მოსაზრება: ბაიდენს არაფერი აქვს მისალოცი

74
(განახლებულია 20:54 10.11.2020)
ჯო ბაიდენს, რომელმაც თავი აშშ-ის ახალ პრეზიდენტად გამოაცხადა, გამარჯვება არაერთი ქვეყნის ხელმძღვანელობამ მიულოცა — თანაც არა მარტო დასავლური სამყაროდან.

პიოტრ აკოპოვი

ამ ფონზე სულ უფრო მრავლისმეტყველია იმათი დუმილი, ვინც მისალოცი დეპეშების გაგზავნას არ ჩქარობს. მაგალითად, ლათინური ამერიკის უდიდესი ქვეყნების — ბრაზილიისა და აშშ-ის მეზობელი მექსიკის პრეზიდენტებისა. ამასთან, თუ ბრაზილიის ლიდერი ბოლსონარუ ყოველთვის ღიად გამოხატავდა ტრამპით აღტაცებას, მექსიკელ ლოპეს ობრადორს „არ სურს იყოს თავხედი“ და, გარდა იმისა, რომ „ყველა სამართლებრივი პროცედურის დასრულებას“ ელოდება, პირადი მოტივებიც აქვს: ობრადორს საფუძვლიანად მიაჩნია, რომ 14 წლის წინ მასაც მოპარეს არჩევნებში გამარჯვება, უცხოელმა ლიდერებმა კი, ისე, რომ ოფიციალურ შედეგებს არ დალოდებიან, მილოცვები დაუგზავნეს მის ოპონენტს.

ბაიდენისთვის გამარჯვება არ მიულოცია მარშალ კიმ ჩენ ინსაც, რომელიც სამჯერ შეხვდა ტრამპს. დუმს რეჯეფ ერდოღანიც, რომელსაც კარგი ურთიერთობები ჩამოუყალიბდა თეთრი სახლის ამჟამინდელ მასპინძელთან. თუმცა ყველაზე მრავლისმეტყველი მაინც მოსკოვისა და პეკინის დუმილია — ვლადიმირ პუტინი და სი ცზინპინი ასევე არ ჩქარობენ ბაიდენისთვის მილოცვას. და ეს განსაკუთრებით იმ ფონზე, როცა არჩევნებამდე პრაქტიკულად ყველა ამბობდა, რომ „ჩინელები ფსონს ბაიდენზე დებდნენ, ხოლო რუსები — ტრამპზე“. ანუ პეკინს უნდა გახარებოდა ჩინეთთან სავაჭრო ომის გამჩაღებელი ტრამპის მარცხი. მაგრამ სი ცზინპინი დუმს. პეკინში კი ამბობენ, რომ არჩევნების შედეგები ამერიკული სამართლებრივი პროცედურების დასრულების შემდეგ იქნება ცნობილი, საიდანაც ამოდიან კიდეც ჩინეთის ხელმძღვანელები. იმის გათვალისწინებით, რომ სასამართლოები ხანგრძლივი იქნება, ბაიდენი ნამდვილად ვერ მიიღებს მილოცვებს 78-ე დაბადების დღეზე, რომელიც ათი დღის შემდეგ დგება.

ვლადიმირ პუტინის დუმილს The New York Times-მა პირველი ნიშანი უწოდა იმისა, რომ რუსეთი ახალ პრეზიდენტთან „ღრმად მტრული ურთიერთობებისთვის“ ემზადება. არადა 2016 წელს რუსეთის პრეზიდენტმა ტრამპს გამარჯვება არჩევნების დასრულებიდან რამდენიმე საათში მიულოცა. ახლა კი დუმს და ეს ყველაფერი ორ ქვეყანას შორის დაძაბულ წლებს მოასწავებს, წერს The New York Times.

მაგრამ ეს უკვე სასაცილოა — მეტი რაღანაირად დაძაბული შეიძლება იყოს ორი ქვეყნის ურთიერთობა?! სავარაუდოდ, პუტინი დუმს არა იმიტომ, რომ ბაიდენთან ბრძოლისთვის ემზადება, არამედ იმიტომ, რომ ტრამპს პატივს სცემს. დიახ, ადამიანური ფაქტორი არავის გაუუქმებია.

რა თქმა უნდა, პირველ ადგილზე პრაგმატული მოსაზრება დგას — რუსეთისთვის, ბუნებრივია, ხელსაყრელია, რომ ამერიკა რაც შეიძლება ღრმად ჩაეფლოს შიდა გარჩევებში. ამგვარ მიდგომას არაფერი აქვს საერთო აშშ-ის საშინაო საქმეებში ჩარევასთან. აქ საქმე მხოლოდ ხილული ფაქტების კონსტატაციასთან გვაქვს. თუ საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები შიდაამერიკულ დაპირისპირებას გააღრმავებს, რუსეთის მხრიდან (ისევე, როგორც ამერიკასთან დაპირისპირებული ნებისმიერი „დერჟავისა“) სასაცილო იქნებოდა, არ ესარგებლა შექმნილი ვითარებით. თუ ბაიდენისთვის არმილოცვა ინაუგურაციის მომენტამდე ხელსაყრელი იქნება, მაშინ ასეც მოხდება.

არ გადაიდგმება მხოლოდ უკიდურესად რადიკალური ნაბიჯი — ბაიდენის პრეზიდენტობის არალეგიტიმურად ცნობა, თუმცა თეორიულად ასეთი ვარიანტიც არსებობს. თუ 20 იანვარს ბაიდენი პრეზიდენტად გამოცხადდება, ხოლო ტრამპი არ აღიარებს მისი არჩევის კანონიერებას, მოსკოვს ექნება საბაბი თქვას, რომ, რადგან არჩევნები დარღვევებით ჩატარდა (ამასთან იმ მომენტისთვის შესაძლოა ყველა სასამართლო პროცესი დასრულებული არც იყოს), ეს იმას ნიშნავს, რომ აშშ-ის სახელმწიფოს ლეგიტიმური მეთაური არ ჰყავს. ეს აბსოლუტურად ამერიკული ილეთია, მაგრამ გასაგებია, რომ რუსეთი აშშ-თან ასეთ თამაშს არ ითამაშებს.

არაფერი პირადული, უბრალოდ რუსეთს ეს არ აწყობს. პირადული უკვე მერე იწყება — და აქ საუბარია პუტინის დამოკიდებულებაზე ტრამპისადმი. გასაგებია, რომ რუსეთისთვის მისი ხელმეორედ არჩევა იქნებოდა ხელსაყრელი — თანაც მისი პრეზიდენტობის მეორე ვადის ორივე შესაძლო სცენარიდან გამომდინარე. იმ შემთხვევაშიც, თუ ტრამპი მოძლიერდება და „ვაშინგტონური ჭაობის“, ანუ გლობალისტების ბინადრობის მთავარი ადგილის დაშრობას დაიწყებს, და იმ შემთხვევაშიც, თუ მისი ხელახალი არჩევა ამერიკის გახლეჩას მოიტანს შედეგად — ორხელისუფლებიანობის ჩათვლით.

ახლა ტრამპის მეორე ვადის ვარიანტის „ანგარიშიდან ჩამოყრა“ ჯერ კიდევ არ ღირს: სასამართლო განხილვებს ტრამპის მომხრეთა ქუჩის მიტინგები და აქტივობები დაემატება და ვითარება შეიძლება „ვაშინგტონური ჭაობის“ კონტროლიდან გავიდეს კიდეც.

თუმცა პუტინი, დიდი ალბათობით, არ აკეთებს ფსონს იმაზე, რომ ტრამპი მოპარული გამარჯვების დაცვას შეძლებს. გამარჯვება რომ მოპარულია, ამაში ეჭვის შეტანაც არ შეიძლება. როგორ შეიძლება კრემლში იმათი პატიოსანი გამარჯვება დაიჯერონ, ვინც მთელი ოთხი წლის განმავლობაში ატრიალებდა აბსოლუტურად ცრუ ისტორიას რუსეთის არჩევნებში ჩარევისა და ტრამპის რუსული კავშირების შესახებ? როგორ შეიძლება დაეჭვება იმაში, რომ ადამანები, რომლებმაც არჩეული პრეზიდენტის წინააღმდეგ შეთქმულება მოაწყვეს (ტრამპს ხომ 2016 წლის არჩევნების დასრულებისთანავე ჩაავლეს კლანჭები) შეთითხნილი „რუსული საბაბით“, ნებისმიერ მაქინაციაზე არ წავიდოდნენ მომდევნო არჩევნებზე გამარჯვებისთვის?

სისტემა ტრამპზე ძლიერია — ჯერჯერობით ძლიერი იქნება მანამ, სანამ გამოუსწორებელი შეცდომების დაშვება არ დაუწყია, რომელთაგან ერთ-ერთი, შესაძლოა, სწორედ ბაიდენის „გამარჯვებაც“ გამოდგეს. სწორედ აქედან ამოდიან კრემლში. მაგრამ პუტინის ტრამპისადმი პირად დამოკიდებულებაზე ეს მხოლოდ დადებით გავლენას ახდენს — ყოჩაღ, არ ნებდება მებრძოლი.

ორი პრეზიდენტის ურთიერთსიმპათია არ გადაზრდილა არანაირ ახლო ადამიანურ ურთიერთობებში — სამწლინახევრის განმავლობაში ისინი სულ რამდენჯერმე შეხვდნენ ერთმანეთს, უფრო მეტად არა პირისპირ. მაგრამ ჯერ კიდევ პირად ნაცნობობამდე ტრამპი პუტინზე პატივისცემით საუბრობდა და მასთან მოლაპარაკებების გამოცდილებამ ეს მოსაზრება დაადასტურა. ცოტა ხნის წინ ტრამპმა პუტინს „მსოფლიო კლასის მოჭადრაკე“ უწოდა და დაამატა, რომ ამავე კატეგორიას შეიძლება განეკუთვნებოდნენ სი ცზინპინიც, რეჯეფ ერდოღანიცა და კიმ ჩენ ინიც. რა აერთიანებს ამ ოთხს გარდა იმისა, რომ ისინი მართლაც ძლიერი გეოპოლიტიკური მოთამაშეები არიან? ის, რომ ისინი არ ჩქარობენ მიულოცონ ბაიდენს გამარჯვება. არადა იმავე სიტყვაში ტრამპი იმასაც ამბობდა, ბაიდენი, გამარჯვების შემთხვევაში, ვერ შეძლებს იმუშაოს პუტინის, სის, ერდოღანისა და კიმის თანაბრადო. და ეს სრული სიმართლეა.

ბაიდენს პუტინთან ერთადერთი საფუძვლიანი შეხვედრა ჰქონდა 2011 წლის 10 მარტს, მაგრამ მაშინაც მოახერხა მიენიშნებინა რუსეთის პრეზიდენტისთვის, რომ აღარ უნდა ეყარა კენჭი მომდევნო არჩევნებში.

ბაიდენი სი ცზინპინს ჯერ კიდევ ათი წლის წინ (როცა ეს უკანასკნელი ჩინეთის თავმჯდომარის მოადგილე იყო) წარუმატებლად სთავაზობდა G2-ის შექმნას. ეს ობამას ადმინისტრაციის თამაში იყო, რათა ჩინეთი განახლებულ მსოფლიო წესრიგში უმცროს პარტნიორად ექცია. ანუ ბაიდენმა უკვე მაშინ ვერ მიაღწია ვერაფერს და თავისი ნაბიჯებით აშშ-სა და მისსავე წინააღმდეგ განაწყო „პარტნიორები“. თუ ბაიდენი ახლა აშშ-ის პრეზიდენტი გახდება, „პარტნიორებს“, რაღა თქმა უნდა, მოუწევთ საქმე ჰქონდეთ მასთან — მაგრამ უკვე როგორც აშკარა მოწინააღმდეგეებს.

ბაიდენი ნამდვილად სუსტი გეოპოლიტიკური მოთამაშეა, მიუხედავად იმისა, რომ ზურგს უკან მსოფლიოს ყველაზე ძლიერი მანქანა უდგას. თუმცა ის უკვე დიდი ხანია „ჭედავს“ და თუ ის ტრამპს დაამარცხებს, ეს „გამარჯვება“ მისთვის შეიძლება უკანასკნელიც გამოდგეს. ასე რომ, მისალოცი აქ მართლაც არაფერია.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

74
პარლამენტის სხდომათა დარბაზი

რაზე შეთანხმდებიან ხელისუფლება და ოპოზიცია?

45
(განახლებულია 14:45 30.11.2020)
სულ რაღაც ერთ კვირაში გაირკვევა, ოპოზიციიდან ვინ შევა საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის პირველ სხდომაზე.

ჩვენი ინფორმაციით, „ქართული ოცნების“ წევრებს 8 დეკემბრისთვის მოსთხოვეს მობილიზაცია. ოპოზიცია პარლამენტის ბოიკოტს და აქციების გაგრძელებას გეგმავს. მმართველ გუნდში კი უკვე კომიტეტების თავმჯდომარეების და სხვა საპარლამენტო თანამდებობების გადანაწილების საკითხი ირკვევა.

ზოგადად გაცხადებულია, რომ პარლამენტის თავმჯდომარე ისევ არჩილ თალაკვაძე გახდება, ვიცე-სპიკერი – თეა წულუკიანი. თუმცა ხელისუფლებასთან დაახლოებული წყაროები იმასაც ამტკიცებენ, რომ თალაკვაძეს სამომავლოდ აშშ-ში საქართველოს ელჩად ამზადებენ და მალე პარლამენტის თავმჯდომარეობას იუსტიციის ყოფილი მინისტრი გადაიბარებს. ბევრი რამ იმაზეცაა დამოკიდებული, რამდენად გრძელვადიანი აღმოჩნდება მე-10 მოწვევის პარლამენტის მუშაობა, რომლის ლეგიტიმაციის პრობლემაზე უკვე ბევრს საუბრობენ, ისევე, როგორც მაისში რიგგარეშე არჩევნების დანიშვნაზე.

სახელისუფლებო სპიკერები ნათლად და გარკვევით ამბობენ, რომ რიგგარეშე არჩევნები არ დაინიშნება და ეს სრულიად ლოგიკური და მისაღებია საღი აზრის მატარებელი ადამიანებისთვის. ზამთრისა და კორონაპანდემიის ფონზე, იმ ფონზე, როცა ქვეყანაში შემოსავლები და ეკონომიკური აქტივობა სერიოზულადაა შემცირებული, ქვეყნის ბიუჯეტი კიდევ ერთ არჩევნებს რამდენად დააფინანსებს, რთული სათქმელია.

უკვე ცხადია, რომ ოპოზიციას დასავლეთის და, კონკრეტულად, აშშ-ის დიდი მხარდაჭერის იმედი არ უნდა ჰქონდეს ბოიკოტის კუთხით. როცა აშშ-ში ბაიდენის ინაუგურაცია შედგება და ადმინისტრაცია ჩამოყალიბდება, ბუნებრივია, შემდეგ მეტი შანსი არსებობს, შეერთებულმა შტატებმა და, ზოგადად, დასავლეთმა ხელისუფლებას საარჩევნო ადმინისტრაციის შექმნის წესისა და კადრების შეცვლა, ასევე სასამართლო სისტემის რეფორმა მოსთხოვოს, მაგრამ მინიმუმ ორი-სამი თვის განმავლობაში ეს არ მოხდება, ხოლო რამდენად აქვს ქართულ ოპოზიციას რესურსი, რომ ამ ხნის განმავლობაში ბრძოლა გააგრძელოს და სულისკვეთება შეინარჩუნოს, სხვა საქმეა...

გარდა ამისა, თავად ოპოზიციაში უკვე ხმამაღლა საუბრობენ, რომ არსებული ჩიხიდან გამოსავალია მოსაძებნი და პარლამენტში არშესვლა, მინიმუმ, ამომრჩევლის უპატივცემულობაა. საუბრობენ ასევე ოპოზიციის მოსყიდვის შესაძლებლობაზე. ოპოზიცია ამბობს, რომ არსებობს სამი თემა, რაზეც ხელისუფლებამ კომპრომისი უნდა მოძებნოს. ესაა ვადამდელი არჩევნების საკითხის განხილვა, პოლიტპატიმრების გათავისუფლება და საარჩევნო კანონისა და ადმინისტრაციის შეცვლა.

არცთუ ისე რადიკალურ განცხადებებს აკეთებენ ელენე ხოშტარია, ალეკო ელისაშვილი, „ლელოს“ წარმომადგენლები. მაგალითად, ელენე ხოშტარიამ „ლელოს“ ოფისში გამართული კონსულტაციების შემდეგ თქვა, რომ ხელისუფლების ვალდებულებაა მოძებნოს გამოსავალი არსებული სიტუაციიდან და ოპოზიციას შესთავაზოს ადეკვატური კომპრომისი.

რა თქმა უნდა, ყველაზე რადიკალური მიხეილ სააკაშვილი და „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარდამჭერები არიან. საქმე ისაა, რომ სააკაშვილის გათვლებით, ოპოზიციამ ამ არჩევნებში საკონტროლო პაკეტი, ანუ 50 პროცენტზე მეტი მოიპოვა და, შესაბამისად, ოპოზიცია კოალიციური მთავრობის ჩამოყალიბებას და ძალაუფლების ხელში აღებას გეგმავდა. სხვათა შორის, კოალიციური მთავრობის შექმნა და ოპოზიციისთვის რამდენიმე მინისტრის სავარძლის შეთავაზება ახლაც განიხილება, როგორც კრიზისიდან გამოსვლის ერთ-ერთი ვარიანტი. მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგეს, მომავალი პოლიტიკური პროცესისთვის საარჩევნო ადმინისტრაციის შეცვლა და საარჩევნო კანონმდებლობის დახვეწა გაცილებით მნიშვნელოვანია, ვიდრე მუდმივად იმაზე საუბარი, რომ არჩევნები გაყალბდა.

დასავლეთისთვის საქართველოში სრულფასოვანი პარლამენტის არსებობას და, ზოგადად, პოლიტიკურ პროცესს ნამდვილად აქვს ფასი. ასე რომ, როგორც ჩანს, დიალოგსა და შეთანხმებაში ელჩებს გადამწყვეტი როლი დაეკისრებათ. შესაბამისად, მე-10 მოწვევის პარლამენტი, ალბათ, ყოველგვარი რიგგარეშე არჩევნების გარეშე შეიკრიბება, მაგრამ რამდენად სიცოცხლისუნარიანი და ოთხწლიანი იქნება ის, ამას მომავალი გვიჩვენებს.

 

45
აშშ-სა და ევროკავშირის დროშები

მოსაზრება: ბაიდენი აშშ-ს ევროპის მარიონეტად გადააქცევს

39
(განახლებულია 19:13 25.11.2020)
ევროკავშირმა, ევროსაბჭოს მეთაურ შარლ მიშელის სახით, ჯო ბაიდენს „მტკიცე ტრანსატლანტიკური ალიანსის“ აღდგენა შესთავაზა.

ირინა ალქსნის

თუ ბაიდენი თეთრ სახლში შევა, მაშინ ამ სურვილს სრული საფუძველი აქვს, რომ ახდეს. მეტად სიმბოლურია აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის პოსტზე ენტონი ბლინკენის კანდიდატურა, რომელიც „ვაშინგტონური ჭაობის“ რაფინირებული პროდუქტია და „გლობალური ალიანსების მცველსაც“ წარმოადგენს.

ის, რომ დასავლეთ ევროპა ბედნიერი იქნება აშშ-ის პრეზიდენტის როლში ჯო ბაიდენის ხილვით, მაშინ გახდა გასაგები, როგორც კი მისმა ლიდერებმა ერთმანეთის გადასწრებით დაიწყეს არჩევნებში გამარჯვების მილოცვების დაგზავნა ბაიდენისთვის, ხოლო გერმანია გამოტყდა კიდეც, რომ „ტრამპთან კიდევ ოთხი წელი მუშაობის“ განწყობა არ აქვს.

ამაზე უფრო გაუგებარი ისაა, რატომ ანიჭებს ევროპა უპირატესობას შტატების სათავეში გლობალისტების ხილვას — იმ გლობალისტებისა, რომლებიც შეპყრობილი არიან ერთპოლარული სამყაროს სტატუს-კვოს შენარჩუნებით, რომელშიც უპირობო ლიდერი ვაშინგტონი იქნება.

ძველ სამყაროში განუხრელად მზარდი პროცესი, რომელიც ოკეანისგაღმელი სუზერენისგან სუვერენიზაციასა და ნახევრად ვასალური დამოკიდებულებისგან გათავისუფლებას მოიაზრებს, ხომ თითქოს ეწინააღმდეგება ამ მისწრაფებებს?

შეიძლებოდა გვევარაუდა, რომ ევროპაში პროამერიკული ძალები მძლავრობენ, რომლებიც მზად არიან შტატებს მსხვერპლად შესწირონ საკუთარი ქვეყნები, მაგრამ ფაქტები საწინააღმდეგოზე მეტყველებს. მაგალითად, გერმანიის მთავრობამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი პოზიცია ექსტერიტორიული სანქციების მიმართ, რომლებიც აშშ-ში „ჩრდილოეთის ნაკადი-2“-ის მიმართ მუშავდება.

ამგვარად, ევროპა განაგრძობს თავისი ინტერესების დაცვისა და საკუთარი გეოპოლიტიკური როლის გაძლიერების ხაზს, მაგრამ ამასთან მხურვალედ უჭერს მხარს ვაშინგტონში ხელისუფლებაში იმ ძალების დაბრუნებას, რომლებისთვისაც მსგავსი რამ, თეორიულად, კატეგორიულად მიუღებელი უნდა იყოს. ამ უცნაურ უთანხმოებაზე პასუხი ოთხი წლის წინანდელ მოვლენებში უნდა ვეძებოთ.

თეთრ სახლში შესულმა დონალდ ტრამპმა უარი თქვა აშშ-ის მონაწილეობით უამრავ უკვე ხელმოწერილ საერთაშორისო შეთანხმებაზე. ასეთი ბედი ეწია ცნობილ ტრანსატლანტიკურ სავაჭრო და საინვესტიციო პარტნიორობას, რომელსაც იმ დროისთვის უკვე ჰქონდა ავის მომასწავებელი რეპუტაცია. ალარმისტები გვაფრთხილებდნენ, რომ მისი მეშვეობით ამერიკა უბრალოდ გამოწოვდა რესურსებს ევროპას თავის სასარგებლოდ.

მაგრამ ტრამპმა, რომელიც პრეზიდენტობის პერიოდში ყველა შესაძლებლობას იყენებდა თავისი ქვეყნისთვის ეკონომიკური სარგებლის მისაღებად, უყოყმანოდ თქვა უარი „დედალზე“, რომელსაც თითქოს მრავალი წლის განმავლობაში უნდა დაედო ოქროს კვერცხები ამერიკისთვის. თანაც არაერთხელ განაცხადა, რომ ყველა ეს შეთანხმება რეალურად ღრმად არახელსაყრელი იყო შეერთებული შტატებისთვის. საფიქრალია, რომ ბიზნესში დიდი გამოცდილების მქონე ამერიკის შმაგ პატრიოტს შეიძლება ვერწმუნოთ.

მთავარი შეცდომა — არის ვარაუდი იმისა, რომ გლობალისტებს (მათ შორის, ამერიკელებს) ეროვნულად ორიენტირებული ინტერესები აქვთ. მათთვის შეერთებული შტატები უკიდურესად მნიშვნელოვანი შეიძლება იყოს როგორც მთავარი ემისიური ცენტრი და პლანეტის ყველაზე ძლიერი არმია. მაგრამ უზარმაზარი ქვეყანა, თითქმის 330 მილიონიანი მოსახლეობით, უფრო ის ტვირთია, რომლის ჩამოწერაც ბევრად მარტივია, ვიდრე მისი პრობლემების გადაჭრაში ფულის ჩადება.

სამაგიეროდ გლობალისტების, როგორც მსოფლიო მოქალაქეების ჭეშმარიტი ინტერესები და სენტიმენტალური გრძნობები შეიძლება სულ სხვა ადგილებს უკავშირდებოდეს. იმავე ენტონი ბლინკენმა ბავშვობის უმეტესი წლები პარიზში გაატარა და მისი პიროვნების ჩამოყალიბებაზე ძლიერი ზეგავლენა ევროპელმა მამინაცვალმა მოახდინა. ასე რომ, ეჭვები, იხელმძღვანელებს თუ არა ის სახელმწიფო მდივნის პოსტზე მხოლოდ აშშ-ის ეროვნული ინტერესებით, სრულიად კანონზომიერია.

ამგვარ პეიზაჟში ევროპის პოზიცია აზრს იძენს. მან ბოლო ათწლეულებში ისწავლა, რომ თავისას ამერიკის ფესვებს მოწყვეტილებთან ურთიერთქმედებით შეიძლება მიაღწიოს — ამასთან, „თავისუფალი სამყაროს ლიდერთან“ და ერთადერთ ზესახელმწიფოსთან ფორმალური რევერანსების შესრულებაც არ უნდა დაივიწყოს.

ჯერ მარტო ირანის ბირთვული გარიგება რად ღირს, რომელსაც ხშირად ობამას პრეზიდენტობის ერთ-ერთ ტრიუმფადაც იხსენიებენ, მაგრამ რომლითაც ევროპა უფრო იყო დაინტერესებული, ვიდრე თავად აშშ. უფრო მეტიც: ევროკავშირს ძველებურად ბევრ რამეში სჭირდება შეერთებული შტატები. კერძოდ, ევროპის ძალისხმევა, შექმნას თავისი არმია — არა ის იმიტაცია, რომელიც ახლა არსებობს, არამედ რეალური სამხედრო ძალა — არასერიოზულად გამოიყურება. ამერიკელებს ამ აზრით ალტერნატივა არ ჰყავთ და არც ეყოლებათ ხილულ მომავალში. მაგრამ ტრამპს მტკიცედ ჰქონდა განზრახული, ეიძულებინა ბებერი ევროპა, ყველაზე მაღალი ნიხრით გადაეხადა სამხედრო „ქოლგის“ საფასური. აი, „ვაშინგტონურ ჭაობთან“ კი ბრიუსელსა თუ ბერლინს მოლაპარაკების შანსი აქვთ.

ევროკავშირს რუსეთის საპირწონედ გეოპოლიტიკური, ეკონომიკური თუ იგივე სამხედრო დამბალანსებელი ესაჭიროება ძველებურად. თორემ მოსკოვს უკვე ფრიად ხელსაყრელი პირობები ექმნება დასავლეთის მიმართულებით, რაც ნამდვილად არ ახარებს დასავლეთ ევროპულ დედაქალაქებს.

შედეგად ყალიბდება პარადოქსული ვითარება: იმ დროს, როცა ევროპა ბევრის თვალში აშშ-თვის სახარჯ მასალად გამოიყურება, რეალურად ამერიკელების შეცოდებაა საჭირო, ვინაიდან თანდათან იზრდება შანსი იმისა, რომ შტატები ევროპული მზაკვრობისა და საკუთარი ელიტების ღალატის მსხვერპლად იქცეს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

39
აქცია პარლამენტთან

„არა შეზღუდვებს!“ პარლამენტთან კარვების გაშლას შეეცადნენ

0
(განახლებულია 14:34 30.11.2020)
ქვეყანაში ინფიცირებულთა ზრდის მაჩვენებლის შეკავების მიზნით, ხელისუფლებამ 28 ნოემბრიდან რიგი შეზღუდვები დააწესა, რომელიც პარლამენტთან დღეს გააპროტესტეს

თბილისი, 30 ნოემბერი – Sputnik. კორონავირუსის პანდემიიდან გამომდინარე დაწესებული შეზღუდვების მოხსნის მოთხოვნით, საქართველოს პარლამენტის შენობასთან საპროტესტო აქცია გაიმართა, იუწყება „Sputnik-საქართველოს“ კორესპონდენტი შემთხვევის ადგილიდან.

საპროტესტო აქცია მოძრაობა „საქართველოსთვის“ ორგანიზებით გაიმართა, რომელიც მთავრობის გადაწყვეტილებას დისკრიმინაციულს უწოდებს. აქციის მონაწილეებმა ასევე მოითხოვეს რიგგარეშე საპარლამენტო არჩევნების ჩატარება. 

Оппозиция устанавливает палатки у здания парламента Грузии 30 ноября 2020 года
© Sputnik / STRINGER
ოპოზიცია პარლამენტის წინ კარვების გაშლას შეეცადა

აქციის მონაწილეებმა საკანონმდებლო ორგანოსთან კარვის გაშლა გადაწყვიტეს, რისი საშუალებაც მათ პოლიციამ არ მისცა.

აქციის მონაწილეებმა, მეათე მოწვევის პარლამენტის პირველი სხდომის დღეს მშვიდობიანი აქციის გამართვა დააანონსეს. 

Оппозиция устанавливает палатки у здания парламента Грузии 30 ноября 2020 года
© Sputnik / STRINGER
ოპოზიცია პარლამენტის წინ კარვების გაშლას შეეცადა

საქართველოში კორონავირუსის მეორე ტალღა მძვინვარებს. ინფიცირების დღიური მაჩვენებელი ოთხი ათასს აღწევს. ინფიცირებულთა ზრდის მაჩვენებლის შეკავების მიზნით, ხელისუფლებამ 28 ნოემბრიდან რიგი შეზღუდვები დააწესა. ყველაზე სერიოზული შეზღუდვები შვიდ დიდ ქალაქში მოქმედებს – არ მუშაობს მუნიციპალუტი ტრანსპორტი, დაიკეტა სავაჭრო ცენტრები, ბაზრობები (გარდა აგრარული ბაზრისა), ფიტნეს–დარბაზები და აუზები და ა.შ. გარდა ამისა, ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე 21:00 საათიდან 05:00 საათამდე იკრძალება ქუჩაში როგორც ქვეითების, ისე ტრანსპორტის გადააადგილება.

0