საპროტესტო აქცია პარლამენტთან

მოსაზრება: დასავლეთის ევროატლანტიზმი საქართველოსთვის

36
(განახლებულია 19:19 10.11.2020)
საქართველოში უვადოდ გამოცხადებული საპროტესტო აქციები გრძელდება: ოპოზიცია არ აღიარებს 31 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნების შედეგებს და ახალი არჩევნების ჩატარებას მოითხოვს.

ირინა ალქსნისი

პოლიციამ უკვე არაერთხელ გამოიყენა წყლის ჭავლი მომიტინგეების დასაშლელად.

კავკასიური რესპუბლიკის ჩვიდმეტწლიანი გზა საბოლოოდ იქცა ტრაგიფარსად. ჩვიდმეტწლიანი კი იმიტომ, რომ ამ კავკასიური რესპუბლიკის ევროპისკენ სვლა მას შემდეგ დაიწყო, რაც 2003 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ ედუარდ შევარდნაძე პროტესტების ფონზე თანამდებობიდან გადადგა და მიხეილ სააკაშვილი თავის გზას შეუდგა მნიშვნელოვანი პოლიტიკური ფიგურის ნიშნით. ეს იყო ფერადი რევოლუციების მსოფლიო მითის საძირკველში ჩადებული მძიმეწონიანი ქვა.

იმ დღიდან საქართველო თანმიმდევრულად მისდევს მაშინ გაკეთებულ არჩევანს და ყველაფრიდან ჩანს, რომ ამ გზიდან გადახვევას არ აპირებს.

გამოქვეყნებული შედეგების თანახმად, წლევანდელ საპარლამენტო არჩევნებში გამარჯვება მმართველმა პარტია „ქართული ოცნება – დემოკრატიულმა საქართველომ“ მოიპოვა. მეორე ადგილზეა „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“. დანარჩენი პოლიტიკური ძალებისთვის არჩევნების შედეგები საკმაოდ იმედის გამაცრუებელი გამოდგა — მესამე ადგილზე გასულმა „ევროპულმა საქართველომ“ ხმების ოთხ პროცენტსაც კი ვერ მიაღწია.

ევროატლანტიზმი, დასავლური ფასეულობების დანერგვა, ქვეყნის ევროკავშირსა და ნატოში გაწევრიანება, ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა (და, როგორც შედეგი, ოკუპანტი ქვეყნის წინააღმდეგ ბრძოლა) — ყველა ამ პარტიის პროგრამების საკვანძო პუნქტებია. მათ შორის განსხვავება ცოტა სხვა სიბრტყეში იმალება.

„ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“ მიხეილ სააკაშვილის პარტიაა, რომელიც უკვე შვიდი წელია, რაც დამფუძნებლის გარეშე ფუნქციონირებს. სააკაშვილმა ქვეყანა 2013 წლის ოქტომბერში დატოვა, როცა მისი საპრეზიდენტო ვადა ოფიციალურად ამოწურული ჯერ კიდევ არ იყო. მას წინ ევროპა, აშშ და უკრაინა ელოდა.

თუმცა ოდესის ყოფილ გუბერნატორსა და ამჟამად უკრაინის რეფორმების ეროვნული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის ხელმძღვანელ სააკაშვილს ახლაც სამშობლოს პოლიტიკურ პულსზე უდევს ხელი. აცხადებს, რომ მზადაა ჩაერთოს ოპოზიციის ბრძოლაში (რომელშიც პირველი ვიოლინოს როლს, რაღა თქმა უნდა, „ნაცმოძრაობა“ ასრულებს) ახალი არჩევნების დანიშვნის მოთხოვნით, და ირწმუნება, რომ მას თანამდებობები კი არ სჭირდება, მხოლოდ საქართველოს „ხსნაზე“ ფიქრობს.

„ქართული ოცნება“ სწორედ ის პარტიაა, რომელმაც სააკაშვილი და „ნაცმოძრაობა“ დაამარცხა 2012-ში. მას შემდეგ ის მმართველი პარტიის სტატუსს ინარჩუნებს და ახლა ელექტორალური ფალსიფიკაციის ბრალდებებს იგერიებს. მისი დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი ბიძინა ივანიშვილია — პოლიტიკოსი, ბიზნესმენი და საქართველოს ყველაზე მდიდარი ადამიანი: „ფორბსის“ სიის 349-ე ნომერი, თითქმის ხუთმილიარდიანი ქონებითა და 90-იანი წლებისთვის დამახასიათებელი მეტად ჭრელი ბიოგრაფიით.

სააკაშვილის ქმნილება, თავისი დამფუძნებლის მსგავსად, ანტირუსული მიმართულების ისტერიული პოპულიზმითაა ცნობილი. ამ კუთხით ოდნავ აწონილ–დაწონილია ქვეყნის მოქმედი ხელმძღვანელობის პოზიცია, რითიც რეგულარულად იძლევა თავდასხმების საბაბს „ოკუპანტებთან თანამშრომლობისა“ და „ეროვნული ინტერესების გაყიდვის“ გამო. გასული წლის ხმაურიანი სკანდალი მოსკოვთან მიმართებით და შემდეგ დაწყებული მასობრივი საპროტესტო აქციები ქვეყნის პოლიტიკური ცხოვრების სურათზე სახასიათო შტრიხად იქცა.

შედეგად – საქართველო ამჯერადაც ისევ სკანდალურ დასავლელ მარიონეტებსა (რომლებიც ხელისუფლებაში ყოფნის თითქმის ათი წლის განმავლობაში პოლიტიკურად სრულად გაკოტრდნენ) და პოსტსაბჭოთა „ჩამოსხმის“ ქრესტომათიულ ოლიგარქიას შორის აკეთებდა არჩევანს.

ამასობაში კი ქვეყანა რეალურად ისევ ისე დგას იმ პრობლემების წინაშე, რომლებმაც თავის დროზე ედუარდ შევარდნაძის წინააღმდეგ დარაზმა: მძიმე ეკონომიკური ვითარება, მოსახლეობის დიდი ნაწილის უკიდურესი სიღარიბე, კორუფცია.

2020-მა წელმა კორონავირუსის სახით ახალი პრობლემები და ტურისტული სექტორის კრახი მოიტანა, რომელიც ბოლო წლებში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი დარგი იყო საქართველოს ეკონომიკისთვის. 2019 წელს ქვეყანამ ტურიზმისგან სამი მილიარდი დოლარი მიიღო — მთლიანი შიდა პროდუქტის 15 მილიარდიანი საერთო მოცულობის ფონზე. წელს რესპუბლიკამ 2,5 მლრდ მოისაკლისა — დარგმა ოცი წლით უკან დაიხია.

ამავდროულად არასწორი იქნებოდა გვეთქვა, რომ საქართველოს საერთოდ არაფერი მიუღია ევროატლანტიკური არჩევანიდან. ბოლოს და ბოლოს, დასავლეთი მართლაც რეგულარულად გამოხატავს რესპუბლიკისა და მისი ხელმძღვანელობის მიმართ მხარდაჭერას — უპირატესად, მორალურს. ეუთოს დამკვირვებლებმა ამჯერადაც ცნეს 31 ოქტომბრის არჩევნები, როგორც „კონკურენტული და მთლიანობაში ყველა ფუნდამენტური თავისუფლების დაცვით“  ჩატარებული. თუმცა უბედურება იქიდან მოვიდა, საიდანაც არ ელოდნენ.

მიხეილ სააკაშვილმა თავის „ფეისბუქზე“ დიდი პოსტი განათავსა, რომელშიც „აშშ-ის ახალ პრეზიდენტ ჯო ბაიდენთან“ მეგობრობაზე წერს და თან უამრავი ერთობლივი ფოტოც დაურთო. პოსტი მან ასეთი პასაჟით დაასრულა: „ახლა, როცა ქართველი ერი იმ მოპარული არჩევნებისა და გამარჯვების დასაბრუნებლად იბრძვის, რომელიც ოპოზიციამ დამაჯერებელი შედეგით მოიპოვა, თეთრ სახლში ნამდვილად გვჭირდება მხარდამჭერები“.  

გამომდინარე იქიდან, რომ გამოჩენილ ქართველ–უკრაინელ ავანტიურისტს მართლაც არც ისე ცუდი კავშირები აქვს ვაშინგტონში, არ შეიძლება გამოირიცხოს, რომ იქ მართლაც ურჩიონ ეუთოს, გადაიხედოს პოზიცია საქართველოს არჩევნებთან დაკავშირებით. და შეიძლება დარწმუნებული იყოთ, რომ რეკომენდაციას ყურად იღებენ. როგორც ჩანს, სხვაგვარი ევროატლანტიზმი დასავლეთს საქართველოსთვის არ აქვს.

რედაქცია შესაძლოა არ ეთანხმებოდეს ავტორის მოსაზრებებს

 

36
სომხური მხარის მიერ მიტოვებული ტანკი

მოსაზრება: რატომ დაკარგა სომხეთმა დიდი რაოდენობით სამხედრო ტექნიკა?

4
(განახლებულია 15:55 03.12.2020)
მთიან ყარაბაღში საომარი მოქმედებების დროს ექსპერტულ და მედიასივრცეში დისკუსია დაიწყო რუსული წარმოების იარაღის ეფექტურობის შესახებ, რომელიც სომხურ მხარეს ჰქონდა.

მაგრამ იარაღშია საქმე თუ პირადი შემადგენლობის მომზადებასა და თავდაცვის ორგანიზებაში?

დღეისათვის შეინიშნება ცალკეული მცდელობები იმისა, რომ სომხური მხარის მარცხი რუსული წარმოების „უსარგებლო“ გამანადგურებელ Су-30-СМ–ს, „ბრმა“ საზენიტო კომპლექს С-300–ებს, რადიოელექტრონული ბრძოლის „არაეფექტურ“ კომპლექსებსა და „მდარე სისტემის“ ტანკებს დაბრალდეს. თითქოს სომხეთს არასდროს შეეძინოს მესამე ქვეყნების იარაღი (მაგალითად, ინდოეთისგან Swathi–ს რადარები), ხოლო აზერბაიჯანული არმია მხოლოდ ისრაელის ან თურქული წარმოების იარაღით სარგებლობდა, რამაც განაპირობა კიდეც „დიდი გარდატეხა“.  

საერთო დისკურსი: ყარაბაღი კორექტივებს შეიტანს რუსული იარაღის მოკავშირეებისა და პარტნიორებისთვის მიწოდებებში. მსგავსი მსჯელობების ოჩოფეხა სქემები სამხედრო–პოლიტიკური ხელმძღვანელობის სტრატეგიულ შეცდომებსა და მსოფლიო იარაღის ბაზარზე დაუნდობელ კონკურენციას ნიღბავს. მიზანშეწონილია, რეალობას დავუბრუნდეთ.

მოსკოვმა სომხეთს რამედნიმე სამხედრო კრედიტი გამოუყო. შემდგომი სამხედრო აღმშენებლობა — სომხური მხარის საქმეა. თუ  რუსული წარმოების საზენიტო–სარაკეტო სისტემა С-300–ები ყარაბაღში საომარ მოქმედებებში მონაწილეობდა და ისინი ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის საიმედო სისტემების არქონის გამო დაზიანდა, მაშინ ზემოთ ნახსენები, 40 მილიონ დოლარიან ინდურ Swathi–ს აქტივობის არანაირი კვალი არც კი დაუტოვებია. არადა, შეეძლო კი სარეკლამო ანოტაციაში ჩამოთვლილი მახასიათებლების თანახმად. შესაძლოა ჯარმა ახალი რადარების ათვისება ვერ მოასწრო. სომეხი სპეციალისტების სწავლება შეიძლება გადამწყვეტ (სუსტ) რგოლად წარმოჩინდეს რუსული წარმოების სამხედრო ტექნიკის ექსპლუატაციაშიც (იარაღი თავისით არ ისვრის). და, რაღა თქმა უნდა, სამხედრო საქმეში სრულიად მიუღებელია არაორგანიზებულობა და თვითკმაყოფილება.

დანაკარგები და ნადავლი

აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა 1 დეკემბერს დაწვრილებით ისაუბრა სომხური მხარის სამხედრო ტექნიკის დანაკარგებზე მთიან ყარაბაღში. გრძელ ჩამონათვალში ასობით ერთეული სხვადასხვა სახის იარაღი მოხვდა — განადგურებული თუ ნადავლის სახით ხელში ჩაგდებული. აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა სარაკეტო კომპლექსებიც ახსენა, ზალპური ცეცხლის რეაქტიული სისტემებიც, ტანკებიცა და რადიოელექტრონული ბრძოლის საშუალებებიც.

ამ ციფრებისა თუ აზრ ბაიჯანის მხარის დანაკარგების განზრახ „მიჩქმალვის“ მიმართ სხვადასხვაგვარი დამოკიდებულება შეიძლება არსებობდეს, მაგრამ შექმნილ ვითარებაში (შვიდი რაიონის დაბრუნება) პრეზიდენტს არ ჰქონდა რეზონი, რადიკალურად გაეზვიადებინა მოწინააღმდეგის დანაკარგების შესახებ მონაცემები. კანოზომიერად ჩნდება კითხვა სომხური დაჯგუფებების სამხედრო ორგანიზაციის თაბაზე მთიან ყარაბაღში 44 დღიანი ბრძოლებისას.

განადგურებული სომხური ტექნიკის დიდი რაოდენობა შეიძლება სასტიკი ბრძოლებით აიხსნას, მაგრამ ამასთან განცვიფრებას იწვევს მიტოვებული 79 ტანკი 47 ქვეითთა საბრძოლო მანქანა, 104 საარტილერიო დანადგარი (ზარბაზნები და ნაღმმტყორცნები), 5 საზენიტო დანადგარი „შილკა“, 93 სპეცავტომობილი, 270 სატვირთო ავტომობილი ( შესალოა ეს ნადავლი კიდეც გამოფინონ პრეზიდენტის სიტყვების დასტურად).

სომხური მხარის ესოდენ წარმოუდგენელ „გულუხვობას“ მხოლოდ ორი ახსნა შეიძლება ჰქონდეს: საბრძოლო ტექნიკა არაორგანიზებული (სტიქიური) უკანდახევის დროს მიატოვეს, ან საწვავი დროულად არ მიაწოდეს (ზურგის უზრუნველყოფის პრობლემები) და მანქანები უბრალოდ ვერ წაიყვანეს.

ნებისმიერ შემთხვევაში, აქ საორგანიზაციო დასკვნებია გამოსატანი, მაგრამ ეს სომხეთის სამხედრო–პოლიტიკური ხელმძღვანელობისა და გენერალური შტაბის გასაკეთებელია.

4
თბილისი

ქამარმოჭერილი ბიზნესი და არაპროგნოზირებადი ეკონომიკა...

313
(განახლებულია 15:25 03.12.2020)
როგორი ზამთარი და გაზაფხული გველოდება წინ, რა ელის ქვეყნის ეკონომიკას ე.წ. „ლოკდაუნის" მეორე ეტაპის შემდეგ, როდემდე იქნება ეკონომიკა პანდემიის მძევალი და გაუძლებს თუ არა ბიზნესი მკაცრ შეზღუდვებს?..

სამსონ ხონელი

მძიმე ზამთარი გველოდება − ასეთია მოსახლეობის დიდი ნაწილის მოლოდინი, რასაც ბოლო დღეების მოვლენებიც ადასტურებს. არ ცდება, ვინც ვარაუდობს, რომ არც გაზაფხული იქნება მარტივი. გართულებული ეპიდემიოლოგიური სიტუაციის გამო ხელისუფლებამ მიმდინარე წელს ეკონომიკური საქმიანობა მეორედ შეზღუდა. მოგეხსენებათ, COVID-19-ის გავრცელებით გამოწვეული წერტილოვანი შეზღუდვების გაფართოებისა და გამკაცრების გადაწყვეტილება მთავრობათაშორისმა საკოორდინაციო საბჭომ გიორგობისთვის 26 რიცხვში მიიღო...

უკვე ორი დღის შემდეგ ეკონომიკა ფაქტობრივად სრულად ჩაიკეტა. მთავრობის ამ ვერდიქტს მცირე და საშუალო ბიზნესის წარმომადგენელთა უკმაყოფილება მოჰყვა.

კერძო სექტორში დასაქმებული თუ თვითდასაქმებული მოსახლეობის საკმაოდ დიდმა ნაწილმა მთავრობას გადაწყეტილების გადასინჯვისკენ მოუწოდა და მკაცრი შეზღუდვების ეტაპობრივად მოხსნის ვადების საკუთარი ვარიანტები შესთავაზა.

მოქალაქეების კიდევ ერთმა ნაწილმა პროტესტის ფორმასაც მიმართა. გაისმა კითხვაც – რა მნიშვნელობა აქვს, კორონავირუსი მომკლავს თუ შიმშილი?!. საინტერესოა, რამდენად არსებობს საკითხის ამგვარად დაყენების საფუძველი და რა შედეგებამდე მიიყვანს შექმნილი ვითარება ქვეყნის ეკონომიკას? მომდევნო სტრიქონები ამ რთულ კითხვაზე პასუხის გაცემის მოკრძალებული მცდელობაა.

სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის „საქსტატის“ მონაცემებით, ოქტომბერში საქართველოს ეკონომიკა 3.9 პროცენტით, ხოლო პირველ ცხრა თვეში – 5.1 პროცენტით შემცირდა. ანალიტიკოსთა შეფასებით, წლის ბოლოს გაცილებით უფრო მძიმე შედეგი გველოდება. ზოგადად, დეკემბრის თვე ეკონომიკური აქტიურობის თვალსაზრისით ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეულია, მაგრამ შეზღუდვების მეორე ეტაპის შედეგად ეკონომიკური ზრდის მაჩვენებელი გაუარესდება. ამ ეტაპზე ძნელი სათქმელია, როგორ აისახება ეს გაუარესება ციფრებში. შეგახსენებთ: მიმდინარე წლის გაზაფხულზე ეკონომიკური საქმიანობის ფაქტობრივად სრული ჩაკეტვის შედეგად ეკონომიკა დაახლოებით 15 პროცენტით შემცირდა. როგორც ანალიტიკურ წრეებში აღნიშნავენ, ამჯერად, სავარაუდოდ, ასეთი მკვეთრი კლება მოსალოდნელი არ არის, მაგრამ დიდი სხვაობაც არ იქნება. დაახლოებით ანალოგიურ სურათს მივიღებთ. ხოლო შეზღუდვების მეორე ეტაპის ნეგატიური გავლენა დიდწილად მომავალი წლის შედეგებზე აისახება.

„მთავრობა ვარაუდობდა, რომ ქვეყნის ეკონომიკა მომავალ წელს დაახლოებით 5 პროცენტით გაიზრდებოდა. საერთაშორისო სავალუტო ფონდი საქართველოს ეკონომიკის 4.3 პროცენტით ზრდას პროგნოზირებდა. ახალ რეალობაში, როცა მცირე და საშუალო ბიზნესი ფაქტობრივად გაჩერებულია, პროგნოზის გაკეთება ძალიან რთულია. ვეჭვობ, რომ 2021 წელს ეკონომიკურმა ზრდამ 3 პროცენტს გადააჭარბოს. მიმდინარე წლის უარყოფითი მოვლენები თავს სწორედ 2021 წელს იჩენს. სავარაუდოდ, ბევრი კომპანია გაკოტრდება... შესაძლოა, ვირუსული პანდემიიდან გაკოტრების პანდემიამდეც მივიდეთ“, – აცხადებს ანალიტიკოსი გოჩა თუთბერიძე. მისივე თქმით, საქართველოს ეკონომიკა 2019 წლის მდგომარეობას რომ დაუბრუნდეს, ამას 3-4 წელი მაინც დასჭირდება.

კიდევ ერთი საკითხია – რამდენად საკმარისია ის 1.1 მილიარდი ლარი, რომლის დახარჯვასაც მთავრობა, ერთი მხრივ, ბიზნესის წასახალისებლად და, მეორე მხრივ, სხვადასხვა სოციალური პროგრამების განსახორციელებლად გეგმავს. გააჩნია ვისთვის, რისთვის და რა ვადაში − ბრძანებს მკითხველი და მართალიც იქნება. რა გაეწყობა, განვმარტავ, ეკონომიკური საქმიანობის შეზღუდვებით ბიზნესსა და მოსახლეობაში გამოწვეული ნეგატიური ზეგავლენის, სოციალური შოკის შესასუსტებლად, ექსპერტთა შეფასებით, საკომპენსაციოდ გამოყოფილი თანხა დიდი ვერაფერი ნუგეშია და აქ სხვა ტიპის ღონისძიებებია საჭირო – რეალური რეფორმები უნდა გატარდეს. მათ შორის, ხელისუფლებამ რეალურად უნდა მოუჭიროს ქამრებს. უნდა შემცირდეს ბიურაკრატიის შენახვაზე გამოყოფილი თანხები. აუცილებელია გადასახადების შემცირებაც. პირველ რიგში ეს ეხება დამატებული ღირებულების გადასახადს. შესაძლებელია აქციზის გადასახადის შემცირებაც.

არახალია, მკითხველის განსაკუთრებულ ინტერესს ეროვნული ვალუტის პერსპექტივა იწვევს. წონასწორობის რა ნიშნულს დაიკავებს ლარი? საკამათო არ არის, რომ ყველაფერი დამოკიდებულია იმაზე, რამდენ ხანს გასტანს შეზღუდვები, როდიდან და რა სიმძლავრით ამუშავდება ბიზნესი.

„დღეს ეკონომიკა ეპიდსიტუაციისა და ჯანდაცვის სისტემის მძევალია. როდის იქნება ვაქცინა ან ეფექტური სამკურნალო საშუალება, შეძლებს თუ არა მედიცინა უხილავი, მკვლელი ვირუსი უახლოეს მომავალში დაამარცხოს? პირველ რიგში, სწორედ ამ კითხვებზე მიღებული პასუხები განსაზღვრავს, როდიდან დაიქოქება ეკონომიკა. სწორედ ამის შემდეგ გვიჩვენებს ეკონომიკური ზრდის ტემპი მაკროეკონომიკური პარამეტრების დინამიკას და ეროვნული ვალუტის ბედის განჭვრეტასაც მეტ-ნაკლებად მაშინ შევძლებთ.

შექმნილმა ვითარებამ მკაფიოდ დაგვანახა, რომ აუცილებელია ქვეყნის ეკონომიკის დივერსიფიკაცია და რეალური სექტორის განვითარებაზე ზრუნვა. არ შეიძლება ეკონომიკის და, შესაბამისად, ეროვნული ვალუტის ერთ-ერთი მთავარი საყრდენი ტურიზმის სფეროდან მიღებული შემოსავლები იყოს", − განაცხადა ანალიტიკოსმა ვლადიმერ პაპავამ.

მანვე ყურადღება გაამახვილა, რომ ეროვნული ბანკი ლარის გაუფასურების შესაჩერებლად სავალუტო რეზერვებს ხარჯავს, მიმდინარე წელს კობა გვენეტაძის უწყებამ სავალუტო ბაზარს უკვე მილიარდამდე დოლარი მიაწოდა. პარალელურად ეროვნული ბანკი იძულებულია, რომ საბანკო სექტორს ლიკვიდურობის შესანარჩუნებლად ფულადი რესურსი მიაწოდოს. ანუ ზრუნავს, რომ ბანკები არ გაკოტრდნენ. ერთი სიტყვით, ეროვნული ბანკი ფულს ერთი ჯიბიდან იღებს და მეორეში იდებს. ბუნებრივია, შედეგი არ ჩანს, ლარი ფსკერზე ეშვება და დღეს არავინ იცის, რა სიღრმეზეა ეს ფსკერი.

ანალიტიკოსთა ერთი ნაწილი თავის განცხადებებში კიდევ უფრო მკაცრი და რადიკალურია.

„თუ გაზაფხულზე შეზღუდვები შეცდომა იყო, ახლა ეს უკვე არჩევანია, რადგან ერთსა და იმავე შეცდომას ორჯერ არ იმეორებენ. ეს არჩევანი მთავრობამ გააკეთა მაღალშემოსავლიანი ფენების სასარგებლოდ, ჩვენი მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი კი შიმშილისთვის გაიწირა. ვინც დღეს ამ გადაწყვეტილებას ამართლებს, ან ვერ აცნობიერებს მის ტრაგიკულ შედეგებს ეკონომიკასა და სოციალურ მდგომარეობაზე, ან ამის გაცნობიერება არ სურს“, − აცხადებს ანალიტიკოსი, ახალგაზრდა ფინანსისტთა და ბიზნესმენთა ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი პაატა ბაირახტარი.

მისი თქმით, კომენდანტის საათის გამკაცრებას ემატება ტრანსპორტის, სავაჭრო სფეროსა და სამასპინძლო დაწესებულებების გაჩერება. არადა, საქართველოს მთლიანი შიდა პროდუქტის ფორმირებაში წამყვან ადგილებს ეს სექტორები იკავებენ, საერთო სიკეთის 20 პროცენტი მათი წილია. მთლიანი შიდა პროდუქტის 12 პროცენტზე მეტი ტურიზმზე მოდიოდა.

„ცხადია, ეს არ არის ჯანსაღი ეკონომიკისთვის დამახასიათებელი, თუმცა მოქმედი ეკონომიკური გუნდის არჩევანია და სწორედ ამაზე მუშაობდნენ წლების განმავლობაში. ეს გვესმოდა დღენიადაგ, რომ ტურიზმი უნდა ყოფილიყო საქართველოს ეკონომიკის ლოკომოტივი. სწორედ ამ პოლიტიკამ ჩააგდო ეკონომიკა მძიმე მდგომარეობაში. საზღვრები დაკეტილია, ტურიზმიდან შემოსავლები 97 პროცენტით შემცირდა. ტურიზმის ინდუსტრიისთვის და მისი მომიჯნავე დარგებისთვის ერთადერთი წყარო შიდა ტურიზმია. მაგრამ მთავრობამ შეზღუდვები ამ მიმართულებითაც დააწესა, როცა ზამთრის კურორტები ჩაკეტა. ეს ყველაფერი უკვე ჩვენი ეკონომიკის 40 პროცენტს აღწევს და 40 პროცენტით გაჩერებულ ეკონომიკას წერტილოვნად შეზღუდული ვუწოდოთ – ცოტა უხერხულია“, – აცხადებს პაატა ბაირახტარი.

როგორც ანალიტიკოსი აღნიშნავს, დამატებითი შეზღუდვების ამოქმედებით დაახლოებით 300 ათასი სამუშაო ადგილი დაიკარგება, არადა, 100 ათასი სამუშაო ადგილი წინა „ლოკდაუნის“ დროს უკვე დაიკარგა, რაც ნიშნავს კიდევ უფრო გაღარიბებულ მოსახლეობას და, წინა გამოცდილებიდან გამომდინარე, ორნიშნა ეკონომიკურ ვარდნას.

რაც შეეხება სოციალურ პაკეტებს, რომლებიც მთავრობამ შეზღუდვების საპირწონედ აამოქმედა, პაატა ბაირახტარის თქმით, ორი ტიპის სოციალური პაკეტი გვაქვს: ერთჯერადი – 300-ლარიანი და ექვსთვიანი – 1200 ლარის ოდენობით.

სავაჭრო სფეროში დასაქმებული ადამიანები, რომლებიც რეგულაციების გამო გაჩერდებიან, მთავრობისგან მიიღებენ ერთჯერად 300-ლარიან დახმარებას. რადგან შეზღუდვები ორი თვის განმავლობაში იმოქმედებს, ეს დახმარება თვეში სულ 150 ლარი გამოდის.

1200-ლარიანი დახმარება ექვს თვეზე ნაწილდება და მიიღებენ ისინი, ვინც ოფიციალურად იყო დასაქმებული და სამსახური პანდემიის დროს დაკარგა.

„მკითხველმა თავად განსაჯოს, რამდენად შესაძლებელია ზრდასრულმა ადამიანმა თვეში 200 ან 150 ლარად გაიტანოს თავი. ეს თანხა ოფიციალურ საარსებო მინიმუმზეც ნაკლებია. სხვა საკითხია ამ საარსებო მინიმუმის დათვლის მეთოდოლოგია და რეალურობა. შეიძლება ითქვას, მთავრობამ ამ გადაწყვეტილებით მოსახლეობის დიდი ნაწილი შიმშილისთვის გაწირა. ეს სოციალური პაკეტები ვერ პასუხობს გამოწვევებს, და საკითხავია, მათი ამოწურვის შემდეგ მოქალაქეები შეძლებენ კი ახალი სამსახურის შოვნას, ვინაიდან ბიზნესების უდიდესი ნაწილი რეანიმირებას ვეღარ შეძლებს“, − აცხადებს პაატა ბაირახტარი.

ერთი სიტყვით, ანალიტიკოსთა უმრავლესობის შეფასებები მწვავე და კრიტიკულია, ხოლო რაც შეეხება პროგნოზს − რბილად რომ ვთქვათ, არაოპტიმისტურია. თუმცა ფინანსთა სამინისტრო გვაიმედებს, რომ ეკონომიკა 2021 წლის მეორე ნახევარში გაჯანსაღების პროცესს გაააქტიურებს. რა გაეწყობა, დაველოდოთ. მანამდე კი ქვეყნის პირველ ფინანსისტს ივანე მაჭავარიანს და მის მოადგილეს გიორგი კაკაურიძეს, რომელთაც კორონავირუსი დაუდასტურდათ, ჯანმრთელობა ვუსურვოთ...

 

313
სასწრაფო დახმარება

„რატომ ხვდებიან საავადმყოფოებში ნაცნობობით“ საპროტესტო აქცია ჯანდაცვის სამინისტროსთან

0
(განახლებულია 16:22 03.12.2020)
აქციის მონაწილეების განცხადებით, თუ ჯანდაცვის მინისტრს არ შეუძლია, რომ კორონავირუსის წინააღმდეგ ეფექტიანი ზომები მიიღოს, მაშინ თანამდებობა უნდა დატოვოს.

თბილისი, 3 დეკემბერი – Sputnik. საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროსთან სამოქალაქო აქტივისტებმა საპროტესტო აქცია გამართეს და მინისტრ ეკატერინე ტიკარაძესთან შეხვედრა მოითხოვეს. 

ისინი შენობაში შესვლას შეეცადნენ, რისი საშუალებაც მათ დაცვის სამსახურის წარმომადგენლებმა არ მისცეს.

 „ჩვენ გვინდა მინისტრს ვკითხოთ, რატომ ხდება საავადმყოფოში მოხვედრა ნაცნობობით დარატომ არ შეუძლია სამინისტროს მოსახლეობის დახმარება“, – განაცხადა ერთ–ერთმა აქტივისტმა ჟურნალისტებთან.

აქციის მონაწილეების თქმით, თუ მინისტრთან შეხვედრა არ შედგება, ისინი მის გადადგომას მოითხოვენ.

აქციაზე ვითარება მას შემდეგ დაიძაბა, რაც ადგილზე ავტომატიანი პოლიციელი გამოჩნდა. თუმცა, ხელმძღვანელობის ბრძანების შემდეგ, იგი ავტომობილში ჩაჯდა, სამინისტროს შენობასთან კი პოლიციის კორდონი ჩადგა.

ამ დროისთვის აქცია გრძელდება, აქტივისტები სამინისტროს შენობასთან კარვების გაშლას ცდილობენ.

საქართველოში კორონავირუსის მეორე ტალღა მძვინვარებს, ინფიცირებულთა დღიური მაჩვენებელი ოთხი ათასს აღწევს.

ბოლო რამდენიმე დღეში საქართველოში კორონავირუსით ინფიცირებულთა გარდაცვალების ორი გახმაურებული ფაქტი მოხდა – კორონავირუსისგან გამოწვეული გართულებებით 1 დეკემბერს 19 წლის თეკლა თორდია გარდაიცვალა. გოგონას ოჯახის წევრების განცხადებით, იგი სტაციონარში დაგვიანებით გადაიყვანეს.

დღეს კი კორონავირუსს 24 წლის ნინო გულიკაშვილი ემსხვერპლა, რომელიც მცხეთის სამედიცინო ცენტრში იყო მოთავსებული – ახალგაზრდა ქალის ახლობლები ექიმებს გულგრილობაში სდებენ ბრალს.

0
თემები:
COVID-19 საქართველოში