკაშიც და ქმედებებშიც — სერგეი ლავროვის სიმართლეს ადასტურებს, რომელმაც მათი „შელახული თავმოყვარეობა“ ახსენა.

იგივე თქვა აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმაც, რომელმაც ირონიულად შენიშნა, რომ შეერთებულმა შტატებმა და საფრანგეთმა დაგვიანებით, მაგრამ მაინც გამოთქვეს პოზიტიური დამოკიდებულება მიღწეულ შეთანხმებაზე.  

ანკარას კი, ტრადიციულად, სიტყვების შესარჩევად ცერემონიები არ დაუწყია. თურქეთის პრეზიდენტის პრეს-მდივანმა განაცხადა, რომ დასავლეთს, ნატოსა და ევროკავშირის სახით, 30 წლის განმავლობაში არ გამოუვლენია უნარი, წამოეყენებინა „კონკრეტული და რეალური წინადადებები“ ყარაბაღში დაპირისპირებასთან დაკავშირებით — და ეს მაშინ, როცა რუსეთმა და თურქეთმა „ურთიერთგაგებას მიაღწიეს“.

იმის შესახებ, რომ მთიან ყარაბაღზე მოლაპარაკებები დასავლეთისთვის მტკივნეული მარცხი გამოდგა — განსაკუთრებით აშშ-ისა და საფრანგეთისთვის, რომლებიც რუსეთთან ერთად არიან ეუთოს მინსკის ჯგუფის თანათავმჯდომარეები — მაშინვე დაიწყეს წერა.

თუ The National Interest-ის ჟურნალისტებს დავუჯერებთ, დასავლეთმა ამჯერად ყველაფერი გამოტოვა. მისთვის მოულოდნელობა იყო საომარი მოქმედებების განახლებაცა და შეთანხმებაზე ხელმოწერაც, რომლის თანახმადაც რეგიონში რუსი სამშვიდობოები შევიდნენ. გამოცემამ მომხდარზე პასუხისმგებლობა ამერიკულ დაზვერვას დააკისრა, რომელმაც, მის ხელთ არსებული მონაცემებით, პუტინისა და ერდოღანის მოლაპარაკებების შესახებაც კი ვერ მოიპოვა ინფორმაცია. ამის შედეგად კი აშშ-ის პოზიციები რეგიონში შესამჩნევად შესუსტდა.

მაგრამ რეალურად ვითარება კიდევ უფრო უარესია, ვინაიდან პოზიცია „დაზვერვამ ვერ იმუშავა“ შესაძლებელს ხდის დაიფაროს აშშ-ის კიდევ უფრო მასშტაბური ხასიათის ჩავარდნა მთელ ამ ისტორიაში.

ყარაბაღის დარეგულირება, მიუხედავად კონფლიქტის შედარებით ლოკალური ხასიათისა, ცვლილებების პრინციპულად ახალ ეტაპს მოასწავებს, რომელთაც გლობალური პოლიტიკური სისტემა განიცდის. ეს პირველადაა, როცა შეერთებული შტატები და ევროპა არასაჭირო და არასასურველი პარტნიორები გამოდგნენ ყველა მონაწილე მხარისთვის.

ბოლო სამი ათწლეულის განმავლობაში დასავლური ჰეგემონიის უმნიშვნელოვანესი მარკერი იყო მისი ყველგან ყოფნა და მასზე საყოველთაო მოთხოვნა. ნებისმიერ ვითარებაში, ნებისმიერ კონფლიქტში — სხვადასხვა ქვეყნების შიდაპოლიტიკურ ნაწილშიც კი — ყოველთვის მოიძებნებოდა ძალები, რომლებიც დასავლეთით აპელირებდნენ, მიმართავდნენ მას დახმარებისთვის, მხარდაჭერის იმედი ჰქონდათ და ხშირად იღებდნენ კიდეც მას ამა თუ იმ სახით.

ამგვარი მიდგომის მეტყველ ნიმუშად შეიძლება გავიხსენოთ ყირიმში 2014 წლის გაზაფხულზე მომხდარი ეპიზოდი, როდესაც უკრაინელმა სამხედროებმა რუსული სამხედრო ობიექტის „იერიში“ სცადეს ლოზუნგით „ამერიკა ჩვენთანაა“. ეს, რა თქმა უნდა, სასაცილოდ კი გამოიყურება, მაგრამ იმავდროულად ზუსტად ასახავს პლანეტის ადამიანების მნიშვნელოვანი ნაწილის აზროვნებას, მათ შორის, მაღალჩინოსნებისა — ბელორუსიიდან ვენესუელამდე და სირიიდან ჰონკონგამდე.

უფრო მეტიც, დასავლეთი მიზანმიმართულად უჭერს მხარს ამგვარ ვითარებას, რომელიც, ბუნებრივია, დაინტერესებულია იყოს ბოლო ინსტანციის სიმართლე და თუ საკონტროლო პაკეტის არა, მინიმუმ, ვეტოს უფლების მფლობელი მაინც მსოფლიოს ყოველ პრობლემასა თუ კონფლიქტში. სწორედ ეს არის კიდეც მისი გეოპოლიტიკური დომინირების ერთ-ერთი მთავარი შემადგენელი.

ყარაბაღის ამჟამინდელი დარეგულირება უნიკალური გამოდგა იმით, რომ დასავლეთი მისგან იმთავითვე მოკვეთილი აღმოჩნდა ყველა მონაწილე მხარის მიერ. ეს მით უმეტეს შთამბეჭდავია, რომ მოლაპარაკებათა პროცესი აშკარად არ იყო მარტივი, რაც მონაწილე დედაქალაქების ოფიციალურ, დროდადრო საკმაოდ მკვეთრ განცხადებებში აისახებოდა.

მაგრამ, ნაცვლად იმისა, რომ, არსებული მსოფლიო ტრადიციით, მონაწილეობაში შტატებიცა და ევროპაც ჩაერთოთ, ყველა ერთხმად იზიარებდა მოსაზრებას „ყველაფერში თავად გავერკვევით“.

და მართლაც გაერკვნენ, ჩააყენეს რა დასავლეთი და დანარჩენი მსოფლიო უკვე პოსტფაქტუმ მიღწეული და უკვე ამოქმედებული შეთანხმების ფაქტის წინაშე.

ამით მძლავრი დარტყმა მიაყენეს აშშ-ის მსოფლიო სისტემაზე გავლენის კიდევ ერთ ქვაკუთხესა და პრეტენზიას. ხოლო როგორც პრაქტიკა გვაჩვენებს, პირველ მცდელობას, მით უმეტეს, ესოდენ წარმატებულს, აუცილებლად მოჰყვება სხვა წარმატებებიც.

არაფერია გასაკვირი იმაში, რომ ამერიკელებს ურჩევნიათ მომხდარი საკუთარი დაზვერვის შემთხვევით ჩავარდნას მიაწერონ. ეს მარტივიცაა და უფრო კომფორტულიც, ვიდრე იმის საჯაროდ აღიარება, რომ რეალურად მთიან ყარაბაღში დარეგულირება მორიგ ტექტონიკურ რყევას ნიშნავს მსოფლიო პოლიტიკურ სისტემაში, რომელიც აშშ-სა და დასავლეთს თანდათანობით ართმევს ექსკლუზიურ სტატუსს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

20
თემები:
რუსეთი დღეს
სალომე ჭაჭუა

„მინდა, რომ გავფრინდე“ - სალომე ჭაჭუა თვალწარმტაცი ვარდისფერი ფრთებით გამოჩნდა

0
(განახლებულია 12:04 25.11.2020)
ქორეოგრაფმა ულამაზესი, ვარდისფერი ბუმბულებით მორთული ფრთები მოირგო. რატომ გადაწყვიტა სალომემ გაფრენა?

ვირტუალური ფრთებით მოხიბლულმა არაორდინალურმა მოცეკვავემ გაფრენა „გადაწყვიტა“. ამის შესახებ მან საკუთარ გვერდზე დაწერა. მან საკუთარ ფოტოს წარწერა „მინდა რომ გავფრინდე დაურთო“. ეს კი იმან განაპირობა, რომ სექსუალური ლათინო-ამერიკული ცეკვების სპეციალისტი ფრთებით აღფრთოვანდა.

View this post on Instagram

A post shared by Salome (@salome_chachuaa)

ცნობილი ქართველი ქორეოგრაფი და პროექტ „ცეკვავენ ვარსკვლავების“ ერთ-ერთი თვალშისაცემი მოცეკვავე სალომე ჭაჭუა სკანდალებითაც გამოირჩევა. ცნობილ ტელესახეს ერთი ურთიერთობა არ ჰქონდა დასრულებული, როდესაც ჭორები გავრცელდა მისი და გიორგი ვარდოსანიძის სიყვარულზე. ეს ჭორები მათმა ქორწილმა ჩაანაცვლა, მოგვიანებით კი მორიგი ჭორები უკვე წყვილის დაშორებას მოჰყვა.

მოგეხსენებათ, მანამდე სალომე სამეჯლისო ცეკვების სტუდია „თელას“ წამყვან მოცეკვავეზე გიგი გაჩეჩილაძეზე იყო შეყვარებული. მათი გზები „ცეკვავენ ვარსკვლავების“ დაწყებისას გაიყო. მსახიობ გიორგი ვარდოსანიძესთან დაშორების მერე ქორეოგრაფი პირად ცხოვრებაზე აღარ საუბრობს. ამიტომ უცნობია, თავისუფალია თუ არა ამჟამად მოცეკვავის გული.

View this post on Instagram

A post shared by Salome (@salome_chachuaa)

მოცეკვავემ საკუთარ გვერდზე რამდენიმე შთამბეჭდავი სურათი გამოაქვეყნა. ასე გამოიყურება ენერგიული ქორეოგრაფის ერთი ჩვეულბრივი დღე. სალომე ჭაჭუა გაოცებას სულ უფრო და უფრო ხშირად იწვევს. ამ ყველაფერს წინ ვიდეო უძღოდა, რომელმაც მისი თაყვანისმცემლები შეაშინა. მოცეკვავემ Instagram-ზე ვიდეო გამოაქვეყნა, სადაც აივნის მოაჯირზე „შპაგატში“ ჩამჯდარი ყავას მიირთმევს.

View this post on Instagram

A post shared by Salome (@salome_chachuaa)

ვიდეოს არაერთგვაროვანი გამოხმაურება მოჰყვა. სოციალური ქსელის ერთ-ერთ მომხმარებელს სალომეს ამ ვიდეოზე ცნობილი მსახიობის ვან დამის „შპაგატიც“ კი გაახსენდა. არც უკანასკნელი ფოტოსესია აღმოჩნდა გამონაკლისი. რომელშიც სალომე განსაკუთრებულად ნაზია.

0
თემები:
სელებრითების ცხოვრება